In een van zijn kronkels beschreef Simon Carmiggelt eens een mopperige drinkebroer in een café die mismoedig de krant terzijde legde. ,,Nog steeds één grote klerezooi.” Daar dronk hij er nog maar eentje op. De man had niet door dat hij een krant van de stapel oud papier had gelezen. Tja, nieuws wat is dat. Bepleitte ik vorige week nog dat ik mijn best ging doen om tijdens mijn vakantie wel een stukje te schrijven, maar niet achter hypes aan te jagen. Deze week ben ik tot het inzicht gekomen dat het helemaal niet uitmaakt of de schrijver van dit stukje weet of Mark het nu wel of niet met Sigrid doet en hoe. Wat is nu nieuws? Volgende week jaag ik wel weer achter de hypes aan. Trouwens goed nieuws is dat Feyenoord in een goede flow zit. Daar drink ik dan op.
Bij de planning om naar het Saarland te gaan speelden een aantal overwegingen een rol. We waren er nog nooit geweest, het was niet zo ver weg en we vonden een alleraardigst onderkomen. Dat laatste is bewaarheid geworden en met dat we er nog nooit waren geweest, constateren we, al dan niet door corona, dat er weinig Nederlandse nummerplaten op de weg zijn. We zullen niet de eerste Nederlanders zijn, maar het is hier geen Costa Brava. 6 dagen geleden kwamen we vanuit Metz aan in Völklingen dat als verkoopargument had dat het eerste industriële werelderfgoed monument hier was gevestigd. De hoogovens van ‘Saarstahl’ hebben ruim honderd jaar gedraaid. Prachtige foto’s lokten, dus Völklingen ‘here we come’. Omdat onze vorige plek vanuit Metz nog geen uur rijden was, waren we ruim te vroeg dus maar even naar downtown Völklingen of ‘Die Altstadt’. Dat viel even tegen zeg. Bij het “nieuwe” jaren 70 raadhuis parkeerden we onze auto en de stedelijke allure kwam niet veel verder dan een plaats zoals Emmerich of laten we zeggen Tiel. We hadden ons niet gerealiseerd dat bij de voormalige staalindustrie, want de fabriek is in 1986 gesloten, een dito bevolkingsaanbod is. Na een rondwandeling door de vervallen winkelstraten met veel Kebabzaken en bijbehorende kruidenierszaken uit niet Duitse landen die elkaar traditiegetrouw wegconcurreren, vonden we een heuse Konditorei met alles erop en er aan. De uitbaatster was weliswaar geen pronte hoogblonde dame, maar een zeer vriendelijke Turkse maar niet minder pront. Dit mocht de pret niet drukken. Bij het verorberen van het broodje was ik vastbesloten om een cultureel-antropologisch verslag te doen van hetgeen we zagen. Hier, op de rand van Duitsland en Frankrijk, in het hart van een van de grootste Europese zware industriegebieden, komt het nieuwe Europa bijeen zonder meteen te denken aan de grootstedelijke problemen van Rotterdam, Parijs of Manchester. Van de Duitse gründlichkeit en sauberkeit is weinig te vinden. Aan het openbare meubilair en straatwerk was aan alle kanten te merken dat de gemeente armlastig is of andere prioriteiten heeft. Het was rommelig, met veel gesloten winkels (corona en internet?) en juist een plek waar het geld niet tegen de plinten op klotst is dat des te sneller te voelen. Er heerste een wat arbeideristische sombere sfeer, waarin armoede en hard werken al van generatie op generatie over is gegaan. Inmiddels heeft de sfeer een internationale allure gekregen.
Hoe nu verder?
We waren een beetje teleurgesteld. Geen mooie pittoreske dorpsplaatjes, geen kolossale gebouwen of indrukwekkende kerken of andere toeristisch vakantiegeluk. Wel interessant hoor, maar gaat het lukken vakantie te vieren in deze omgeving? Het antwoord is driewerf ja. We hebben een aantal mooie wandelingen gemaakt, heel veel geschiedenis mogen ervaren in het gebied dat al heel lang betwist wordt tussen de Fransen en de Duitsers en nu rustig ingebed ligt midden in Europa. Het huisje is een terugkomhuisje en de kers op de taart is toch wel de staalindustrie omgetoverd tot een werelderfgoed-attractie en terecht. Dat weten we nu en we begrijpen al een stukje beter dat onze eerste indruk misschien niet verkeerd was, maar wel gezien moet worden in het licht van de staalindustrie die inmiddels verdwenen is, met de daarbij behorende werkeloosheid waarvan ik niet weet in hoeverre deze inmiddels is verdisconteerd in de rest van de Duitse economie.
Weltkulturerbe Völklingen Hütte (IJzersmelterij van Völklingen)
Al dagen reden we er langs, maar de aantrekkingskracht van de IJzersmelterij was niet heel groot ondanks de indrukwekkende foto’s van de fabriek bij nacht. Maar op de voorlaatste volle vakantiedag zette we de Hütte op onze agenda en het was me een partijtje indrukwekkend. Natuurlijk allereerst de immense fabriekshallen en alle erbij horende historische en technische informatie. Maar dan wordt ook duidelijk dat je als gemeenschap hele mooie dingen kunt doen met zulke grote ruimtes. Bijvoorbeeld een fototentoonstelling van foto’s uit de jaren 80, om precies te zijn 1986, het jaar dat de fabriek gesloten werd, nu 25 jaar geleden. De jaren 80 een heerlijke memorylane voor wie dit decennium bewust heeft meegemaakt en er volwassen is geworden. En misschien nog wel indrukwekkender is de langzame overname van de natuur, zelfs in een stedelijke omgeving. Van wat ooit eens de trots van het Saarland is geweest wordt langzaam teruggegeven aan de natuur. De totale wandeling door de fabriek en het fabrieksterrein was zo’n 5 à 6 kilometer lang en zeker zo prettig als de vele boswandelingen die er hier ook te maken zijn.
Tijd om te overpeinzen, dat is ook vakantie. De geplande tocht om café Heimat te bezoeken in Morbach met aansluitend een fijne wandeling ging niet door. Om nu 160 kilometer te rijden met regen en kans op onweer is geen aanlokkelijk vooruitzicht om vrijwillig op pad te gaan. Hoeft ook niet, want we hebben een gerieflijk onderkomen, voldoende Wifi-capaciteit en boeken om te lezen. En natuurlijk tijd om een prangende vraag op te lossen die me de laatste dagen bezig hield. Hoe doen slakken het?
We zitten aan de rand van het bos. Regen of de ochtenddauw zorgt voor een grote hoeveelheid slakken. Het viel me al op dat het vooral heel veel solitaire beestjes zijn, dus de vraag hoe babyslakjes worden gemaakt is nog niet zo gek toch? Ik heb nooit parende slakken gezien alleen glibberige beestjes waar je op kunt trappen. Ook onprettig is de gang van een slak tegen een schuifdeur aan. Het summum is trouwens als je als onwetende vakantieganger de slakkengang langs de grote ruiten niet door hebt en niets vermoedend de ochtend wil begroeten door de schuifdeur te openen. Ik laat de verbeelding aan u over. Goed, hoe neuken slakken dus. Even googelen en je weet alles over het seksleven van de slak. Heel interessant dus, ik raad aan het uiterst leerzame filmpje vooral even te bekijken.
Ik heb geleerd dat er geen mannetjes en vrouwtjes slakken zijn, maar dat iedere slak zowel mannetje als vrouwtje kan zijn. Iedere slak heeft een kurkentrekkerachtige penis die tot wel vier maal hun lichaamslengte kan zijn. De hermafrodiete status heeft als bijkomend voordeel dat over de hele woke-discussie in de slakkenwereld niet moeilijk wordt gedaan. Nu is het ook, ondanks de ogenschijnlijke solitaire staat van de slak, dat ze het liefst paren met andere soortgenoten, maar als het moet kunnen ze ook zich zelf bevruchten om een volgende generatie glibbers te produceren. In grote lijnen heb ik nu geschetst hoe slakken het doen, maar dan is nog de vraag waar? Gisterochtend kwam ik een uitgeputte slak tegen op de terrastafel. Ogenschijnlijk levenloos van te veel seks of zelfwerkzaamheid die nacht, een van de twee. Ik dacht lekker je roes uitslapen al is voor pampus liggen in de zon voor een slak niet het aller slimste. Een paar uur later kwam ik dezelfde slak hangend tegen aan de tafelrand. Of hij is met een kater wakker geworden en op de vlucht of hij doet het nog even ongegeneerd met zichzelf. Ik twijfelde heel sterk of het beestje de volgende dag zou halen. ’s Avonds voordat het donker werd keek ik nog even of ik de slak nog een handje moest helpen. Met verhuizen bedoel ik dan, maar het was nergens meer te vinden.
Deze middag, terwijl het deels regende en vochtig was, zag ik helemaal geen slakken. Ik kon me concentreren op boek en op de life-wedstrijd van Feyenoord op mijn laptop. Vroeger in de plaats waar ik vandaag kom was er altijd een zondagmiddagdisco in de buurt. Een schuur werd tot een tijdelijk Sodom en Gomorra -festijn omgetoverd. Het lokaal heette trouwens Amoor in het kippenhok. Misschien dat er hier ergens in het bos ook zoiets is voor slakken, Bumbsen Im Wald. Met allemaal hun kurkentrekker in de aanslag moet het vast een fijn feest worden. Aan de andere kant van het huisje is wel een soort van uithangbord voor het feest.
Eigenlijk wilde ik in de 144 woorden helemaal niets zeggen omdat het vakantie is. Mijn streven is wel 52 keer een gros woorden maken. Deze keer wilde ik het grote niets beschrijven. Toch sijpelt er hier en daar wel wat nieuws via de mobiele telefoon door. De gewetensvraag, moet ik daar wat mee? Het antwoord is nee. Kan ik er wat mee en wil ik er wat mee? Je komt er achter dat ondanks flarden (ernstig) nieuws, dat je weinig achtergrondinformatie hebt om die flarden te vatten in een stukje. Zelfs in 144 woorden is dat niet gemakkelijk. Nu weet ik wel dat er hele volksstammen zijn die met een beperkte bagage aan kennis, hele wereldbeelden voor zoete koek slikken. Deze week laat ik de 144 woorden voorbijgaan. Of toch niet, hoe komt de Taliban aan de wapens trouwens? Bestaat het grote niets wel?
Voor drie dagen een nieuwe Heimat want we zijn ‘in der Ferien’ gefahren oder gegangen? Zelf vind ik gefahren iets mooier, want actiever. Gaan heeft iets passiefs, bij fahren lijkt het nog een zoekproces. Een zoekproces naar je eigen Heimat onder nieuwe omstandigheden. Wordt het herijken van jezelf of je omstandigheden, of ben je wel tevreden. Waar moet er geschaafd worden? Kortom een introspectieve zoektocht door lekker in de verte te staren. Naar niets, naar het komende jaar of nog veel verder. Misschien is het goed om ook achterom te kijken, maar daarover zijn de meningen sterk verdeeld. Vandaag is het Heimatsproces begonnen in de Hunsrück in Duitsland. En dat is niet voor niets want de mooiste serie in jaren, of misschien wel aller tijden speelde zich af in deze omgeving. Heimat is echt een magnifieke serie over het wel en wee van de familie Simons in het fictieve dorp Shabbach. Ik ga buiten de zoektocht naar mezelf, ook de roots van de serie in de omgeving opzoeken. Misschien dat beide processen wel parallel gaan lopen. Bij aankomst eerst maar eens de directe omgeving bekeken met een echte Komootwandeling vanuit ons eigen tijdelijke onderkomen. Dat is nog eens Heimat in optima forma.
Een Heilige plek langs de Niers in Duitsland? We waren bijna klaar met de ‘Graefenthal und Kloster’ wandeling in Kessel (D) en worden we hiermee geconfronteerd. Een boomstronk met een hele hoop prullaria zo gekocht in Kevelear een eindje verderop. Heel veel kaarsjes, plastic engeltjes en Maria’s. Maar ook duiveltjes en pentagrammen. De vraag waarom mensen dat doen is niet zo moeilijk, dat is inherent aan het mens zijn. Is het niet in een kerk, moskee of andersoortige tempel, dan maar in de bossen bij de Nederlands-Duitse grens. Ik snap het niet, maar ieder zijn meug. Waarom hier, die vraag triggert me wel. Is de bliksem ooit ingeslagen op deze plek, heeft er een ernstig misdrijf plaatsgevonden of is een Limburgse Bokkenrijder hier nog aan een spoken. Je weet het niet en misschien kom ik het ook wel niet te weten. Het was wel een van gedenkwaardige hoogtepuntjes van tweede wandeling op Komoot, nu als volwaardig betalend lid. Een aanrader voor ieder wandelaar.
Halverwege de week stond mijn onderwerp al vast voor deze “Gros” woorden. Ik wilde met mijn socialistische ego losgaan om de farmaceuten aan te pakken bij het horen van exorbitante prijsverhoging van de covid-vaccinaties. Schaamteloos verdedigden hun woordvoerders deze smeerlapperij met neoliberale prietpraat over de onderzoekskosten en wetenschappelijke doorontwikkeling. Ik heb geen onderzoek nodig om te stellen dat dit de perversiteit in optima forma is. Maar op de valreep van de week blijkt Nederland het beste Olympische land van Europa te zijn, de Brexiteers buiten beschouwing latend. Dat is nog eens andere koek! Dit brengt privileges met zich mee. Ik vind dat wij de nieuwe president van Europa mogen kiezen. Natuurlijk niet Rutte, maar Angela is vrij. Ik heb volledig vertrouwen in haar. Natuurlijk ‘Schaft sie es’ om Europa kleur op de wangen te geven, bijvoorbeeld om het dossier Afghanistan kundig op te pakken.
Iedere keer is het weer anders en iets nieuws. Allereerst, ook mijn jongste zoon heb ik volledig vrijwillig meegekregen voor een klompenpad. En dat was fijn. Bovendien was dit het klompenpad wat tegen Noord-Holland aanligt, de vliegtuigen vanuit Schiphol komen af en toe over en hoe dieper in de Randstad, hoe meer kans op ‘oer’ Nederlandse plaatjes. In mijn optiek dus een a typisch klompenpad, maar daarom niet minder interessant, het Vredelantsepad in Vreeland. Het was even rijden, maar dan kun je ook putten uit meerdere mooie foto’s en een fijne herinnering aan 4 augustus 2021.
Zoonlief is op vakantie geweest en maakt zich langzaam op voor zijn laatste studiejaar in Rotterdam. Dus we hebben het over toekomstplannen, de huizenprijzen voor jonge starters en meerdere zaken die een vader wil horen van zijn zoon. Hij is er voorlopig serieus maar luchtig over, gelukkig maar. Ook hebben we het over actuele ontwikkelingen zeker naar aanleiding van de ruime hoeveelheid aanwezig fietsende babyboomers gedurende onze wandeling. Als mensen nog ouder worden, misschien wel gemiddeld 100 jaar als ik zo ver ben, hoe zal het leven er dan uitzien vraagt hij zich af. Theoretisch droomt hij over de mogelijkheid dat 120 geen uitzondering meer zal zijn.
Terwijl we langs de Vecht lopen, overdenk ik de leeftijdskwestie. Hij houdt van medische ethiek en toekomstdenken. Hij vraagt zich af of de leeftijdsfases dan zullen uitrekken en dat het heel normaal is om op je 30e nog in de adolescentie te zitten en misschien op je 70e pas de midlifecrisis hebt doorgemaakt? Of oppert hij, zullen er dan nieuwe levensfases bij komen. Zelf denk ik het eerste, hoewel in vroeger tijden werd de mens maar veertig gemiddeld. Toen zal er van penopauzeproblematiek geen sprake zijn geweest. Ze hadden wel andere zorgen, lijkt me zo.
En dan poneer ik de stelling dat hij, mocht hij 120 worden, hij wel 70 jaar zonder ouders zal leven en dan moet ik mijn huidige levensgewoontes nog maar eens even kritisch onder de loep nemen. Dat laatste denk ik alleen maar. Hij proeft mijn woorden, zeventig jaar wees zijn. In dat geval zal er sprake zijn van een nieuwe levensfase beslis ik voor mezelf. Je hebt zeventig jaar om het karakter van je ouders, je opvoeding en je socialisatieproces te herijken. Dat is lang, dus ik denk dat als de mensheid in Nederland echt zo oud wordt, dat we hier weer aan voorouderverheerlijking gaan doen. Terwijl ik keuvelend met mijn zoon doorloop richting Vreeland, kijk ik in de verte van het oer-Hollandse landschap en neem me voor om maar een boek voor hem te schrijven over het eeuwig wees zijn. Op 4 augustus 2021 is deze roman geboren in mijn hoofd tijdens een wandeling op het Vredelantsepad. Waar een klompenpad al niet toe kan leiden. Nu nog schrijven natuurlijk.
Ere wie wie ere toekomt, na het prachtige Rijnstrangenpad in 2019 gelopen te hebben, dachten we: er zijn vast meer mooie klompenpaden. In het pré-coronatijdperk was de wandeling in Loenen mijn tweede klompenpad. Wederom een fijne wandeling, dus we gingen verder. Het Loenense Enkpad was eigenlijk een soort springplank voor een nieuwe hobby. Stukjes schrijven en foto’s maken deed ik toen nog niet bewust, dus het pad moest opnieuw gelopen worden om haar plaatsje op mijn blog te krijgen. Toch was ik een beetje bevreesd of ik de wandeling net zo aangenaam zou vinden als in augustus 2019. Met de kennis van inmiddels 66 andere paden heb ik een blik ontwikkelt van een ervaringsdeskundige op het gebied van klompenpaden. Mocht er een opleiding op dit gebied bestaan overweeg ik me in te schrijven. De vrijwilligers van het Loenense Enkpad kan ik gerust stellen, mijn oordeel is in de herhaling nog positiever dan twee jaar geleden.
Het Loenense Enkpad is een wandeling met veel lanen en laantjes, afwisseling en voor de planten- en vogelliefhebbers genoeg te beleven. Het valt me trouwens op, net als in de periode van voor de corona, dat qua wandelaars het minder druk begint te worden, maar ik kan het me verbeelden. De rust voor mij als individuele wandelaar is hiermee gewaarborgd, maar voor mensen zoals Sietse gun ik heel veel goedgeluimde wandelaars, want hij heeft verschrikkelijk zijn best gedaan om het mij (ons) naar de zin te maken.
Het overdekte bankje wordt onderhouden door Sietse, en passend bij een klompenpad kun je ook nog een spelletje ‘boter, kaas en eieren’ spelen. Voor het onderhoud vraagt Sietse een vrijwillige bijdrage en hiervoor wil ik met plezier even reclame maken. Het zwarte ‘dingetje’ op tafel verraad de mogelijke technische belangstelling van Sietse. Ik kan u verzekeren dat bij inworp van een muntje er een prachtig ‘hoelahoepend’ geluid ontstaat voordat de goede gaven verdwijnen in de spaarpot voor het onderhoud van de rustplek. Echt prachtig, vooral muntjes van 2 euro resoneren heel kunstzinnig. Bedankt Sietse!
Zoals gezegd, genoeg te zien en mee te maken op deze fijne wandeling. Zo hoorde ik wat koeien als groep wat luidruchtig zijn. (een groepje uitgelaten bakvissen?) Ze loeiden, al weet ik niet wat ze aan mij of soortgenoten wilden communiceren. In het belendende weiland waar ik langs liep, gaf echter een andere jonge koe met diepe stem antwoord. Ik dacht, ‘gelukkig, de boodschap is overgekomen’. Achter mij hoorde ik echter een boer naar het beest roepen dat het normaal moest doen. Niet bozig of zo, gewoon een opmerking, dus ik wist zeker dat de koe de boodschap van de boer nìet zou oppakken. Ter verklaring naar mij legde hij uit dat het beest loeit als een stier, terwijl het toch voorbestemd was om melk te geven? Ik vroeg me af of dit ‘stierengedrag’ nadelig was voor de latere melkproductie. “Nee” zei de boer en hij liep verder naar zijn boerderij, de lage stierengeluiden van zijn beest maar voor lief nemend.
En dit is het bewuste dier. We zullen het Robin noemen, een neutrale naam voor alles wat tussen stier en koe in zit zullen we maar zeggen. Een nieuw dilemma komt bij me op. Hoe passen we dit dan weer in in ons diversiteitsdenken? Mag de koe stierengeluiden maken? Is dat wel normaal en met welke doel? Mag de boer ingrijpen of slechts een standje geven? Wat zijn nu eigenlijk echte stierengeluiden en wat niet? Ook dit beest mag zijn wie ze wil vind ik dan maar. Robin, het gaat je goed.
Zonder antwoorden loop ik met plezier verder.
Voor meer foto’s zie ook op Instagram titiissprakeloos
De week in 144 woorden over Frédérique, is dat niet overdreven voor een ‘mishandeling’? Nee, absoluut niet. Deze zaak staat symbool voor de staat van ons land. Je blijft van een ander af. PUNT. Voor mij is het geen kwestie van woke zijn of lippendienst bewijzen aan de LHBTI gemeenschap ( letters toevoegen naar keuze). Je mept niet. PUNT. Stuitend zijn de reacties die verwijzen naar klassenjustitie gezien de maatschappelijke positie van vader of nog erger, dit zou de LHBTI-gemeenschap niet helpen? Wat niet helpen, je mept niet, ongeacht wie. Het persoonlijke drama van Frédérique wordt misbruikt om te polariseren. Naast dat je niet mept, gaat Nederland kapot aan polarisatie. Ik zou willen toevoegen, je polariseert niet. PUNT. Frédérique mag net als iedereen zijn wie ze wil. De betekenis van de naam is trouwens vredige heerser. Daar moeten we wat mee in ons land.
sprakeloos verhalen 