Werelderfgoed IJzersmelterij Völklingen, je kunt er wandelen

De eerste indruk

Bij de planning om naar het Saarland te gaan speelden een aantal overwegingen een rol.  We waren er nog nooit geweest, het was niet zo ver weg en we vonden een alleraardigst onderkomen. Dat laatste is bewaarheid geworden en met dat we er nog nooit waren geweest, constateren we, al dan niet door corona, dat er weinig Nederlandse nummerplaten op de weg zijn. We zullen niet de eerste Nederlanders zijn, maar het is hier geen Costa Brava. 6 dagen geleden kwamen we vanuit Metz aan in Völklingen dat als verkoop argument had dat het eerste industriële werelderfgoed monument hier was gevestigd. De hoogovens van ‘Saarstahl’ hebben ruim honderd jaar gedraaid. Prachtige foto’s lokten, dus Völklingen ‘here we come’.  Omdat onze vorige plek vanuit Metz nog geen uur rijden was, waren we ruim te vroeg dus maar even naar downtown Völklingen of ‘Die Altstadt’. Dat viel even tegen zeg. Bij het “nieuwe” jaren 70 raadhuis parkeerden we onze auto en de stedelijke allure kwam niet veel verder dan een plaats zoals Emmerich of laten we zeggen Tiel. We hadden ons niet gerealiseerd dat bij de voormalige staalindustrie, want de fabriek is in 1986 gesloten, een dito bevolkingsaanbod is. Na een rondwandeling door de vervallen winkelstraten met veel Kebabzaken en bijbehorende kruidenierszaken uit niet Duitse landen die elkaar traditiegetrouw wegconcurreren, vonden we een heuse Konditorei met alles erop en er aan. De uitbaatster was weliswaar geen pronte hoogblonde dame, maar een zeer vriendelijke Turkse maar niet minder pront. Dit mocht de pret niet drukken. Bij het verorberen van het broodje was ik vastbesloten om een cultureel-antropologisch verslag te doen van hetgeen we zagen. Hier, op de rand van Duitsland en Frankrijk, in het hart van een van de grootste Europese zware industriegebieden, komt het nieuwe Europa bijeen zonder meteen te denken aan de grootstedelijke problemen van Rotterdam, Parijs of Manchester. Van de Duitse gründlichkeit en sauberkeit is weinig te vinden. Aan het openbare meubilair en straatwerk was aan alle kanten te merken dat de gemeente armlastig is of andere prioriteiten heeft. Het was rommelig, met veel gesloten winkels (corona en internet?) en juist een plek waar het geld niet tegen de plinten op klotst is dat des te sneller te voelen. Er heerste een wat arbeideristische sombere sfeer, waarin armoede en hard werken al van generatie op generatie over is gegaan. Inmiddels heeft de sfeer een internationale allure gekregen.

Hoe nu verder?

We waren een beetje teleurgesteld. Geen mooie pittoreske dorpsplaatjes, geen kolossale gebouwen of indrukwekkende kerken of andere toeristisch vakantiegeluk. Wel interessant hoor, maar gaat het lukken vakantie te vieren in deze omgeving? Het antwoord is driewerf ja. We hebben een aantal mooie wandelingen gemaakt, heel veel geschiedenis mogen ervaren in het gebied dat al heel lang betwist wordt tussen de Fransen en de Duitsers en nu rustig ingebed ligt midden in Europa. Het huisje is een terugkomhuisje en de kers op de taart is toch wel de staalindustrie omgetoverd tot een werelderfgoed-attractie en terecht. Dat weten we nu en we begrijpen al een stukje beter dat onze eerste indruk misschien niet verkeerd was, maar wel gezien moet worden in het licht van de staalindustrie die inmiddels verdwenen is, met de daarbij behorende werkeloosheid waarvan ik niet weet in hoeverre deze inmiddels is verdisconteerd in de rest van de Duitse economie.

Weltkulturerbe Völklingen Hütte (IJzersmelterij  van Völklingen)

Al dagen reden we er langs, maar de aantrekkingskracht van de IJzersmelterij was niet heel groot ondanks de indrukwekkende foto’s van de fabriek bij nacht. Maar op de voorlaatste volle vakantiedag zette we de Hütte op onze agenda en het was me een partijtje indrukwekkend. Natuurlijk allereerst de immense fabriekshallen en alle erbij horende historische en technische informatie. Maar dan wordt ook duidelijk dat je als gemeenschap hele mooie dingen kunt doen met zulke grote ruimtes. Bijvoorbeeld een fototentoonstelling van foto’s uit de jaren 80, om precies te zijn 1986, het jaar dat de fabriek gesloten werd, nu 25 jaar geleden. De jaren 80 een heerlijke memorylane voor wie dit decennium bewust heeft meegemaakt en er volwassen is geworden. En misschien nog wel indrukwekkender is de langzame overname van de natuur, zelfs in een stedelijke omgeving. Van wat ooit eens de trots van het Saarland is geweest wordt langzaam teruggegeven aan de natuur. De totale wandeling door de fabriek en het fabrieksterrein was zo’n 5 à 6 kilometer lang en zeker zo prettig als de vele boswandelingen die er hier ook te maken zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s