Er kraait iets drie keer!

Immers, idealen zijn als lantaarnpalen: zij verlichten de weg die wij moeten gaan. Maar wie zich dronken van nostalgie aan zo’n paal vastklampt, komt geen stap verder.

Bovenstaande citaat komt uit de brief van Frans Timmermans en Marjolein Moorman over de intensivering van de linkse politieke samenwerking, in eerste instantie tussen de PvdA en GroenLinks. Na het lezen van dit citaat had ik al geen zin meer om verder te lezen. Het is ontegenzeggelijk een mooie zin. Het is de bedoeling natuurlijk dat dit alle kameraden van links moet stimuleren en enthousiasmeren. Ik haak af.

Ik lees hierin, als je niet denkt, voelt en vindt wat wij vinden, dan ben je een cynische ouwe lul. Dan zijn we er niet voor jou, want jij hebt het niet begrepen. Het is de arrogantie ten top van de dominee die zegt dat je het licht nog niet hebt gezien. Terwijl diezelfde dominee het licht heel vaak  al zelf heeft uitgedaan voor de zwakkeren, minder bedeelden en andere roepende in de wirwar van bureaucratische labyrinten die ooit de welvaartsstaat heette.

Het stuk verder scannend, begrijp ik dat links zich opnieuw moet gaan uitvinden, voor de zoveelste keer. Er moet een vuist worden gemaakt naar Rutte. En met vele linkse mensen schaar ik me met liefde achter het credo dat Rutte de publieke zaak heeft vernacheld. Een prachtige term trouwens in deze paastijd. Maar voor de PvdA en de sociaaldemocratie heeft de haan al veel vaker dan drie keer gekraaid. En het resultaat? Gefrustreerde stemmers naar de PVV, Denk, Op1 en PvdD, om er maar wat te noemen. De sociaaldemocratie, in ieder geval ook in Nederland, is verworden tot een groep achterblijvers. Anderen gingen, de verweesden die naar de rechterflank zijn gevlucht, of hobbyisten die een eigen extreem clubje hebben opgericht. En met deze brief gaat dit proces gewoon door.

Voor de partijpolitieke vluchtelingen willen Frans en Marjolein de lantaarnpalen ontsteken met hun idealen. Hun idealen? Nee hoor, bestaande idealen die natuurlijk binnen de sociaaldemocratie kunnen en moeten evolueren. Maar niet door arrogante preken aan geletterden die zij dan weer voor dom verslijten. Zij ontsteken helemaal geen lantaarns, maar doen een nieuwe fitting in bestaande lantaarnpalen. Hun lantaarnpalen, en verwijten teleurgestelden dat ze zich laven aan nostalgie.

Nu ben ik, vind ik zelf, een sociaaldemocraat waarbij een eerlijke verdeling van middelen en mogelijkheden voor iedereen voorop moet staan. Dat is ook logisch, want anders ben je geen sociaaldemocraat. Zonder de mondiale problemen te bagatelliseren en wie kan dat tegenwoordig nog, ben ik daarnaast ook gevoelsmatig van het stempel ‘Erst das Fressen, und dan die Moral’. Lees goed, ik zeg niet dat er geen moraal mag zijn. Sociaaldemocratie is voor mij de moraal, maar er zijn wel prioriteiten. Of die sociaaldemocratie nu in de PvdA zit, in een fusieclub of dat Rutte spijt betoond en zich gaat bekeren. Het kan me eigenlijk niet meer schelen, als het maar gebeurd.

Na vier jaar tijd als PvdA lid gezwegen te hebben op partijpolitiek gebied breek ik mijn stilte. Maar och voor wie? De lantaarnkwestie van mijn partijgenoten doen echter vermoeden dat ik weer, voor de vijfde keer, partijloos ga worden.

Plaatjes en kletspraatjes: Sociale cohesie in Duiven

Ons dorp bestaat niet meer echt toch? Wim Sonneveld zong er zo lyrisch over. Iedere dertigplusser kent het vast wel, mogelijk de jongere generatie ook. Misschien onderschat ik hen? Je weet wel van En langs het tuinpad van m’n vader. Dit suggereert dat ik dat meegemaakt heb. Niets van dat alles. Ik ben gewoon volwassen geworden in de jaren tachtig. Punk, walkman en tegen de bom. De televisiequiz was al voor ouderen vond ik toen. Dus ik leefde al in Het dorp dat is gemoderniseerd. Maar het is natuurlijk de hang naar nostalgie, het oude vertrouwde van vroeger. Voor mij was dat U2 en The Cure en als klein kind De Willem Ruis show(dus toch een quiz, sorry). Maar wie zingt daar nu nostalgische liedjes over. Dus ik heb decennialang mijn nostalgische gevoelens moeten putten uit Wim Sonneveld en met mij velen.

Dat dorp van toen, het is voorbij,

Dit is al wat er bleef voor mij

Een ansicht en herinneringen.

Om de cohesie van de gemeenschap te stimuleren hebben de kleinere dorpen nog wel een kermis  of schuttersfeesten. In Vinex wijken zorgen enthousiaste buurmannen nog wel eens voor een straatfeest en ons aller Douwe Egberts zorgt voor een heuse burenkoffiedag. Gezelligheid kent geen tijd? Of je kunt ook met de buurt eendrachtig onder aanvoering van Willy en Max meedoen met NLdoet. Lekker klussen voor het goede doel. We leven in een geïndividualiseerde samenleving, corona nog niet achter de rug of een oorlog van formaat klopt aan. Een beetje cohesie is niet verkeerd, dus ik kon het initiatief van de boer aan de rand van ons dorp, boerinnen trouwens, wel waarderen. Voor in ieder geval de tweede keer maakten zij reclame voor hun koeien die de wei in mochten. De buurt was welkom in hun stal en op de afgesproken tijd mochten de koeien hupsen als dartele kalfjes in de lentezon. Voor het eerst in hun leven. Dat was vandaag.

En er kwamen mensen op af. De hondenbezitters die langs de Veldstraat in Duiven lopen kende ik wel zo’n beetje. Maar ook nieuwe gezichten. Mensen maakten een praatje of onderwezen hun kinderen over hoe het vroeger was, met de koeien in de wei en zo. Ik niet, ik probeerde heel krampachtig een foto te maken met mijn mobieltje van een hossende koe. Dat is niet echt gelukt. Zo zie je maar weer, vroeger was echt alles beter. Koeien poseerden nog gewoon in de lentezon. Volgend jaar maar weer opnieuw proberen.

De wereld draait door……..

Eindelijk mochten we weer, onbekommerd, tenminste dat gevoel had ik. Weliswaar mondkapje bij de hand en QR-code mee, want je weet maar nooit hoe de regels elders precies geïnterpreteerd worden. Een lang weekend gepland met reisgenoot en oud-collega. Uit de vele opties kozen we de Franse Ardennen. Ik mocht het organiseren en dat had ik met de kennis achteraf best aardig gedaan. Maar mochten we wel echt? Op de dag van vertrek stond de wereld in brand. Niet onze vakantiewereld, nog niet, maar wel op ons eigen continent. Als nieuwsjunk met in ieder geval basale historische kennis vlogen er meteen honderdduizend doemscenario’s door mijn hoofd. Zo gek is dat toch niet? Ik zal de details besparen, ze zullen de afgelopen dagen op de conventionele media, maar vooral ook op de sociale media, ruimschoots gepasseerd zijn. Ik weet het niet, want ik was op vakantie. Naar de Franse Ardennen met de opdracht vooral niet te veel met het nieuws bezig te zijn. Ik ken mezelf, je kunt het nieuws volgen, maar in de tijd van informatie, desinformatie en vooral tegenstrijdige informatie kun je met een zweem van Weltschmerzen je kop helemaal gek mindfucken. En zoals ik geleerd heb na twee jaar Corona, de mensheid is in staat om een heleboel onzin te creëren en erger nog, erin te geloven en er naar te handelen. Waarom zou dat nu anders zijn?

Ik weet slechts dat ik met ‘gek’ worden er geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb maar een heel klein percentage informatie van wat de hoofdrolspelers weten. Hoe kan ik oordelen, behalve dat er een gevaarlijke situatie is ontstaan en dat er nu al miljoenen mensen daadwerkelijk lijden. En hoeveel er nog bijkomen? En toch ga ik op pad. De wereld, onze wereld draait gewoon door. Er is een strak blauwe lucht, fris maar zonnig, al deze dagen. Af en toe krijgen we flarden nieuws mee ’s Avonds even de high lights doornemen en deze even kort bespreken. Het voelt dubbel, je neemt het nieuws ongewild toch mee in je gemoedstoestand, maar grote delen van de dag ben je gewoon een lang weekend weg. Lunchen in Thorn, het witte stadje. Onderweg door België, waar we nog wel even een paar fikse hagelbuien meekrijgen. Aangekomen in de stad van onze bestemming, Charleville-Mézières, betrekken we een appartement dat ons bevalt. De eerste zon op een terras pakken, een museum bezoeken en op zondag een prachtige wandeling langs de Semoy. Op de terugweg koffiedrinken in Bastogne en wederom een eenvoudige lunch in Steyl, Limburg. Het kan allemaal, het mag allemaal en de wereld draait door en ik kan terug zien op een geslaagd weekend. Tja.

Thorn, het witte stadje, ligt er rustig bij op vrijdagmorgen. Van Carnaval, dat ook gewoon doorging, is nog weinig te merken.

Zaterdagmiddag, terwijl we genieten van de cappuccino op het zonovergoten prachtige plein van de stad, vormt zich een kleine groep mensen. Blauw en geel is zichtbaar en de kleine groep groeit langzaam uit tot zo’n 150 mensen. Wij gaan er bij staan, krijgen een pamflet van de Franse onafhankelijke democratische arbeiderspartij, en blijven erbij staan. Op de achtergrond draait de permanente draaimolen door.

In het Ardennenmuseum, leren we over de geschiedenis van de streek, kunstwerken van lokale kunstenaars uit het verleden, maar ook een afdeling gewijd aan de kunst van het marionettenspel. Wie trekt er aan de touwtjes? Zou de wereld er anders uitzien als dat inderdaad een vrouw zou zijn die de ‘mannetjes’ zou kunnen leiden via wat ‘onzichtbare’ lijntjes.
(kunstwerk van Édouard Louis Henry Lerolle, 1900)
De zon scheen uitbundig in de Franse Ardennen bij de zondagmiddagwandeling in Tournavaux. Waar schijnt de zon nog meer in Europa?
Bastogne, een tank ter nagedachtenis aan de verschrikkingen in de Ardennen, waar één van de meest bloedige veldslagen in West-Europa tijdens de tweede wereldoorlog heeft plaatsgevonden. Het was toeval dat we Bastogne hadden uitgekozen. Of toch niet?
Met een bord patat en twee kroketten eindigden we in Steyl……Een prachtig kloosterdorp aan de Maas. Ik moest denken aan het door mij hoogstgewaardeerde liedje van Ellen Ten Damme, Alles draait!!!

Tijdsverwarring met Faun

Kent u dat begrip, Faun? Nou ik wel, maar dat is ook nog maar een paar weken geleden dat ik geconfronteerd werd met Faun. Faun is een muziekgroep die middeleeuwse volksmuziek maakt met voorchristelijke thema’s. Faun is nog veel meer, maar zoek dat lekker zelf op op wiki. Ik was vooral enthousiast over de muziek omdat het me deed denken aan de serie De Vikings op Netflix. De serie nam je mee naar de periode dat het christendom probeerden de Germanen, Saksen, Vikingen, Hottentotten en wie al niet meer tot zinnen te brengen. Zoals een ieder weet is dat aardig gelukt, maar de voorchristelijke (spirituele) cultuur is natuurlijk nog altijd ook een deel van onze bagage. We vinden dat terug in bijna alle christelijke feestdagen. Ze waren natuurlijk niet gek al die vroeg-evangelie-verspreiders. Ze moeten gedacht hebben, je kan ze niet alles afpakken, die barbaren. Dus om ze te paaien werden allerlei bestaande gebruiken en feesten, gebaseerd om natuurbelevingen, in de christelijke feestdagen geïntegreerd. Reuze interessant natuurlijk, maar daar wil ik het niet over hebben. Maar het begint wel met Faun.

Om de kerstkilo’s een beetje kwijt te raken, besloot ik een wandeling te maken ’s avonds in de directe omgeving. Het was donker en ik woon aan de rand van het dorp. Deels loop ik dus al langs de weilanden. Ik doe dit vaker, want ik heb meer kilo’s te verwerken dan louter de recente kerstkilo’s, maar dit terzijde. Het was donker en rustig, ik zet mijn nieuwe koptelefoon op, voor het eerst met bluetooth. Ik ben op 1 januari 2022 als het ware afgedaald in de 21e eeuw, maar dan wel met Faun om mijn hoofd. In het nieuwe jaar stap ik door de duisternis, overal in de verte kerstbomen die het recente lichtfeest duiden. We merken het nog niet, maar de dagen gaan weer lengen, de zonnewende bij de Steenbokskeerkring heeft plaatsgevonden. Nog drie maanden en de zon passeert de evenaar en weer drie maanden later is het hartje zomer.

Terwijl ik wandel geeft de muziek in de donkere avond een vervreemdend tijdsgevoel, het brengt allerlei fantasieën op hol over arme boeren die in deze omgeving hebben gewoond en geleefd, eeuwen geleden. Zouden die de muziek van Faun herkennen als hun muziek? Een inwoner van het verdronken dorp Leuffen bijvoorbeeld, hier vlakbij. Ik verplaats me dan in een Leuffenaar en een romanfiguur is in mijn hoofd geboren. Met mijn bluetooth op mijn kop waan ik me in de middeleeuwen, midden in de winter. Je reinste tijdsverwarring, maar op dat moment ben ik de eerste de beste anochronistische romanfiguur. Geen ridder, maar een boer ik denk dat dat realistischer is. En dan een boer die na een half uur lopen het zweet op de rug heeft staan. Het is op Nieuwjaarsdag ’s avonds om half tien nota bene 12 graden Celsius. De enige sneeuwpop die ik tegenkwam was een duidelijke neppert. Met Faun is de tijd niet alleen verwarrend maar ook de seizoenen een toonbeeld van verwarring.

Maar toch de beste wensen voor 2022!

Nieuws in de Liemers

Vanaf 10 december jl. hingen de winnende foto’s van de Zilveren Camera 2020 in Zevenaar en wel bij de Turmac Cultuurfabriek. Het nieuws dus in Zevenaar voor het laatst in Nederland dit jaar. We gaan natuurlijk al weer naar 2022, dus een nieuwe serie is al bijna klaar, de Zilveren Camera 2021. De titel is Nieuws in de Liemers, maar het had ook wat mij betreft ook De Liemers in het Nieuws mogen heten. Ik vind namelijk dat de Turmac Cultuurfabriek best wel in het zonnetje gezet mag worden.

Ik kan me zo voorstellen dat er veel politiek geharrewar is geweest om zo ver te komen, maar het resultaat mag er wezen. Afgelopen zomer was ik er voor het eerst in het filmhuis. Ik was aangenaam verrast. Een goede film hier kijken in Zevenaar is een blijvertje voor de komende jaren. Het filmhuis in deze ambiance kan het wat mij betreft tippen aan het nieuwe filmhuis in Arnhem, ook al zo’n moderne beauty trouwens. Maar ook de omgeving van de voormalige sigarettenfabriek knapt per week zienderogen op. Ik denk dat dit een sieraad is voor het aanzien van Zevenaar, maar belangrijker nog voor het culturele plezier van Zevenaar en ver daarbuiten. En ik zal heel eerlijk verklappen dat ik het verdwijnen van het filmhuis in het centrum heel spijtig vond. Ik had te vroeg krokodillentranen geplengd. Hedenmiddag op een koude, grijze zaterdagmiddag vanuit Duiven even een tentoonstelling meegepikt, de winnende foto’s van de Zilveren Camera 2020.

Prinsjesdag, de hoofdrolspelers in het Coranabeleid en ondertussen gaat ook het politieke schouwspel door rondom de formatie. Het was nieuws, het is nieuws en hoe lang blijft het nog nieuws?
De comeback van Edith Piaf in de persoon van Alexandra van Huffelen. (toeslagenaffaire)
De Kuip in mistroostige omstandigheden. Volgende week weer en dan tegen de club uit 020. Zij hoeven de 12e man dus niet te vrezen. Geluk is vaak met hen. Maar het kampioenschap van Feyenoord in 2022 is pas fotowaardig voor Zilveren Camera van dat jaar erop. Dus gewoon even geduld, misschien dan weer in Turmac Cultuurfabriek.

En hoe ga je naar een tentoonstelling over nieuws waarbij Corona dominant aanwezig is een jaar later wanneer corona nog steeds dominant aanwezig is? Zo dus.

Nederland compote-land, een hele vieze appelcompote

Ik denk dat we helemaal uitgepolderd zijn en het woord verbinden kan ik niet meer aanhoren. Weet je wie verbinden, de IC-verpleegkundigen. Ik ben bovendien klaar met de bovenmatige aandacht voor schreeuwende kleine minderheden. Ik weet, het is nieuwswaardig dat een politicus de zieken op de IC allemaal acteurs noemt, maar totaal oninteressant en niet ter zake doende.

Ik ga de schuld niet leggen bij Rutte of De Jonge, hoewel ze het over de hele linie niet zo goed gedaan hebben vind ik. Ze hebben anderhalf jaar politiek gevoerd en geen beleid. Hierdoor zijn beslissingen te laat genomen. Bijvoorbeeld, de voorbereidingen voor de boosterprik lijken erg laat te zijn begonnen. Tussendoor hoor ik triomfantelijk tromgeroffel in toespraken dat we het zo goed doen in vergelijking met het buitenland. Voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staat de opmerking vanuit het RIVM in het begin van de coronacrisis dat wij geen Italiaanse toestanden hoeven te verwachten want onze hygiënestandaard is veel beter!?!? Laatst las ik dat de handenwas-cultuur in Nederland binnen Europa ergens onderaan staat. Maar dat is geweest. We zijn anderhalf jaar verder, of eigenlijk ook weer niet verder.

Ik ga niemand de schuld geven van de situatie waarin we zitten. Ook de pers niet. Nieuws of fake-nieuws, echt duiden doet de pers helaas niet, de kijkcijfers zijn leidend en zelfs serieuze journalisten doen mee om een pittige of fatalistische uitspraak te ontlokken van politici of medici. Is eenmaal de scoop in de wereld gegooid, kunnen we daar met zijn allen weer over gaan polariseren. Heel recent viel mij op dat zelfs Sven Kokkelman! wel een heel hijgerig interview had met Ernst Kuipers. (Radio 1 van donderdag 25 november, tussen half 12 en 12 uur!)

Mijn conclusie is dat we geen land zijn van complotten, maar een land van compotes. Iedereen gooit zijn eigen (gemankeerde) gedachtenvruchten in een snelkookpan en verkoopt zijn compote als waarheid en oplossing. De compote van de een wordt gezien als een complot door de ander. En wij eenvoudige burgers? Wij zijn geen haar beter dan de media en de politici. We hebben ons laten verleiden door de bubbels waarin we ingezogen zijn en zijn medeschuldig aan de grenzeloze verdachtmakingen. We kiezen politici en media met mooie woorden. Mijn vader zaliger zei altijd, mooie woorden zijn niet waar en ware woorden zijn niet mooi.

 Ik zei het al, volgens mij zijn we uitgepolderd. Ik ga niet pleiten voor een verplichte vaccinatie, verre van dat. Ook voor mij is de lichamelijke integriteit heilig. Er zijn in deze rechten, maar ook plichten en verantwoordelijkheden. Ik pleit vooral voor gezond verstand. Gezond verstand bij een ieder. De burgers, media en ook dus politici. Ik wil ook dat ‘de boel’ zo snel mogelijk open gaat en dat gaat pijn doen, volgens mij meer dan nodig was geweest, maar dat is nakaarten.

 Mijn bijdrage hiervoor is dat ik me per direct ontsla als een van de 17 miljoen virologen of intensivisten. Ik weet er namelijk geen flikker van af. Maar ik heb wel een gemiddeld gezond verstand. Ik ga dus niet wachten op woorden dat de redding nabij is en me niet laat leiden door valse beloftes die niemand kan waar maken omdat iedereen op zijn eigen koninkrijkje acteert binnen Nederland. Wat me wel duidelijk begint te worden dat de zwijgende meerderheid een beetje moe begint te worden van de schreeuwers. En die zwijgende meerderheid weet net als ik niets van virussen en alles wat er mee te maken heeft. Ze kunnen echter net als ik wel rekenen. Zij weten dus wie relatief de meeste bedden bezetten op de IC’s en hoe de besmetting onnodig sneller gaat.

Maar wie er echt moe beginnen te worden zijn de mensen die werken in de ziekenhuizen. En dat zullen we nog jaren merken, ik weet het zeker, al heb ik er geen verstand van.

When Frida meets Bart, a love story

Voorspel

Een internationaal weekend hadden we in het vooruitzicht in het altijd wereldse Drenthe. Wandelen in de omgeving van Assen, hotelletje in de hoofdstad en natuurlijk de tentoonstelling van Frida Kahlo, een ‘must-see’ voor iedere kunstliefhebber. Ik weet niet of ik me onder die laatste groep mag rekenen? Bovendien van mustsees heb ik al helemaal een broertje dood, maar hier had ik wel zin in. Vijftien jaar geleden wist ik trouwens niet eens wie Frida Kahlo was. Ik leefde nog met het idee dat alleen mannelijke schilders beroemd konden worden, inmiddels weet ik beter en ga er zelfs voor naar Assen. Natuurlijk kende ik wel een aantal schilderijen van de Mexicaanse, maar ik wist toch echt niet wie ze gemaakt had. Zo’n kunstkenner ben ik dus! De coronapandemie maakt dat je een tijd moet kiezen om het Drents museum binnen te komen, maar voor Frida hebben we veel over. Viva la Frida.

De voorstelling

We waren niet de enige die een rendez-vous hadden met Frida. Allemachtig wat was het druk. Ergens langdurig rustig staan, om over zitten maar te zwijgen, was onmogelijk. In een rij werden de museumgangers door een blauwe sluis geloodst als ware dit het Casa Azul in Mexico, het huis van Frida Kahlo. Dit gezegd hebbende, prees ik me wel gelukkig met het soort mensen dat de moeite heeft genomen om naar Assen te komen. Dit behoeft enige uitleg, want naast Corona hebben we nog een andere pandemie in Europa en dat is overgewicht. Het aandeel kleine tengere vrouwtjes was zeer aanzienlijk, veel meer dan je gemiddeld in Nederland tegen komt bij soortgelijke gelegenheden. De Drent schijn groot en wat omvangrijk te zijn, die waren niet in grote getallen gekomen. Veel kleine tengere vrouwtjes zorgen er voor dat de beperkte ruimte minder snel te coronagevoelig werd. Je kon in ieder geval iets gemakkelijker naar de schilderijen kijken, zonder tegen een dik, kaal achterhoofd te moeten staren.

De vraag is natuurlijk, waarom heeft Frida zo’n relatief grote aantrekkingskracht op kleine tengere vrouwtjes? Zouden ze zich identificeren met de kunstenares? Wat zou het zijn, haar schilderijen met de felle kleuren? Haar promiscue leven die tot heimelijk voorbeeld moet dienen. Of vereenzelvigen ze zich met het ongeluk dat Frida trof in het leven? Ik zou het niet weten. Zelfonderzoek leert mij dat er in deze 100+ man, geen klein tenger vrouwtje zit, al had ik graag met een woke opmerking willen schitteren. Wel vind ik zo’n overzicht van werken van Frida met toelichting heel prettig om de kunstwerken beter te duiden. Dit heb ik bij meer schilders (of schilderessen), het verhaal en/of ontwikkeling van de persoon maakt het werk vaak interessanter dan louter de schoonheid van een enkel schilderij. Voor de goede order, ik heb me ook niet geïdentificeerd met de levenspartner van Kahlo, de eveneens beroemde schilder Diego Rivera en vermoedelijk ook 100+, maar dit ter zijde.

De uitdaging om een stukje schrijven zat hem in het romantische gegeven om na de tentoonstelling een frisse wandeling te maken in het zompige Drentse veen en te zoeken naar de overeenkomsten tussen Frida en het land van Bartje. Het noodlot sloeg toe, want het thuisfront meldde coronaverschijnselen dus van de wandeling is het niet meer gekomen helaas. Ik wilde graag mijmeren over de contrasten in kleur tussen Drenthe en Mexico, maar ook over de overeenkomsten met betrekking tot de bruine bonencultuur van beide streken al wenste Bartje er niet voor te bidden. Misschien zou het ook appels met peren vergelijken zijn? Het mocht echter niet zo zijn, we hebben eerder de thuisreis moeten aanvaarden.

Naspel

Als pril stopper met roken, viel het me zwaar dat de sigaret in relatie met het leven van Frida Kahlo zo werd geromantiseerd. Misschien is dat het gene dat voor mij de aantrekkingskracht is van Frida, maar dat mag dus nu niet meer in mijn leven. Maar ik maak dan ook geen mooie schilderijen en dus ik hoef ook geen turbulent leven te leiden om duizenden ‘tengere vrouwtjes’ naar een tentoonstelling te leiden. Ik heb geen alibi voor een sigaret. Wat mij restte is een laatste foto in de hotellobby bij het weggaan. Geen diepzinnige en kunstzinnige mijmeringen, gewoon een platte foto. When Frida meets Bartje. Ook leuk.

De afsluitende 144 woorden (30 oktober 2021)

Seizoenen gaan en komen (weer terug) en ook het nieuws komt en gaat. Vaak denk je, I’v heard it before. In de hedendaagse hype-tsunamis weet je de weg al helemaal niet meer te vinden. Als je als ouderwets blogger een stukje wil schrijven is de kwestie vaak al hopeloos verouderd en verworden tot de bekende mosterd na de maaltijd. En dan moet je je nog maar afvragen of iemand zit te wachten op jou mosterd om het nieuws met jouw mening te voorzien, soms pittig, maar vaak ook erg lief. Ik had er geen zin in de overgang naar vloggen, misschien inderdaad voor een andere generatie en andere karakters. Bovendien fanatiek het nieuws volgen maakt de mens tot een ware misantroop zeker als je de sociale media als middel hebt om je ‘boodschap’ te verspreiden.

Maar omdat het bloed toch kruipt waar het niet gaan kan, besloot ik vorig jaar ‘iets nieuws’ uit te proberen. Ik dwong me te beperken tot 144 woorden per week om zo de highlights te pakken. Mijn highlights wel te verstaan, dus een beetje de world according to…….zonder te duiden. Ik heb niet de pretentie dat de wereld er een stuk mooier van is geworden, ook niet lelijker trouwens. Ik weet niet eens of het goed gelezen is. Maar het is klaar met die 144 woorden. Ik ga broeden op weer wat anders, de 144 woorden zijn klaar.

Herfst in Gaanderen

Winter in Duiven

Lente in Lienden

Zomer in Doorwerth

Voor de trouwe lezers, dank voor jullie aandacht, voor de heimelijke lezers geldt hetzelfde en voor de anderen voor wie dit tot nu toe ongemerkt voorbij is gegaan zal ik een lijst maken van iedere gros, dus ieder week bijgesloten met de links. Kunnen jullie zelf beslissen of je wat gemist hebt. Maar eerst ter afsluiten nog 144 woorden voor het afgelopen jaar.

Het laatste gros voor het jaar, over 52 gewone weken in 2020 en 2021

Als parodie op ‘ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde’ zeg ik, ik hebben een woord gelegd in Space op aarde. Niet één, zelfs 7632. Voor wie? Voor mezelf zonder de illusie anderen te veranderen. Ik ben toch niet gek. Zelfs mijn mensbeeld is niet wezenlijk aangetast want dat was toch al bezoedeld. Ter afsluiting ga ik niet schelden op Mark Rutte en de hele bliksemse politieke bende. Dat is te goedkoop, bovendien liggen ze er niet wakker van. Ze hebben genoeg andere zaken om wakker van te liggen als ze zouden willen. Het afgelopen jaar was het jaar van de polarisatie op alle gebieden. Je wist het al jaren, maar door de corona is het zo nadrukkelijk duidelijk geworden. Ik ben geloof ik niet zo heel trots meer op Nederland. We zijn slechts een landje van dertien in een gros.

25 oktober 2020: Het acteertalent van Willem Allexander is een Griekse tragedie en Fidan Ekiz wordt een nestbevuiler genoemd omdat ze niet meegaat in de woke-censuur.

1 november 2020: Mondiaal gevecht op vele fronten tussen het establishment en de zichzelf verklaarde gezondverstand-goeroes.

8 november 2020: Biden wint en we moeten in Europa denken over ons eigen ‘Onderweg naar morgen

15 november 2020: Mark en Hugo zijn de Peppi en Kokki van het coronabeleid

22 november 2020: Voorsorteren op de Nederlandse verkiezingen die Rutte ‘wint’.

29 november 2020: Pluisje is niet meer, we zijn de ‘hand van God’ kwijt in de mondiale mestvaalt

6 december 2020: Gepruttel over corona, brexit en de race om het vaccin, what’s new(s)

13 december 2020: Lancering van het boek ‘Fantoomgroei’ handreiking naar links om de menselijke maat weer te hanteren

20 december 2020: de Lockdown is een feit, we hebben er schijt aan.

27 december 2020: Geen uitzwaaifeestje voor de Britten, want corona

3 januari 2021: Youp ‘de witman’ mag ook al niet meer ondanks zijn grote kwaliteiten

10 januari 2021: Trump nog niet weg, zijn contra-revolutie is mislukt

17 januari 2021: Dankzij koning Rutte is de verzorgingsstaat kapot, nieuwe koning wil het repareren, leve koning Rutte

24 januari 2021: De slimste mens, Snollebolleke Rob Kemps, redder des Vaderlands

31 januari 2021: Avondklokrellen, een hype of een nieuw historisch feit

7 februari 2021: Dik pak sneeuw zorgt dat de andere hypes bedekt blijven

14 februari 2021: Mag je nog zeggen Nederland kleurt wit? En je bent een partypooper als je het mediafeestje over de Elfstedentocht niet gelooft.

21 februari 2021: Nederland ontdooit, maar het blijft kil en koud.

26 februari 2021: Herdenking 1 jaar Corona-oorlog in Nederland

6 maart 2021: Objectief een saaie verkiezingscampagne

13 maart 2021: De verkiezingscampagne blijft saai, we doen of het spannend is en de rest van de wereld gaat gewoon door.

21 maart 2021: Verkiezingsuitslag is eigenlijk ook best saai

27 maart 2021: Voetballend zakken we door het ijs, dus wel lullen over de slavernij in Qatar of ontkennen het. Ik zeg: Pieter Omzigt voor bondscoach

3 april 2021: Wetenschappelijk bewezen dat Teflon-Mark onverantwoord is

10 april 2021: Het grote liegebeest spartelt nog niet.

17 april 2021: De ‘persco’s’ van Mark ondermaats qua vorm en inhoud

24 april 2021: Even pauze van de echte problemen, de FIFA-maffia rules voor een moment

1 mei 2021: Hoe lullen we lomp parlementair gedrag om tot een deugd.

8 mei 2021: Introspectie over onze vrijheid

14 mei 2021: Twijfels over het nieuwe leiderschap worden wel heel duidelijk.

23 mei 2021: EuroSongfestival wordt geen woke-feestje voor de grachtengordel

31 mei 2021: Het niet verbieden van homogenezing staat voor de Nederlandse impasse op alle fronten

6 juni 2021: Mark heeft zijn tuintje in zijn hart nog niet gevonden

12 juni 2021: Biedt de nieuwe Alzheimerpil uitkomst voor meer maatschappelijke en geestelijke mankementen?

20 juni 2021: Heeft Alzheimer toegslagen, want er wordt getwijfeld aan Pieter Omtzigt

27 juni 2021: Homofobie in Hongarije en het aanprijzen van gekleurde paprika’s

3 juli 2021: De Boer is weg (oranje), de boer moet weg (D66)

11 juli 2021: Impact moord op Peter R. de Vries

18 juli 2021: Als ons coronabeleid nu net zo goed is als ons waterbeheersingsbeleid dan leven we in het Walhalla

25 juli 2021: Hoe leuk zijn de Spelen?

31 juli 2021: Ene Frederique is deze week aan de beurt om Nederland te laten polariseren

8 augustus 2021: Wij zijn de beste Olympiërs van Europa, maar de prijzen van vaccins stijgen!

15 augustus 2021: Zelfs bij  ‘een Gros’ woorden een beetje komkommertijd, een beetje maar.

24 augustus 2021: Maakt het uit of Mark het met Sigrid doet?

29 augustus 2021: Nieuwe Netflix-serie: In de ban van Afghanistan

4 september 2021: Prins Bernard jr. krijgt zijn asofeestje in Zandvoort, gratis.

11 september 2021: Een overeenkomst tussen Sigrid Kaag en mezelf, we vertrouwen beide Rutte niet

18 september 2021: Kamertrut Mark vervat in een kinderliedje

25 september 2021: Rutte is geen Angela

4 oktober 2021: Remkes slaat met de vuist op tafel

9 oktober 2021: Gasexplosieven overal

17 oktober 2021: Een samenvatting van de staat van Nederland

23 oktober 2021: Groente en het zelfbeeld van de Nederlanders

Een gros woorden voor de week (23 oktober 2021) SLOT

Wie of wat bepaalt het (zelf)beeld over de Nederlanders? Zijn dat de resultaten van het Nederlands elftal of de van links naar rechts huppende Oranje Leeuwinnen. Of vereenzelvigen wij ons met het twittergevechten van Rutte met de Sloveense premier en de muitende Polen die de rechtsstaat Nederland in twijfel trekken door de toeslagenaffaire. Ik voel geen verantwoordelijkheid in deze. Maar ook ik gebruik(te) wel eens gemeenplaatsen zoals dat wij Nederlanders vrijgevig, gastvrij, maar ook lomp en lawaaierig zijn. O ja, wij zijn liberaal en progressief. Duh….. Een opmerkelijk feitje las ik deze week over het gemiddelde groentegebruik van de Nederlander. Wij eten het allerminste groente in Europa, slechts 58 kilo per jaar tegenover 300 kilo door de Kroaten. Ik dacht dat wij zo’n gezond volkje waren? Werk aan de winkel voor Caroline. Nog vaker op tv om ons weer aan de spruitjes te krijgen.

Een gros woorden voor de week (17 oktober 2021)

Deze week weinig opvallende zaken. Ik heb mogelijk niet goed opgelet. Goed, er is nog geen kabinet. O ja, een kleine twitterhype rondom Sylvana Simons over dat het RIVM haar gelijk zou hebben gegeven omtrent het falende Coronabeleid van Rutte. Tromgeroffel binnen haar bubbel, maar in de rest van de media ben ik niets tegengekomen. De dansmarathon? Laat maar zitten. Derhalve een citaat uit een boek van Maya Angelou*. (p.24) (..Al de onbeantwoorde vragen uit je kinderjaren moeten uiteindelijk naar die stad teruggevoerd en daar beantwoord worden. In die vroege omgeving vinden de eerste ontmoetingen plaats met helden en boemannen, waarden en antipathieën en daar krijgen ze ook hun naam. In later jaren veranderen ze van gezicht, plaats en misschien van ras, tactiek, intensiteit en doelstelling, maar onder al die doordringbare maskers zitten voor altijd de wollenmutsengezichten van je jeugd.)

Samengevat, het probleem Nederland?

*Per toeval kwam ik dit boek tegen in onze  boekenkast, de eerste vijftig pagina’s nodigden uit om haar verzamelde werk te lezen. Een aanrader voor een ieder. Kijk maar wat je ermee doet en hoe je het interpreteert vanuit je eigen helden en boemannen! Saillant detail, ik lees op de cover dat Maya Angelou de mentor was van Operah Winfrey.