Iedere keer is het weer anders en iets nieuws. Allereerst, ook mijn jongste zoon heb ik volledig vrijwillig meegekregen voor een klompenpad. En dat was fijn. Bovendien was dit het klompenpad wat tegen Noord-Holland aanligt, de vliegtuigen vanuit Schiphol komen af en toe over en hoe dieper in de Randstad, hoe meer kans op ‘oer’ Nederlandse plaatjes. In mijn optiek dus een a typisch klompenpad, maar daarom niet minder interessant, het Vredelantsepad in Vreeland. Het was even rijden, maar dan kun je ook putten uit meerdere mooie foto’s en een fijne herinnering aan 4 augustus 2021.

Zoonlief is op vakantie geweest en maakt zich langzaam op voor zijn laatste studiejaar in Rotterdam. Dus we hebben het over toekomstplannen, de huizenprijzen voor jonge starters en meerdere zaken die een vader wil horen van zijn zoon. Hij is er voorlopig serieus maar luchtig over, gelukkig maar. Ook hebben we het over actuele ontwikkelingen zeker naar aanleiding van de ruime hoeveelheid aanwezig fietsende babyboomers gedurende onze wandeling. Als mensen nog ouder worden, misschien wel gemiddeld 100 jaar als ik zo ver ben, hoe zal het leven er dan uitzien vraagt hij zich af. Theoretisch droomt hij over de mogelijkheid dat 120 geen uitzondering meer zal zijn.

Terwijl we langs de Vecht lopen, overdenk ik de leeftijdskwestie. Hij houdt van medische ethiek en toekomstdenken. Hij vraagt zich af of de leeftijdsfases dan zullen uitrekken en dat het heel normaal is om op je 30e nog in de adolescentie te zitten en misschien op je 70e pas de midlifecrisis hebt doorgemaakt? Of oppert hij, zullen er dan nieuwe levensfases bij komen. Zelf denk ik het eerste, hoewel in vroeger tijden werd de mens maar veertig gemiddeld. Toen zal er van penopauzeproblematiek geen sprake zijn geweest. Ze hadden wel andere zorgen, lijkt me zo.

En dan poneer ik de stelling dat hij, mocht hij 120 worden, hij wel 70 jaar zonder ouders zal leven en dan moet ik mijn huidige levensgewoontes nog maar eens even kritisch onder de loep nemen. Dat laatste denk ik alleen maar. Hij proeft mijn woorden, zeventig jaar wees zijn. In dat geval zal er sprake zijn van een nieuwe levensfase beslis ik voor mezelf. Je hebt zeventig jaar om het karakter van je ouders, je opvoeding en je socialisatieproces te herijken. Dat is lang, dus ik denk dat als de mensheid in Nederland echt zo oud wordt, dat we hier weer aan voorouderverheerlijking gaan doen. Terwijl ik keuvelend met mijn zoon doorloop richting Vreeland, kijk ik in de verte van het oer-Hollandse landschap en neem me voor om maar een boek voor hem te schrijven over het eeuwig wees zijn. Op 4 augustus 2021 is deze roman geboren in mijn hoofd tijdens een wandeling op het Vredelantsepad. Waar een klompenpad al niet toe kan leiden. Nu nog schrijven natuurlijk.

Ere wie wie ere toekomt, na het prachtige Rijnstrangenpad in 2019 gelopen te hebben, dachten we: er zijn vast meer mooie klompenpaden. In het pré-coronatijdperk was de wandeling in Loenen mijn tweede klompenpad. Wederom een fijne wandeling, dus we gingen verder. Het Loenense Enkpad was eigenlijk een soort springplank voor een nieuwe hobby. Stukjes schrijven en foto’s maken deed ik toen nog niet bewust, dus het pad moest opnieuw gelopen worden om haar plaatsje op mijn blog te krijgen. Toch was ik een beetje bevreesd of ik de wandeling net zo aangenaam zou vinden als in augustus 2019. Met de kennis van inmiddels 66 andere paden heb ik een blik ontwikkelt van een ervaringsdeskundige op het gebied van klompenpaden. Mocht er een opleiding op dit gebied bestaan overweeg ik me in te schrijven. De vrijwilligers van het Loenense Enkpad kan ik gerust stellen, mijn oordeel is in de herhaling nog positiever dan twee jaar geleden.

Het Loenense Enkpad is een wandeling met veel lanen en laantjes, afwisseling en voor de planten- en vogelliefhebbers genoeg te beleven. Het valt me trouwens op, net als in de periode van voor de corona, dat qua wandelaars het minder druk begint te worden, maar ik kan het me verbeelden. De rust voor mij als individuele wandelaar is hiermee gewaarborgd, maar voor mensen zoals Sietse gun ik heel veel goedgeluimde wandelaars, want hij heeft verschrikkelijk zijn best gedaan om het mij (ons) naar de zin te maken.

Het overdekte bankje wordt onderhouden door Sietse, en passend bij een klompenpad kun je ook nog een spelletje ‘boter, kaas en eieren’ spelen. Voor het onderhoud vraagt Sietse een vrijwillige bijdrage en hiervoor wil ik met plezier even reclame maken. Het zwarte ‘dingetje’ op tafel verraad de mogelijke technische belangstelling van Sietse. Ik kan u verzekeren dat bij inworp van een muntje er een prachtig ‘hoelahoepend’ geluid ontstaat voordat de goede gaven verdwijnen in de spaarpot voor het onderhoud van de rustplek. Echt prachtig, vooral muntjes van 2 euro resoneren heel kunstzinnig. Bedankt Sietse!

Zoals gezegd, genoeg te zien en mee te maken op deze fijne wandeling. Zo hoorde ik wat koeien als groep wat luidruchtig zijn. (een groepje uitgelaten bakvissen?) Ze loeiden, al weet ik niet wat ze aan mij of soortgenoten wilden communiceren. In het belendende weiland waar ik langs liep, gaf echter een andere jonge koe met diepe stem antwoord. Ik dacht, ‘gelukkig, de boodschap is overgekomen’. Achter mij hoorde ik echter een boer naar het beest roepen dat het normaal moest doen. Niet bozig of zo, gewoon een opmerking, dus ik wist zeker dat de koe de boodschap van de boer nìet zou oppakken. Ter verklaring naar mij legde hij uit dat het beest loeit als een stier, terwijl het toch voorbestemd was om melk te geven? Ik vroeg me af of dit ‘stierengedrag’ nadelig was voor de latere melkproductie. “Nee” zei de boer en hij liep verder naar zijn boerderij, de lage stierengeluiden van zijn beest maar voor lief nemend.

Zonder antwoorden loop ik met plezier verder.

Voor meer foto’s zie ook op Instagram titiissprakeloos

Ik zal er maar voor uit komen, na 66 klompenpaden is dit het eerste pad dat ik een beetje had voorbereid. Dat wil zeggen met de app de avond ervoor heb ik eens gekeken wat ik kon verwachten. Meestal is de enige voorbereiding de startplek inkloppen op mijn gps en starten maar. Onderweg tijdens het wandelen kijk ik wel wat ik tegenkom en dat is ook leuk, want anders houd je het geen 66 paden vol. Vandaag dus een beetje minder verrassing omdat ik wist dat ’t Meijerink zou tegenkomen (zie boven) en als ik op het goede tijdstip was geweest mogelijk de ijsvogelvlinder zou kunnen tegenkomen in het Zompbos. Een wat volgevreten kleine libelle zag ik aan voor zo’n zeldzaam exemplaar, maar ik was er in ieder geval op alert. Ook kon ik me een voorstelling maken van de waterhuishouding voor de arme boeren langs de IJssel in vroeger tijden. Ze waren nog wel eens de klos. Kortom ik was voorbereid op een aantal zaken.

De fysieke voorbereiding was echter wat minder. In overleg heb ik mijn vakantie vervroegd om te voorkomen dat fysiek en mentaal het bakje zou overlopen. Dus buiten het feit dat wandelen altijd een therapeutische en/of introspectieve dimensie heeft, was dat nu zeker. Echter de nacht ervoor slecht geslapen, de rust en reinheid waren ver te zoeken, maar al lopende kom je wel over je vermoeidheid heen. Je zou het eigenlijk iedere dag moeten doen voor de regelmaat. Een andere voorbereiding had ik per ongeluk wel getroffen. Ik was een paar kilo’s lichter dus bij een van de doorgangen kon ik passeren, dat was dan wel weer een gelukje.

Onderweg kwam ik nog een bouwval tegen waar romantische en handige geesten heil in zagen om het op te knappen. Het zal vast heel mooi kunnen worden.

Wat ik wel zag is een spreekwoord tegen de scheur aan en als dat je levensmotto is, dan zal hier over een aantal jaar een prachtig boerderijtje staan. ,,Ai d’r bint, muj d’r we’n” Met zo’n uitspraak kan ik weer verder, dit geeft op veel gebieden voldoende stof tot nadenken. Ik denk dat ik het in de toekomst nog wel eens zal gebruiken.

En dan wil ik aan het eind van dit blogje ook nog een interactief elementje toevoegen. Langs een van de weteringen, die onlangs ongetwijfeld hoger heeft gestaan, kwam ik schelpjes tegen. Zouden die door het hoge water meegevoerd zijn naar het achterland van de IJssel? Wat zijn het voor een schelpdieren? Geef gerust antwoord via dit blog. Bij voorbaat dank.

Voor mee foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Wat van ver komt is lekker en mooi. Soms is dat waar zoals bijvoorbeeld eten uit India of Thailand, of folkloristische dansen van de Masai of Bali, of een onbereikbare vakantieliefde of…..Maar soms is het om de hoek ook heel aardig en dan druk ik me over het Staickheimerpad nog zachtjes uit. Montferland en het Bergsche Bos, we kennen het wel. Een paar keer paar jaar maken we een rondje met onze hond en dan vaak hetzelfde rondje. Maar met de opening van een nieuw klompenpad wist ik, deze is van mij. Dan zit ik precies op de helft van de 132 dus ik heb enig recht van vergelijken. Allemachtig, wat een mooi pad en wat is de veelzijdigheid toch dicht bij huis.

Ik kan me in superlatieven uitlaten, maar enthousiast ben ik wel over de afwisseling van de wandeling in ’s Heerenberg en Stokkum. En het geeft meteen houvast en vertrouwen voor eventueel een vakantie in Nederland. Er is genoeg dat heeft dit klompenpad, maar ook die andere 65 me inmiddels wel geleerd. Natuurlijk is het reliëf hier ter plekke niet het Alpengebied, is het uitzicht dankzij het heiige weer niet zoals boven op een bergtop, maar mooi is het wel, zeker voor een zondagsmiddagwandeling.

Ik denk dat de foto’s het werk maar moeten doen. Zondagmiddag waren we niet de enige op het pad, maar ik denk op een doordeweekse dag dat je in alle rust kunt genieten van bos, berg en boerenlandschap. Een dagje uit of zelfs een vakantiewaardige omgeving bij mij in de achtertuin waarvan ik niet weet of het Achterhoek is of De Liemers. Volgens de kaarten die ik heb ingezien is het De Liemers, maar de Achterhoekse Vlag is veelvuldig aanwezig. Ze voelen zich waarschijnlijk Achterhoeker en wat maakt het uit, mooi is mooi, Achterhoek of Liemers, maakt niet uit. En even voor de goede orde, ik word door de plaatselijke Horeca niet betaald om mensen en masse dit pad op te sturen. Maar als ze achteraf een bijdrage willen sturen, be my guest.

Meer en andere foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos