Tijdsverwarring met Faun

Kent u dat begrip, Faun? Nou ik wel, maar dat is ook nog maar een paar weken geleden dat ik geconfronteerd werd met Faun. Faun is een muziekgroep die middeleeuwse volksmuziek maakt met voorchristelijke thema’s. Faun is nog veel meer, maar zoek dat lekker zelf op op wiki. Ik was vooral enthousiast over de muziek omdat het me deed denken aan de serie De Vikings op Netflix. De serie nam je mee naar de periode dat het christendom probeerden de Germanen, Saksen, Vikingen, Hottentotten en wie al niet meer tot zinnen te brengen. Zoals een ieder weet is dat aardig gelukt, maar de voorchristelijke (spirituele) cultuur is natuurlijk nog altijd ook een deel van onze bagage. We vinden dat terug in bijna alle christelijke feestdagen. Ze waren natuurlijk niet gek al die vroeg-evangelie-verspreiders. Ze moeten gedacht hebben, je kan ze niet alles afpakken, die barbaren. Dus om ze te paaien werden allerlei bestaande gebruiken en feesten, gebaseerd om natuurbelevingen, in de christelijke feestdagen geïntegreerd. Reuze interessant natuurlijk, maar daar wil ik het niet over hebben. Maar het begint wel met Faun.

Om de kerstkilo’s een beetje kwijt te raken, besloot ik een wandeling te maken ’s avonds in de directe omgeving. Het was donker en ik woon aan de rand van het dorp. Deels loop ik dus al langs de weilanden. Ik doe dit vaker, want ik heb meer kilo’s te verwerken dan louter de recente kerstkilo’s, maar dit terzijde. Het was donker en rustig, ik zet mijn nieuwe koptelefoon op, voor het eerst met bluetooth. Ik ben op 1 januari 2022 als het ware afgedaald in de 21e eeuw, maar dan wel met Faun om mijn hoofd. In het nieuwe jaar stap ik door de duisternis, overal in de verte kerstbomen die het recente lichtfeest duiden. We merken het nog niet, maar de dagen gaan weer lengen, de zonnewende bij de Steenbokskeerkring heeft plaatsgevonden. Nog drie maanden en de zon passeert de evenaar en weer drie maanden later is het hartje zomer.

Terwijl ik wandel geeft de muziek in de donkere avond een vervreemdend tijdsgevoel, het brengt allerlei fantasieën op hol over arme boeren die in deze omgeving hebben gewoond en geleefd, eeuwen geleden. Zouden die de muziek van Faun herkennen als hun muziek? Een inwoner van het verdronken dorp Leuffen bijvoorbeeld, hier vlakbij. Ik verplaats me dan in een Leuffenaar en een romanfiguur is in mijn hoofd geboren. Met mijn bluetooth op mijn kop waan ik me in de middeleeuwen, midden in de winter. Je reinste tijdsverwarring, maar op dat moment ben ik de eerste de beste anochronistische romanfiguur. Geen ridder, maar een boer ik denk dat dat realistischer is. En dan een boer die na een half uur lopen het zweet op de rug heeft staan. Het is op Nieuwjaarsdag ’s avonds om half tien nota bene 12 graden Celsius. De enige sneeuwpop die ik tegenkwam was een duidelijke neppert. Met Faun is de tijd niet alleen verwarrend maar ook de seizoenen een toonbeeld van verwarring.

Maar toch de beste wensen voor 2022!

Vorstelijke wandeling op het Zandslagenpad

Vlak voor Kerst 2021, de boel is weer dicht, maar niet zo dicht gelukkig dat een wandeling niet mogelijk is. Ook nog met een koffie-to-go onderweg of aan het begin/eind van de wandeling zoals hier bij de Gouden Molen in Rossem. Het is koud, maar zonnig en omdat de wind vandaag een vrije dag had, is het goed te doen. De windstilte heeft landelijk al weer gevolgen voor de luchtkwaliteit, maar langs de Waal hapte ik vooral gezonde winterlucht.


Rossem ligt in het Land van Maas en Waal. De wandeling begon op de Waaldijk, met in de wetenschap dat de Maas maar op een steenworp afstand stroomt. Meer MaasWalerig kun je het volgens mij niet krijgen. Er is weliswaar geen groene hemel, geen blauwe zon en het blikken harmonieorkest in de grote regenton had plaatsgemaakt voor een grote groep gakkende ganzen. Ganzen die onduidelijk samenschoolden in het gerijpte gras. Ook mooi hoor.

Het Zandslagenpad in Rossem en Hurwenen bewijst maar eens dat een mooie wandeling niets te maken heeft met het ideale wandelweer, met frisgroene lenteblaadjes en een oogverblindende bloemenpracht in de berm en de weilanden. Een waterig zonnetje, temperaturen net onder nul en een onverstoorbaar etende koe in de wei heeft ook zeker zijn charmes. De aanblik op bovenstaand exemplaar is het toppunt van Zen en schept de ruimte om het afgelopen jaar te overdenken en een motto te fabriceren voor 2022.

Ga ik links af, ga ik rechts af of blijf ik op de route die ik nu loop? Maar weet je wat het met motto’s is? Die laten zich niet vangen op een woensdag, vlak voor kerst in een waterig winterzonnetje terwijl de ganzen gakken in het gerijpte gras. Was het leven maar zo kneedbaar. En misschien is dat ook wel beter zo. Plannen is voor managers terwijl het leven vaak een kwestie is van gewoon doorlopen, de ene voet voor de andere en maar kijken wat je tegen komt. Voor dit moment zijn dat de Ot en Sien plaatjes langs de dijk en in Hurwenen en Rossem. Ik geniet er van, in het hier en nu.

Terwijl ik dit schrijf op deze eerste Kerstdag bedenk ik dat ik nog een hele week heb om met een motto het nieuwe jaar in te gaan. En mogelijk heb ik er nog wel een laatste klompenpad nodig dit jaar om iets moois te bedenken. Bijvoorbeeld in de week tussen kerst en Oud & Nieuw? Ik heb per slot van rekening nog 48 klompenpaden te gaan. Aan de andere kant, laten we eerlijk zijn, ook zonder motto leven de meeste mensen gewoon hun leven en wandelen ze langs ’s herenswegen, bijvoorbeeld op een klompenpad en genieten van grazende koeien, gakkende ganzen in gerijpt gras en de pittoreske plaatjes. Kortom ingrediënten voor een vorstelijke wandeling.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst op het Harscamperpad

Het schijnt in te zijn om lopende zaken (10 jaar Rutte) een nieuw motto mee te geven. Op het moment dat ik mijn wandeling begint op het Harscamperpad, presenteert Mark Rutte, en degene die nog in zijn schaduw gezien willen worden, het vierde kabinet Rutte onder het motto Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Tja, is dat niet de essentie van samenleven in het algemeen? En is de essentie van politiek bedrijven niet het zinspelen op de toekomst? Ik ben niet live getuige van de presentatie, sterker nog, ik zal de flarden en de highlights wel meekrijgen de komende jaren. Ook ik moet vaststellen dat ik als politicoloog behoor tot de groep bij wie het vertrouwen echt helemaal weg is in de politiek, de overheid en daarmee misschien wel in ons zelf. Dat is mogelijk een van de redenen dat ik het wandelen van de klompenpaden heb omarmt de laatste jaren. Ik neem het motto mee op mijn wandeling op 15 december, maar ik ga vooral genieten van weer een stukje Nederland, de omgeving van de Harskamp op de Veluwe.

Eigenlijk had ik december al afgeschreven als geschikt om te wandelen, hetgeen onzin is natuurlijk, maar je ziet in ieder geval aan de foto’s dat het wel wat minder kleurrijk wordt. Koude vind ik niet zo erg, maar regen in het vooruitzicht kan me minder bekoren. Het was echter droog, maar ik vreesde wel de narigheid van drassige weilanden en diepe plassen tijdens de wandeling. Vooral ook omdat mijn schoenen het na zo’n 1500 kilometer toch wat slijtage beginnen te vertonen en daardoor niet meer waterdicht. Hoe lang mag je eisen van een paar schoenen van ongeveer €75, -? Ik heb geen flauw idee. Moet ik nieuwe kopen of zal ik het milieu een beetje ontzien? Ook op dit niveau dus een beetje omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Mijn voeten heb ik trouwens droog gehouden.

Omzien naar elkaar gebeurde wel op het Harscamperpad. Het vriendelijk goedendag was eerder regel dan uitzondering, ook in het dorp zelf. Oprecht, maar ook oplettend, met een blik die is niet van hier. Zelfs de honden waren zeer waakzaam en zagen met hun vooruitziende blik mij al van ver aankomen. Hoewel er regelmatig achtergrond geluiden waren van de landbouw, houtverwerking en volgens mij ook de schietbaan van de Generaalwinkelman-kazerne, ervoer ik toch de rust die past bij de donkere dagen voor Kerst, een pietsie zwaarmoedig maar vooral toch sereen. Zelfs de kabouters bij Harsbouterdorp hielden zich rustig. Hun aanblik deed mij glimlachen al heb ik niet de leeftijd en het karakter om heel hard weg te lopen met kabouters.

En ik kuier voort op de klompenpaden, ik weet dat het goed was, goed is en goed zal blijven. Ik heb er geen motto voor nodig. Volgend jaar weer nieuwe avonturen en ik spreek de hoop uit dat we goed naar elkaar omzien. Als we dat doen dan is het vooruitkijken naar de toekomst een vanzelfsprekendheid. (Het is trouwens een pleonasme toch, vooruitkijken naar de toekomst, maar met motto’s zie af en toe de bomen niet meer door het bos.

(voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos)

Nieuws in de Liemers

Vanaf 10 december jl. hingen de winnende foto’s van de Zilveren Camera 2020 in Zevenaar en wel bij de Turmac Cultuurfabriek. Het nieuws dus in Zevenaar voor het laatst in Nederland dit jaar. We gaan natuurlijk al weer naar 2022, dus een nieuwe serie is al bijna klaar, de Zilveren Camera 2021. De titel is Nieuws in de Liemers, maar het had ook wat mij betreft ook De Liemers in het Nieuws mogen heten. Ik vind namelijk dat de Turmac Cultuurfabriek best wel in het zonnetje gezet mag worden.

Ik kan me zo voorstellen dat er veel politiek geharrewar is geweest om zo ver te komen, maar het resultaat mag er wezen. Afgelopen zomer was ik er voor het eerst in het filmhuis. Ik was aangenaam verrast. Een goede film hier kijken in Zevenaar is een blijvertje voor de komende jaren. Het filmhuis in deze ambiance kan het wat mij betreft tippen aan het nieuwe filmhuis in Arnhem, ook al zo’n moderne beauty trouwens. Maar ook de omgeving van de voormalige sigarettenfabriek knapt per week zienderogen op. Ik denk dat dit een sieraad is voor het aanzien van Zevenaar, maar belangrijker nog voor het culturele plezier van Zevenaar en ver daarbuiten. En ik zal heel eerlijk verklappen dat ik het verdwijnen van het filmhuis in het centrum heel spijtig vond. Ik had te vroeg krokodillentranen geplengd. Hedenmiddag op een koude, grijze zaterdagmiddag vanuit Duiven even een tentoonstelling meegepikt, de winnende foto’s van de Zilveren Camera 2020.

Prinsjesdag, de hoofdrolspelers in het Coranabeleid en ondertussen gaat ook het politieke schouwspel door rondom de formatie. Het was nieuws, het is nieuws en hoe lang blijft het nog nieuws?
De comeback van Edith Piaf in de persoon van Alexandra van Huffelen. (toeslagenaffaire)
De Kuip in mistroostige omstandigheden. Volgende week weer en dan tegen de club uit 020. Zij hoeven de 12e man dus niet te vrezen. Geluk is vaak met hen. Maar het kampioenschap van Feyenoord in 2022 is pas fotowaardig voor Zilveren Camera van dat jaar erop. Dus gewoon even geduld, misschien dan weer in Turmac Cultuurfabriek.

En hoe ga je naar een tentoonstelling over nieuws waarbij Corona dominant aanwezig is een jaar later wanneer corona nog steeds dominant aanwezig is? Zo dus.

Nederland compote-land, een hele vieze appelcompote

Ik denk dat we helemaal uitgepolderd zijn en het woord verbinden kan ik niet meer aanhoren. Weet je wie verbinden, de IC-verpleegkundigen. Ik ben bovendien klaar met de bovenmatige aandacht voor schreeuwende kleine minderheden. Ik weet, het is nieuwswaardig dat een politicus de zieken op de IC allemaal acteurs noemt, maar totaal oninteressant en niet ter zake doende.

Ik ga de schuld niet leggen bij Rutte of De Jonge, hoewel ze het over de hele linie niet zo goed gedaan hebben vind ik. Ze hebben anderhalf jaar politiek gevoerd en geen beleid. Hierdoor zijn beslissingen te laat genomen. Bijvoorbeeld, de voorbereidingen voor de boosterprik lijken erg laat te zijn begonnen. Tussendoor hoor ik triomfantelijk tromgeroffel in toespraken dat we het zo goed doen in vergelijking met het buitenland. Voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staat de opmerking vanuit het RIVM in het begin van de coronacrisis dat wij geen Italiaanse toestanden hoeven te verwachten want onze hygiënestandaard is veel beter!?!? Laatst las ik dat de handenwas-cultuur in Nederland binnen Europa ergens onderaan staat. Maar dat is geweest. We zijn anderhalf jaar verder, of eigenlijk ook weer niet verder.

Ik ga niemand de schuld geven van de situatie waarin we zitten. Ook de pers niet. Nieuws of fake-nieuws, echt duiden doet de pers helaas niet, de kijkcijfers zijn leidend en zelfs serieuze journalisten doen mee om een pittige of fatalistische uitspraak te ontlokken van politici of medici. Is eenmaal de scoop in de wereld gegooid, kunnen we daar met zijn allen weer over gaan polariseren. Heel recent viel mij op dat zelfs Sven Kokkelman! wel een heel hijgerig interview had met Ernst Kuipers. (Radio 1 van donderdag 25 november, tussen half 12 en 12 uur!)

Mijn conclusie is dat we geen land zijn van complotten, maar een land van compotes. Iedereen gooit zijn eigen (gemankeerde) gedachtenvruchten in een snelkookpan en verkoopt zijn compote als waarheid en oplossing. De compote van de een wordt gezien als een complot door de ander. En wij eenvoudige burgers? Wij zijn geen haar beter dan de media en de politici. We hebben ons laten verleiden door de bubbels waarin we ingezogen zijn en zijn medeschuldig aan de grenzeloze verdachtmakingen. We kiezen politici en media met mooie woorden. Mijn vader zaliger zei altijd, mooie woorden zijn niet waar en ware woorden zijn niet mooi.

 Ik zei het al, volgens mij zijn we uitgepolderd. Ik ga niet pleiten voor een verplichte vaccinatie, verre van dat. Ook voor mij is de lichamelijke integriteit heilig. Er zijn in deze rechten, maar ook plichten en verantwoordelijkheden. Ik pleit vooral voor gezond verstand. Gezond verstand bij een ieder. De burgers, media en ook dus politici. Ik wil ook dat ‘de boel’ zo snel mogelijk open gaat en dat gaat pijn doen, volgens mij meer dan nodig was geweest, maar dat is nakaarten.

 Mijn bijdrage hiervoor is dat ik me per direct ontsla als een van de 17 miljoen virologen of intensivisten. Ik weet er namelijk geen flikker van af. Maar ik heb wel een gemiddeld gezond verstand. Ik ga dus niet wachten op woorden dat de redding nabij is en me niet laat leiden door valse beloftes die niemand kan waar maken omdat iedereen op zijn eigen koninkrijkje acteert binnen Nederland. Wat me wel duidelijk begint te worden dat de zwijgende meerderheid een beetje moe begint te worden van de schreeuwers. En die zwijgende meerderheid weet net als ik niets van virussen en alles wat er mee te maken heeft. Ze kunnen echter net als ik wel rekenen. Zij weten dus wie relatief de meeste bedden bezetten op de IC’s en hoe de besmetting onnodig sneller gaat.

Maar wie er echt moe beginnen te worden zijn de mensen die werken in de ziekenhuizen. En dat zullen we nog jaren merken, ik weet het zeker, al heb ik er geen verstand van.

Het einde van de wereld op het Rijnweidepad

Mijn schoonvader wist het al en verkondigde het met enige regelmaat: ,,Spiek dat is het einde van de wereld.” Nu vandaag heb ik dus met partner rond gekuierd op het einde van de wereld en leuk dat het was. Het was grijs, fris, grauw maar hartstikke mooi. Mijn schoonvader zei er nooit bij over Spijk (Spiek voor de meer dialectonderlegden onder ons) dat hij opgegroeid was aan de raffelranden van het einde van de wereld, een dorpje amper vijf kilometer verder. Waar kennen we Spijk van? Hier is Godfried de Noorman eeuwen geleden vermoord! Hier komt de Rijn Nederland binnen. Hier zijn ze groot geworden, of eigenlijk klein gebleven door de steenfabrieken. Spiek is onderdeel van het Gelders Eiland waar ze al eeuwenlang vechten tegen het water en de wind. (land van woater en wiend). En natuurlijk is Spiek bekend van het Rijnweidepad, vandaag voor de tweede keer gelopen door mij. En ik zag dat het goed was.

Omdat ik in oktober 2019 nog geen blogjes schreef over klompenpaden, moest de wandeling nog maar een keer gedaan worden. Vandaag onder verstilde omstandigheden. Wie wat zwaar op de hand is zou zeggen desolate omstandigheden, maar zo hebben wij het beslist niet ervaren. Goed het was zompig en grijs. De overweldigende herfstkleuren zijn op hun retour en de zon liet het afweten, maar ik had mijn eigen zonnetje bij me. We hebben de stilte niet voortdurend verstoord door smalltalk. In deze omgeving kunnen wij heel goed bq-at-en. Heh??? Be quite apart together!!!!!

Met bijna vanuit alle windrichtingen zagen we de Elterberg. Je weet wel in Elten, bekend van de Boternacht. Om dichter bij de berg te komen, liepen we door een stukje Duitsland alsof ze nog even wilde jennen, kijk maar goed die is niet meer van jullie.

Maar aan het einde van de wereld was er wel een wereldse cappuccino te koop bij De Hut op de grens met Duitsland en geweldige pepernoten. Dat dan weer wel. Die pepernoten zorgden ervoor dat de stilte onderbroken werd door mij, maar alles heeft zijn prijs en ik moest ze ‘helaas’ alleen opeten. De desolate sfeer werd nog versterkt door het feit dat het rond vier uur toch merkbaar donker werd en om vijf uur daadwerkelijk donker is. Gelukkig hebben we nog wel een heldere blik kunnen krijgen van de herinrichting van het zandwinningsgat Carvium Novum.

Niet alleen wij genoten van de stilte, maar ook een solitaire zwaan was naar binnen gekeerd in een van de sloten. En omdat zwanen vooral in koppeltjes leven, denken wij dat het om een jonge zwaan gaat die als de winter voorbij is op zoek gaat naar een levensgezel(lin). Hij of zij is moed aan het verzamelen volgens ons.

Spijk, het einde van de wereld? Nee verre van dat, ik zou eerder zeggen het middelpunt van de Rijn. De zon kan er bovendien schijnen en dan is het einde van de wereld zeer kleurrijk. Ook dan is het mooi.

Onderstaande foto is van oktober 2019. Voor meer foto’s zie ook Instagram bij titiissprakeloos

Verlenging op het Turfvelderpad

Vanaf half oktober zit ik al te mauwen, het kon wel eens de laatste van dit jaar worden. Maar ook vandaag vrijdag 19 november 2021 was het weer goed genoeg om nog maar eens een rondje te lopen. In dit geval het Turfvelderpad in Ederveen. Misschien is dit pad niet het aller spectaculairste dat ik gelopen heb, maar nummer 82 was wel een van de meest ontspannen paden om te lopen. Ik weet niet waardoor het komt, mogelijk is het wel omdat het gevoel van toegift in mijn hoofd speelt. Mogelijk is het ook de traktatie die ik mezelf in het vooruitzicht heb gesteld bij terugkomst, een bakje kibbeling omdat ik vandaag drie weken zonder sigaret ben.

Of misschien komt het wel door mijn overpeinzingen over de maisvelden. Waarom staan er in de hoek nog een paar stengels. Waarom staan ze sowieso in de hoek. Dacht de boer misschien wel, je hebt je het hele jaar niet gedragen, blijf de winter dan ook maar met je poten in de koude grond staan. Ik kan daar dan meerdere minuten over nadenken, een soort maisopstand met een boze boer. Vind ik leuk.
Of misschien komt het wel door dit mooie stilleven onderweg met de prachtige onderhoudende tekst: Hello, I love you. You’re probably thinking: you don’t even know me! But if people can hate for no reason, I can love!! Have a nice day! Het ontspannen gevoel komt misschien wel door deze liefhebbende mens, ook naar mij toe. Dus bij deze mijn liefde retour. Ik weet niet wat deze man of vrouw gedacht heeft bij het maken van deze opstelling, maar hij/zij had in ieder geval in vooruitziende blik. In de ‘middel of nowhere’ zomaar een liefdesverklaring. Het maakte mijn dag, vind ik leuk.

Of heel misschien kwam het wel door de rustige omgeving waarin ik amper een wandelaar tegenkwam. Vind ik leuk. Het bracht me tot rust en bracht dusdanige ontspanning dat ik mijn afkeer tegen selfies overwon en zelfs op internet ga plaatsen. Vind ik leuk. Morgen weer een wandeling, maar dan ga ik met mijn eigen zonnetje op pad. Ik weet niet of het dan de tweede verlenging gaat worden of toch al de derde helft. We zullen zien.

Voor meer foto’s kijk ook op Instagram onder de naam titiissprakeloos

When Frida meets Bart, a love story

Voorspel

Een internationaal weekend hadden we in het vooruitzicht in het altijd wereldse Drenthe. Wandelen in de omgeving van Assen, hotelletje in de hoofdstad en natuurlijk de tentoonstelling van Frida Kahlo, een ‘must-see’ voor iedere kunstliefhebber. Ik weet niet of ik me onder die laatste groep mag rekenen? Bovendien van mustsees heb ik al helemaal een broertje dood, maar hier had ik wel zin in. Vijftien jaar geleden wist ik trouwens niet eens wie Frida Kahlo was. Ik leefde nog met het idee dat alleen mannelijke schilders beroemd konden worden, inmiddels weet ik beter en ga er zelfs voor naar Assen. Natuurlijk kende ik wel een aantal schilderijen van de Mexicaanse, maar ik wist toch echt niet wie ze gemaakt had. Zo’n kunstkenner ben ik dus! De coronapandemie maakt dat je een tijd moet kiezen om het Drents museum binnen te komen, maar voor Frida hebben we veel over. Viva la Frida.

De voorstelling

We waren niet de enige die een rendez-vous hadden met Frida. Allemachtig wat was het druk. Ergens langdurig rustig staan, om over zitten maar te zwijgen, was onmogelijk. In een rij werden de museumgangers door een blauwe sluis geloodst als ware dit het Casa Azul in Mexico, het huis van Frida Kahlo. Dit gezegd hebbende, prees ik me wel gelukkig met het soort mensen dat de moeite heeft genomen om naar Assen te komen. Dit behoeft enige uitleg, want naast Corona hebben we nog een andere pandemie in Europa en dat is overgewicht. Het aandeel kleine tengere vrouwtjes was zeer aanzienlijk, veel meer dan je gemiddeld in Nederland tegen komt bij soortgelijke gelegenheden. De Drent schijn groot en wat omvangrijk te zijn, die waren niet in grote getallen gekomen. Veel kleine tengere vrouwtjes zorgen er voor dat de beperkte ruimte minder snel te coronagevoelig werd. Je kon in ieder geval iets gemakkelijker naar de schilderijen kijken, zonder tegen een dik, kaal achterhoofd te moeten staren.

De vraag is natuurlijk, waarom heeft Frida zo’n relatief grote aantrekkingskracht op kleine tengere vrouwtjes? Zouden ze zich identificeren met de kunstenares? Wat zou het zijn, haar schilderijen met de felle kleuren? Haar promiscue leven die tot heimelijk voorbeeld moet dienen. Of vereenzelvigen ze zich met het ongeluk dat Frida trof in het leven? Ik zou het niet weten. Zelfonderzoek leert mij dat er in deze 100+ man, geen klein tenger vrouwtje zit, al had ik graag met een woke opmerking willen schitteren. Wel vind ik zo’n overzicht van werken van Frida met toelichting heel prettig om de kunstwerken beter te duiden. Dit heb ik bij meer schilders (of schilderessen), het verhaal en/of ontwikkeling van de persoon maakt het werk vaak interessanter dan louter de schoonheid van een enkel schilderij. Voor de goede order, ik heb me ook niet geïdentificeerd met de levenspartner van Kahlo, de eveneens beroemde schilder Diego Rivera en vermoedelijk ook 100+, maar dit ter zijde.

De uitdaging om een stukje schrijven zat hem in het romantische gegeven om na de tentoonstelling een frisse wandeling te maken in het zompige Drentse veen en te zoeken naar de overeenkomsten tussen Frida en het land van Bartje. Het noodlot sloeg toe, want het thuisfront meldde coronaverschijnselen dus van de wandeling is het niet meer gekomen helaas. Ik wilde graag mijmeren over de contrasten in kleur tussen Drenthe en Mexico, maar ook over de overeenkomsten met betrekking tot de bruine bonencultuur van beide streken al wenste Bartje er niet voor te bidden. Misschien zou het ook appels met peren vergelijken zijn? Het mocht echter niet zo zijn, we hebben eerder de thuisreis moeten aanvaarden.

Naspel

Als pril stopper met roken, viel het me zwaar dat de sigaret in relatie met het leven van Frida Kahlo zo werd geromantiseerd. Misschien is dat het gene dat voor mij de aantrekkingskracht is van Frida, maar dat mag dus nu niet meer in mijn leven. Maar ik maak dan ook geen mooie schilderijen en dus ik hoef ook geen turbulent leven te leiden om duizenden ‘tengere vrouwtjes’ naar een tentoonstelling te leiden. Ik heb geen alibi voor een sigaret. Wat mij restte is een laatste foto in de hotellobby bij het weggaan. Geen diepzinnige en kunstzinnige mijmeringen, gewoon een platte foto. When Frida meets Bartje. Ook leuk.

Soepel in de heupen op het Hartensepad

Toen ik bovenstaande foto op het Hartsensepad schoot met mijn mobiel, wist ik dat ik in principe tevreden zou zijn. De compositie vind ik mooi en het gegeven van wandelbankjes is natuurlijk prachtig. Zo ken ik op Instagram iemand die opereert onder de naam, jawel, Wandelbankjes. Ik ben fan, prachtig al die lege bankjes all over Europa in hun natuurlijke habitat. Op al mijn klompenpaden probeer ik nu ook een bankje mee te pikken. In de eerste zin de zinsnede in principe en dat impliceert dat ik niet tevreden ben. Nu, dat hebt u goed gelezen, want de foto is onscherp. En ik weet hoe het komt. Om te voorkomen dat ik op mijn knieën op de drassige grond moest knielen, dacht ik maar even soepeltjes door de hurken te gaan en zie hier de waas over de foto. Nu is mijn evenwicht nooit het allersterkste geweest en soepel in de heupen was ik eigenlijk ook nooit. Ik ben meer een wandelaar en geen tango-danser. Nee, de stramheid wordt veroorzaakt door te weinig gymoefeningen. Dus voor de toekomst moet ik kiezen, mooie foto’s of meer oefeningen voor losse heupen. Dat laatste wordt het niet, dus ik zal af en toe tevreden moeten zijn met een in principe mooie foto.

Gelukkig kunnen veel foto’s ook staande genomen worden. Dat dan weer wel.

Niet op de foto trouwens, een buizerd die op nog geen twintig meter voor ons wegvloog, tussen de bomen in het bos. Ik was te verbaasd om snel te reageren met een foto, maar goed die zou vast ook vaag geworden zijn. Ter compensatie maar even een voorouder van dit exemplaar op de plaat vastgelegd. Het Hartsenpad in Renkum lag er prachtig bij zo op de rand van herfst en winter. Ik had het pad al eerder gelopen, maar in mijn neurotische passie om ieder klompenpad te lopen en van een blogje te voorzien en af en toe in principe mooie foto’s. (zie ook Instagram onder de naam titiissprakeloos). Ook niet op de foto in verband met privacy is mijn fitte wandelcollega die wandelt met de snelheid van een dartele kieviet. Zij is wel wat soepeler dus, volgende keer mag zij de bankjesfoto maken.

Achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad

Voordat alle vrijwilligers in Klarenbeek en omstreken schrikken en hun vrije weekend gaan spenderen aan het mooi maken van het Klarenbeeksepad, dit is niet nodig. Er is helemaal niets mis met dit klompenpad. Alle lof dit klompenpadteam en als ze de credits willen hebben voor het uitzonderlijke fijne weer op 8 november, dan mag dat van mij ook. Met plezier heb ik een aantal kilometers in alle rust gelopen rondom Klarenbeek.

De achterstalligheid ligt vooral bij mij. Op 8 september 2019 liep ik dit pad met mijn partner. Welgeteld mijn tweede klompenpad en ik durf te beweren dat de charme van dit pad ongetwijfeld heeft bijgedragen aan mijn enthousiasme voor klompenpaden. Omdat ik me later heb voorgenomen om van ieder pad een verslagje te maken met foto’s en verder ook nog foto’s ook op Instagram te plaatsen (account titiissprakeloos) moest dit pad nog even in de herhaling. En dat is echt geen straf.

Al lopend moet ik denken aan een van de grootste dichters van Nederland en bedenk een parodie op zijn , denkend aan Holland…..

Lopend door Klarenbeek, zie ik oneindig groene kleuren, in verstild herfstlandschap. Ik stoei met mezelf of ik het woord traag moet toevoegen, maar uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat grasland en herfstbomen niet traag kunnen zijn. Ook niet statisch natuurlijk, want de vorige keer in september zag het er anders uit en ik kan u verzekeren dat april in Klarenbeek weer een geheel ander decor zal geven. Never een dull moment op een klompenpad.

En dat brengt me bij het volgende onderwerp, want ook dit pad heeft een primeur. Dit is het eerste klompenpad dat ik geheel alleen loop, mijn maatje de sigaret heb ik thuisgelaten. Ze zeggen dat een ex-roker zeeën van tijd krijgt om te vervullen omdat hij niet meer hoeft te roken. Nu is het slechts mijn tiende dag, maar enige creativiteit is wel belangrijk om je dwangmatigheid rondom het roken te pareren. Dus we gaan maar eens overpeinzen of grasland traag kan zijn. Of ik verbaas me over details van het klompenpad die ik van twee jaar geleden heb onthouden. Het geheugen is toch een raar soort iets, net zoals verslaving trouwens. De mens moet nog veel leren van zijn eigen hersenactiviteit en in mijn geval dus ook afleren. Met de landelijke omgeving van Klarenbeek is er in ieder geval voldoende afleiding om de donkere (rook)krochten van mijn verslaafde brein af te leiden en te denken aan andere zaken. Dus dit is de tweede uitleg van het achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad, mijn eigen achterstallige onderhoud welteverstaan. Ik vrees echter dat er onvoldoende klompenpaden zijn om dat naar volledige tevredenheid te bewerkstelligen.