Plaatjes en kletspraatjes: Geen kunst aan?

‘Waaiend bruin in groen’

De keuze voor het Harloërpad dit weekend was mede ingegeven door het initiatief ‘Kunst aan het Klompenpad’. Hoewel ik mezelf verre van een kunstkenner beschouw en vooral een passief liefhebber, want zodra kunst in welke vorm dan ook interactief dreigt te worden haak ik af. Een schilderij, beeldhouwwerk of een gedicht wil ik vooral graag ik mijn eentje beleven of hooguit met de naasten die dit samen met mij bekijken. Ik ga dan ook niet naar cabaret of toneelstukken waar je ongewild deelgenoot kunt worden. Ik heb met mijn 56 jaar ook geen vastomlijnde definitie wat kunst is voor mij. Het moet iets met je doen, het moet je mening vorm geven of je op andere gedachten brengen? Ja dan kunnen velen Johan Derksen ook een kunstvorm vinden. Derksen is veel, maar geen kunst, in ieder geval niet meer of minder dan jij en ik.

Het Harsloërpad aflopend kwam ik het bordje tegen dat wees naar de tijdelijke openluchtgallerij. Ik wist niet precies waar het begon. Het eerste verdachte object dat ik tegenkwam heb ik meteen gefotografeerd. Ik begon te denken, want kunst moest immers iets met je doen of in ieder geval de potentie hebben om iets met je te doen. Het betrof een object ‘waaiend bruin in groen’! Misschien heette het wel ‘vergankelijkheid van de mensch’ of ‘zoals de wind waait, waait mijn jasje’. Wie zal het zeggen, maar de Kunst deed zijn werk zoals kunst zijn werk moest doen. Ik probeerde te duiden. Ik was vooral nog met mijn ratio bezig, andere zintuigen werden nog niet geprikkeld. Ik voelde er nog weinig bij. Was het figuratieve kunst, was het historische kunst, was het toekomstvoorspellende kunst, wilde het mij iets zeggen over de maatschappij? Ik liet het in het midden.

“Dark ages”

Een kilometer verder, wederom in het nieuwbakken natuurlandschap de Binnenlandse Hooilanden een object waar mijn fantasie alle kanten mee op kon. Vier of vijf houten spiesen die naar de hemel wezen. Heel apart! Het waren geen bomen, althans niet meer. De rest van de omgeving ademde ook geen vergaand bos uit, dus wat moest ik ermee? Bij het woord spiesen denk ik buiten de BBQ, vooral aan middeleeuwse martelpraktijken. Dit past natuurlijk in het zompige geheel van het landschap van moerasmonsters. Misschien wilde het object me wel waarschuwen en zeggen: cultuur is slechts een heel dun laagje vernis, er verandert niet zoveel. We leven nog steeds in de donkere middeleeuwen!!! En ja, gezien de politieke gebeurtenissen kan ik de kunstenaar geen ongelijk geven.

‘Hoop’

Weer een kilometer verder kwam ik een boomstam tegen op de weg, vlak voor een wegafzetting. Het had die dag ervoor gestormd en geonweerd, maar de stam was zo glad en gaaf op de plekken waar de barst eraf was. Dit moeten mensenhanden zijn geweest, dus kunst!!! Misschien was dit wel de tegenhanger van het vorige object. Al lijkt het allemaal nog zo donker, als we alle onzin afpellen blijft er een gave gladde context over?

Kortom veel om over na te denken, kunst langs de wandelroute, maar misschien heb ik me toch vergist want de ‘echte’ route begon pas bij Landgoed De Lieskamp. Echte mensen van vlees en bloed vormden ‘tableaus vivants’, gedichten konden gelezen worden en figuratieve kunst was voorzien van een titel. Hier was sprake van communicatie tussen zender en ontvanger, tussen consument en kunstenaar. Soms in levende lijve soms met de titel die het kunstwerk heeft meegekregen. Toch geinig dat ik zo de kunstroute gewoon een paar kilometer hebt verlengd, dat hadden ze zeker niet van te voren kunnen ontdekken? Of zouden ze het toch zo bedoeld hebben? Het blijft altijd maar weer onzeker met kunst!

Verjaren op het Harsloërpad

Eerlijk is eerlijk, het heeft wat triestigs als je er maar lang genoeg bij stil staat. Maar stilstaan is niet het motto op een klompenpad, dus ik liepen nummer 94 welgemoed en wel op het Harsloërpad bij Bennekom. Nu loop ik wel vaker alleen en dat is geen probleem, het heeft ook voordelen want je hoeft met niemand rekening te houden of belangrijker, niemand hoeft met mij rekening te houden. Nee, op zaterdag 21 mei was ik jarig. Nu vier ik mij verjaardag niet meer, geen zin aan. We waren wel een goede gewoonte aan het inslijten om die dag met zijn tweeën een weekendje weg te gaan. Hotel, stadje en een wandeling. Vorig jaar was dat Coevorden en Drenthe. Ook dit jaar hebben we plannen, maar scholing van mijn eega maakt dat we pas volgende week weggaan. Terwijl mijn vrouw haar hersenen traint, heb ik aandacht voor mijn kuitspieren, zo blijft ons huwelijk in een aangenaam evenwicht.

Ook mijn kunstzinnige vorming wordt tijdens deze wandeling op de proef gesteld, maar daarbij weet je nooit welk zintuigen geprikkeld worden. Dit weekend werd het Harloërpad opgeleukt door een kunstroute: Kunst aan het Klompenpad. Hierover volgt mogelijk in deze dagen een separaat blogje. Behoudens de kunst is het Harloërpad een alleraardigste wandeling waarbij historie, oude boerderijen en natuur elkaar op een prettige manier afwisselen. Anderhalf jaar geleden maakte ik op het Grift en Graftenpad al kennis met het natuurgebied in wording, de Binnenlandse Hooilanden en vandaag dus opnieuw. Veel vogelaars waren er. Zelfs ik hoorde en zag dat er voldoende te zien en te horen was, maar er is een verschil tussen zien èn zien alsmede tussen horen èn horen. Ik ben dus geen vogelaar. Dat is maar goed ook, want het vereist wel een imposante uitrusting om een beetje netjes voor de dag te komen. Goede fiets, verrekijker, camera met bescherming, stoeltje en kleding in schutkleuren, maar dan doe je wel mee in vogelland.

Zelf houd ik het vooral nog bij de landschapskiekjes en de historische gebouwen en net als de vogelaar die een grutto of stern in hun lens hebben gekregen, ben ik vaak best tevreden met het resultaat. Vandaag kwamen er de kunstobjecten bij. Ik heb zelfs een ketting van een glaskunstenaar gekocht in de kleuren die die mijn partner waardeert bij de vrouwencirkels die ze leidt. Ik heb het nog niet gegeven, maar ze mag het komen halen als ze dit stukje leest.

Volgende week dus wel mijn verjaardag ‘vieren’ met zijn tweeën. Ook dan staan wandelen en kunst centraal. Twee klompenpaden in het Gooi en het Singer Laren museum. In tijden van Poetin en klimaatproblemen moeten we de klompenpaden op grotere afstand maar combineren met wat andere bezigheden. Maar dat is volgende week.

(voor meer foto’s nu, zie ook Instagram account titiissprakeloos)

Plaatjes en kletspraatjes: Vervanging voor kankerverwekkende zonnebrand!

Omdat zitten het nieuwe roken is, probeer ik minimaal twee keer per dag tijdens mijn zittende werk een kort verkwikkend wandelingetje te maken. Het gaat om de beweging, maar het is wel geinig dat je binnen  korte tijd de stuwwal in Arnhem kan aflopen om een snufje Rijn te pakken. Of je loopt achter de kunstacademie langs en kijkt in de spannende ondoordringbare tuinen naar boven. Vandaag liep ik achter Artez in Arnhem en bijna toen ik weer terug wilde, stond mijn hart even stil.    ,, What the fuck!?”

In een splitsecond bevond ik me in een achtbaan van allerlei vreemde gedachten. Is er een chemische oorlog uitgebroken? Het kan maar zo in deze tijden. Misschien is het nu echt vijf over twaalf en geselen de weerelementen de mensheid. De ene biologische rampspoed volgt de andere op.  Ook dit is niet ondenkbeeldig, maar dan toch niet zo dicht bij huis? Ik houd wel van de ‘vervanmijnbedshow’, dus deze aanblik tijdens mijn gezondheidsloopje bevalt me niet. Of hebben de jongens en meisjes kunstenmakers een opdracht gekregen: , Doe een bekende kunstenaar na, maar gebruik natuurlijke materialen.’ Het ene clubje dresseert een grote hoeveelheid rupsen, de andere pakt een paar bomen in vlak achter de school en ze noemen het de ondraaglijke lichtheid van de raffelmaatschappij. Ik zeg maar wat. En de meester of juf van de kunstenaars vertelt een pakkend verhaal over Christo uit Bulgarije.

 
Die splitsecond is gelukkig zo klaar, ik denk weer na en vermoed rupsjes, maar niet de eikenprocessierups. Nader onderzoek leert dat de spinselmot (of stippelmot) zulke spooky bomen creëert. Weer wat geleerd, ik had het overigens nog niet bewust gezien. Het brengt me wel op een lumineus idee. Want het produceren van schone kunsten al dan niet door de rupsen, mag best gepaard gaan met een commerciële insteek.
Als we nu eens het gerucht de wereld in helpen dat het ragfijne spinselmottenweb goed is om het kankerverwekkende zonnebrand te vervangen. Er is zo een groep mensen te overtuigen dat dit echt waar is. Voor €50,- mogen zonaanbidders met angst voor zonnebrandcrème een bad nemen in deze natuurlijke toestand. Ik wil er wel staan en het geld innen. Let op, staan, want zitten is immers het nieuwe roken.

Brave burgers op het Stoutenburgerpad

Als brave burger werk ik samen met mijn collega een nieuwe justitiële opdracht af in Nijkerk. In verband met privacy, beroepsmedische ethiek en justitiële eedafleggingen laat ik het hierbij. Maar een gegeven is dat we op deze zonnige 4 mei rond lunchtijd ons bevonden in Nijkerk of al places. Natuurlijk, als contentieus werkende brave burgers hadden we dit scenario al uit gewerkt. We moesten slechts twee uitdagingen attaqueren. Is er een lunchroom waar kroketten zijn en is er een klompenpad in de buurt. Kroketten zijn gevonden in het winkelcentrum van Leusden en vandaar is het niet ver rijden naar het Stoutenburgerpad in Stoutenburg. De collega in kwestie is al gezelschap geweest bij meerdere klompenpaden. Daarnaast overwegen we om te zijner tijd ook samen een vergelijkend warenonderzoek te doen op Michelinniveau als het gaat om de plek van de kroket in het culinaire leven van Nederland, of in ieder geval in het leven voor wandelaars van klompenpaden. In het kader van het nuttige met het aangename verenigen, na gedane arbeid is het goed lunchen en wandelen op het Stoutenburgerpad.

Het Stoutenburgerpad is een onverwacht aangename wandeling, vlak bij de stad (Amersfoort) en autobaan, echter wel met een variëteit aan landschappen en wandelbezienswaardigheden zoals daar zijn het koetshuis van (landgoed Stoutenburg), bossen, lanen, oude(re) boerderijen, mooie slootkanten, bamboebos, reeën, fazanten en tal van vogels die we niet kunnen benoemen en/of alleen maar horen etc. Kortom een fijne wandeling voor lichaam, maar vooral ook voor de geest.

Terwijl we rusten op een bankje en in de verte een ree spotten, krijg ik een appje binnen van mijn vrouw die aangeeft hoe laat ze die avond terug komt uit Engeland. Tegelijkertijd stuurt ze een foto van Stonehenge waar ze net van terug is op weg naar de boot in Dover. ,,Ook leuk” terwijl ik me concentreer op het dierenrijk in mijn directe omgeving. Wij brave burgers hebben het Stoutenburgerpad tevreden geslecht. En o ja, voor de taalpuristen die denken dat ik heel simpel een taalspelletje maak met het Stoutenburgerpad in contrast tot ons brave burgers, nu, die hebben gelijk. Maar ik weet echt wel dat het Stout van Stoutenburg staat voor stoer en stevig. Dat zijn we natuurlijk ook, maar dat bekt niet zo lekker. Dat stoer en stevig laat ik maar even over aan de Engelsen.

(voor meer foto’s van het Stoutenburgerpad zie ook Instagram acount titiisprakeloos)

Bewondering en verwondering op het Cotlandenpad.

Op het moment dat we op het Cotlandenpad richting kasteel Amerongen liepen wisten we dat het percentage koningsgezinden in Amerongen een paar procentpunten minder was geworden. We hoorden de koning op de radio Maastricht bedanken, hij was zich bewust van de dalende populariteitscijfers, maar zou zich wel wat aantrekken van positieve feedback. Als hij dat niet zou doen dan zou je een soort Poetin zijn!!!! We fronsten onze wenkbrauwen en wilden dat hier een foto van gemaakt was. Dan had de koning meteen onze feedback. We weten niet of wij de enige waren die deze ‘slip of the tongue’ is opgevallen.

We luisterden niet naar het nieuws verder, maar genoten van het Colandenpad. Kasteel Amerongen was vandaag voor publiek gesloten. Deze ochtend werd het Kasteelplein in het dorp feestelijk geopend en Amerongers waren welkom in het kasteel. Maar om het kasteel lopend en verder de bossen in bleek het Cotlandenpad een top wandeling, ondanks de sterk beschadigde bossen. Op 18 juni 2021 is met een valwind een substantieel deel van de bossen beschadigd. Maar ook dit is de werkelijkheid van een klompenpad, een stuk historie die ik als wandelaar ervaar als ‘het is zoals het is’. Er wordt hard gewerkt aan herstel en met een beetje vertrouwen doet de natuur de rest.

Als je varkens leuke dieren vindt, dan is het Cotlandenpad ook een aanrader.

Aan het einde van de wandeling liepen we door Amerongen, de kers op de taart. Wat een plaatje is dit dorp. Ik vind dat het woord pittoresk de schoonheid van het dorp te kort doet. Het is een ‘tableau vivant’ van een verzameling ansichtkaarten. Prachtig. Maar het is niet voor niets 27 april 2022 dus de Oranjefestiviteiten zijn niet ver weg. Het nieuwbakken Kasteelplein doet dienst voor de festiviteiten. Maar ook op andere dagen zijn er in Amerongen tekenen van Oranjegezindheid. Er is een heuse Wilhelminaboom bij de Andrieskerk en een historische pand dat Huize Oranjestein heet. Dat is natuurlijk ook niet voor niets. Oranjegezind of niet, ik heb Amerongen en het Cotlandenpad in mijn hart gesloten.

Het nieuwbakken Kasteelplein

Hieronder de foto’s van de blijvende Oranjecollectie in Amerongen.

(meer foto’s van het Cotlandenpad, zie ook Instagram account titiissprakeloos)


de Wilhelminaboom

Een dag te laat op het Eertbeeckse Beekpad

Nummertje 91 was er één met een aanloop. Op zaterdag was ik vastbesloten het Eertbeeckse Beekpad te lopen. Maar de ochtend wilde niet op gang komen. Te laat wakker, weinig energie en ook nog een koude wind. Dat laatste is normaal gesproken geen probleem, maar als je daar over gaat zeiken dan moet je bij jezelf te raden gaan. Mijn ratio zegt dan, of eigenlijk het stemmetje dat mijn moeder zou kunnen zijn, ‘Gewoon gaan, je loopt jezelf wel fit’.

Vandaag om kwart voor tien was ik bijna klaar ware het niet dat een goede wandelvriend met de mededeling komt dat hij voor een aantal maanden werk heeft gevonden in Noorwegen conform zijn plan. Hij wist daarmee dat hij het 100e klompenpad niet met me mee kon lopen. Moet ie dan maar zelf weten, hij zal zijn moverende redenen wel hebben. Ik zal hem een verslag sturen van deze en mijn 100e klompenpad, als hij meer wil dan laat ik hem wel betalen. Bij terugkomst is de rekening van de schnitzels voor hem en daar valt niet over te discussiëren.

Strak half elf start mijn wandeling en om mezelf uit te dagen, of is het schuldgevoel omdat ik gisteren niet ben gegaan, meteen maar de volle 16 kilometer. Ik wilde geen gedoe met routeverkorters of anderszins een wandeling met beperkingen. Gaan met die banaan.

Het nieuwe Eertbeeckse Beekpad is een nieuw klompenpad en een volwaardige aanvulling op de bestaande paden in de buurt. Het was een fijne wandeling met vooral heel veel rust, ook op de stukjes landweg dat je moest delen met andere weggebruikers. Ik had alleen de pech dat de BMW-cabrioclub vandaag ook had uitgekozen om een toertocht te maken. Dus op een klein stukje was het filerijden met de genoemde BMW’s die zonder uitzondering door mannen werden gereden met een mevrouw ernaast. De meeste chauffeurs hadden een (klassieke) pet op en de dames veelal een kek sjaaltje. Ik schatte ze in op gemiddeld 1 of 2 generaties ouder dan ikzelf, pre pensionado’s of echte pensionado’s. Ik hoef dit niet was mijn volle overtuiging na het zien van de BMW-kermis. Zeker toen ik in de verte, lopend tussen de weilanden, opnieuw een sliert cabrio’s zag langskomen. Ik weet niet of het dezelfde waren of dat de groep liefhebbers van Cabrio-BMW veel groter is dan ik dacht. Bovendien hebben ze de onhebbelijke behoefte om massaal achter elkaar in het mooie Gelderse landschap te rijden.

Love & Peace, ook voor de BMW-cabrio rijders

Op het einde had ik een handicap, namelijk de tijd. Zorgvuldig had ik uitgevogeld dat met twee korte pauzes ik op tijd zou zijn voor de wedstrijd Feyenoord – Utrecht om half drie op t.v. Het intermezzo met de Noorwegenganger zorgde voor wat oponthoud. Hij is ook een Ajaxied, dan kan je zoiets verwachten. Dus ik was te laat voor het begin van de wedstrijd. Gelukkig hebben ze het ook gered zonder mijn support in het begin. Moe maar voldaan zag ik ze winnen tegen Utrecht.

Nog een paar weken en dan kunnen er op het Eertbeeckse Beekpad prachtige foto’s gemaakt worden van de rododendrons.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Plaatjes en kletspraatjes: Struis en Elskuiken

,,Wat is er nu zo fijn om een Struis te zijn?” vraagt Elskuiken uit Antartica terwijl ze zich opricht naar haar nieuw verworven vriend. Ze dacht we zijn nu voor eeuwig aan elkaar gekoppeld in een willekeurige slaapkamer, nu wil ik ook de diepte in. Veel heeft ze nog niet meegemaakt. Tja, de kou aan de onderkant van de wereld. Maar als ze haar ouders en opa en oma moet geloven, valt het reuze mee. Vroeger was het veel kouder en beter preekte haar grootvader. Het verdriet van opa is nog altijd op zijn kop af te lezen als hij verhaalt over twee van zijn kleinkinderen die met een losschietende ijsplaat zijn weggedreven naar het warme Noorden, samen met vele andere lotgenoten. Er is nooit meer wat van gehoord.
 
,,Och” zegt Struis terwijl ze olijk in de verte staart zonder echt iets te zien. Ze denkt na over de vraag terwijl ze zich in woestijnen en steppen van Australië ziet rondrennen in de verzengende hitte. ,,Och” zegt ze nog een keer terwijl ze het antwoord wel weet, maar het nog even voor zich houdt. Misschien om de nieuwsgierigheid van het lieve wollige vriendinnetje op de proef te stellen. Mogelijk is het ook omdat ze zich schaamt voor het antwoord. Maar ook Struis beseft dat een goed begin van de vriendschap belangrijk is nu ze de rest van haar leven verbonden is met dit kwetsbare, maar o zo charmante wezentje. Ze wil hun relatie niet op een valse manier starten. ,,Het allerfijnste is om je kop in het zand te steken en de hele wereld bestaat niet meer, alleen jij met je eigen gedachten.
 
Elskuiken kijkt verbaast op en kan zich er weinig bij voorstellen. Zij weet niet beter dan het genieten van de, inmiddels blijkbaar niet zo ijskoude bries om haar hoofd. De frisse gedachten komen dan vanzelf. ,,Waar denk je dan aan?” Struis zwijgt weer en zegt: ,,Dat komt later wel, we hebben nog tijd genoeg. Elskuiken vindt dit een verfrissende gedachte, de rust en wijsheid van Struis is als een rustgevende poolwind. Samen zwijgen ze tevreden in de wetenschap dat ze hun zwijgen nooit meer in eenzaamheid hoeven door te brengen.


CONTEXT
Een befaamde kunstenares in familiekring en tevens dierenvriend trok zich het lot van huisdieren in Kyiv aan. Ze bood een aantal kunstwerken te koop aan om plaatselijke dierenartsen en vrijwilligers te steunen. Elskuiken en Struis zijn derhalve voor eeuwig verbonden met elkaar en bewaken de nachtrust van o.a. ondergetekende en zijn partner. Het heeft even geduurd voordat ik de moed had gevonden om de boormachine ter hand te nemen. Dat vind ik namelijk niets aan. Vandaag is dat gelukt en zoals je op de achtergrond ziet, ook meteen de stofzuiger gepakt om het gruis op te ruimen. Dat ben ik natuurlijk wel verplicht aan onze nieuwe kamergenoten.

Ongewoon verslag van het Errekomsepad

Na een fijne wandeling op het Errekomsepad in Erichem en Buren bekijk ik de ‘lucky shots’ op mijn mobiel. En tot mijn stomme verbazing is bovenstaande foto het exemplaar dat me het meest intrigeert. Waarom? Tijdens de wandeling viel me het gebouw al op. Ik heb in ieder geval de moeite genomen om de schoorsteen en beide gebouwen met bomen op één plaatje te krijgen. Dat is min of meer gelukt, hoewel het beoogde lijnenspel tussen de onderdelen op de foto misschien nog wat oefening vergt. Kijkend naar de foto ben ik blij dat de bloemetjes op de voorgrond wel weer wat klompenpad gevoel geven. Wat is dit voor een gebouw? Wat voor een bedrijf zat er? Ik ga er maar van uit dat het niet meer in gebruik is. Of misschien wel? Het heeft iets Oostblokachtigs, of in ieder geval iets uit de vluchtige wederopbouw van de jaren vijftig uit de vorige eeuw. Wat voor geheime procedés werden er gefabriceerd? Het is, hoewel ik niet in de business zit, overigens een ideaal pand om hennep te verbouwen. Googlemaps gaf voor mij geen oplossingen bij al deze vragen. Kijk dat is één van de charmes van Klompenpaden, ook minder pittoreske bezienswaardigheden kunnen een klompenpad aantrekkelijk maken. Want wat denkt u van onderstaande exemplaar?

Nu bestaat de indruk dat het Errekomsepad een rariteitenkabinet is. U had van Buren en de omliggende fruitteelt andere foto’s verwacht. Ik vond het een heel prettig pad om te lopen. De fruitbomen, zo leerden wij in een landwinkel tussen Erichem en Buren, hadden dit jaar een gefaseerde bloei, dus het is niet meteen alles aan kleur dat je tegemoet komt.

Om een meer objectieve indruk te krijgen van het Errekomsepad hieronder mijn favoriete foto’s van de dag. Ik laat de bovenstaande foto’s maar even buiten beschouwen. Voor nog meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

O ja, en er waren inderdaad fruitbomen tijdens de wandeling te bewonderen. Missie geslaagd.

Er kraait iets drie keer!

Immers, idealen zijn als lantaarnpalen: zij verlichten de weg die wij moeten gaan. Maar wie zich dronken van nostalgie aan zo’n paal vastklampt, komt geen stap verder.

Bovenstaande citaat komt uit de brief van Frans Timmermans en Marjolein Moorman over de intensivering van de linkse politieke samenwerking, in eerste instantie tussen de PvdA en GroenLinks. Na het lezen van dit citaat had ik al geen zin meer om verder te lezen. Het is ontegenzeggelijk een mooie zin. Het is de bedoeling natuurlijk dat dit alle kameraden van links moet stimuleren en enthousiasmeren. Ik haak af.

Ik lees hierin, als je niet denkt, voelt en vindt wat wij vinden, dan ben je een cynische ouwe lul. Dan zijn we er niet voor jou, want jij hebt het niet begrepen. Het is de arrogantie ten top van de dominee die zegt dat je het licht nog niet hebt gezien. Terwijl diezelfde dominee het licht heel vaak  al zelf heeft uitgedaan voor de zwakkeren, minder bedeelden en andere roepende in de wirwar van bureaucratische labyrinten die ooit de welvaartsstaat heette.

Het stuk verder scannend, begrijp ik dat links zich opnieuw moet gaan uitvinden, voor de zoveelste keer. Er moet een vuist worden gemaakt naar Rutte. En met vele linkse mensen schaar ik me met liefde achter het credo dat Rutte de publieke zaak heeft vernacheld. Een prachtige term trouwens in deze paastijd. Maar voor de PvdA en de sociaaldemocratie heeft de haan al veel vaker dan drie keer gekraaid. En het resultaat? Gefrustreerde stemmers naar de PVV, Denk, Op1 en PvdD, om er maar wat te noemen. De sociaaldemocratie, in ieder geval ook in Nederland, is verworden tot een groep achterblijvers. Anderen gingen, de verweesden die naar de rechterflank zijn gevlucht, of hobbyisten die een eigen extreem clubje hebben opgericht. En met deze brief gaat dit proces gewoon door.

Voor de partijpolitieke vluchtelingen willen Frans en Marjolein de lantaarnpalen ontsteken met hun idealen. Hun idealen? Nee hoor, bestaande idealen die natuurlijk binnen de sociaaldemocratie kunnen en moeten evolueren. Maar niet door arrogante preken aan geletterden die zij dan weer voor dom verslijten. Zij ontsteken helemaal geen lantaarns, maar doen een nieuwe fitting in bestaande lantaarnpalen. Hun lantaarnpalen, en verwijten teleurgestelden dat ze zich laven aan nostalgie.

Nu ben ik, vind ik zelf, een sociaaldemocraat waarbij een eerlijke verdeling van middelen en mogelijkheden voor iedereen voorop moet staan. Dat is ook logisch, want anders ben je geen sociaaldemocraat. Zonder de mondiale problemen te bagatelliseren en wie kan dat tegenwoordig nog, ben ik daarnaast ook gevoelsmatig van het stempel ‘Erst das Fressen, und dan die Moral’. Lees goed, ik zeg niet dat er geen moraal mag zijn. Sociaaldemocratie is voor mij de moraal, maar er zijn wel prioriteiten. Of die sociaaldemocratie nu in de PvdA zit, in een fusieclub of dat Rutte spijt betoond en zich gaat bekeren. Het kan me eigenlijk niet meer schelen, als het maar gebeurd.

Na vier jaar tijd als PvdA lid gezwegen te hebben op partijpolitiek gebied breek ik mijn stilte. Maar och voor wie? De lantaarnkwestie van mijn partijgenoten doen echter vermoeden dat ik weer, voor de vijfde keer, partijloos ga worden.

De (on)vergankelijkheid op het Niebroekerpad

Een verslagje voor de eeuwigheid over een wandeling op het Niebroekerpad in Nijbroek. Het hoort er voor mij zo’n beetje bij om mijn klompenpadbeleving compleet te maken. Of mijn schrijfsels daadwerkelijk eeuwigheidswaarde hebben, laat staan literaire kwaliteiten, laat ik aan uw beoordeling over. Voor mezelf ken ik het antwoord wel. Afgelopen vrijdagavond was ik gewoon thuis, dus mijn stukjes over klompenpaden zijn geen aanleiding geweest om een vrijkaartje voor het boekenbal te verkrijgen. En dat is maar goed ook, de reputatie van het literaire festijn had er voor gezorgd dat ik twee dagen later de wandeling niet had kunnen maken in verband met een vergaande alcoholische mist in mijn hoofd. Toch heb ik wel een kleine schare lezers hoor. Met name wat andere lopers, een paar collega’s en wat familieleden die trouw blijk geven van waardering voor de stukjes. Sterker nog, zelfs geënthousiasmeerd worden om ook te wandelen. Zo ook een neef uit Thailand die na twee jaar coronatijd de 80e verjaardag van zijn vader met Pasen gaat vieren. Hij gaf te kennen wel eens een klompenpad te willen lopen. Zo gezegd, zo gedaan.

In de familie-app is belangstelling gepeild afgelopen dinsdag, de weerkaarten bestudeerd en een passend pad uitgezocht, het Niebroekerpad in de buurt van Twello. Een datum is  geprikt en 7 van de 13 kleinkinderen van Anton en Aleida (opa en oma) kwamen opdagen al dan niet met aanhang. Eén oom liep ook zonder moeite de 14 kilometer mee. Al met al een soort van keuvel- en familiereünie binnen zes dagen georganiseerd. Het kan.

En wie was die familie? Zoals gezegd de nazaten van Anton en Aleida uit Twello, een hele gewone familie zonder al te veel poespas. Vanuit het perspectief van het eerder genoemde boekenbal misschien wat saai, maar waar een mate van harmonie en respect nadrukkelijk aanwezig is. De opkomst in zo’n kort tijdsbestek was indrukwekkend en voor zover ik onze familie-intriges ken, hoefde niemand rekening te houden met gevoeligheden of oude vetes. De meesten keuvelden gewoon verder waar ze gebleven waren toen ze elkaar voor het laatst zagen. Tja en dan kunnen er jaartjes over heen gegaan zijn want de tand des tijds raakt uiteindelijk iedereen. Of je nu naar het boekenbal mag of gewoon met zijn allen, zoals op de foto hieronder, op een heerlijke zomerzondag in de jaren zeventig (1977) wordt vastgelegd.

De vergankelijkheid van het leven is dan overduidelijk. Opa en oma zijn er niet meer net zoals meerdere ooms en tantes op de foto. Maar misschien is nog wel meer de onvergankelijkheid van familie te zien. Opa en oma zouden dit jaar 90 jaar getrouwd zijn geweest, maar hun nazaten lopen gemoedelijk door het Nijbroekse boerenland. Ik denk dat ze het leuk hebben gevonden en vanuit het gelovige perspectief van onze grootouders hebben ze het op deze zonnige aprildag ook met goedkeuring gade geslagen van boven.