Het hoeft geen betoog, de wereld is knettergek. Mijn moeder (90) zei bij het afscheid vandaag ook: “Wat leven we in een gevaarlijke wereld!” De woorden blijven hangen. Ondertussen controleer ik de files op weg naar huis. Twintig minuten langer rijden? De routeplanner laat me telkens omrijden! Spelen de olie- en techbedrijven onder één hoedje om mij extra kilometers laten rijden voor extra winst? Zo slecht is de mensheid toch niet? Of heeft Poetin zijn trollenleger ingezet om de individuele burger letterlijk op het verkeerde pad te zetten? Completdenken is in, dus ook Gij? Langzaam word ik bozer op het grootkapitaal, op Trump en Poetin………Gelukkig weet ik zonder hen de weg.
Blijk ik thuis met mijn boomerverstand per ongeluk ‘autowegen vermijden’ te hebben getoucheerd. Tòch heeft mijn moeder gelijk, de wereld is best link. Deze kronkels zou ik tien jaar geleden niet gehad hebben.
Losse Flodders met nieuws, daarmee borduur ik mijn actuele wereldbeeld. Ik ben ook iemand die door de klikbeets mentaal misvormd dreigt te worden. Dat wil ik niet, dus ik temper mijn nieuwshonger tot een anorectisch niveau. Heel af en toe word je gedwongen om een hapje nieuws tot je te nemen. Je eet zonder smaak en met tegenzin. Iets met een vrijgesproken zanger en een doodgeschoten wolf! Iedereen had het erover. Maar er was toch oorlog in Gaza en Oekraïne, en de vrede van Trump? Maar Marco en Bram domineerden het nieuws gisteren. En een mevrouw van een vrijheidslievende politieke partij die Nederland al jaren gijzelt waardoor iedere positieve ontwikkeling voor de hardwerkende Nederlander stagneert. Tja, als ik die mevrouw een feeks noem, moet ik mezelf ontslaan als columnist van 144 woorden. Dat wil ik niet, maar straks zal ik alle viezigheid stiekem uitkotsen.
Om het leven te begrijpen heeft een mens ankerpunten nodig. Zo heb je het tientje van Lieftink, de autoloze zondag en het kwartje van Kok. In 2018 kwam daar het vaasje van Rutte bij. Hij werd geridiculiseerd, maar zonder dollen, wat een visionaire premier. Even het geheugen opfrissen. Het vaasje staat voor Nederland, een land om trots op te zijn waar we goed voor moeten zorgen. Met zijn allen. Maar het vaasje is teer en broos. Waar is het vaasje? De voorzittershamer is overgegaan naar Yesilgöz. Wat heeft ze met die hamer gedaan? Het vaasje kapotgeslagen? Misschien verstopt, samen met de voorzittershamer, want van bezielende leiding is zeker geen sprake. Ze houdt ons b(r)oze Nederland sinds het vertrek van profeet Rutte in de houdgreep. Bestaat het vaasje van Rutte nog? Of zullen de archeologen van de toekomst gaan spreken over de scherven van Dilan?
Wat linkjes voor het opfrissen van het geheugen, de ziener en visionair aan het woord.
Het reisdoel is Amiens, maar omdat Atrecht op de route lag, moest daar maar een pauze worden gehouden, besloten we. Ik had de klok horen luiden, maar wist niet precies waar de klepel hing. Ons vaderlandse geschiedenis maakt melding over de Unie van Utrecht. Ik kan me vaag ook iets herinneren van het 400 jaar bestaan van deze Unie in 1979. De naam Unie van Atrecht kwam later pas bij mij binnen. Ik weet dat er met mijn geschiedenisboeken op vele fronten bedenkelijke keuzes zijn gemaakt. Pas nu besef ik dat het vooral ook de calvinistische heldendaden betreft. Op nog geen vier uur rijden is Willem van Oranje beslist geen held in Atrecht. Arras, de Franse naam voor Atrecht, was een samenwerkingsverband van pro-Spaanse (zuidelijke) gewesten. Hierop reageerden de belangrijkste noordelijke gewesten met de Unie van Utrecht.
Het gaat dus eigenlijk over oorlog tussen protestanten en katholieken, tussen de Spaanse koning en Willem van Oranje. En de tachtigjarige oorlog stond nog maar in de kinderschoenen. Ondertussen zetten we de radio maar om naar Spotify, omdat de onzin over Trump en Poetin de vakantiestemming niet ten goede komt.
Na de koffie nog een goed uur rijden naar Amiens. Een stad waar ik ooit geweest ben, zonder actieve herinneringen. Een stad die niet hoog staat op de verschillende bucketlisten. Het was in mijn beleving een grauwe Noord-Franse industriestad zoals er zoveel zijn. Ook nu blijkt dat Amiens, net als meerdere noordelijke Franse steden,100% meevalt. Eerst nog ernaartoe, langs tientallen erevelden uit de Eerste Wereldoorlog, de Grote Oorlog zoals dat hier heet. Vanaf 1914 is hier vier jaar lang gevochten, met heel veel slachtoffers.
Oorlog in de 16e en 17e eeuw, oorlog in de 20e eeuw en ook nu weer mondiale grote problemen tussen de verschillende machtsblokken. Oorlog, oorlog en ellende. Is het wel ethisch om vakantie te vieren. Ik las vandaag per toeval een bericht van Chief van de Hopi Indianen hij schreef onder andere:
“This moment humanity is experiencing now can be seen as a door or a hole. The decision to fall into the hole or walk through the door is up to you. If you consume the information 24 hours a day, with negative energy, constantly nervous, with pessimism, then you will fall into that hole. But if you take the opportunity to look at yourself, to think about life and death, to care for yourself and others, then you will walk through the door. Take care of your home, take care of your body. Connect with your spiritual home. When you take care of yourself, you are taking care of everyone at the same time.”
Niet dat deze (spiritueel) leider antwoord of toestemming geeft of ik op vakantie mag. Hij stelt wel dat je in moeilijke tijden voor de keus staat of om met negatieve energie in een gat te vallen: of door een deur te gaan door je te verbinden met jezelf, je naasten en je omgeving om hierdoor nieuwe positieve kansen kunt ontdekken.
Dat hopen we in Amiens te gaan doen, een beslist aardige stad met prachtige (19e -eeuwse) gebouwen, de geboortestad van Jules Verne, een middeleeuwse Kathedraal van de buitencategorie en een volgens de recensies een heel mooi museum. We zullen zien, we gaan proberen de buitenwereld buiten te sluiten en daarmee mijn binnenwereld niet te vergiftigen en wel te genieten van de mooie zaken die we tegenkomen. Om te beginnen met een B&B met een kamer zo groot, dat we overwegen dansles te nemen, een heuse balzaal. Of indoor jeu de boules, want ik houd niet zo van dansen.
Met op de voorgrond een flipperkast……zonder stopcontact.
Even een bloemetje kopen voor mijn moeder, ze wordt 90 jaar nota bene. En wat geef je een 90-jarige? Wij kwamen niet veel verder dan een abonnement op de Libelle, want een ballonvaart of ‘skydiven’ is een gepasseerd station oordeelden we zelf. Misschien is dat leeftijdsdiscriminatie, maar ze was blij met de het abonnement en een bijpassend bloemetje. We moesten dus even ‘Raalte’ in. Op de Plas was een alleraardigst marktje van streekproducten, maar de Plaskerk was vooral ook een reden voor een kort bezoekje. Als liefhebber van klompenpaden googelde ik onlangs op klompen en kwam bij de Nachtwacht in Raalte uit. De nachtwacht in Raalte? Ja, en helemaal opgebouwd uit klompen. Dat moest ik zien, als kunstliefhebber, als klompenpad-loper en als ex Raaltenaar natuurlijk!
Ik vond het prachtig en kunstenaar Martin Dijkman uit Luttenberg, in stijl gekleed met een passend giletje, wilde ook best even poseren voor zijn werk. Het Melkmeisje is inmiddels ook klaar, gaf hij te kennen. Mijn advies aan hem, nog even doorwerken om De zonnebloemen van Van Gogh, een paar landschapsschilders uit de buurt zoals G.H. Göbel, Paul Bodifée of Jan Voerman ook in klompjes te vervaardigen en we hebben een museum op wereldniveau. Ik zou zeggen, Raalte denk innovatief……
Maar voor we bij de Nachtwacht kwamen, struikelden we over de schilderijen van een andere kunstenaar. Jan Ophof zat in het midden van de kerk met zijn werk. Een hobbyschilder noemt hij zichzelf in een filmpje. Met rustige passie vertelt hij over zijn werk, geen woord te veel. Nee, volgens mij is Jan geen ‘schrettbuul”, maar wel een fantastische schilder met zeer realistisch aandoend werk. We waren meteen onder de indruk. We zijn nu dan ook de trotste bezitters van een ‘echte’ Ophof’ die al een prominente plaats inneemt in onze kamer. Een weggetje, de Speelmansweg in Boetele, uit de jaren vijftig, heeft hij treffend neergezet. En ik zweer u, als het begint te schemeren in de huiskamer, zo na half tien op dit moment, dan schemert het schilderij mee. En als er meer kunstwerken met klompjes worden gemaakt, raad ik aan het werk van Jan Ophof hierin mee te nemen.
Het was zo maar een onverwachte onderbreking op weg naar mijn lieve moeder. Wij zijn een schilderij rijker. We kregen andermaal een prettige indruk van het zomerse Raalte en weet u, zelfs de Plaskerk is een mooi historisch kunstwerk. Raalte, kunsthoofdstad is misschien een wat overdreven kop, maar wat niet is, kan natuurlijk altijd nog komen. Aan mij ligt het niet.
Radicalisering! Je opponenten radicaal noemen is populair bij de zogenaamde middenpartijen. Dit is een middel om jezelf als een redelijk middle-of-the-road volksalternatief te presenteren. Na de motie Piri met de brede goedkeuring op het fusiecongres van GroenLinks-PvdA, beticht Yezilgöz Timmermans van radicalisering! Ik wilde toen een pinnig stukje schrijven, maar Yezilgöz was nog niet uitgeradicaliseerd weten wij nu. De motie vind ik trouwens onhandige symboolpolitiek en ik ben geen voorstander van de fusie. Maar soit, radicaal zeker niet. Dus Timmermans vindt op zijn beurt dat Yezilgoz aan het radicaliseren is. Radicaliseren? In ieder geval aan het polariseren. Allemaal geleerd van ome Geert. Toen kwam Douwe Bob onbedoeld verder olie op het vuur gooien. Douwe Bob vlucht, iedereen heeft een mening en het is aan Yezilgöz om de VVD definitief op te blazen na veertig jaar radicale afbraak. Iets radicaal anders, een bont(e) bal wellicht?
Ondanks het uitstekende weer en de droogte kan ik nog niet zeggen dat ik de klompenpaden aaneenrijg dit jaar, maar vandaag weer eentje gelopen. De tweede dit jaar en een relatief nieuw pad in de buurt. Het Breedlersepad tussen Elst en Bemmel. Als ik de wandeling zou moeten kenschetsen dan zou dat GROEN en BLAUW zijn. O ja een een beetje geel, want de zon scheen weer overdreven veel.
Samen met het wandelmaatje van de dag veel zitten kletsen. Soms is wandelen meditatief, soms is het om je energie kwijt te raken en andere energie op te doen en vandaag was het een beetje van alles. Naast het groen en blauw, waren er toch ook wel plantjes en bloemetjes die de aandacht vroegen. ..Wat is dit, wat is dit, riep wandelmaatje. Ik kwam met mijn plantapp snel aanrennen en wist met 77% zekerheid te zeggen dat het de Berargie was. Ja, ja! Nooit van gehoord dus ik ga er verder ook niet interessant over doen. Thuis wel even opgezocht en het blijkt een populair kruid te zijn, goed voor de doorbloeding en de huid. Een andere benaming is komkommerkruid en nog meer geneeskrachtige werkingen worden het de plant/bloem toegeschreven. Nu dat weten we weer, ik voel me echt een soort Klazien uit Zalk.
Ik ben inmiddels wel alert genoeg om de plantapp te gebruiken. Eenmaal opgezocht vergeet ik het ook wel weer, maar het Breedlersepad zal ik voortaan altijd koppelen aan de Bernagie. De vogelgeluiden app zit nog niet in mijn systeem. Die heb ik nog maar net. Als ik terugdenk aan de wandeling kan ik me niet herinneren of ik vogels heb gezien of gehoord. Ik had het uiteraard met u gedeeld. Net zoals de overheerlijke kroketten na afloop bij lunchrestaurant DROOM. De geneeskrachtigheid kan ik niet garanderen, maar ze zijn met zekerheid goed voor de mentale gesteldheid.
Opperste verbazing! Ik had nooit gedacht hierover woorden vuil te maken. Aanvankelijk wilde ik het niet, maar toen de minister-president het volk toesprak met dodenherdenking, moest ik mijn verbazing wereldkundig maken. Ik merkte dat ik zijn woorden niet serieus nam. Ik bleef maar denken, jij bent de baas van Marjolein. De Marjolein die geen ridderorders wil ondertekenen en de Marjolein die een dagje Efteling afpakt van weerloze kinderen uit AZC’s. Hoe kun je dat accepteren? Minister Faber grossiert in het verzamelen van onaangename krantenkoppen. Ze is als het ware de Holle Bolle Gijs van de verbazingwekkende nieuwsberichten. Zonder enig nut voor de toekomst van wie dan ook, maakt zij beleid om haar negatieve aandachtsgeilheid te etaleren. En het spelen van de boze heks mag wat kosten, ze demoniseert weerloze kinderen. Met ongemakkelijke verbazing kijk ik de schaamteloosheid aan en rapporteer dat in 144 woorden.
Buenasera, zo begon Paus Franciscus. Een vriendelijk en oprecht man, wie of wat hij ook vertegenwoordigt. Ik ga niet een potje vuilspuiten over misstanden binnen de katholieke kerk. De Argentijn was een mensenpaus en had oog voor de zwakkeren, daar kan menig (kerk)leider nog van leren. Ik was fan, zoals mijn opa fan was van Paus Glimlach (Paus Johannes Paulus 1) Een gevoelskwestie zullen we maar zeggen. Toch had hij binnen zijn eigen club niet louter vrienden. In 2013 bezocht ik mijn doopkerk in Heel. De pastoor van dienst was heel zuinig over zijn baas. Later ervoer ik dat ook bij nog jonge paters in het klooster van Tongerlo in België. De eenheid van de kerk was in gevaar vonden ze. Ik vind dat we een fijn mens verloren zijn. Arrivederci Jorge, doe daarboven een goed woordje voor de wereld. We hebben het nodig.
Na een week vakantie zonder nieuws, word je geconfronteerd met zoet en zuur. Ieder journaal ging er over. Is Jan-Peter Balkenende teruggekeerd met ‘eerst het zuur, dan het zoet?’ Maar dat was niet zo. Wat was hij een klasbak trouwens, als je de huidige mafkezen beziet. De inzichten zijn sinds Balkenende veranderd. Nu is het eerst het zoet! En de huidige hoofdrolspelers doen niet eens hun best om hun leugens te verdoezelen. Ze doen alsof de kiezer dom is. Ze claimen de winst en daarna zullen ze het zuur bij het stemvee neerleggen. Eerst de leugen, daarna de gevolgen. Dit is zo on-Nederlands en bovendien gaat het zoet niet naar de groepen die het nodig hebben, zij krijgen het zuur. Als we het smakenpalet verder aanvullen: Ik vind het heel bitter dat de regeringspartijen schaamteloos zout in de wonden strooien van de verweesde kiezers.
sprakeloos verhalen 