Nederland compote-land, een hele vieze appelcompote

Ik denk dat we helemaal uitgepolderd zijn en het woord verbinden kan ik niet meer aanhoren. Weet je wie verbinden, de IC-verpleegkundigen. Ik ben bovendien klaar met de bovenmatige aandacht voor schreeuwende kleine minderheden. Ik weet, het is nieuwswaardig dat een politicus de zieken op de IC allemaal acteurs noemt, maar totaal oninteressant en niet ter zake doende.

Ik ga de schuld niet leggen bij Rutte of De Jonge, hoewel ze het over de hele linie niet zo goed gedaan hebben vind ik. Ze hebben anderhalf jaar politiek gevoerd en geen beleid. Hierdoor zijn beslissingen te laat genomen. Bijvoorbeeld, de voorbereidingen voor de boosterprik lijken erg laat te zijn begonnen. Tussendoor hoor ik triomfantelijk tromgeroffel in toespraken dat we het zo goed doen in vergelijking met het buitenland. Voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staat de opmerking vanuit het RIVM in het begin van de coronacrisis dat wij geen Italiaanse toestanden hoeven te verwachten want onze hygiënestandaard is veel beter!?!? Laatst las ik dat de handenwas-cultuur in Nederland binnen Europa ergens onderaan staat. Maar dat is geweest. We zijn anderhalf jaar verder, of eigenlijk ook weer niet verder.

Ik ga niemand de schuld geven van de situatie waarin we zitten. Ook de pers niet. Nieuws of fake-nieuws, echt duiden doet de pers helaas niet, de kijkcijfers zijn leidend en zelfs serieuze journalisten doen mee om een pittige of fatalistische uitspraak te ontlokken van politici of medici. Is eenmaal de scoop in de wereld gegooid, kunnen we daar met zijn allen weer over gaan polariseren. Heel recent viel mij op dat zelfs Sven Kokkelman! wel een heel hijgerig interview had met Ernst Kuipers. (Radio 1 van donderdag 25 november, tussen half 12 en 12 uur!)

Mijn conclusie is dat we geen land zijn van complotten, maar een land van compotes. Iedereen gooit zijn eigen (gemankeerde) gedachtenvruchten in een snelkookpan en verkoopt zijn compote als waarheid en oplossing. De compote van de een wordt gezien als een complot door de ander. En wij eenvoudige burgers? Wij zijn geen haar beter dan de media en de politici. We hebben ons laten verleiden door de bubbels waarin we ingezogen zijn en zijn medeschuldig aan de grenzeloze verdachtmakingen. We kiezen politici en media met mooie woorden. Mijn vader zaliger zei altijd, mooie woorden zijn niet waar en ware woorden zijn niet mooi.

 Ik zei het al, volgens mij zijn we uitgepolderd. Ik ga niet pleiten voor een verplichte vaccinatie, verre van dat. Ook voor mij is de lichamelijke integriteit heilig. Er zijn in deze rechten, maar ook plichten en verantwoordelijkheden. Ik pleit vooral voor gezond verstand. Gezond verstand bij een ieder. De burgers, media en ook dus politici. Ik wil ook dat ‘de boel’ zo snel mogelijk open gaat en dat gaat pijn doen, volgens mij meer dan nodig was geweest, maar dat is nakaarten.

 Mijn bijdrage hiervoor is dat ik me per direct ontsla als een van de 17 miljoen virologen of intensivisten. Ik weet er namelijk geen flikker van af. Maar ik heb wel een gemiddeld gezond verstand. Ik ga dus niet wachten op woorden dat de redding nabij is en me niet laat leiden door valse beloftes die niemand kan waar maken omdat iedereen op zijn eigen koninkrijkje acteert binnen Nederland. Wat me wel duidelijk begint te worden dat de zwijgende meerderheid een beetje moe begint te worden van de schreeuwers. En die zwijgende meerderheid weet net als ik niets van virussen en alles wat er mee te maken heeft. Ze kunnen echter net als ik wel rekenen. Zij weten dus wie relatief de meeste bedden bezetten op de IC’s en hoe de besmetting onnodig sneller gaat.

Maar wie er echt moe beginnen te worden zijn de mensen die werken in de ziekenhuizen. En dat zullen we nog jaren merken, ik weet het zeker, al heb ik er geen verstand van.

Het einde van de wereld op het Rijnweidepad

Mijn schoonvader wist het al en verkondigde het met enige regelmaat: ,,Spiek dat is het einde van de wereld.” Nu vandaag heb ik dus met partner rond gekuierd op het einde van de wereld en leuk dat het was. Het was grijs, fris, grauw maar hartstikke mooi. Mijn schoonvader zei er nooit bij over Spijk (Spiek voor de meer dialectonderlegden onder ons) dat hij opgegroeid was aan de raffelranden van het einde van de wereld, een dorpje amper vijf kilometer verder. Waar kennen we Spijk van? Hier is Godfried de Noorman eeuwen geleden vermoord! Hier komt de Rijn Nederland binnen. Hier zijn ze groot geworden, of eigenlijk klein gebleven door de steenfabrieken. Spiek is onderdeel van het Gelders Eiland waar ze al eeuwenlang vechten tegen het water en de wind. (land van woater en wiend). En natuurlijk is Spiek bekend van het Rijnweidepad, vandaag voor de tweede keer gelopen door mij. En ik zag dat het goed was.

Omdat ik in oktober 2019 nog geen blogjes schreef over klompenpaden, moest de wandeling nog maar een keer gedaan worden. Vandaag onder verstilde omstandigheden. Wie wat zwaar op de hand is zou zeggen desolate omstandigheden, maar zo hebben wij het beslist niet ervaren. Goed het was zompig en grijs. De overweldigende herfstkleuren zijn op hun retour en de zon liet het afweten, maar ik had mijn eigen zonnetje bij me. We hebben de stilte niet voortdurend verstoord door smalltalk. In deze omgeving kunnen wij heel goed bq-at-en. Heh??? Be quite apart together!!!!!

Met bijna vanuit alle windrichtingen zagen we de Elterberg. Je weet wel in Elten, bekend van de Boternacht. Om dichter bij de berg te komen, liepen we door een stukje Duitsland alsof ze nog even wilde jennen, kijk maar goed die is niet meer van jullie.

Maar aan het einde van de wereld was er wel een wereldse cappuccino te koop bij De Hut op de grens met Duitsland en geweldige pepernoten. Dat dan weer wel. Die pepernoten zorgden ervoor dat de stilte onderbroken werd door mij, maar alles heeft zijn prijs en ik moest ze ‘helaas’ alleen opeten. De desolate sfeer werd nog versterkt door het feit dat het rond vier uur toch merkbaar donker werd en om vijf uur daadwerkelijk donker is. Gelukkig hebben we nog wel een heldere blik kunnen krijgen van de herinrichting van het zandwinningsgat Carvium Novum.

Niet alleen wij genoten van de stilte, maar ook een solitaire zwaan was naar binnen gekeerd in een van de sloten. En omdat zwanen vooral in koppeltjes leven, denken wij dat het om een jonge zwaan gaat die als de winter voorbij is op zoek gaat naar een levensgezel(lin). Hij of zij is moed aan het verzamelen volgens ons.

Spijk, het einde van de wereld? Nee verre van dat, ik zou eerder zeggen het middelpunt van de Rijn. De zon kan er bovendien schijnen en dan is het einde van de wereld zeer kleurrijk. Ook dan is het mooi.

Onderstaande foto is van oktober 2019. Voor meer foto’s zie ook Instagram bij titiissprakeloos

Verlenging op het Turfvelderpad

Vanaf half oktober zit ik al te mauwen, het kon wel eens de laatste van dit jaar worden. Maar ook vandaag vrijdag 19 november 2021 was het weer goed genoeg om nog maar eens een rondje te lopen. In dit geval het Turfvelderpad in Ederveen. Misschien is dit pad niet het aller spectaculairste dat ik gelopen heb, maar nummer 82 was wel een van de meest ontspannen paden om te lopen. Ik weet niet waardoor het komt, mogelijk is het wel omdat het gevoel van toegift in mijn hoofd speelt. Mogelijk is het ook de traktatie die ik mezelf in het vooruitzicht heb gesteld bij terugkomst, een bakje kibbeling omdat ik vandaag drie weken zonder sigaret ben.

Of misschien komt het wel door mijn overpeinzingen over de maisvelden. Waarom staan er in de hoek nog een paar stengels. Waarom staan ze sowieso in de hoek. Dacht de boer misschien wel, je hebt je het hele jaar niet gedragen, blijf de winter dan ook maar met je poten in de koude grond staan. Ik kan daar dan meerdere minuten over nadenken, een soort maisopstand met een boze boer. Vind ik leuk.
Of misschien komt het wel door dit mooie stilleven onderweg met de prachtige onderhoudende tekst: Hello, I love you. You’re probably thinking: you don’t even know me! But if people can hate for no reason, I can love!! Have a nice day! Het ontspannen gevoel komt misschien wel door deze liefhebbende mens, ook naar mij toe. Dus bij deze mijn liefde retour. Ik weet niet wat deze man of vrouw gedacht heeft bij het maken van deze opstelling, maar hij/zij had in ieder geval in vooruitziende blik. In de ‘middel of nowhere’ zomaar een liefdesverklaring. Het maakte mijn dag, vind ik leuk.

Of heel misschien kwam het wel door de rustige omgeving waarin ik amper een wandelaar tegenkwam. Vind ik leuk. Het bracht me tot rust en bracht dusdanige ontspanning dat ik mijn afkeer tegen selfies overwon en zelfs op internet ga plaatsen. Vind ik leuk. Morgen weer een wandeling, maar dan ga ik met mijn eigen zonnetje op pad. Ik weet niet of het dan de tweede verlenging gaat worden of toch al de derde helft. We zullen zien.

Voor meer foto’s kijk ook op Instagram onder de naam titiissprakeloos

When Frida meets Bart, a love story

Voorspel

Een internationaal weekend hadden we in het vooruitzicht in het altijd wereldse Drenthe. Wandelen in de omgeving van Assen, hotelletje in de hoofdstad en natuurlijk de tentoonstelling van Frida Kahlo, een ‘must-see’ voor iedere kunstliefhebber. Ik weet niet of ik me onder die laatste groep mag rekenen? Bovendien van mustsees heb ik al helemaal een broertje dood, maar hier had ik wel zin in. Vijftien jaar geleden wist ik trouwens niet eens wie Frida Kahlo was. Ik leefde nog met het idee dat alleen mannelijke schilders beroemd konden worden, inmiddels weet ik beter en ga er zelfs voor naar Assen. Natuurlijk kende ik wel een aantal schilderijen van de Mexicaanse, maar ik wist toch echt niet wie ze gemaakt had. Zo’n kunstkenner ben ik dus! De coronapandemie maakt dat je een tijd moet kiezen om het Drents museum binnen te komen, maar voor Frida hebben we veel over. Viva la Frida.

De voorstelling

We waren niet de enige die een rendez-vous hadden met Frida. Allemachtig wat was het druk. Ergens langdurig rustig staan, om over zitten maar te zwijgen, was onmogelijk. In een rij werden de museumgangers door een blauwe sluis geloodst als ware dit het Casa Azul in Mexico, het huis van Frida Kahlo. Dit gezegd hebbende, prees ik me wel gelukkig met het soort mensen dat de moeite heeft genomen om naar Assen te komen. Dit behoeft enige uitleg, want naast Corona hebben we nog een andere pandemie in Europa en dat is overgewicht. Het aandeel kleine tengere vrouwtjes was zeer aanzienlijk, veel meer dan je gemiddeld in Nederland tegen komt bij soortgelijke gelegenheden. De Drent schijn groot en wat omvangrijk te zijn, die waren niet in grote getallen gekomen. Veel kleine tengere vrouwtjes zorgen er voor dat de beperkte ruimte minder snel te coronagevoelig werd. Je kon in ieder geval iets gemakkelijker naar de schilderijen kijken, zonder tegen een dik, kaal achterhoofd te moeten staren.

De vraag is natuurlijk, waarom heeft Frida zo’n relatief grote aantrekkingskracht op kleine tengere vrouwtjes? Zouden ze zich identificeren met de kunstenares? Wat zou het zijn, haar schilderijen met de felle kleuren? Haar promiscue leven die tot heimelijk voorbeeld moet dienen. Of vereenzelvigen ze zich met het ongeluk dat Frida trof in het leven? Ik zou het niet weten. Zelfonderzoek leert mij dat er in deze 100+ man, geen klein tenger vrouwtje zit, al had ik graag met een woke opmerking willen schitteren. Wel vind ik zo’n overzicht van werken van Frida met toelichting heel prettig om de kunstwerken beter te duiden. Dit heb ik bij meer schilders (of schilderessen), het verhaal en/of ontwikkeling van de persoon maakt het werk vaak interessanter dan louter de schoonheid van een enkel schilderij. Voor de goede order, ik heb me ook niet geïdentificeerd met de levenspartner van Kahlo, de eveneens beroemde schilder Diego Rivera en vermoedelijk ook 100+, maar dit ter zijde.

De uitdaging om een stukje schrijven zat hem in het romantische gegeven om na de tentoonstelling een frisse wandeling te maken in het zompige Drentse veen en te zoeken naar de overeenkomsten tussen Frida en het land van Bartje. Het noodlot sloeg toe, want het thuisfront meldde coronaverschijnselen dus van de wandeling is het niet meer gekomen helaas. Ik wilde graag mijmeren over de contrasten in kleur tussen Drenthe en Mexico, maar ook over de overeenkomsten met betrekking tot de bruine bonencultuur van beide streken al wenste Bartje er niet voor te bidden. Misschien zou het ook appels met peren vergelijken zijn? Het mocht echter niet zo zijn, we hebben eerder de thuisreis moeten aanvaarden.

Naspel

Als pril stopper met roken, viel het me zwaar dat de sigaret in relatie met het leven van Frida Kahlo zo werd geromantiseerd. Misschien is dat het gene dat voor mij de aantrekkingskracht is van Frida, maar dat mag dus nu niet meer in mijn leven. Maar ik maak dan ook geen mooie schilderijen en dus ik hoef ook geen turbulent leven te leiden om duizenden ‘tengere vrouwtjes’ naar een tentoonstelling te leiden. Ik heb geen alibi voor een sigaret. Wat mij restte is een laatste foto in de hotellobby bij het weggaan. Geen diepzinnige en kunstzinnige mijmeringen, gewoon een platte foto. When Frida meets Bartje. Ook leuk.

Soepel in de heupen op het Hartensepad

Toen ik bovenstaande foto op het Hartsensepad schoot met mijn mobiel, wist ik dat ik in principe tevreden zou zijn. De compositie vind ik mooi en het gegeven van wandelbankjes is natuurlijk prachtig. Zo ken ik op Instagram iemand die opereert onder de naam, jawel, Wandelbankjes. Ik ben fan, prachtig al die lege bankjes all over Europa in hun natuurlijke habitat. Op al mijn klompenpaden probeer ik nu ook een bankje mee te pikken. In de eerste zin de zinsnede in principe en dat impliceert dat ik niet tevreden ben. Nu, dat hebt u goed gelezen, want de foto is onscherp. En ik weet hoe het komt. Om te voorkomen dat ik op mijn knieën op de drassige grond moest knielen, dacht ik maar even soepeltjes door de hurken te gaan en zie hier de waas over de foto. Nu is mijn evenwicht nooit het allersterkste geweest en soepel in de heupen was ik eigenlijk ook nooit. Ik ben meer een wandelaar en geen tango-danser. Nee, de stramheid wordt veroorzaakt door te weinig gymoefeningen. Dus voor de toekomst moet ik kiezen, mooie foto’s of meer oefeningen voor losse heupen. Dat laatste wordt het niet, dus ik zal af en toe tevreden moeten zijn met een in principe mooie foto.

Gelukkig kunnen veel foto’s ook staande genomen worden. Dat dan weer wel.

Niet op de foto trouwens, een buizerd die op nog geen twintig meter voor ons wegvloog, tussen de bomen in het bos. Ik was te verbaasd om snel te reageren met een foto, maar goed die zou vast ook vaag geworden zijn. Ter compensatie maar even een voorouder van dit exemplaar op de plaat vastgelegd. Het Hartsenpad in Renkum lag prachtig bij zo op de rand van herfst en winter. Ik had het pad al eerder gelopen, maar in mijn neurotische passie om ieder klompenpad te lopen en van een blogje te voorzien en af en toe in principe een mooie foto’s. (zie ook Instagram onder de naam titiissprakeloos). Ook niet op de foto in verband met privacy is mijn fitte wandelcollega die wandelt met de snelheid van een dartele kieviet. Zij is wel wat soepeler dus, volgende keer mag zij de bankjesfoto maken.

Achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad

Voordat alle vrijwilligers in Klarenbeek en omstreken schrikken en hun vrije weekend gaan spenderen aan het mooi maken van het Klarenbeeksepad, dit is niet nodig. Er is helemaal niets mis met dit klompenpad. Alle lof dit klompenpadteam en als ze de credits willen hebben voor het uitzonderlijke fijne weer op 8 november, dan mag dat van mij ook. Met plezier heb ik een aantal kilometers in alle rust gelopen rondom Klarenbeek.

De achterstalligheid ligt vooral bij mij. Op 8 september 2019 liep ik dit pad met mijn partner. Welgeteld mijn tweede klompenpad en ik durf te beweren dat de charme van dit pad ongetwijfeld heeft bijgedragen aan mijn enthousiasme voor klompenpaden. Omdat ik me later heb voorgenomen om van ieder pad een verslagje te maken met foto’s en verder ook nog foto’s ook op Instagram te plaatsen (account titiissprakeloos) moest dit pad nog even in de herhaling. En dat is echt geen straf.

Al lopend moet ik denken aan een van de grootste dichters van Nederland en bedenk een parodie op zijn , denkend aan Holland…..

Lopend door Klarenbeek, zie ik oneindig groene kleuren, in verstild herfstlandschap. Ik stoei met mezelf of ik het woord traag moet toevoegen, maar uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat grasland en herfstbomen niet traag kunnen zijn. Ook niet statisch natuurlijk, want de vorige keer in september zag het er anders uit en ik kan u verzekeren dat april in Klarenbeek weer een geheel ander decor zal geven. Never een dull moment op een klompenpad.

En dat brengt me bij het volgende onderwerp, want ook dit pad heeft een primeur. Dit is het eerste klompenpad dat ik geheel alleen loop, mijn maatje de sigaret heb ik thuisgelaten. Ze zeggen dat een ex-roker zeeën van tijd krijgt om te vervullen omdat hij niet meer hoeft te roken. Nu is het slechts mijn tiende dag, maar enige creativiteit is wel belangrijk om je dwangmatigheid om te roken te pareren. Dus we gaan maar eens overpeinzen of grasland traag kan zijn. Of ik verbaas me over details van het klompenpad die ik van twee jaar geleden heb onthouden. Het geheugen is toch een raar soort iets, net zoals verslaving trouwens. De mens moet nog veel leren van zijn eigen hersenactiviteit en in mijn geval dus ook afleren. Met de landelijke omgeving van Klarenbeek is er in ieder geval voldoende afleiding om de donkere (rook)krochten van mijn verslaafde brain af te leiden en te denken aan andere zaken. Dus dit is de tweede uitleg van het achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad, mijn eigen achterstallige onderhoud welteverstaan. Ik vrees echter dat er onvoldoende klompenpaden zijn om dat naar volledige tevredenheid te bewerkstelligen.

De afsluitende 144 woorden (30 oktober 2021)

Seizoenen gaan en komen (weer terug) en ook het nieuws komt en gaat. Vaak denk je, I’v heard it before. In de hedendaagse hype-tsunamis weet je de weg al helemaal niet meer te vinden. Als je als ouderwets blogger een stukje wil schrijven is de kwestie vaak al hopeloos verouderd en verworden tot de bekende mosterd na de maaltijd. En dan moet je je nog maar afvragen of iemand zit te wachten op jou mosterd om het nieuws met jouw mening te voorzien, soms pittig, maar vaak ook erg lief. Ik had er geen zin in de overgang naar vloggen, misschien inderdaad voor een andere generatie en andere karakters. Bovendien fanatiek het nieuws volgen maakt de mens tot een ware misantroop zeker als je de sociale media als middel hebt om je ‘boodschap’ te verspreiden.

Maar omdat het bloed toch kruipt waar het niet gaan kan, besloot ik vorig jaar ‘iets nieuws’ uit te proberen. Ik dwong me te beperken tot 144 woorden per week om zo de highlights te pakken. Mijn highlights wel te verstaan, dus een beetje de world according to…….zonder te duiden. Ik heb niet de pretentie dat de wereld er een stuk mooier van is geworden, ook niet lelijker trouwens. Ik weet niet eens of het goed gelezen is. Maar het is klaar met die 144 woorden. Ik ga broeden op weer wat anders, de 144 woorden zijn klaar.

Herfst in Gaanderen

Winter in Duiven

Lente in Lienden

Zomer in Doorwerth

Voor de trouwe lezers, dank voor jullie aandacht, voor de heimelijke lezers geldt hetzelfde en voor de anderen voor wie dit tot nu toe ongemerkt voorbij is gegaan zal ik een lijst maken van iedere gros, dus ieder week bijgesloten met de links. Kunnen jullie zelf beslissen of je wat gemist hebt. Maar eerst ter afsluiten nog 144 woorden voor het afgelopen jaar.

Het laatste gros voor het jaar, over 52 gewone weken in 2020 en 2021

Als parodie op ‘ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde’ zeg ik, ik hebben een woord gelegd in Space op aarde. Niet één, zelfs 7632. Voor wie? Voor mezelf zonder de illusie anderen te veranderen. Ik ben toch niet gek. Zelfs mijn mensbeeld is niet wezenlijk aangetast want dat was toch al bezoedeld. Ter afsluiting ga ik niet schelden op Mark Rutte en de hele bliksemse politieke bende. Dat is te goedkoop, bovendien liggen ze er niet wakker van. Ze hebben genoeg andere zaken om wakker van te liggen als ze zouden willen. Het afgelopen jaar was het jaar van de polarisatie op alle gebieden. Je wist het al jaren, maar door de corona is het zo nadrukkelijk duidelijk geworden. Ik ben geloof ik niet zo heel trots meer op Nederland. We zijn slechts een landje van dertien in een gros.

25 oktober 2020: Het acteertalent van Willem Allexander is een Griekse tragedie en Fidan Ekiz wordt een nestbevuiler genoemd omdat ze niet meegaat in de woke-censuur.

1 november 2020: Mondiaal gevecht op vele fronten tussen het establishment en de zichzelf verklaarde gezondverstand-goeroes.

8 november 2020: Biden wint en we moeten in Europa denken over ons eigen ‘Onderweg naar morgen

15 november 2020: Mark en Hugo zijn de Peppi en Kokki van het coronabeleid

22 november 2020: Voorsorteren op de Nederlandse verkiezingen die Rutte ‘wint’.

29 november 2020: Pluisje is niet meer, we zijn de ‘hand van God’ kwijt in de mondiale mestvaalt

6 december 2020: Gepruttel over corona, brexit en de race om het vaccin, what’s new(s)

13 december 2020: Lancering van het boek ‘Fantoomgroei’ handreiking naar links om de menselijke maat weer te hanteren

20 december 2020: de Lockdown is een feit, we hebben er schijt aan.

27 december 2020: Geen uitzwaaifeestje voor de Britten, want corona

3 januari 2021: Youp ‘de witman’ mag ook al niet meer ondanks zijn grote kwaliteiten

10 januari 2021: Trump nog niet weg, zijn contra-revolutie is mislukt

17 januari 2021: Dankzij koning Rutte is de verzorgingsstaat kapot, nieuwe koning wil het repareren, leve koning Rutte

24 januari 2021: De slimste mens, Snollebolleke Rob Kemps, redder des Vaderlands

31 januari 2021: Avondklokrellen, een hype of een nieuw historisch feit

7 februari 2021: Dik pak sneeuw zorgt dat de andere hypes bedekt blijven

14 februari 2021: Mag je nog zeggen Nederland kleurt wit? En je bent een partypooper als je het mediafeestje over de Elfstedentocht niet gelooft.

21 februari 2021: Nederland ontdooit, maar het blijft kil en koud.

26 februari 2021: Herdenking 1 jaar Corona-oorlog in Nederland

6 maart 2021: Objectief een saaie verkiezingscampagne

13 maart 2021: De verkiezingscampagne blijft saai, we doen of het spannend is en de rest van de wereld gaat gewoon door.

21 maart 2021: Verkiezingsuitslag is eigenlijk ook best saai

27 maart 2021: Voetballend zakken we door het ijs, dus wel lullen over de slavernij in Qatar of ontkennen het. Ik zeg: Pieter Omzigt voor bondscoach

3 april 2021: Wetenschappelijk bewezen dat Teflon-Mark onverantwoord is

10 april 2021: Het grote liegebeest spartelt nog niet.

17 april 2021: De ‘persco’s’ van Mark ondermaats qua vorm en inhoud

24 april 2021: Even pauze van de echte problemen, de FIFA-maffia rules voor een moment

1 mei 2021: Hoe lullen we lomp parlementair gedrag om tot een deugd.

8 mei 2021: Introspectie over onze vrijheid

14 mei 2021: Twijfels over het nieuwe leiderschap worden wel heel duidelijk.

23 mei 2021: EuroSongfestival wordt geen woke-feestje voor de grachtengordel

31 mei 2021: Het niet verbieden van homogenezing staat voor de Nederlandse impasse op alle fronten

6 juni 2021: Mark heeft zijn tuintje in zijn hart nog niet gevonden

12 juni 2021: Biedt de nieuwe Alzheimerpil uitkomst voor meer maatschappelijke en geestelijke mankementen?

20 juni 2021: Heeft Alzheimer toegslagen, want er wordt getwijfeld aan Pieter Omtzigt

27 juni 2021: Homofobie in Hongarije en het aanprijzen van gekleurde paprika’s

3 juli 2021: De Boer is weg (oranje), de boer moet weg (D66)

11 juli 2021: Impact moord op Peter R. de Vries

18 juli 2021: Als ons coronabeleid nu net zo goed is als ons waterbeheersingsbeleid dan leven we in het Walhalla

25 juli 2021: Hoe leuk zijn de Spelen?

31 juli 2021: Ene Frederique is deze week aan de beurt om Nederland te laten polariseren

8 augustus 2021: Wij zijn de beste Olympiërs van Europa, maar de prijzen van vaccins stijgen!

15 augustus 2021: Zelfs bij  ‘een Gros’ woorden een beetje komkommertijd, een beetje maar.

24 augustus 2021: Maakt het uit of Mark het met Sigrid doet?

29 augustus 2021: Nieuwe Netflix-serie: In de ban van Afghanistan

4 september 2021: Prins Bernard jr. krijgt zijn asofeestje in Zandvoort, gratis.

11 september 2021: Een overeenkomst tussen Sigrid Kaag en mezelf, we vertrouwen beide Rutte niet

18 september 2021: Kamertrut Mark vervat in een kinderliedje

25 september 2021: Rutte is geen Angela

4 oktober 2021: Remkes slaat met de vuist op tafel

9 oktober 2021: Gasexplosieven overal

17 oktober 2021: Een samenvatting van de staat van Nederland

23 oktober 2021: Groente en het zelfbeeld van de Nederlanders

Wat heb ik de eerste keer gemist op het Ganderpad

Wat heb ik me vergist die eerste keer op het Ganderpad. Ik zat nog in het prille begin van mijn klompenpadloopbaan. Ik denk dat dit het 7e pad was. Over voorgaande wandelingen was ik om uiteenlopende redenen zeer enthousiast, maar met deze kreeg ik de klik niet. We schrijven 20 november 2019. Met gemengde gevoelens liep ik het Ganderpad voor de tweede keer, voor een belangrijk deel omdat alle paden gelopen moeten worden en voorzien van een stukje tekst en een paar foto’s. Het weer zat vandaag mee, dat was de vorige keer anders. Het was mistig en kil, de zon deed haar best om zich door de wolken te vechten. Maar ’s morgens wist je al, dat gaat niet lukken. Het bleef somber. Vandaag was het mooi weer en ik startte meteen met de routeverlenger, die had ik toen niet gelopen. Verder kan ik me zo voorstellen dat we ons vergist hebben in de route, want vandaag ben ik op stukken geweest waarvan ik zeker weet dat ik er niet eerder ben geweest. Ook rond Doetinchem ontspon zich het allercharmantste Achterhoekse landschap in al haar prachtige facetten. Ter vergelijk, een foto van bijna twee jaar geleden.

Ook vandaag speelde de zon af en toe met mijn gemoed om me maar duidelijk te maken, ik schijn wel op de Achterhoek maar zorg jij er maar voor dat er een leuk verhaaltje geplaatst wordt. Of het leuk is, daar ga ik niet over. Wel weet ik zeker dat het Ganderpad via in ieder geval de foto’s (zie ook Instagram titiissprakeloos) een boost zal krijgen. Wat jullie?

Het is zo’n zondag op het Oldenallerpad

Het is zo’n zondagmorgen waarbij het niet erg was dat je niet echt kon uitslapen. De lucht was blauw en de ruiten van de auto moesten voor het eerst dit jaar gekrabd worden. De ochtendfrisheid beloofde al veel goeds voor de rest van de dag. Zelfs de maan, die een paar dagen ervoor volledig zichtbaar was, wist van geen wijken. Ook de maan wilde getuige zijn van deze prachtige ochtend op het Oldenallerpad. Wazig was ze nog aanwezig om mij als wandelaar gade te slaan, ik was niet alleen. En als de bloemen een bewustzijn hadden dan wisten ze met de eerste vorst dat ze vandaag voor het laatst nog even zouden kunnen vlammen. Na vandaag zou het alleen maar minder worden en moesten ze weer wachten tot het komende jaar. Maar bloemen hebben geen bewustzijn, dus ik dacht het in al mijn melancholie maar voor de bloemen. De laatste maisvelden zullen in deze dagen kapituleren, het groen gaat definitief plaats maken voor allerlei tinten bruin. Dat is onontkoombaar, maar vandaag was het nog voornamelijk groen. Groen onder mijn voeten, groen in de bermen en groen in de verten. Ik wilde dat het groen was en dat kon op het Oldenallerpad. Het mocht deze dag nog een pietsie zomers lijken op het Oldenallerpad, maar zeker in mijn hoofd.

Een de mooie gebouwen op dit pad. Ze konden zich kleden op het groen, met hier en daar een tintje bruin, dan kunnen ze zien hoe dat staat over enkele weken. Misschien denken ze al na over een wit kleed over enkele maanden. Maar ik denk het niet, ze pronken nog met hun groene omlijsting en ze zien het in de spiegel. Het is goed zo en stiekem kijk ik mee.

Een gros woorden voor de week (23 oktober 2021) SLOT

Wie of wat bepaalt het (zelf)beeld over de Nederlanders? Zijn dat de resultaten van het Nederlands elftal of de van links naar rechts huppende Oranje Leeuwinnen. Of vereenzelvigen wij ons met het twittergevechten van Rutte met de Sloveense premier en de muitende Polen die de rechtsstaat Nederland in twijfel trekken door de toeslagenaffaire. Ik voel geen verantwoordelijkheid in deze. Maar ook ik gebruik(te) wel eens gemeenplaatsen zoals dat wij Nederlanders vrijgevig, gastvrij, maar ook lomp en lawaaierig zijn. O ja, wij zijn liberaal en progressief. Duh….. Een opmerkelijk feitje las ik deze week over het gemiddelde groentegebruik van de Nederlander. Wij eten het allerminste groente in Europa, slechts 58 kilo per jaar tegenover 300 kilo door de Kroaten. Ik dacht dat wij zo’n gezond volkje waren? Werk aan de winkel voor Caroline. Nog vaker op tv om ons weer aan de spruitjes te krijgen.