Brave burgers op het Stoutenburgerpad

Als brave burger werk ik samen met mijn collega een nieuwe justitiële opdracht af in Nijkerk. In verband met privacy, beroepsmedische ethiek en justitiële eedafleggingen laat ik het hierbij. Maar een gegeven is dat we op deze zonnige 4 mei rond lunchtijd ons bevonden in Nijkerk of al places. Natuurlijk, als contentieus werkende brave burgers hadden we dit scenario al uit gewerkt. We moesten slechts twee uitdagingen attaqueren. Is er een lunchroom waar kroketten zijn en is er een klompenpad in de buurt. Kroketten zijn gevonden in het winkelcentrum van Leusden en vandaar is het niet ver rijden naar het Stoutenburgerpad in Stoutenburg. De collega in kwestie is al gezelschap geweest bij meerdere klompenpaden. Daarnaast overwegen we om te zijner tijd ook samen een vergelijkend warenonderzoek te doen op Michelinniveau als het gaat om de plek van de kroket in het culinaire leven van Nederland, of in ieder geval in het leven voor wandelaars van klompenpaden. In het kader van het nuttige met het aangename verenigen, na gedane arbeid is het goed lunchen en wandelen op het Stoutenburgerpad.

Het Stoutenburgerpad is een onverwacht aangename wandeling, vlak bij de stad (Amersfoort) en autobaan, echter wel met een variëteit aan landschappen en wandelbezienswaardigheden zoals daar zijn het koetshuis van (landgoed Stoutenburg), bossen, lanen, oude(re) boerderijen, mooie slootkanten, bamboebos, reeën, fazanten en tal van vogels die we niet kunnen benoemen en/of alleen maar horen etc. Kortom een fijne wandeling voor lichaam, maar vooral ook voor de geest.

Terwijl we rusten op een bankje en in de verte een ree spotten, krijg ik een appje binnen van mijn vrouw die aangeeft hoe laat ze die avond terug komt uit Engeland. Tegelijkertijd stuurt ze een foto van Stonehenge waar ze net van terug is op weg naar de boot in Dover. ,,Ook leuk” terwijl ik me concentreer op het dierenrijk in mijn directe omgeving. Wij brave burgers hebben het Stoutenburgerpad tevreden geslecht. En o ja, voor de taalpuristen die denken dat ik heel simpel een taalspelletje maak met het Stoutenburgerpad in contrast tot ons brave burgers, nu, die hebben gelijk. Maar ik weet echt wel dat het Stout van Stoutenburg staat voor stoer en stevig. Dat zijn we natuurlijk ook, maar dat bekt niet zo lekker. Dat stoer en stevig laat ik maar even over aan de Engelsen.

(voor meer foto’s van het Stoutenburgerpad zie ook Instagram acount titiisprakeloos)

Bewondering en verwondering op het Cotlandenpad.

Op het moment dat we op het Cotlandenpad richting kasteel Amerongen liepen wisten we dat het percentage koningsgezinden in Amerongen een paar procentpunten minder was geworden. We hoorden de koning op de radio Maastricht bedanken, hij was zich bewust van de dalende populariteitscijfers, maar zou zich wel wat aantrekken van positieve feedback. Als hij dat niet zou doen dan zou je een soort Poetin zijn!!!! We fronsten onze wenkbrauwen en wilden dat hier een foto van gemaakt was. Dan had de koning meteen onze feedback. We weten niet of wij de enige waren die deze ‘slip of the tongue’ is opgevallen.

We luisterden niet naar het nieuws verder, maar genoten van het Colandenpad. Kasteel Amerongen was vandaag voor publiek gesloten. Deze ochtend werd het Kasteelplein in het dorp feestelijk geopend en Amerongers waren welkom in het kasteel. Maar om het kasteel lopend en verder de bossen in bleek het Cotlandenpad een top wandeling, ondanks de sterk beschadigde bossen. Op 18 juni 2021 is met een valwind een substantieel deel van de bossen beschadigd. Maar ook dit is de werkelijkheid van een klompenpad, een stuk historie die ik als wandelaar ervaar als ‘het is zoals het is’. Er wordt hard gewerkt aan herstel en met een beetje vertrouwen doet de natuur de rest.

Als je varkens leuke dieren vindt, dan is het Cotlandenpad ook een aanrader.

Aan het einde van de wandeling liepen we door Amerongen, de kers op de taart. Wat een plaatje is dit dorp. Ik vind dat het woord pittoresk de schoonheid van het dorp te kort doet. Het is een ‘tableau vivant’ van een verzameling ansichtkaarten. Prachtig. Maar het is niet voor niets 27 april 2022 dus de Oranjefestiviteiten zijn niet ver weg. Het nieuwbakken Kasteelplein doet dienst voor de festiviteiten. Maar ook op andere dagen zijn er in Amerongen tekenen van Oranjegezindheid. Er is een heuse Wilhelminaboom bij de Andrieskerk en een historische pand dat Huize Oranjestein heet. Dat is natuurlijk ook niet voor niets. Oranjegezind of niet, ik heb Amerongen en het Cotlandenpad in mijn hart gesloten.

Het nieuwbakken Kasteelplein

Hieronder de foto’s van de blijvende Oranjecollectie in Amerongen.

(meer foto’s van het Cotlandenpad, zie ook Instagram account titiissprakeloos)


de Wilhelminaboom

Een dag te laat op het Eertbeeckse Beekpad

Nummertje 91 was er één met een aanloop. Op zaterdag was ik vastbesloten het Eertbeeckse Beekpad te lopen. Maar de ochtend wilde niet op gang komen. Te laat wakker, weinig energie en ook nog een koude wind. Dat laatste is normaal gesproken geen probleem, maar als je daar over gaat zeiken dan moet je bij jezelf te raden gaan. Mijn ratio zegt dan, of eigenlijk het stemmetje dat mijn moeder zou kunnen zijn, ‘Gewoon gaan, je loopt jezelf wel fit’.

Vandaag om kwart voor tien was ik bijna klaar ware het niet dat een goede wandelvriend met de mededeling komt dat hij voor een aantal maanden werk heeft gevonden in Noorwegen conform zijn plan. Hij wist daarmee dat hij het 100e klompenpad niet met me mee kon lopen. Moet ie dan maar zelf weten, hij zal zijn moverende redenen wel hebben. Ik zal hem een verslag sturen van deze en mijn 100e klompenpad, als hij meer wil dan laat ik hem wel betalen. Bij terugkomst is de rekening van de schnitzels voor hem en daar valt niet over te discussiëren.

Strak half elf start mijn wandeling en om mezelf uit te dagen, of is het schuldgevoel omdat ik gisteren niet ben gegaan, meteen maar de volle 16 kilometer. Ik wilde geen gedoe met routeverkorters of anderszins een wandeling met beperkingen. Gaan met die banaan.

Het nieuwe Eertbeeckse Beekpad is een nieuw klompenpad en een volwaardige aanvulling op de bestaande paden in de buurt. Het was een fijne wandeling met vooral heel veel rust, ook op de stukjes landweg dat je moest delen met andere weggebruikers. Ik had alleen de pech dat de BMW-cabrioclub vandaag ook had uitgekozen om een toertocht te maken. Dus op een klein stukje was het filerijden met de genoemde BMW’s die zonder uitzondering door mannen werden gereden met een mevrouw ernaast. De meeste chauffeurs hadden een (klassieke) pet op en de dames veelal een kek sjaaltje. Ik schatte ze in op gemiddeld 1 of 2 generaties ouder dan ikzelf, pre pensionado’s of echte pensionado’s. Ik hoef dit niet was mijn volle overtuiging na het zien van de BMW-kermis. Zeker toen ik in de verte, lopend tussen de weilanden, opnieuw een sliert cabrio’s zag langskomen. Ik weet niet of het dezelfde waren of dat de groep liefhebbers van Cabrio-BMW veel groter is dan ik dacht. Bovendien hebben ze de onhebbelijke behoefte om massaal achter elkaar in het mooie Gelderse landschap te rijden.

Love & Peace, ook voor de BMW-cabrio rijders

Op het einde had ik een handicap, namelijk de tijd. Zorgvuldig had ik uitgevogeld dat met twee korte pauzes ik op tijd zou zijn voor de wedstrijd Feyenoord – Utrecht om half drie op t.v. Het intermezzo met de Noorwegenganger zorgde voor wat oponthoud. Hij is ook een Ajaxied, dan kan je zoiets verwachten. Dus ik was te laat voor het begin van de wedstrijd. Gelukkig hebben ze het ook gered zonder mijn support in het begin. Moe maar voldaan zag ik ze winnen tegen Utrecht.

Nog een paar weken en dan kunnen er op het Eertbeeckse Beekpad prachtige foto’s gemaakt worden van de rododendrons.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Ongewoon verslag van het Errekomsepad

Na een fijne wandeling op het Errekomsepad in Erichem en Buren bekijk ik de ‘lucky shots’ op mijn mobiel. En tot mijn stomme verbazing is bovenstaande foto het exemplaar dat me het meest intrigeert. Waarom? Tijdens de wandeling viel me het gebouw al op. Ik heb in ieder geval de moeite genomen om de schoorsteen en beide gebouwen met bomen op één plaatje te krijgen. Dat is min of meer gelukt, hoewel het beoogde lijnenspel tussen de onderdelen op de foto misschien nog wat oefening vergt. Kijkend naar de foto ben ik blij dat de bloemetjes op de voorgrond wel weer wat klompenpad gevoel geven. Wat is dit voor een gebouw? Wat voor een bedrijf zat er? Ik ga er maar van uit dat het niet meer in gebruik is. Of misschien wel? Het heeft iets Oostblokachtigs, of in ieder geval iets uit de vluchtige wederopbouw van de jaren vijftig uit de vorige eeuw. Wat voor geheime procedés werden er gefabriceerd? Het is, hoewel ik niet in de business zit, overigens een ideaal pand om hennep te verbouwen. Googlemaps gaf voor mij geen oplossingen bij al deze vragen. Kijk dat is één van de charmes van Klompenpaden, ook minder pittoreske bezienswaardigheden kunnen een klompenpad aantrekkelijk maken. Want wat denkt u van onderstaande exemplaar?

Nu bestaat de indruk dat het Errekomsepad een rariteitenkabinet is. U had van Buren en de omliggende fruitteelt andere foto’s verwacht. Ik vond het een heel prettig pad om te lopen. De fruitbomen, zo leerden wij in een landwinkel tussen Erichem en Buren, hadden dit jaar een gefaseerde bloei, dus het is niet meteen alles aan kleur dat je tegemoet komt.

Om een meer objectieve indruk te krijgen van het Errekomsepad hieronder mijn favoriete foto’s van de dag. Ik laat de bovenstaande foto’s maar even buiten beschouwen. Voor nog meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

O ja, en er waren inderdaad fruitbomen tijdens de wandeling te bewonderen. Missie geslaagd.

De (on)vergankelijkheid op het Niebroekerpad

Een verslagje voor de eeuwigheid over een wandeling op het Niebroekerpad in Nijbroek. Het hoort er voor mij zo’n beetje bij om mijn klompenpadbeleving compleet te maken. Of mijn schrijfsels daadwerkelijk eeuwigheidswaarde hebben, laat staan literaire kwaliteiten, laat ik aan uw beoordeling over. Voor mezelf ken ik het antwoord wel. Afgelopen vrijdagavond was ik gewoon thuis, dus mijn stukjes over klompenpaden zijn geen aanleiding geweest om een vrijkaartje voor het boekenbal te verkrijgen. En dat is maar goed ook, de reputatie van het literaire festijn had er voor gezorgd dat ik twee dagen later de wandeling niet had kunnen maken in verband met een vergaande alcoholische mist in mijn hoofd. Toch heb ik wel een kleine schare lezers hoor. Met name wat andere lopers, een paar collega’s en wat familieleden die trouw blijk geven van waardering voor de stukjes. Sterker nog, zelfs geënthousiasmeerd worden om ook te wandelen. Zo ook een neef uit Thailand die na twee jaar coronatijd de 80e verjaardag van zijn vader met Pasen gaat vieren. Hij gaf te kennen wel eens een klompenpad te willen lopen. Zo gezegd, zo gedaan.

In de familie-app is belangstelling gepeild afgelopen dinsdag, de weerkaarten bestudeerd en een passend pad uitgezocht, het Niebroekerpad in de buurt van Twello. Een datum is  geprikt en 7 van de 13 kleinkinderen van Anton en Aleida (opa en oma) kwamen opdagen al dan niet met aanhang. Eén oom liep ook zonder moeite de 14 kilometer mee. Al met al een soort van keuvel- en familiereünie binnen zes dagen georganiseerd. Het kan.

En wie was die familie? Zoals gezegd de nazaten van Anton en Aleida uit Twello, een hele gewone familie zonder al te veel poespas. Vanuit het perspectief van het eerder genoemde boekenbal misschien wat saai, maar waar een mate van harmonie en respect nadrukkelijk aanwezig is. De opkomst in zo’n kort tijdsbestek was indrukwekkend en voor zover ik onze familie-intriges ken, hoefde niemand rekening te houden met gevoeligheden of oude vetes. De meesten keuvelden gewoon verder waar ze gebleven waren toen ze elkaar voor het laatst zagen. Tja en dan kunnen er jaartjes over heen gegaan zijn want de tand des tijds raakt uiteindelijk iedereen. Of je nu naar het boekenbal mag of gewoon met zijn allen, zoals op de foto hieronder, op een heerlijke zomerzondag in de jaren zeventig (1977) wordt vastgelegd.

De vergankelijkheid van het leven is dan overduidelijk. Opa en oma zijn er niet meer net zoals meerdere ooms en tantes op de foto. Maar misschien is nog wel meer de onvergankelijkheid van familie te zien. Opa en oma zouden dit jaar 90 jaar getrouwd zijn geweest, maar hun nazaten lopen gemoedelijk door het Nijbroekse boerenland. Ik denk dat ze het leuk hebben gevonden en vanuit het gelovige perspectief van onze grootouders hebben ze het op deze zonnige aprildag ook met goedkeuring gade geslagen van boven.

Bijna maagdelijk Loarns Enkenpad beslecht.

Het streven om de eerste te zijn is niet mijn ambitie, maar de omgeving van Laren kennende wilde ik wel zo snel mogelijk het nieuwste klompenpad in Laren bewandelen. Vandaag was het zover in een heerlijke lentezon. En dat het nieuw was kon je ook goed merken aan de wegbewijzering, helder en onbezoedeld. En o ja, begin en eindpunt bij een fijne uitspanning om te eten. Dat was ook al eeuwen geleden, na afloop van een wandeling een hapje eten.

Wie van struinen in het boerenlandschap houdt, graag langs sloten kuiert en het coulissenlandschap kan waarderen, moet naar het Loarns Enkenpad. Maar bovenal was het rustig, stil en veel tijd om te kletsen of te mijmeren. Allerlei slimme en minder slimme ideeën ontsponnen zich in mijn brein om ze ook weer weg te laten vliegen in de einder van het landschap. En dat is maar goed ook, want te veel muizenissen is ook niet goed en daar kun je hele rare blogjes over schrijven.

En wie uitgedacht is kan uitrusten en genieten in de spreukentuin (Haarbroekse Vijvertuin) om inspiratie op te doen voor nieuwe creativiteit. In het “loarns” dialect werden tal van wijsheden geëtaleerd middels beelden en voorwerpen. Soms diepzinnigheden, maar ook Boertigheden of pure platvloersheid als je wat lichtgeraakt zou zijn. In ieder geval was het een grappige onderbreking van mijn 86e klompenpad. En een verslagje is ook snel geschreven al heeft dat niet zo veel om het lijf natuurlijk.

Voor meer foto’s van dit klompenpad zie ook Instagram account titiissprakeloos

Deugen in Dodewaard op het Hiensepad.

Een nieuwe ster aan het klompenpad-firmament vandaag, het Hiensepad in Dodewaard. Sinds een week geopend en vandaag al beslecht samen met een voormalige autochtoon uit Dodewaard. En dat geeft natuurlijk meerwaarde aan een wandeling. Voormalige roddels en wetenswaardigheden krijg ik en passant uit eerste hand. Zo weet ik dat Dodewaard behoorlijk pro kernenergie was en ook wie de plaatselijke tegenstanders waren. In ieder geval de enige punker in de gemeenschap. (The only Punker of the village) was tegen. Maar ook waar de tentenkampen van de actievoerders van weleer mochten staan werd me verteld en deze boer was ook een soort collaborateur. Het kan verkeren. De afgelopen decennia was kernenergie niet ‘hot’ en ook Dodewaard is al weer jaren gesloten.

Met de mensonterende actualiteit in Oekraïne is het gevaar van kerncentrales maar weer eens bewezen, maar aan de andere kant met de transitie naar groene energie zijn de stemmen voor (nieuwe) kerncentrales ook nadrukkelijk aanwezig. Ik zal u in deze geen stemadvies geven, ik weet het eigenlijk niet temeer omdat ieder nadeel ook weer zijn voordeel heeft en andersom. Mensen die zeggen dat er altijd wel een eenvoudige oplossing is, hebben geen weet van de complexiteit. En dat is simpel gezegd erg waar. Wat ook waar is, is dat het Hiensepad een volwassen klompenpad is die een mooie inkijkje geeft in Dodewaard en omgeving. Dit klompenpad deugd gewoon.

Of deze wandelaars van het pad deugen is een tweede vraag. Ruim drie uur wandelen is ruim voldoende om naast persoonlijke ook politieke ontboezemingen te delen en dat hoeft allemaal niet al te genuanceerd in deze setting. Tijden veranderen en de blik op de wereld wordt anders naarmate je ouder wordt. Of je voldoende mee komt dat zal moeten blijken. We waren per slot van rekening twee vertegenwoordigers van de groep die het allemaal fout heeft gedaan en dus potentiële boze witte middelbare mannen. Verantwoordelijk voor het klimaat, verantwoordelijk voor de oorlog, maakt niet uit welke en verantwoordelijk voor seksistisch gedrag. Maar volgens mij, met een greintje introspectie, durf ik te beweren dat we net zo deugen als het Hiensepad zelf inclusief de kerncentrale, gesloten of niet.

O ja, wist je dat de naam Dodewaard niets met de kerncentrale te maken heeft, dat dacht ik altijd als kind. Het heeft ook geen religieuze betekenis. Waard is middeleeuws voor eiland. Ene graaf Dodo heeft in de middeleeuwen, zo rond 900 zijn kasteel op een natuurlijke ophoging rond de Waal gebouwd. Het eiland van Dodo is de naamgever van het dorpje Dodewaard. Ik weet niet of graaf Dodo ook een boze witte man was, wel een rijke voor die tijd.

(voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos)

Inwaaien op het Vosbergenpad

Met een pietsie fantasie zag je vandaag heel in de verte een sprankje lente. Het vereist wel wat creatief vermogen. De thermometer gaf meer dan 10 graden Celsius aan en af en toe zagen we de zon. Maar een krachtige wind wist met de talloze wolken de zon vaak te verstoppen voor ons Klompenpadlopers. Vandaag was Heerde aan de beurt, het Vosbergenpad. Ik had al meerdere klompenpaden in de omgeving gelopen, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Lekker uitwaaien zeg je dan als de wind om je oren blaast. Alle zorgen en muizenissen mee laten voeren door de wind om weer fris te kunnen beginnen.

Uitwaaien is een veel gebruikt begrip. Drukke kinderen moeten vooral uitwaaien, zeker als ze de hele dag achter de computer hebben gezeten. In coronatijd moeten eigenlijk alle 17 miljoen Nederlanders van tijd tot tijd uitwaaien. Als ze dat gedisciplineerd doen is het chagrijn in Nederland een stuk minder. Met dat ik nadenk over de geneugten van het uitwaaien, besef ik dat het woord inwaaien helemaal niet bestaat. We willen wel graag alle overbodige gedachten en kilo’s kwijtraken, lozen. We gaan dus lekker uitwaaien. Maar als we heel economisch gebruik maken van diezelfde wind, kunnen we ook goede dingen in ons opnemen uit diezelfde omgeving. Een mooie boom, een vrolijke gedachte die langs komt waaien, de zon tussen de wolken of dat prachtige boerderijtje langs de rand van het kanaal. Als we dat nu eens bewust laten inwaaien en het tot de volgende wandeling laten bezinken, dan is er ook geen plaats voor muizenissen. Inwaaien, het zou een belangrijk begrip moeten worden. Wat laten we naar binnen komen, wat laten we in ons waaien?

Ik was zeer tevreden met het woord inwaaien op het Vosbergenpad, al was het winter, met de lente nog eigenlijk achter de horizon. Als je het juiste laat inwaaien, dan wordt het gemoed vanzelf minder zwaar. Misschien dat ik dan nog wel eens een keer dansend op een klompenpad loop te pierewaaien. Dus als bij de volgende 47 klompenpaden het woord Pierewaaien in de titel voorbij komt, ben ik gegroeid als mens door me lekker te laten inwaaien.

Voor meer foto’s zie ook Instagram onder de naam titiissprakeloos

50 shades of grey op het Rosandepad

Het is altijd een heel gedoe om een passende titel te bedenken voor een stukje over een klompenpad. Deze was wel toepasselijk vond ik zelf vandaag op het klompenpad in Oosterbeek, het Rosandepad. Tja en in het verleden heb ik wat lesjes marketing gehad en een van de leerstellingen was, sex sells, misschien dat het dan wat meer opvalt en beter gelezen wordt. Wat zegt u, u weet niet wat 50 shades of grey is? Ik zou zeggen, houden zo en mocht u het wel weten, dan kan dit blogje mogelijk teleurstellend worden. De wandeling was dat zeker niet.

Voor vandaag had ik ondanks het grijze weer besloten dat het klompenpadseizoen 2022 geopend is. Grijs weer of niet, kiekjes maken lukt ook vandaag weer heel goed. En weet je wat het mooie is, als je al je klompenpaden achter elkaar op foto langs ziet komen (zie hiervoor ook Instagram onder de naam titiissprakeloos) dan zijn we in Nederland wel gezegend met de verschillende seizoenen die een klompenpad kleur kunnen geven. Vandaag dus wat grijzig in de Rosandepolder, het Park Hartenstein en landgoed Mariëndaal. Ik had het al eerder gelopen en wel bijna twee jaar geleden. Dat lijkt een eeuwigheid met de coronajaren die je volgens mij dubbel mag tellen. Hoewel theoretisch de mogelijkheid bestond om weer gebruik te maken van de horeca had de regering besloten, is dat er vandaag niet van gekomen. Dat komt wel weer, want ergens iets eten of drinken is ook een van de charmes van de klompenpaden. Vandaag bleef het bij een gezonde bruine boterham, een mandarijntje en een flesje water. Dat doet vermoeden dat ik een heel matig mens ben. Soms wel.

De eerste keer had ik geen blogje geschreven, dus ik had vandaag corveedienst, mezelf opgelegd. Er moeten immers 132 klompenpadenblogjes komen. Dus niet alleen een matig mens, ook nog een dwangmatig mens. Ik kan er mee leven.

De associatie 50 shades of grey komt niet alleen van het weer. Rosande komt bij mij over als een lieftallige middeleeuwse jonkvrouw. Er heeft in de Rosandepolder immers een kasteel gestaan, dus met een beetje fantasie is Rosande een vurige mooie vrouw en dan komt de titel van dit stukje toch op zijn pootjes terecht. Toch snel even googelen leert echter dat Rosande mogelijk “oprijzende zand” betekent en daarmee komt de platte betekenis van 50 tinten grijs weer beter tot zijn recht, maar is wel minder romantisch. Ik houd het maar op een jonkvrouw onder het motto ‘a dirty mind is a joy forever’

Ook de wandeling was weer aangenaam, een goed begin van het klompenpadseizoen 2022.

Vorstelijke wandeling op het Zandslagenpad

Vlak voor Kerst 2021, de boel is weer dicht, maar niet zo dicht gelukkig dat een wandeling niet mogelijk is. Ook nog met een koffie-to-go onderweg of aan het begin/eind van de wandeling zoals hier bij de Gouden Molen in Rossem. Het is koud, maar zonnig en omdat de wind vandaag een vrije dag had, is het goed te doen. De windstilte heeft landelijk al weer gevolgen voor de luchtkwaliteit, maar langs de Waal hapte ik vooral gezonde winterlucht.


Rossem ligt in het Land van Maas en Waal. De wandeling begon op de Waaldijk, met in de wetenschap dat de Maas maar op een steenworp afstand stroomt. Meer MaasWalerig kun je het volgens mij niet krijgen. Er is weliswaar geen groene hemel, geen blauwe zon en het blikken harmonieorkest in de grote regenton had plaatsgemaakt voor een grote groep gakkende ganzen. Ganzen die onduidelijk samenschoolden in het gerijpte gras. Ook mooi hoor.

Het Zandslagenpad in Rossem en Hurwenen bewijst maar eens dat een mooie wandeling niets te maken heeft met het ideale wandelweer, met frisgroene lenteblaadjes en een oogverblindende bloemenpracht in de berm en de weilanden. Een waterig zonnetje, temperaturen net onder nul en een onverstoorbaar etende koe in de wei heeft ook zeker zijn charmes. De aanblik op bovenstaand exemplaar is het toppunt van Zen en schept de ruimte om het afgelopen jaar te overdenken en een motto te fabriceren voor 2022.

Ga ik links af, ga ik rechts af of blijf ik op de route die ik nu loop? Maar weet je wat het met motto’s is? Die laten zich niet vangen op een woensdag, vlak voor kerst in een waterig winterzonnetje terwijl de ganzen gakken in het gerijpte gras. Was het leven maar zo kneedbaar. En misschien is dat ook wel beter zo. Plannen is voor managers terwijl het leven vaak een kwestie is van gewoon doorlopen, de ene voet voor de andere en maar kijken wat je tegen komt. Voor dit moment zijn dat de Ot en Sien plaatjes langs de dijk en in Hurwenen en Rossem. Ik geniet er van, in het hier en nu.

Terwijl ik dit schrijf op deze eerste Kerstdag bedenk ik dat ik nog een hele week heb om met een motto het nieuwe jaar in te gaan. En mogelijk heb ik er nog wel een laatste klompenpad nodig dit jaar om iets moois te bedenken. Bijvoorbeeld in de week tussen kerst en Oud & Nieuw? Ik heb per slot van rekening nog 48 klompenpaden te gaan. Aan de andere kant, laten we eerlijk zijn, ook zonder motto leven de meeste mensen gewoon hun leven en wandelen ze langs ’s herenswegen, bijvoorbeeld op een klompenpad en genieten van grazende koeien, gakkende ganzen in gerijpt gras en de pittoreske plaatjes. Kortom ingrediënten voor een vorstelijke wandeling.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos