Plaatjes en kletspraatjes: Vervanging voor kankerverwekkende zonnebrand!

Omdat zitten het nieuwe roken is, probeer ik minimaal twee keer per dag tijdens mijn zittende werk een kort verkwikkend wandelingetje te maken. Het gaat om de beweging, maar het is wel geinig dat je binnen  korte tijd de stuwwal in Arnhem kan aflopen om een snufje Rijn te pakken. Of je loopt achter de kunstacademie langs en kijkt in de spannende ondoordringbare tuinen naar boven. Vandaag liep ik achter Artez in Arnhem en bijna toen ik weer terug wilde, stond mijn hart even stil.    ,, What the fuck!?”

In een splitsecond bevond ik me in een achtbaan van allerlei vreemde gedachten. Is er een chemische oorlog uitgebroken? Het kan maar zo in deze tijden. Misschien is het nu echt vijf over twaalf en geselen de weerelementen de mensheid. De ene biologische rampspoed volgt de andere op.  Ook dit is niet ondenkbeeldig, maar dan toch niet zo dicht bij huis? Ik houd wel van de ‘vervanmijnbedshow’, dus deze aanblik tijdens mijn gezondheidsloopje bevalt me niet. Of hebben de jongens en meisjes kunstenmakers een opdracht gekregen: , Doe een bekende kunstenaar na, maar gebruik natuurlijke materialen.’ Het ene clubje dresseert een grote hoeveelheid rupsen, de andere pakt een paar bomen in vlak achter de school en ze noemen het de ondraaglijke lichtheid van de raffelmaatschappij. Ik zeg maar wat. En de meester of juf van de kunstenaars vertelt een pakkend verhaal over Christo uit Bulgarije.

 
Die splitsecond is gelukkig zo klaar, ik denk weer na en vermoed rupsjes, maar niet de eikenprocessierups. Nader onderzoek leert dat de spinselmot (of stippelmot) zulke spooky bomen creëert. Weer wat geleerd, ik had het overigens nog niet bewust gezien. Het brengt me wel op een lumineus idee. Want het produceren van schone kunsten al dan niet door de rupsen, mag best gepaard gaan met een commerciële insteek.
Als we nu eens het gerucht de wereld in helpen dat het ragfijne spinselmottenweb goed is om het kankerverwekkende zonnebrand te vervangen. Er is zo een groep mensen te overtuigen dat dit echt waar is. Voor €50,- mogen zonaanbidders met angst voor zonnebrandcrème een bad nemen in deze natuurlijke toestand. Ik wil er wel staan en het geld innen. Let op, staan, want zitten is immers het nieuwe roken.

Plaatjes en kletspraatjes: Struis en Elskuiken

,,Wat is er nu zo fijn om een Struis te zijn?” vraagt Elskuiken uit Antartica terwijl ze zich opricht naar haar nieuw verworven vriend. Ze dacht we zijn nu voor eeuwig aan elkaar gekoppeld in een willekeurige slaapkamer, nu wil ik ook de diepte in. Veel heeft ze nog niet meegemaakt. Tja, de kou aan de onderkant van de wereld. Maar als ze haar ouders en opa en oma moet geloven, valt het reuze mee. Vroeger was het veel kouder en beter preekte haar grootvader. Het verdriet van opa is nog altijd op zijn kop af te lezen als hij verhaalt over twee van zijn kleinkinderen die met een losschietende ijsplaat zijn weggedreven naar het warme Noorden, samen met vele andere lotgenoten. Er is nooit meer wat van gehoord.
 
,,Och” zegt Struis terwijl ze olijk in de verte staart zonder echt iets te zien. Ze denkt na over de vraag terwijl ze zich in woestijnen en steppen van Australië ziet rondrennen in de verzengende hitte. ,,Och” zegt ze nog een keer terwijl ze het antwoord wel weet, maar het nog even voor zich houdt. Misschien om de nieuwsgierigheid van het lieve wollige vriendinnetje op de proef te stellen. Mogelijk is het ook omdat ze zich schaamt voor het antwoord. Maar ook Struis beseft dat een goed begin van de vriendschap belangrijk is nu ze de rest van haar leven verbonden is met dit kwetsbare, maar o zo charmante wezentje. Ze wil hun relatie niet op een valse manier starten. ,,Het allerfijnste is om je kop in het zand te steken en de hele wereld bestaat niet meer, alleen jij met je eigen gedachten.
 
Elskuiken kijkt verbaast op en kan zich er weinig bij voorstellen. Zij weet niet beter dan het genieten van de, inmiddels blijkbaar niet zo ijskoude bries om haar hoofd. De frisse gedachten komen dan vanzelf. ,,Waar denk je dan aan?” Struis zwijgt weer en zegt: ,,Dat komt later wel, we hebben nog tijd genoeg. Elskuiken vindt dit een verfrissende gedachte, de rust en wijsheid van Struis is als een rustgevende poolwind. Samen zwijgen ze tevreden in de wetenschap dat ze hun zwijgen nooit meer in eenzaamheid hoeven door te brengen.


CONTEXT
Een befaamde kunstenares in familiekring en tevens dierenvriend trok zich het lot van huisdieren in Kyiv aan. Ze bood een aantal kunstwerken te koop aan om plaatselijke dierenartsen en vrijwilligers te steunen. Elskuiken en Struis zijn derhalve voor eeuwig verbonden met elkaar en bewaken de nachtrust van o.a. ondergetekende en zijn partner. Het heeft even geduurd voordat ik de moed had gevonden om de boormachine ter hand te nemen. Dat vind ik namelijk niets aan. Vandaag is dat gelukt en zoals je op de achtergrond ziet, ook meteen de stofzuiger gepakt om het gruis op te ruimen. Dat ben ik natuurlijk wel verplicht aan onze nieuwe kamergenoten.

Plaatjes en Kletspraatjes: Poëtische Woorden in Warnsveld

We beginnen vandaag met een gedicht van Paul Rodenko in Warnsveld. Want onder het mom pluk de sieraden in een wandeling, wil ik dit graag met u delen. U kent Paul Rodenko niet? Ik zal u eerlijk bekennen, tot het moment ik deze foto maakte ik ook niet. Voor de visueel minder getalenteerden of zij die een mobiel hanteren om dit blogje te lezen zal ik de tekst even weergeven:

DE DICHTER

Wijd strekte hij zijn armen uit

Enorme wijzers

En sprak:

Ik ben uw klok

Ik ben uw tijd

En sprak:

Ik ben uw eenzaamheid

Paul Rodenko

U doet er maar wat mee, ik vind een muur met een boodschap altijd wel aardig en deze boodschap stond me wel aan. Vandaag liep ik het Berkel en Warnsveldpad, u raadt het al, in Warnsveld en een stukje Zutphen. Via de app van Achterhoekroutes. De wandeling was precies wat je kunt verwachten van deze mooie omgeving bos, platteland, de Berkel, stukje Zutphen en uiteraard Warnsveld met Rodenko.

De wandeling en natuurlijk Rodenko inspireerde me tot ook een rijmpje.

DE WANDELAAR

Onbevooroordeeld stapt hij zijn passen

Op intuïtief kompas

en blogt:

Ik ben uw ogen

ik ben uw oren

En blogt:

Ik leid u door de streek

Misschien wat hoogmoedig en hoogdravend, maar goed nog een paar foto’s voor een impressie. Kijkt u daarvoor ook naar Instagram account titiissprakeloos voor meer foto’s.

Plaatjes en Kletspraatjes: Een aanslag verijdeld in Azewijn

Onlangs reed ik vanuit Emmerich naar Doetinchem en zag in de verte een kerk. Het bleek de kerk van Azewijn te zijn. De naam kende ik, maar ik was er nooit geweest. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, daar moet ik heen! Nu prijs ik mezelf gelukkig dat mijn nieuwsgierigheid zulke objecten betreffen. Het is geen stad in Verweggistan of Antarctica. Mijn nieuwsgierig op dit vlak is goed te behappen. Met een andere nieuwe ontdekking, namelijk de AchterhoekRoute- App zag ik dat er twee wandelroutes waren vanuit Azewijn. Woensdagmorgen was het helder en zonnig. Vanwege wat fysieke (misschien ook wel mentale onrust) is een gemakkelijk optelsommetje snel gemaakt. Op naar Azewijn en ik koos voor de Rafelderroute, een ruim rondje om Azewijn en haar kerk.

Een verfrissende wandeling werd het. De natuur ontluikt heel voorzichtig en de eerste bloemetjes die ik kan benoemen zag ik opkomen langs de sloten. Azewijn is een gebied dat ligt tussen de Duitse grens, Doetinchem en het Montferland. Niet spectaculair, wel rustig en weidse uitzichten. Waar je ook liep, je had altijd zicht op één of meerdere windmolens. Met de actuele energieprijzen, als gevolg natuurlijk van de mondiale ellende, bedenk ik dat het niet zo gek is om die molens te hebben. Misschien komen er nog wel veel meer? Ze blijven lelijk, maar dat is een kolencentrale natuurlijk ook. De zon scheen trouwens ook helder, ook vanuit die kant was het een lucratieve opwekkingsdag. En wat te denken van biomassa? Dat leek in deze contreien ook mogelijkheden te bieden had mijn neus reeds ontdekt.

Terwijl ik stevig doorstapte, een Mariakapelletje langs de weg bezocht, zag ik in de verte iets op de straat liggen. Dichterbij bleken dat twee houten schotten te zijn waaronder een grote zwarte buis lag die van het ene weiland naar het andere liep. De auto die langs mij reed minderde vaart en manouvreerde netjes over de planken heen. Het gaf een knalletje, maar ik bedacht me er geen gevaar bij. Ik naderde de buis op een meter, hoorde een hoop gesis en er kwam een gasachtige substantie als een fontein uit. Een gasaanval op een onschuldige wandelaar in Azewijn? Op dat moment was ik heel gelukkig met mijn bovengemiddelde reflexen. In no time was ik op een meter of tien afstand en toen het gas overging in een waterige substantie liep ik nog verder naar achteren. Het waren niet de Russen, het was een boerenaanval. Tot wel zes meter hoog spoot de bruine fontein die ik net ontlopen had. In de verte verschenen de verantwoordelijke landbouwwerknemers die bij de boerderij de druk er afgooide. Nog tien seconden wachten en ik liep er maar snel langs. De aanslag was verijdeld, geen stront op mijn kleding, geen giergas in mijn poriën, dus schoon de auto in straks.  Gelukkig maar.

Dat was Azewijn dus. ik heb het gezien, gehoord en geroken. De autosuggestie bleef hangen dat er toch een geurtje om mij heen hing. Ik heb maar ff een verkwikkende douche genomen, dat vond mijn wederhelft ook beter.

Plaatjes en kletspraatjes: Moeders omelet voor de vrijheid.

Er wordt gevochten voor de vrijheid. In Den Haag, Brussel en Parijs, in navolging van Canadese vrijheidsstrijders on Trucks. Goed. Ik ben vandaag mijn eigen vrijheid gaan vieren, of beter gezegd het beperkte wereldje van mijn moeder een klein beetje groter maken. Het was beslist geen strijd hoor. Ik zei, ik kom zaterdag even koffiedrinken. Zij antwoordde: ,,Nee we gaan ergens lunchen. Ik ken de weg van mijn huis naar het winkelcentrum nu wel. Ik wil weer eens wat anders zien. Bomen en weilanden zijn voldoende.”

Ze is 86, gezond van geest en mobiel genoeg om naar het dorp te fietsen voor de dagelijkse boodschappen. Sinds tweeënhalf jaar is ze weduwe en 80% van de tijd was dat coronatijd. Echt leuk vindt ze het niet, maar wie wel? Zeker in de winter als het koud en vooral grijs is, merk je toch dat het aantal prikkels afneemt. In deze dagen kan ze me wel goed informeren over de schaatsprestaties van ‘de onzen’ in China, dat dan weer wel. Vandaag scheen de zon uitbundig, een beetje voor haar bevrijdingsdag.

Elders in de Nederland en Europa wordt de vrijheid bevochten. Tegen de pas, tegen de code, tegen de corona en als je het mij vraagt vooral ook tegen zichzelf. Maar mij wordt niets gevraagd. Terwijl het einde van de maatregelen echt wel in zicht zijn voor het moment, moet alle onvrede even getoond worden. Ze zijn het zat mijnheer Rutte, dat u het maar weet. En er is zoveel aandacht voor deze groepen door de media, dat ze je laten geloven dat ze een absolute meerderheid vormen, dat ze ook voor mij strijden. Nou echt niet hoor. Als ik tegen Rutte ben, en ik ben geen fan, dan doe ik dat wel in het stemhokje. Zo ook mijn moeder. We zijn het hierover eens. De meeste Nederlanders stemmen Rutte. We begrijpen het beide niet, maar op deze zonnige dag maken we ons er ook niet druk over.

We belanden in Haarle, bij Herberg De Pas. Met mondkapje en QR-code, mijn moeder een papieren en ik de app, worden we hartelijk ontvangen en nemen plaats aan het raam. We hebben zicht op de fietsers en wandelaars die hun dagelijkse bevrijding vieren in het zonnetje. Het wordt voor beide een omelet Herberg, een variant op de boerenomelet. Het was lekker, al weet ik niet eens of het met of zonder vlees was. Het maakt niet uit, ik ga hier niet extra maatschappelijk bewust zitten doen. Het is goed zo, de vrijheid van vandaag.

Plaatjes en Kletspraatjes: De Droebels in Zieuwent

HET KLETSPRAATJE

Om nu te zeggen dat ik Zieuwent ken als mijn broekzak is overdreven. Sterker nog, eigenlijk ken ik het amper, maar het is een zeer betekenisvolle naam in mijn persoonlijke geschiedenis. De opa van een schoolkameraad woonde op een boerderij in de buurt van Zieuwent. In onze jeugdige overmoed besloten we na eerder een fietstocht, ook maar eens een wandelingetje te maken naar opa. We waren veertien jaar en we werden niet tegengehouden door onze ouders. We waren welkom bij opa en zijn inwonende oudste zoon. In mijn beleving was het 65 kilometer wandelen vanuit Raalte. Met de Googlemaps-kennis van nu hebben we zeker niet de snelste route gelopen. Na Ruurlo werd het echt héél zwaar. We kregen er nog een lift aangeboden, maar weigerden beleefd. We zouden het op eigen kracht halen, al blijft in mijn herinnering een laatste verschrikkelijk lange rechte rechte landweg me wel eens parten spelen. Deze Batsdijk komt nog wel eens voor in mijn nachtmerries. Rond vier uur kwamen we aan, voldaan, maar ook moe. We vertrokken die ochtend rond vijf uur bij het eerste daglicht al uit Raalte. De wandeling is een mooie herinnering, maar ook de opa was legendarisch. Het was zo’n typisch Achterhoeks kereltje, met een donkere hoornen bril, pet op en in een amper verstaanbaar gemompel wist hij ons veel leuke anekdotes te vertellen. Nu versta en verstond ik echt wel wat Achterhoeks, maar als veel tanden ontbreken en de resterende tanden donkerbruin van het pruimen zijn, dan is de mondakoestiek toch wat beperkt. Zoals gezegd, goede herinneringen aan de wandeling en aan opa. Ik ga verder geen anekdotes opdissen uit respect voor de nazaten van Opa. We hebben het over 1979 of 1980.

Ruim veertig jaar later zoek ik heel bewust op de AchterhoekrouteApp  of er een wandeling beschikbaar is in Zieuwent. Ik vind de Droebelroute, beginnend bij de St.Werenfrideskerk. Een snelle blik op de App leert me dat een Droebel een groepje huizen/boerderijen is waar het noaberschap nog gepraktiseerd wordt. Verder stond ik er niet bij stil, gewoon lekker wandelen. De zon schijnt af en toe, maar de wind maakt het guur.

Puur voor de gezondheid, versterking van lichaam en geest, wandel ik graag, vandaag dus langs de Droebels in Zieuwent. Noaberschap, dat is iets wat er met het huidige chagrijn in de wereld gemist wordt. We worden overstelpt door de mondiale slechtnieuwshow, maar hebben amper zicht wat er om ons heen gebeurd. In het zeer populaire boek Sapiens* leerde ik dat de menselijke geest eigenlijk de sociale context van meer dan 150 mensen niet aan kan. Meer overzien we niet, voelen we niet of begrijpen we niet goed genoeg. We doen dat dus niet goed in de wereld. In Zieuwent doen ze het een stukje beter met hun Droebels. Ik fantaseer er een beetje over. Eigenlijk zou de wereld een grote droebelgemeenschap moeten worden. Vroeger in de tijd van de boeren/jagers was dat heel gewoon.** De Verenigde Naties wordt de Droebelvergadering die slechts droebeloverstijgende feesten uitroepen, klootschieten Olympisch maakt met Droebeldansen en met een heuse Droebelgroet. Maar nu sla ik door.

Tijdens het wandelen begin ik te beseffen dat Droebels ‘serious business’ is in Zieuwent. De Droebelroute leidt me rond langs meerdere Droebels die als zodanig ook zijn aangegeven. De kerkepaden zorgen ervoor dat je ook tussen de weilanden droge voeten houdt en dat is niet onbelangrijk voor de tijd van het jaar. De Droebelroute, een leuke wandeling die me in ieder geval stimuleert om even wat achtergrondinformatie bij elkaar te sprokkelen. Je weet maar nooit, want als de Droebelmaatschappij een feit wordt, ben ik in ieder geval voorbereid.

*Sapiens, Een kleine geschiedenis van de mensheid door Yuval Noah Harari

** Toeval bestaat niet, maar de avond na deze wandeling zag ik de eerste aflevering van Het Verhaal van Nederland met Daan Schuurmans als presentator. Voor wie van geschiedenis houdt en een boek van meer dan 300 pagina’s nu even te veel is, is dit een absolute aanrader. Heel erg leuk.

Zieuwent heette in de Middeleeuwen Synwede en dat betekent lage weide. In het hedendaagse Achterhoeks is de naam Synwede nog gemakkelijk te achterhalen.  Rondom Zieuwent lagen de wat hogere esgronden (Harreveld, Vragender en Lievelde). De afwatering in deze zogenaamde lage Weide (Zieuwent), was daardoor slecht. Op een aantal plekken lag het land 1 of 2 meter hoger. Hoewel deze verhoging soms maar ruimte gaf aan enkele boerderijen met een beetje landbouwgrond, is hieruit de Droebel ontstaan. Uit één van die Droebels (Hoenderboom) is de plaats Zieuwent onstaan. Veel Droebels zijn verdwenen, maar Zieuwent koestert de bestaande Droebels en geven hiermee een prachtige inkijk in de levende en tastbare gescheidenis.

Voor meer achtergrondinformatie zie ook:

https://www.elna.nl/nieuws/algemeen/255486/zieuwent-zet-droebels-op-de-kaart-met-wandelroute-

http://nl.wikisage.org/wiki/Droebels

https://www.zieuwentsbelang.nl/thema/landschap-recreatie-zieuwent/

https://mijngelderland.nl/inhoud/verhalen/droebeldorp-zieuwent

https://nl.wikipedia.org/wiki/Zieuwent

https://www.zuwent.nl/

Meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos