Brave burgers op het Stoutenburgerpad

Als brave burger werk ik samen met mijn collega een nieuwe justitiële opdracht af in Nijkerk. In verband met privacy, beroepsmedische ethiek en justitiële eedafleggingen laat ik het hierbij. Maar een gegeven is dat we op deze zonnige 4 mei rond lunchtijd ons bevonden in Nijkerk of al places. Natuurlijk, als contentieus werkende brave burgers hadden we dit scenario al uit gewerkt. We moesten slechts twee uitdagingen attaqueren. Is er een lunchroom waar kroketten zijn en is er een klompenpad in de buurt. Kroketten zijn gevonden in het winkelcentrum van Leusden en vandaar is het niet ver rijden naar het Stoutenburgerpad in Stoutenburg. De collega in kwestie is al gezelschap geweest bij meerdere klompenpaden. Daarnaast overwegen we om te zijner tijd ook samen een vergelijkend warenonderzoek te doen op Michelinniveau als het gaat om de plek van de kroket in het culinaire leven van Nederland, of in ieder geval in het leven voor wandelaars van klompenpaden. In het kader van het nuttige met het aangename verenigen, na gedane arbeid is het goed lunchen en wandelen op het Stoutenburgerpad.

Het Stoutenburgerpad is een onverwacht aangename wandeling, vlak bij de stad (Amersfoort) en autobaan, echter wel met een variëteit aan landschappen en wandelbezienswaardigheden zoals daar zijn het koetshuis van (landgoed Stoutenburg), bossen, lanen, oude(re) boerderijen, mooie slootkanten, bamboebos, reeën, fazanten en tal van vogels die we niet kunnen benoemen en/of alleen maar horen etc. Kortom een fijne wandeling voor lichaam, maar vooral ook voor de geest.

Terwijl we rusten op een bankje en in de verte een ree spotten, krijg ik een appje binnen van mijn vrouw die aangeeft hoe laat ze die avond terug komt uit Engeland. Tegelijkertijd stuurt ze een foto van Stonehenge waar ze net van terug is op weg naar de boot in Dover. ,,Ook leuk” terwijl ik me concentreer op het dierenrijk in mijn directe omgeving. Wij brave burgers hebben het Stoutenburgerpad tevreden geslecht. En o ja, voor de taalpuristen die denken dat ik heel simpel een taalspelletje maak met het Stoutenburgerpad in contrast tot ons brave burgers, nu, die hebben gelijk. Maar ik weet echt wel dat het Stout van Stoutenburg staat voor stoer en stevig. Dat zijn we natuurlijk ook, maar dat bekt niet zo lekker. Dat stoer en stevig laat ik maar even over aan de Engelsen.

(voor meer foto’s van het Stoutenburgerpad zie ook Instagram acount titiisprakeloos)

Bewondering en verwondering op het Cotlandenpad.

Op het moment dat we op het Cotlandenpad richting kasteel Amerongen liepen wisten we dat het percentage koningsgezinden in Amerongen een paar procentpunten minder was geworden. We hoorden de koning op de radio Maastricht bedanken, hij was zich bewust van de dalende populariteitscijfers, maar zou zich wel wat aantrekken van positieve feedback. Als hij dat niet zou doen dan zou je een soort Poetin zijn!!!! We fronsten onze wenkbrauwen en wilden dat hier een foto van gemaakt was. Dan had de koning meteen onze feedback. We weten niet of wij de enige waren die deze ‘slip of the tongue’ is opgevallen.

We luisterden niet naar het nieuws verder, maar genoten van het Colandenpad. Kasteel Amerongen was vandaag voor publiek gesloten. Deze ochtend werd het Kasteelplein in het dorp feestelijk geopend en Amerongers waren welkom in het kasteel. Maar om het kasteel lopend en verder de bossen in bleek het Cotlandenpad een top wandeling, ondanks de sterk beschadigde bossen. Op 18 juni 2021 is met een valwind een substantieel deel van de bossen beschadigd. Maar ook dit is de werkelijkheid van een klompenpad, een stuk historie die ik als wandelaar ervaar als ‘het is zoals het is’. Er wordt hard gewerkt aan herstel en met een beetje vertrouwen doet de natuur de rest.

Als je varkens leuke dieren vindt, dan is het Cotlandenpad ook een aanrader.

Aan het einde van de wandeling liepen we door Amerongen, de kers op de taart. Wat een plaatje is dit dorp. Ik vind dat het woord pittoresk de schoonheid van het dorp te kort doet. Het is een ‘tableau vivant’ van een verzameling ansichtkaarten. Prachtig. Maar het is niet voor niets 27 april 2022 dus de Oranjefestiviteiten zijn niet ver weg. Het nieuwbakken Kasteelplein doet dienst voor de festiviteiten. Maar ook op andere dagen zijn er in Amerongen tekenen van Oranjegezindheid. Er is een heuse Wilhelminaboom bij de Andrieskerk en een historische pand dat Huize Oranjestein heet. Dat is natuurlijk ook niet voor niets. Oranjegezind of niet, ik heb Amerongen en het Cotlandenpad in mijn hart gesloten.

Het nieuwbakken Kasteelplein

Hieronder de foto’s van de blijvende Oranjecollectie in Amerongen.

(meer foto’s van het Cotlandenpad, zie ook Instagram account titiissprakeloos)


de Wilhelminaboom

Een dag te laat op het Eertbeeckse Beekpad

Nummertje 91 was er één met een aanloop. Op zaterdag was ik vastbesloten het Eertbeeckse Beekpad te lopen. Maar de ochtend wilde niet op gang komen. Te laat wakker, weinig energie en ook nog een koude wind. Dat laatste is normaal gesproken geen probleem, maar als je daar over gaat zeiken dan moet je bij jezelf te raden gaan. Mijn ratio zegt dan, of eigenlijk het stemmetje dat mijn moeder zou kunnen zijn, ‘Gewoon gaan, je loopt jezelf wel fit’.

Vandaag om kwart voor tien was ik bijna klaar ware het niet dat een goede wandelvriend met de mededeling komt dat hij voor een aantal maanden werk heeft gevonden in Noorwegen conform zijn plan. Hij wist daarmee dat hij het 100e klompenpad niet met me mee kon lopen. Moet ie dan maar zelf weten, hij zal zijn moverende redenen wel hebben. Ik zal hem een verslag sturen van deze en mijn 100e klompenpad, als hij meer wil dan laat ik hem wel betalen. Bij terugkomst is de rekening van de schnitzels voor hem en daar valt niet over te discussiëren.

Strak half elf start mijn wandeling en om mezelf uit te dagen, of is het schuldgevoel omdat ik gisteren niet ben gegaan, meteen maar de volle 16 kilometer. Ik wilde geen gedoe met routeverkorters of anderszins een wandeling met beperkingen. Gaan met die banaan.

Het nieuwe Eertbeeckse Beekpad is een nieuw klompenpad en een volwaardige aanvulling op de bestaande paden in de buurt. Het was een fijne wandeling met vooral heel veel rust, ook op de stukjes landweg dat je moest delen met andere weggebruikers. Ik had alleen de pech dat de BMW-cabrioclub vandaag ook had uitgekozen om een toertocht te maken. Dus op een klein stukje was het filerijden met de genoemde BMW’s die zonder uitzondering door mannen werden gereden met een mevrouw ernaast. De meeste chauffeurs hadden een (klassieke) pet op en de dames veelal een kek sjaaltje. Ik schatte ze in op gemiddeld 1 of 2 generaties ouder dan ikzelf, pre pensionado’s of echte pensionado’s. Ik hoef dit niet was mijn volle overtuiging na het zien van de BMW-kermis. Zeker toen ik in de verte, lopend tussen de weilanden, opnieuw een sliert cabrio’s zag langskomen. Ik weet niet of het dezelfde waren of dat de groep liefhebbers van Cabrio-BMW veel groter is dan ik dacht. Bovendien hebben ze de onhebbelijke behoefte om massaal achter elkaar in het mooie Gelderse landschap te rijden.

Love & Peace, ook voor de BMW-cabrio rijders

Op het einde had ik een handicap, namelijk de tijd. Zorgvuldig had ik uitgevogeld dat met twee korte pauzes ik op tijd zou zijn voor de wedstrijd Feyenoord – Utrecht om half drie op t.v. Het intermezzo met de Noorwegenganger zorgde voor wat oponthoud. Hij is ook een Ajaxied, dan kan je zoiets verwachten. Dus ik was te laat voor het begin van de wedstrijd. Gelukkig hebben ze het ook gered zonder mijn support in het begin. Moe maar voldaan zag ik ze winnen tegen Utrecht.

Nog een paar weken en dan kunnen er op het Eertbeeckse Beekpad prachtige foto’s gemaakt worden van de rododendrons.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Ongewoon verslag van het Errekomsepad

Na een fijne wandeling op het Errekomsepad in Erichem en Buren bekijk ik de ‘lucky shots’ op mijn mobiel. En tot mijn stomme verbazing is bovenstaande foto het exemplaar dat me het meest intrigeert. Waarom? Tijdens de wandeling viel me het gebouw al op. Ik heb in ieder geval de moeite genomen om de schoorsteen en beide gebouwen met bomen op één plaatje te krijgen. Dat is min of meer gelukt, hoewel het beoogde lijnenspel tussen de onderdelen op de foto misschien nog wat oefening vergt. Kijkend naar de foto ben ik blij dat de bloemetjes op de voorgrond wel weer wat klompenpad gevoel geven. Wat is dit voor een gebouw? Wat voor een bedrijf zat er? Ik ga er maar van uit dat het niet meer in gebruik is. Of misschien wel? Het heeft iets Oostblokachtigs, of in ieder geval iets uit de vluchtige wederopbouw van de jaren vijftig uit de vorige eeuw. Wat voor geheime procedés werden er gefabriceerd? Het is, hoewel ik niet in de business zit, overigens een ideaal pand om hennep te verbouwen. Googlemaps gaf voor mij geen oplossingen bij al deze vragen. Kijk dat is één van de charmes van Klompenpaden, ook minder pittoreske bezienswaardigheden kunnen een klompenpad aantrekkelijk maken. Want wat denkt u van onderstaande exemplaar?

Nu bestaat de indruk dat het Errekomsepad een rariteitenkabinet is. U had van Buren en de omliggende fruitteelt andere foto’s verwacht. Ik vond het een heel prettig pad om te lopen. De fruitbomen, zo leerden wij in een landwinkel tussen Erichem en Buren, hadden dit jaar een gefaseerde bloei, dus het is niet meteen alles aan kleur dat je tegemoet komt.

Om een meer objectieve indruk te krijgen van het Errekomsepad hieronder mijn favoriete foto’s van de dag. Ik laat de bovenstaande foto’s maar even buiten beschouwen. Voor nog meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

O ja, en er waren inderdaad fruitbomen tijdens de wandeling te bewonderen. Missie geslaagd.

Bijna maagdelijk Loarns Enkenpad beslecht.

Het streven om de eerste te zijn is niet mijn ambitie, maar de omgeving van Laren kennende wilde ik wel zo snel mogelijk het nieuwste klompenpad in Laren bewandelen. Vandaag was het zover in een heerlijke lentezon. En dat het nieuw was kon je ook goed merken aan de wegbewijzering, helder en onbezoedeld. En o ja, begin en eindpunt bij een fijne uitspanning om te eten. Dat was ook al eeuwen geleden, na afloop van een wandeling een hapje eten.

Wie van struinen in het boerenlandschap houdt, graag langs sloten kuiert en het coulissenlandschap kan waarderen, moet naar het Loarns Enkenpad. Maar bovenal was het rustig, stil en veel tijd om te kletsen of te mijmeren. Allerlei slimme en minder slimme ideeën ontsponnen zich in mijn brein om ze ook weer weg te laten vliegen in de einder van het landschap. En dat is maar goed ook, want te veel muizenissen is ook niet goed en daar kun je hele rare blogjes over schrijven.

En wie uitgedacht is kan uitrusten en genieten in de spreukentuin (Haarbroekse Vijvertuin) om inspiratie op te doen voor nieuwe creativiteit. In het “loarns” dialect werden tal van wijsheden geëtaleerd middels beelden en voorwerpen. Soms diepzinnigheden, maar ook Boertigheden of pure platvloersheid als je wat lichtgeraakt zou zijn. In ieder geval was het een grappige onderbreking van mijn 86e klompenpad. En een verslagje is ook snel geschreven al heeft dat niet zo veel om het lijf natuurlijk.

Voor meer foto’s van dit klompenpad zie ook Instagram account titiissprakeloos

Inwaaien op het Vosbergenpad

Met een pietsie fantasie zag je vandaag heel in de verte een sprankje lente. Het vereist wel wat creatief vermogen. De thermometer gaf meer dan 10 graden Celsius aan en af en toe zagen we de zon. Maar een krachtige wind wist met de talloze wolken de zon vaak te verstoppen voor ons Klompenpadlopers. Vandaag was Heerde aan de beurt, het Vosbergenpad. Ik had al meerdere klompenpaden in de omgeving gelopen, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Lekker uitwaaien zeg je dan als de wind om je oren blaast. Alle zorgen en muizenissen mee laten voeren door de wind om weer fris te kunnen beginnen.

Uitwaaien is een veel gebruikt begrip. Drukke kinderen moeten vooral uitwaaien, zeker als ze de hele dag achter de computer hebben gezeten. In coronatijd moeten eigenlijk alle 17 miljoen Nederlanders van tijd tot tijd uitwaaien. Als ze dat gedisciplineerd doen is het chagrijn in Nederland een stuk minder. Met dat ik nadenk over de geneugten van het uitwaaien, besef ik dat het woord inwaaien helemaal niet bestaat. We willen wel graag alle overbodige gedachten en kilo’s kwijtraken, lozen. We gaan dus lekker uitwaaien. Maar als we heel economisch gebruik maken van diezelfde wind, kunnen we ook goede dingen in ons opnemen uit diezelfde omgeving. Een mooie boom, een vrolijke gedachte die langs komt waaien, de zon tussen de wolken of dat prachtige boerderijtje langs de rand van het kanaal. Als we dat nu eens bewust laten inwaaien en het tot de volgende wandeling laten bezinken, dan is er ook geen plaats voor muizenissen. Inwaaien, het zou een belangrijk begrip moeten worden. Wat laten we naar binnen komen, wat laten we in ons waaien?

Ik was zeer tevreden met het woord inwaaien op het Vosbergenpad, al was het winter, met de lente nog eigenlijk achter de horizon. Als je het juiste laat inwaaien, dan wordt het gemoed vanzelf minder zwaar. Misschien dat ik dan nog wel eens een keer dansend op een klompenpad loop te pierewaaien. Dus als bij de volgende 47 klompenpaden het woord Pierewaaien in de titel voorbij komt, ben ik gegroeid als mens door me lekker te laten inwaaien.

Voor meer foto’s zie ook Instagram onder de naam titiissprakeloos

50 shades of grey op het Rosandepad

Het is altijd een heel gedoe om een passende titel te bedenken voor een stukje over een klompenpad. Deze was wel toepasselijk vond ik zelf vandaag op het klompenpad in Oosterbeek, het Rosandepad. Tja en in het verleden heb ik wat lesjes marketing gehad en een van de leerstellingen was, sex sells, misschien dat het dan wat meer opvalt en beter gelezen wordt. Wat zegt u, u weet niet wat 50 shades of grey is? Ik zou zeggen, houden zo en mocht u het wel weten, dan kan dit blogje mogelijk teleurstellend worden. De wandeling was dat zeker niet.

Voor vandaag had ik ondanks het grijze weer besloten dat het klompenpadseizoen 2022 geopend is. Grijs weer of niet, kiekjes maken lukt ook vandaag weer heel goed. En weet je wat het mooie is, als je al je klompenpaden achter elkaar op foto langs ziet komen (zie hiervoor ook Instagram onder de naam titiissprakeloos) dan zijn we in Nederland wel gezegend met de verschillende seizoenen die een klompenpad kleur kunnen geven. Vandaag dus wat grijzig in de Rosandepolder, het Park Hartenstein en landgoed Mariëndaal. Ik had het al eerder gelopen en wel bijna twee jaar geleden. Dat lijkt een eeuwigheid met de coronajaren die je volgens mij dubbel mag tellen. Hoewel theoretisch de mogelijkheid bestond om weer gebruik te maken van de horeca had de regering besloten, is dat er vandaag niet van gekomen. Dat komt wel weer, want ergens iets eten of drinken is ook een van de charmes van de klompenpaden. Vandaag bleef het bij een gezonde bruine boterham, een mandarijntje en een flesje water. Dat doet vermoeden dat ik een heel matig mens ben. Soms wel.

De eerste keer had ik geen blogje geschreven, dus ik had vandaag corveedienst, mezelf opgelegd. Er moeten immers 132 klompenpadenblogjes komen. Dus niet alleen een matig mens, ook nog een dwangmatig mens. Ik kan er mee leven.

De associatie 50 shades of grey komt niet alleen van het weer. Rosande komt bij mij over als een lieftallige middeleeuwse jonkvrouw. Er heeft in de Rosandepolder immers een kasteel gestaan, dus met een beetje fantasie is Rosande een vurige mooie vrouw en dan komt de titel van dit stukje toch op zijn pootjes terecht. Toch snel even googelen leert echter dat Rosande mogelijk “oprijzende zand” betekent en daarmee komt de platte betekenis van 50 tinten grijs weer beter tot zijn recht, maar is wel minder romantisch. Ik houd het maar op een jonkvrouw onder het motto ‘a dirty mind is a joy forever’

Ook de wandeling was weer aangenaam, een goed begin van het klompenpadseizoen 2022.

Vorstelijke wandeling op het Zandslagenpad

Vlak voor Kerst 2021, de boel is weer dicht, maar niet zo dicht gelukkig dat een wandeling niet mogelijk is. Ook nog met een koffie-to-go onderweg of aan het begin/eind van de wandeling zoals hier bij de Gouden Molen in Rossem. Het is koud, maar zonnig en omdat de wind vandaag een vrije dag had, is het goed te doen. De windstilte heeft landelijk al weer gevolgen voor de luchtkwaliteit, maar langs de Waal hapte ik vooral gezonde winterlucht.


Rossem ligt in het Land van Maas en Waal. De wandeling begon op de Waaldijk, met in de wetenschap dat de Maas maar op een steenworp afstand stroomt. Meer MaasWalerig kun je het volgens mij niet krijgen. Er is weliswaar geen groene hemel, geen blauwe zon en het blikken harmonieorkest in de grote regenton had plaatsgemaakt voor een grote groep gakkende ganzen. Ganzen die onduidelijk samenschoolden in het gerijpte gras. Ook mooi hoor.

Het Zandslagenpad in Rossem en Hurwenen bewijst maar eens dat een mooie wandeling niets te maken heeft met het ideale wandelweer, met frisgroene lenteblaadjes en een oogverblindende bloemenpracht in de berm en de weilanden. Een waterig zonnetje, temperaturen net onder nul en een onverstoorbaar etende koe in de wei heeft ook zeker zijn charmes. De aanblik op bovenstaand exemplaar is het toppunt van Zen en schept de ruimte om het afgelopen jaar te overdenken en een motto te fabriceren voor 2022.

Ga ik links af, ga ik rechts af of blijf ik op de route die ik nu loop? Maar weet je wat het met motto’s is? Die laten zich niet vangen op een woensdag, vlak voor kerst in een waterig winterzonnetje terwijl de ganzen gakken in het gerijpte gras. Was het leven maar zo kneedbaar. En misschien is dat ook wel beter zo. Plannen is voor managers terwijl het leven vaak een kwestie is van gewoon doorlopen, de ene voet voor de andere en maar kijken wat je tegen komt. Voor dit moment zijn dat de Ot en Sien plaatjes langs de dijk en in Hurwenen en Rossem. Ik geniet er van, in het hier en nu.

Terwijl ik dit schrijf op deze eerste Kerstdag bedenk ik dat ik nog een hele week heb om met een motto het nieuwe jaar in te gaan. En mogelijk heb ik er nog wel een laatste klompenpad nodig dit jaar om iets moois te bedenken. Bijvoorbeeld in de week tussen kerst en Oud & Nieuw? Ik heb per slot van rekening nog 48 klompenpaden te gaan. Aan de andere kant, laten we eerlijk zijn, ook zonder motto leven de meeste mensen gewoon hun leven en wandelen ze langs ’s herenswegen, bijvoorbeeld op een klompenpad en genieten van grazende koeien, gakkende ganzen in gerijpt gras en de pittoreske plaatjes. Kortom ingrediënten voor een vorstelijke wandeling.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst op het Harscamperpad

Het schijnt in te zijn om lopende zaken (10 jaar Rutte) een nieuw motto mee te geven. Op het moment dat ik mijn wandeling begint op het Harscamperpad, presenteert Mark Rutte, en degene die nog in zijn schaduw gezien willen worden, het vierde kabinet Rutte onder het motto Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Tja, is dat niet de essentie van samenleven in het algemeen? En is de essentie van politiek bedrijven niet het zinspelen op de toekomst? Ik ben niet live getuige van de presentatie, sterker nog, ik zal de flarden en de highlights wel meekrijgen de komende jaren. Ook ik moet vaststellen dat ik als politicoloog behoor tot de groep bij wie het vertrouwen echt helemaal weg is in de politiek, de overheid en daarmee misschien wel in ons zelf. Dat is mogelijk een van de redenen dat ik het wandelen van de klompenpaden heb omarmt de laatste jaren. Ik neem het motto mee op mijn wandeling op 15 december, maar ik ga vooral genieten van weer een stukje Nederland, de omgeving van de Harskamp op de Veluwe.

Eigenlijk had ik december al afgeschreven als geschikt om te wandelen, hetgeen onzin is natuurlijk, maar je ziet in ieder geval aan de foto’s dat het wel wat minder kleurrijk wordt. Koude vind ik niet zo erg, maar regen in het vooruitzicht kan me minder bekoren. Het was echter droog, maar ik vreesde wel de narigheid van drassige weilanden en diepe plassen tijdens de wandeling. Vooral ook omdat mijn schoenen het na zo’n 1500 kilometer toch wat slijtage beginnen te vertonen en daardoor niet meer waterdicht. Hoe lang mag je eisen van een paar schoenen van ongeveer €75, -? Ik heb geen flauw idee. Moet ik nieuwe kopen of zal ik het milieu een beetje ontzien? Ook op dit niveau dus een beetje omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Mijn voeten heb ik trouwens droog gehouden.

Omzien naar elkaar gebeurde wel op het Harscamperpad. Het vriendelijk goedendag was eerder regel dan uitzondering, ook in het dorp zelf. Oprecht, maar ook oplettend, met een blik die is niet van hier. Zelfs de honden waren zeer waakzaam en zagen met hun vooruitziende blik mij al van ver aankomen. Hoewel er regelmatig achtergrond geluiden waren van de landbouw, houtverwerking en volgens mij ook de schietbaan van de Generaalwinkelman-kazerne, ervoer ik toch de rust die past bij de donkere dagen voor Kerst, een pietsie zwaarmoedig maar vooral toch sereen. Zelfs de kabouters bij Harsbouterdorp hielden zich rustig. Hun aanblik deed mij glimlachen al heb ik niet de leeftijd en het karakter om heel hard weg te lopen met kabouters.

En ik kuier voort op de klompenpaden, ik weet dat het goed was, goed is en goed zal blijven. Ik heb er geen motto voor nodig. Volgend jaar weer nieuwe avonturen en ik spreek de hoop uit dat we goed naar elkaar omzien. Als we dat doen dan is het vooruitkijken naar de toekomst een vanzelfsprekendheid. (Het is trouwens een pleonasme toch, vooruitkijken naar de toekomst, maar met motto’s zie je af en toe de bomen niet meer door het bos.

(voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos)

Het einde van de wereld op het Rijnweidepad

Mijn schoonvader wist het al en verkondigde het met enige regelmaat: ,,Spiek dat is het einde van de wereld.” Nu vandaag heb ik dus met partner rond gekuierd op het einde van de wereld en leuk dat het was. Het was grijs, fris, grauw maar hartstikke mooi. Mijn schoonvader zei er nooit bij over Spijk (Spiek voor de meer dialectonderlegden onder ons) dat hij opgegroeid was aan de raffelranden van het einde van de wereld, een dorpje amper vijf kilometer verder. Waar kennen we Spijk van? Hier is Godfried de Noorman eeuwen geleden vermoord! Hier komt de Rijn Nederland binnen. Hier zijn ze groot geworden, of eigenlijk klein gebleven door de steenfabrieken. Spiek is onderdeel van het Gelders Eiland waar ze al eeuwenlang vechten tegen het water en de wind. (land van woater en wiend). En natuurlijk is Spiek bekend van het Rijnweidepad, vandaag voor de tweede keer gelopen door mij. En ik zag dat het goed was.

Omdat ik in oktober 2019 nog geen blogjes schreef over klompenpaden, moest de wandeling nog maar een keer gedaan worden. Vandaag onder verstilde omstandigheden. Wie wat zwaar op de hand is zou zeggen desolate omstandigheden, maar zo hebben wij het beslist niet ervaren. Goed het was zompig en grijs. De overweldigende herfstkleuren zijn op hun retour en de zon liet het afweten, maar ik had mijn eigen zonnetje bij me. We hebben de stilte niet voortdurend verstoord door smalltalk. In deze omgeving kunnen wij heel goed bq-at-en. Heh??? Be quite apart together!!!!!

Met bijna vanuit alle windrichtingen zagen we de Elterberg. Je weet wel in Elten, bekend van de Boternacht. Om dichter bij de berg te komen, liepen we door een stukje Duitsland alsof ze nog even wilde jennen, kijk maar goed die is niet meer van jullie.

Maar aan het einde van de wereld was er wel een wereldse cappuccino te koop bij De Hut op de grens met Duitsland en geweldige pepernoten. Dat dan weer wel. Die pepernoten zorgden ervoor dat de stilte onderbroken werd door mij, maar alles heeft zijn prijs en ik moest ze ‘helaas’ alleen opeten. De desolate sfeer werd nog versterkt door het feit dat het rond vier uur toch merkbaar donker werd en om vijf uur daadwerkelijk donker is. Gelukkig hebben we nog wel een heldere blik kunnen krijgen van de herinrichting van het zandwinningsgat Carvium Novum.

Niet alleen wij genoten van de stilte, maar ook een solitaire zwaan was naar binnen gekeerd in een van de sloten. En omdat zwanen vooral in koppeltjes leven, denken wij dat het om een jonge zwaan gaat die als de winter voorbij is op zoek gaat naar een levensgezel(lin). Hij of zij is moed aan het verzamelen volgens ons.

Spijk, het einde van de wereld? Nee verre van dat, ik zou eerder zeggen het middelpunt van de Rijn. De zon kan er bovendien schijnen en dan is het einde van de wereld zeer kleurrijk. Ook dan is het mooi.

Onderstaande foto is van oktober 2019. Voor meer foto’s zie ook Instagram bij titiissprakeloos