Het einde van de wereld op het Rijnweidepad

Mijn schoonvader wist het al en verkondigde het met enige regelmaat: ,,Spiek dat is het einde van de wereld.” Nu vandaag heb ik dus met partner rond gekuierd op het einde van de wereld en leuk dat het was. Het was grijs, fris, grauw maar hartstikke mooi. Mijn schoonvader zei er nooit bij over Spijk (Spiek voor de meer dialectonderlegden onder ons) dat hij opgegroeid was aan de raffelranden van het einde van de wereld, een dorpje amper vijf kilometer verder. Waar kennen we Spijk van? Hier is Godfried de Noorman eeuwen geleden vermoord! Hier komt de Rijn Nederland binnen. Hier zijn ze groot geworden, of eigenlijk klein gebleven door de steenfabrieken. Spiek is onderdeel van het Gelders Eiland waar ze al eeuwenlang vechten tegen het water en de wind. (land van woater en wiend). En natuurlijk is Spiek bekend van het Rijnweidepad, vandaag voor de tweede keer gelopen door mij. En ik zag dat het goed was.

Omdat ik in oktober 2019 nog geen blogjes schreef over klompenpaden, moest de wandeling nog maar een keer gedaan worden. Vandaag onder verstilde omstandigheden. Wie wat zwaar op de hand is zou zeggen desolate omstandigheden, maar zo hebben wij het beslist niet ervaren. Goed het was zompig en grijs. De overweldigende herfstkleuren zijn op hun retour en de zon liet het afweten, maar ik had mijn eigen zonnetje bij me. We hebben de stilte niet voortdurend verstoord door smalltalk. In deze omgeving kunnen wij heel goed bq-at-en. Heh??? Be quite apart together!!!!!

Met bijna vanuit alle windrichtingen zagen we de Elterberg. Je weet wel in Elten, bekend van de Boternacht. Om dichter bij de berg te komen, liepen we door een stukje Duitsland alsof ze nog even wilde jennen, kijk maar goed die is niet meer van jullie.

Maar aan het einde van de wereld was er wel een wereldse cappuccino te koop bij De Hut op de grens met Duitsland en geweldige pepernoten. Dat dan weer wel. Die pepernoten zorgden ervoor dat de stilte onderbroken werd door mij, maar alles heeft zijn prijs en ik moest ze ‘helaas’ alleen opeten. De desolate sfeer werd nog versterkt door het feit dat het rond vier uur toch merkbaar donker werd en om vijf uur daadwerkelijk donker is. Gelukkig hebben we nog wel een heldere blik kunnen krijgen van de herinrichting van het zandwinningsgat Carvium Novum.

Niet alleen wij genoten van de stilte, maar ook een solitaire zwaan was naar binnen gekeerd in een van de sloten. En omdat zwanen vooral in koppeltjes leven, denken wij dat het om een jonge zwaan gaat die als de winter voorbij is op zoek gaat naar een levensgezel(lin). Hij of zij is moed aan het verzamelen volgens ons.

Spijk, het einde van de wereld? Nee verre van dat, ik zou eerder zeggen het middelpunt van de Rijn. De zon kan er bovendien schijnen en dan is het einde van de wereld zeer kleurrijk. Ook dan is het mooi.

Onderstaande foto is van oktober 2019. Voor meer foto’s zie ook Instagram bij titiissprakeloos

Verlenging op het Turfvelderpad

Vanaf half oktober zit ik al te mauwen, het kon wel eens de laatste van dit jaar worden. Maar ook vandaag vrijdag 19 november 2021 was het weer goed genoeg om nog maar eens een rondje te lopen. In dit geval het Turfvelderpad in Ederveen. Misschien is dit pad niet het aller spectaculairste dat ik gelopen heb, maar nummer 82 was wel een van de meest ontspannen paden om te lopen. Ik weet niet waardoor het komt, mogelijk is het wel omdat het gevoel van toegift in mijn hoofd speelt. Mogelijk is het ook de traktatie die ik mezelf in het vooruitzicht heb gesteld bij terugkomst, een bakje kibbeling omdat ik vandaag drie weken zonder sigaret ben.

Of misschien komt het wel door mijn overpeinzingen over de maisvelden. Waarom staan er in de hoek nog een paar stengels. Waarom staan ze sowieso in de hoek. Dacht de boer misschien wel, je hebt je het hele jaar niet gedragen, blijf de winter dan ook maar met je poten in de koude grond staan. Ik kan daar dan meerdere minuten over nadenken, een soort maisopstand met een boze boer. Vind ik leuk.
Of misschien komt het wel door dit mooie stilleven onderweg met de prachtige onderhoudende tekst: Hello, I love you. You’re probably thinking: you don’t even know me! But if people can hate for no reason, I can love!! Have a nice day! Het ontspannen gevoel komt misschien wel door deze liefhebbende mens, ook naar mij toe. Dus bij deze mijn liefde retour. Ik weet niet wat deze man of vrouw gedacht heeft bij het maken van deze opstelling, maar hij/zij had in ieder geval in vooruitziende blik. In de ‘middel of nowhere’ zomaar een liefdesverklaring. Het maakte mijn dag, vind ik leuk.

Of heel misschien kwam het wel door de rustige omgeving waarin ik amper een wandelaar tegenkwam. Vind ik leuk. Het bracht me tot rust en bracht dusdanige ontspanning dat ik mijn afkeer tegen selfies overwon en zelfs op internet ga plaatsen. Vind ik leuk. Morgen weer een wandeling, maar dan ga ik met mijn eigen zonnetje op pad. Ik weet niet of het dan de tweede verlenging gaat worden of toch al de derde helft. We zullen zien.

Voor meer foto’s kijk ook op Instagram onder de naam titiissprakeloos

Achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad

Voordat alle vrijwilligers in Klarenbeek en omstreken schrikken en hun vrije weekend gaan spenderen aan het mooi maken van het Klarenbeeksepad, dit is niet nodig. Er is helemaal niets mis met dit klompenpad. Alle lof dit klompenpadteam en als ze de credits willen hebben voor het uitzonderlijke fijne weer op 8 november, dan mag dat van mij ook. Met plezier heb ik een aantal kilometers in alle rust gelopen rondom Klarenbeek.

De achterstalligheid ligt vooral bij mij. Op 8 september 2019 liep ik dit pad met mijn partner. Welgeteld mijn tweede klompenpad en ik durf te beweren dat de charme van dit pad ongetwijfeld heeft bijgedragen aan mijn enthousiasme voor klompenpaden. Omdat ik me later heb voorgenomen om van ieder pad een verslagje te maken met foto’s en verder ook nog foto’s ook op Instagram te plaatsen (account titiissprakeloos) moest dit pad nog even in de herhaling. En dat is echt geen straf.

Al lopend moet ik denken aan een van de grootste dichters van Nederland en bedenk een parodie op zijn , denkend aan Holland…..

Lopend door Klarenbeek, zie ik oneindig groene kleuren, in verstild herfstlandschap. Ik stoei met mezelf of ik het woord traag moet toevoegen, maar uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat grasland en herfstbomen niet traag kunnen zijn. Ook niet statisch natuurlijk, want de vorige keer in september zag het er anders uit en ik kan u verzekeren dat april in Klarenbeek weer een geheel ander decor zal geven. Never een dull moment op een klompenpad.

En dat brengt me bij het volgende onderwerp, want ook dit pad heeft een primeur. Dit is het eerste klompenpad dat ik geheel alleen loop, mijn maatje de sigaret heb ik thuisgelaten. Ze zeggen dat een ex-roker zeeën van tijd krijgt om te vervullen omdat hij niet meer hoeft te roken. Nu is het slechts mijn tiende dag, maar enige creativiteit is wel belangrijk om je dwangmatigheid om te roken te pareren. Dus we gaan maar eens overpeinzen of grasland traag kan zijn. Of ik verbaas me over details van het klompenpad die ik van twee jaar geleden heb onthouden. Het geheugen is toch een raar soort iets, net zoals verslaving trouwens. De mens moet nog veel leren van zijn eigen hersenactiviteit en in mijn geval dus ook afleren. Met de landelijke omgeving van Klarenbeek is er in ieder geval voldoende afleiding om de donkere (rook)krochten van mijn verslaafde brain af te leiden en te denken aan andere zaken. Dus dit is de tweede uitleg van het achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad, mijn eigen achterstallige onderhoud welteverstaan. Ik vrees echter dat er onvoldoende klompenpaden zijn om dat naar volledige tevredenheid te bewerkstelligen.

Wat heb ik de eerste keer gemist op het Ganderpad

Wat heb ik me vergist die eerste keer op het Ganderpad. Ik zat nog in het prille begin van mijn klompenpadloopbaan. Ik denk dat dit het 7e pad was. Over voorgaande wandelingen was ik om uiteenlopende redenen zeer enthousiast, maar met deze kreeg ik de klik niet. We schrijven 20 november 2019. Met gemengde gevoelens liep ik het Ganderpad voor de tweede keer, voor een belangrijk deel omdat alle paden gelopen moeten worden en voorzien van een stukje tekst en een paar foto’s. Het weer zat vandaag mee, dat was de vorige keer anders. Het was mistig en kil, de zon deed haar best om zich door de wolken te vechten. Maar ’s morgens wist je al, dat gaat niet lukken. Het bleef somber. Vandaag was het mooi weer en ik startte meteen met de routeverlenger, die had ik toen niet gelopen. Verder kan ik me zo voorstellen dat we ons vergist hebben in de route, want vandaag ben ik op stukken geweest waarvan ik zeker weet dat ik er niet eerder ben geweest. Ook rond Doetinchem ontspon zich het allercharmantste Achterhoekse landschap in al haar prachtige facetten. Ter vergelijk, een foto van bijna twee jaar geleden.

Ook vandaag speelde de zon af en toe met mijn gemoed om me maar duidelijk te maken, ik schijn wel op de Achterhoek maar zorg jij er maar voor dat er een leuk verhaaltje geplaatst wordt. Of het leuk is, daar ga ik niet over. Wel weet ik zeker dat het Ganderpad via in ieder geval de foto’s (zie ook Instagram titiissprakeloos) een boost zal krijgen. Wat jullie?

Het is zo’n zondag op het Oldenallerpad

Het is zo’n zondagmorgen waarbij het niet erg was dat je niet echt kon uitslapen. De lucht was blauw en de ruiten van de auto moesten voor het eerst dit jaar gekrabd worden. De ochtendfrisheid beloofde al veel goeds voor de rest van de dag. Zelfs de maan, die een paar dagen ervoor volledig zichtbaar was, wist van geen wijken. Ook de maan wilde getuige zijn van deze prachtige ochtend op het Oldenallerpad. Wazig was ze nog aanwezig om mij als wandelaar gade te slaan, ik was niet alleen. En als de bloemen een bewustzijn hadden dan wisten ze met de eerste vorst dat ze vandaag voor het laatst nog even zouden kunnen vlammen. Na vandaag zou het alleen maar minder worden en moesten ze weer wachten tot het komende jaar. Maar bloemen hebben geen bewustzijn, dus ik dacht het in al mijn melancholie maar voor de bloemen. De laatste maisvelden zullen in deze dagen kapituleren, het groen gaat definitief plaats maken voor allerlei tinten bruin. Dat is onontkoombaar, maar vandaag was het nog voornamelijk groen. Groen onder mijn voeten, groen in de bermen en groen in de verten. Ik wilde dat het groen was en dat kon op het Oldenallerpad. Het mocht deze dag nog een pietsie zomers lijken op het Oldenallerpad, maar zeker in mijn hoofd.

Een de mooie gebouwen op dit pad. Ze konden zich kleden op het groen, met hier en daar een tintje bruin, dan kunnen ze zien hoe dat staat over enkele weken. Misschien denken ze al na over een wit kleed over enkele maanden. Maar ik denk het niet, ze pronken nog met hun groene omlijsting en ze zien het in de spiegel. Het is goed zo en stiekem kijk ik mee.

Wat is de baanbreker op het Baanbrekerspad?

De vraag stellen is het antwoord geven. Baanbrekend is natuurlijk met niet je mooiste schoenen, maar wel comfortabel door het gras banjeren in gezamenlijkheid met je meisje. Tja, al zijn we bijna dertig jaar getrouwd en meer dan dertig jaar bij elkaar, onze autoverkoper heeft het altijd samenzweerderig tegen mij over mijn meisje. Ik vind het goed. Bovendien ik vind twee paar voeten ook erg romantisch voor het samenzijn op het Baanbrekerpad. Minder romantisch is misschien dat ik systematisch iedere selfie met mijn partner in principe weiger tot groot verdriet van haar. Het is dus baanbrekend dat ik schijt heb aan de conventies en mijn eigen kop niet te pas en te onpas etaleer.

Het gevecht tegen het water in de omgeving van Ammerzoden heeft via het gemaal de naam gegeven aan dit klompenpad. Rivierenlandschap zoals op meer plekken in Nederland, maar overal weer een stukje anders. Al was het maar om de mooie luchten bij een wel zeer waterig zonnetje. En niet te vergeten de lome ontmoetingen met koeien in de uiterwaarden. Het is heerlijk wandelen in het domicilie van deze magnifieke dieren. Ik mag toch hopen dat de antiboerenlobby niet zo ver gaat dat we deze landschappelijke verworvenheden moeten gaan missen. Ik begrijp de problemen best wel, maar hoe erg is het om af en toe in een koeienvlaai te stappen?

En wie komt er gedurende de wandeling nu zomaar in Ammerzoden als je er niet hoeft te zijn? En eenmaal in Ammerzoden kan het kasteel Ammersoyen je niet ontgaan. Een prachtig kasteel tussen de sportvelden in, want een mens leeft niet alleen bij zijn historische geweten, ook het fysieke welzijn moet onderhouden worden. Een vluchtige blik op de geschiedenis van het kasteel leert dat het meerdere bestemmingen heeft gehad, van adellijk bezit tot nonnenklooster, maar het Gelders Landschap heeft nu de regie en kan dus onderdeel vormen van het Baanbrekerpad en dat is dan weer mooi meegenomen.

Meer foto’s zie ook op Instagram titiissprakeloos

Doet ie het of niet, het Breukerengpad

De weersverwachtingen waren niet heel erg goed, eigenlijk slecht. Nu zal ik me niet voor ieder spatje een klompenpad ontlopen, maar het was afgelopen dinsdag niet heel fraai. Dus een andere keer maar. Om 9 uur scheen de zon, om tien uur was het helder om 11 uur idem. Snel de hond uitlaten en boodschappen doen en maar een kleine padje uitgezocht in de buurt. Je moet ze toch allemaal lopen. In de auto betrok het iets, maar kan gebeuren. Bij het uitstappen viel de eerste druppel. Een man een man, een woord een woord, ook naar mezelf toe. Want je kunt het niet maken om met een autorit je ecologische voetprint te vergroten en uiteindelijk niet te gaan wandelen.

Al waren de reacties niet laaiend enthousiast over dit pad op www.klompenpaden.nl, als je om je heen kijkt blijkt bijna ieder klompenpad zijn charme te hebben. Het was een fijne afstand om je hoofd te laten uitwaaien werd bij de commentaren geschreven. En dat klopt. Het pad is ook lang genoeg om je kop nat te laten worden. Klompenpad nummer 78 is een feit en hieronder een kleine selectie van wat kiekjes als bewijs. Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos.

Tot wasdom komen op het Wiseperpad

In mijn leven heb ik al meerdere arboretums bewandeld. Nu is het woord niet allerdaags, maar het behoeft voor de gemiddelde volger van mijn klompenpaden geen nadere uitleg. Het Wiseperpad had ook weer zo’n arboretum op de route. Het is aangelegd in opdracht van graaf Paul van Limburg-Stirum. Maar nieuw voor mij was het pinetum. Ik had er nooit van gehoord en ben benieuwd of dit ooit in mijn actieve vocabulair opgenomen gaat worden. Voor de goede orde, een pinetum is een arboretum van naaldbomen. En het pinetum kreeg je er, dank zij de genoemde graaf zomaar bij op het Wiseperpad.

Het pinetum

Voor degenen die veel geschiedenis en politieke belangstelling hebben, zullen net als ik, de naam Van Limburg Stirum regelmatig tegenkomen. Het moeten volgens mij grote jongens zijn geweest en al eeuwenlang. Ik laat het meestal maar van me afglijden. Bij deze alvast sorry voor de nazaten die dit lezen. Maar vanaf nu zal deze grote naam bij mij verbonden zijn aan het landgoed IJsselvliedt alwaar deze nazaat tot 1948 gehuisvest was. Dit landgoed met zijn lanen is ook weer een prachtig onderdeel van het klompenpad. En over klompenpaden gesproken, op dat gebied kan ik ook een hele grote worden. Dit was mijn 75e en dus weer een jubileum. Op naar de honderd.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Zo een wandeling werd het niet op het Ambts-en Rijkspad

Wandelen is gezond voor lijf en leden, maar bovenal een middel om de geest tot rust te laten komen. Samen met een medewandelaar, ook een pietsie in de lappenmand, heb ik dus een wandelafspraak gemaakt in de buurt van Nijmegen, het Ambts- en Rijkspad te Winssen. Ik zou haar ophalen, maar door wat computerproblemen lukte het me niet om voor een gepland weekend Rotterdam met echtgenote, een hotel te reserveren. Te laat dus bij haar, inhouden om niet te hard te rijden, kortom een beetje stress, de ideale omstandigheden dus om een wandeling te beginnen. Ik bel aan en val meteen met de deur in huis met mijn excuses. ,,Sorry, het duurde langer dan gepland om een hotel te boeken voor…….”. Ik kon mijn zin niet af maken, ze keek me aan en antwoordde: ,, O, ik dacht dat we gingen wandelen, dan moet ik even andere kleren aandoen.” Daar had ik niet van terug en dacht, het wordt dus zo’n wandeling in het altijd rustig Winssen.

We startte bij de kerk in Winssen met een prachtige appelboomgaard, hoe toevallig!, in de kerktuin. Ik weet niet of het de appels van het goed en kwaad waren, maar ik kreeg er een aangeboden van mijn wandelgenote. Ik heb vriendelijk bedankt voor de zekerheid. Tijdens de wandeling werden we van boven bekeken door meerdere  buizerds. Zij zagen tijdens hun onnodige pogingen om te chaperonneren met hun scherpe zicht niets onoorbaars. Net als wij zagen ze de uiterwaarden langs de Waa en, vanuit alle hoeken de kerktoren in de verte en de koeien in de weilanden.

Zo’n wandeling werd het dus niet, maar gewoon een heel prettig klompenpad onder uitstekende omstandigheden. Met het Ambts- en Rijkspad is daarmee het 74e klompenpad beslecht.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Rustpunt Hoeve Kerkenerf als kers op de taart van het Speuldepad

Zoals vorige week een ooievaar me welkom heette op het Zeldertsepad, wees vandaag een roodborstje ons de weg bij het landgoed Staverden waar het Speuldepad startte. Een mooi begin van een geweldig pad. Ik had al goede verhalen gehoord over dit klompenpad, maar ze worden één voor één ingelost. Toen duidelijk was dat het Speuldepad vandaag aan de beurt was, werd ik gewezen op het Solse Gat in het Speuldebos. Dit zou een plek zijn met zwarte magie. In de middeleeuwen was hier een klooster waarbij de ingezetenen het niet zo nauw namen met de christelijke leer. Als ik de overlevering moet geloven, is dat nog zacht uitgedrukt. Hoeren en snoeren was aan de orde van de dag. Maar met een bliksemschicht maakte de Allerbestierende een eind aan de Duivelse praktijken, het klooster was verdwenen een een leemkuil. Maar met het klooster verdween niet de zwarte magie en de verhalen. Terwijl de Germanen op deze plek hun zonnegod Sol vereerden, heeft de plek nog steeds een aantrekkingskracht voor New Agers en moderne heksen die er nog rituelen uitvoeren. Christelijke partijen hebben dit zonder succes proberen tegen te gaan. Voor zover bij mij bekend, zonder succes.

Terug bij het Aardse, of misschien wel hemelse, want de wandeling op het Speuldepad was geweldig afwisselend. Het Solse Gat hebben we niet gezocht, maar heide, bossen en akkerlandschap wisselden elkaar heel mooi af. Voor de liefhebber van meer foto’s van deze wandeling verwijs ik naar mijn Instagram pagina titiissprakeloos. Ze geven een hele goede indruk. Maar de kers op de taart vandaag was geen landschap, maar iets voor de verzorging van de innerlijke mens. We waren al wat koffiegelegenheden misgelopen omdat ze op maandag gesloten waren. Maar Rustpunt Hoeve Kerkenerf was een oase van even buiten het officiële pad. Via een koeienpad werden we naar het rustieke erf geleid van de biologische boerderij en konden in alle rust plaatsnemen in de tuin. IJs, koffie met koek, frisdrank en thee waren voorradig, uiteraard zelfbediening. Opgekikkert door de koffie weer over het smalle koeienpad terug, maar toen kregen we tegenliggers. Een optocht van dertig prachtige koeien liepen ons tegemoet. Met gepast respect kropen we even onder de omheining om de optocht te aanschouwen. En met ons in de wei waren het de beesten die een uitje hadden om ons te aanschouwen. We spraken, toen de laatste koe richting de melkstal kuierde, met de boer over zijn bedrijf en de prachtige omgeving. Als we het Speuldepad als een overheerlijke taart beschouwen dan is dit rustpunt met de koeien toch echt wel de spreekwoordelijke kers op die taart.