Plaatjes en Kletspraatjes: Poëtische Woorden in Warnsveld

We beginnen vandaag met een gedicht van Paul Rodenko in Warnsveld. Want onder het mom pluk de sieraden in een wandeling, wil ik dit graag met u delen. U kent Paul Rodenko niet? Ik zal u eerlijk bekennen, tot het moment ik deze foto maakte ik ook niet. Voor de visueel minder getalenteerden of zij die een mobiel hanteren om dit blogje te lezen zal ik de tekst even weergeven:

DE DICHTER

Wijd strekte hij zijn armen uit

Enorme wijzers

En sprak:

Ik ben uw klok

Ik ben uw tijd

En sprak:

Ik ben uw eenzaamheid

Paul Rodenko

U doet er maar wat mee, ik vind een muur met een boodschap altijd wel aardig en deze boodschap stond me wel aan. Vandaag liep ik het Berkel en Warnsveldpad, u raadt het al, in Warnsveld en een stukje Zutphen. Via de app van Achterhoekroutes. De wandeling was precies wat je kunt verwachten van deze mooie omgeving bos, platteland, de Berkel, stukje Zutphen en uiteraard Warnsveld met Rodenko.

De wandeling en natuurlijk Rodenko inspireerde me tot ook een rijmpje.

DE WANDELAAR

Onbevooroordeeld stapt hij zijn passen

Op intuïtief kompas

en blogt:

Ik ben uw ogen

ik ben uw oren

En blogt:

Ik leid u door de streek

Misschien wat hoogmoedig en hoogdravend, maar goed nog een paar foto’s voor een impressie. Kijkt u daarvoor ook naar Instagram account titiissprakeloos voor meer foto’s.

Deugen in Dodewaard op het Hiensepad.

Een nieuwe ster aan het klompenpad-firmament vandaag, het Hiensepad in Dodewaard. Sinds een week geopend en vandaag al beslecht samen met een voormalige autochtoon uit Dodewaard. En dat geeft natuurlijk meerwaarde aan een wandeling. Voormalige roddels en wetenswaardigheden krijg ik en passant uit eerste hand. Zo weet ik dat Dodewaard behoorlijk pro kernenergie was en ook wie de plaatselijke tegenstanders waren. In ieder geval de enige punker in de gemeenschap. (The only Punker of the village) was tegen. Maar ook waar de tentenkampen van de actievoerders van weleer mochten staan werd me verteld en deze boer was ook een soort collaborateur. Het kan verkeren. De afgelopen decennia was kernenergie niet ‘hot’ en ook Dodewaard is al weer jaren gesloten.

Met de mensonterende actualiteit in Oekraïne is het gevaar van kerncentrales maar weer eens bewezen, maar aan de andere kant met de transitie naar groene energie zijn de stemmen voor (nieuwe) kerncentrales ook nadrukkelijk aanwezig. Ik zal u in deze geen stemadvies geven, ik weet het eigenlijk niet temeer omdat ieder nadeel ook weer zijn voordeel heeft en andersom. Mensen die zeggen dat er altijd wel een eenvoudige oplossing is, hebben geen weet van de complexiteit. En dat is simpel gezegd erg waar. Wat ook waar is, is dat het Hiensepad een volwassen klompenpad is die een mooie inkijkje geeft in Dodewaard en omgeving. Dit klompenpad deugd gewoon.

Of deze wandelaars van het pad deugen is een tweede vraag. Ruim drie uur wandelen is ruim voldoende om naast persoonlijke ook politieke ontboezemingen te delen en dat hoeft allemaal niet al te genuanceerd in deze setting. Tijden veranderen en de blik op de wereld wordt anders naarmate je ouder wordt. Of je voldoende mee komt dat zal moeten blijken. We waren per slot van rekening twee vertegenwoordigers van de groep die het allemaal fout heeft gedaan en dus potentiële boze witte middelbare mannen. Verantwoordelijk voor het klimaat, verantwoordelijk voor de oorlog, maakt niet uit welke en verantwoordelijk voor seksistisch gedrag. Maar volgens mij, met een greintje introspectie, durf ik te beweren dat we net zo deugen als het Hiensepad zelf inclusief de kerncentrale, gesloten of niet.

O ja, wist je dat de naam Dodewaard niets met de kerncentrale te maken heeft, dat dacht ik altijd als kind. Het heeft ook geen religieuze betekenis. Waard is middeleeuws voor eiland. Ene graaf Dodo heeft in de middeleeuwen, zo rond 900 zijn kasteel op een natuurlijke ophoging rond de Waal gebouwd. Het eiland van Dodo is de naamgever van het dorpje Dodewaard. Ik weet niet of graaf Dodo ook een boze witte man was, wel een rijke voor die tijd.

(voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos)

Plaatjes en Kletspraatjes: Een aanslag verijdeld in Azewijn

Onlangs reed ik vanuit Emmerich naar Doetinchem en zag in de verte een kerk. Het bleek de kerk van Azewijn te zijn. De naam kende ik, maar ik was er nooit geweest. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, daar moet ik heen! Nu prijs ik mezelf gelukkig dat mijn nieuwsgierigheid zulke objecten betreffen. Het is geen stad in Verweggistan of Antarctica. Mijn nieuwsgierig op dit vlak is goed te behappen. Met een andere nieuwe ontdekking, namelijk de AchterhoekRoute- App zag ik dat er twee wandelroutes waren vanuit Azewijn. Woensdagmorgen was het helder en zonnig. Vanwege wat fysieke (misschien ook wel mentale onrust) is een gemakkelijk optelsommetje snel gemaakt. Op naar Azewijn en ik koos voor de Rafelderroute, een ruim rondje om Azewijn en haar kerk.

Een verfrissende wandeling werd het. De natuur ontluikt heel voorzichtig en de eerste bloemetjes die ik kan benoemen zag ik opkomen langs de sloten. Azewijn is een gebied dat ligt tussen de Duitse grens, Doetinchem en het Montferland. Niet spectaculair, wel rustig en weidse uitzichten. Waar je ook liep, je had altijd zicht op één of meerdere windmolens. Met de actuele energieprijzen, als gevolg natuurlijk van de mondiale ellende, bedenk ik dat het niet zo gek is om die molens te hebben. Misschien komen er nog wel veel meer? Ze blijven lelijk, maar dat is een kolencentrale natuurlijk ook. De zon scheen trouwens ook helder, ook vanuit die kant was het een lucratieve opwekkingsdag. En wat te denken van biomassa? Dat leek in deze contreien ook mogelijkheden te bieden had mijn neus reeds ontdekt.

Terwijl ik stevig doorstapte, een Mariakapelletje langs de weg bezocht, zag ik in de verte iets op de straat liggen. Dichterbij bleken dat twee houten schotten te zijn waaronder een grote zwarte buis lag die van het ene weiland naar het andere liep. De auto die langs mij reed minderde vaart en manouvreerde netjes over de planken heen. Het gaf een knalletje, maar ik bedacht me er geen gevaar bij. Ik naderde de buis op een meter, hoorde een hoop gesis en er kwam een gasachtige substantie als een fontein uit. Een gasaanval op een onschuldige wandelaar in Azewijn? Op dat moment was ik heel gelukkig met mijn bovengemiddelde reflexen. In no time was ik op een meter of tien afstand en toen het gas overging in een waterige substantie liep ik nog verder naar achteren. Het waren niet de Russen, het was een boerenaanval. Tot wel zes meter hoog spoot de bruine fontein die ik net ontlopen had. In de verte verschenen de verantwoordelijke landbouwwerknemers die bij de boerderij de druk er afgooide. Nog tien seconden wachten en ik liep er maar snel langs. De aanslag was verijdeld, geen stront op mijn kleding, geen giergas in mijn poriën, dus schoon de auto in straks.  Gelukkig maar.

Dat was Azewijn dus. ik heb het gezien, gehoord en geroken. De autosuggestie bleef hangen dat er toch een geurtje om mij heen hing. Ik heb maar ff een verkwikkende douche genomen, dat vond mijn wederhelft ook beter.

De wereld draait door……..

Eindelijk mochten we weer, onbekommerd, tenminste dat gevoel had ik. Weliswaar mondkapje bij de hand en QR-code mee, want je weet maar nooit hoe de regels elders precies geïnterpreteerd worden. Een lang weekend gepland met reisgenoot en oud-collega. Uit de vele opties kozen we de Franse Ardennen. Ik mocht het organiseren en dat had ik met de kennis achteraf best aardig gedaan. Maar mochten we wel echt? Op de dag van vertrek stond de wereld in brand. Niet onze vakantiewereld, nog niet, maar wel op ons eigen continent. Als nieuwsjunk met in ieder geval basale historische kennis vlogen er meteen honderdduizend doemscenario’s door mijn hoofd. Zo gek is dat toch niet? Ik zal de details besparen, ze zullen de afgelopen dagen op de conventionele media, maar vooral ook op de sociale media, ruimschoots gepasseerd zijn. Ik weet het niet, want ik was op vakantie. Naar de Franse Ardennen met de opdracht vooral niet te veel met het nieuws bezig te zijn. Ik ken mezelf, je kunt het nieuws volgen, maar in de tijd van informatie, desinformatie en vooral tegenstrijdige informatie kun je met een zweem van Weltschmerzen je kop helemaal gek mindfucken. En zoals ik geleerd heb na twee jaar Corona, de mensheid is in staat om een heleboel onzin te creëren en erger nog, erin te geloven en er naar te handelen. Waarom zou dat nu anders zijn?

Ik weet slechts dat ik met ‘gek’ worden er geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb maar een heel klein percentage informatie van wat de hoofdrolspelers weten. Hoe kan ik oordelen, behalve dat er een gevaarlijke situatie is ontstaan en dat er nu al miljoenen mensen daadwerkelijk lijden. En hoeveel er nog bijkomen? En toch ga ik op pad. De wereld, onze wereld draait gewoon door. Er is een strak blauwe lucht, fris maar zonnig, al deze dagen. Af en toe krijgen we flarden nieuws mee ’s Avonds even de high lights doornemen en deze even kort bespreken. Het voelt dubbel, je neemt het nieuws ongewild toch mee in je gemoedstoestand, maar grote delen van de dag ben je gewoon een lang weekend weg. Lunchen in Thorn, het witte stadje. Onderweg door België, waar we nog wel even een paar fikse hagelbuien meekrijgen. Aangekomen in de stad van onze bestemming, Charleville-Mézières, betrekken we een appartement dat ons bevalt. De eerste zon op een terras pakken, een museum bezoeken en op zondag een prachtige wandeling langs de Semoy. Op de terugweg koffiedrinken in Bastogne en wederom een eenvoudige lunch in Steyl, Limburg. Het kan allemaal, het mag allemaal en de wereld draait door en ik kan terug zien op een geslaagd weekend. Tja.

Thorn, het witte stadje, ligt er rustig bij op vrijdagmorgen. Van Carnaval, dat ook gewoon doorging, is nog weinig te merken.

Zaterdagmiddag, terwijl we genieten van de cappuccino op het zonovergoten prachtige plein van de stad, vormt zich een kleine groep mensen. Blauw en geel is zichtbaar en de kleine groep groeit langzaam uit tot zo’n 150 mensen. Wij gaan er bij staan, krijgen een pamflet van de Franse onafhankelijke democratische arbeiderspartij, en blijven erbij staan. Op de achtergrond draait de permanente draaimolen door.

In het Ardennenmuseum, leren we over de geschiedenis van de streek, kunstwerken van lokale kunstenaars uit het verleden, maar ook een afdeling gewijd aan de kunst van het marionettenspel. Wie trekt er aan de touwtjes? Zou de wereld er anders uitzien als dat inderdaad een vrouw zou zijn die de ‘mannetjes’ zou kunnen leiden via wat ‘onzichtbare’ lijntjes.
(kunstwerk van Édouard Louis Henry Lerolle, 1900)
De zon scheen uitbundig in de Franse Ardennen bij de zondagmiddagwandeling in Tournavaux. Waar schijnt de zon nog meer in Europa?
Bastogne, een tank ter nagedachtenis aan de verschrikkingen in de Ardennen, waar één van de meest bloedige veldslagen in West-Europa tijdens de tweede wereldoorlog heeft plaatsgevonden. Het was toeval dat we Bastogne hadden uitgekozen. Of toch niet?
Met een bord patat en twee kroketten eindigden we in Steyl……Een prachtig kloosterdorp aan de Maas. Ik moest denken aan het door mij hoogstgewaardeerde liedje van Ellen Ten Damme, Alles draait!!!

Plaatjes en kletspraatjes: Moeders omelet voor de vrijheid.

Er wordt gevochten voor de vrijheid. In Den Haag, Brussel en Parijs, in navolging van Canadese vrijheidsstrijders on Trucks. Goed. Ik ben vandaag mijn eigen vrijheid gaan vieren, of beter gezegd het beperkte wereldje van mijn moeder een klein beetje groter maken. Het was beslist geen strijd hoor. Ik zei, ik kom zaterdag even koffiedrinken. Zij antwoordde: ,,Nee we gaan ergens lunchen. Ik ken de weg van mijn huis naar het winkelcentrum nu wel. Ik wil weer eens wat anders zien. Bomen en weilanden zijn voldoende.”

Ze is 86, gezond van geest en mobiel genoeg om naar het dorp te fietsen voor de dagelijkse boodschappen. Sinds tweeënhalf jaar is ze weduwe en 80% van de tijd was dat coronatijd. Echt leuk vindt ze het niet, maar wie wel? Zeker in de winter als het koud en vooral grijs is, merk je toch dat het aantal prikkels afneemt. In deze dagen kan ze me wel goed informeren over de schaatsprestaties van ‘de onzen’ in China, dat dan weer wel. Vandaag scheen de zon uitbundig, een beetje voor haar bevrijdingsdag.

Elders in de Nederland en Europa wordt de vrijheid bevochten. Tegen de pas, tegen de code, tegen de corona en als je het mij vraagt vooral ook tegen zichzelf. Maar mij wordt niets gevraagd. Terwijl het einde van de maatregelen echt wel in zicht zijn voor het moment, moet alle onvrede even getoond worden. Ze zijn het zat mijnheer Rutte, dat u het maar weet. En er is zoveel aandacht voor deze groepen door de media, dat ze je laten geloven dat ze een absolute meerderheid vormen, dat ze ook voor mij strijden. Nou echt niet hoor. Als ik tegen Rutte ben, en ik ben geen fan, dan doe ik dat wel in het stemhokje. Zo ook mijn moeder. We zijn het hierover eens. De meeste Nederlanders stemmen Rutte. We begrijpen het beide niet, maar op deze zonnige dag maken we ons er ook niet druk over.

We belanden in Haarle, bij Herberg De Pas. Met mondkapje en QR-code, mijn moeder een papieren en ik de app, worden we hartelijk ontvangen en nemen plaats aan het raam. We hebben zicht op de fietsers en wandelaars die hun dagelijkse bevrijding vieren in het zonnetje. Het wordt voor beide een omelet Herberg, een variant op de boerenomelet. Het was lekker, al weet ik niet eens of het met of zonder vlees was. Het maakt niet uit, ik ga hier niet extra maatschappelijk bewust zitten doen. Het is goed zo, de vrijheid van vandaag.

Plaatjes en Kletspraatjes: De Droebels in Zieuwent

HET KLETSPRAATJE

Om nu te zeggen dat ik Zieuwent ken als mijn broekzak is overdreven. Sterker nog, eigenlijk ken ik het amper, maar het is een zeer betekenisvolle naam in mijn persoonlijke geschiedenis. De opa van een schoolkameraad woonde op een boerderij in de buurt van Zieuwent. In onze jeugdige overmoed besloten we na eerder een fietstocht, ook maar eens een wandelingetje te maken naar opa. We waren veertien jaar en we werden niet tegengehouden door onze ouders. We waren welkom bij opa en zijn inwonende oudste zoon. In mijn beleving was het 65 kilometer wandelen vanuit Raalte. Met de Googlemaps-kennis van nu hebben we zeker niet de snelste route gelopen. Na Ruurlo werd het echt héél zwaar. We kregen er nog een lift aangeboden, maar weigerden beleefd. We zouden het op eigen kracht halen, al blijft in mijn herinnering een laatste verschrikkelijk lange rechte rechte landweg me wel eens parten spelen. Deze Batsdijk komt nog wel eens voor in mijn nachtmerries. Rond vier uur kwamen we aan, voldaan, maar ook moe. We vertrokken die ochtend rond vijf uur bij het eerste daglicht al uit Raalte. De wandeling is een mooie herinnering, maar ook de opa was legendarisch. Het was zo’n typisch Achterhoeks kereltje, met een donkere hoornen bril, pet op en in een amper verstaanbaar gemompel wist hij ons veel leuke anekdotes te vertellen. Nu versta en verstond ik echt wel wat Achterhoeks, maar als veel tanden ontbreken en de resterende tanden donkerbruin van het pruimen zijn, dan is de mondakoestiek toch wat beperkt. Zoals gezegd, goede herinneringen aan de wandeling en aan opa. Ik ga verder geen anekdotes opdissen uit respect voor de nazaten van Opa. We hebben het over 1979 of 1980.

Ruim veertig jaar later zoek ik heel bewust op de AchterhoekrouteApp  of er een wandeling beschikbaar is in Zieuwent. Ik vind de Droebelroute, beginnend bij de St.Werenfrideskerk. Een snelle blik op de App leert me dat een Droebel een groepje huizen/boerderijen is waar het noaberschap nog gepraktiseerd wordt. Verder stond ik er niet bij stil, gewoon lekker wandelen. De zon schijnt af en toe, maar de wind maakt het guur.

Puur voor de gezondheid, versterking van lichaam en geest, wandel ik graag, vandaag dus langs de Droebels in Zieuwent. Noaberschap, dat is iets wat er met het huidige chagrijn in de wereld gemist wordt. We worden overstelpt door de mondiale slechtnieuwshow, maar hebben amper zicht wat er om ons heen gebeurd. In het zeer populaire boek Sapiens* leerde ik dat de menselijke geest eigenlijk de sociale context van meer dan 150 mensen niet aan kan. Meer overzien we niet, voelen we niet of begrijpen we niet goed genoeg. We doen dat dus niet goed in de wereld. In Zieuwent doen ze het een stukje beter met hun Droebels. Ik fantaseer er een beetje over. Eigenlijk zou de wereld een grote droebelgemeenschap moeten worden. Vroeger in de tijd van de boeren/jagers was dat heel gewoon.** De Verenigde Naties wordt de Droebelvergadering die slechts droebeloverstijgende feesten uitroepen, klootschieten Olympisch maakt met Droebeldansen en met een heuse Droebelgroet. Maar nu sla ik door.

Tijdens het wandelen begin ik te beseffen dat Droebels ‘serious business’ is in Zieuwent. De Droebelroute leidt me rond langs meerdere Droebels die als zodanig ook zijn aangegeven. De kerkepaden zorgen ervoor dat je ook tussen de weilanden droge voeten houdt en dat is niet onbelangrijk voor de tijd van het jaar. De Droebelroute, een leuke wandeling die me in ieder geval stimuleert om even wat achtergrondinformatie bij elkaar te sprokkelen. Je weet maar nooit, want als de Droebelmaatschappij een feit wordt, ben ik in ieder geval voorbereid.

*Sapiens, Een kleine geschiedenis van de mensheid door Yuval Noah Harari

** Toeval bestaat niet, maar de avond na deze wandeling zag ik de eerste aflevering van Het Verhaal van Nederland met Daan Schuurmans als presentator. Voor wie van geschiedenis houdt en een boek van meer dan 300 pagina’s nu even te veel is, is dit een absolute aanrader. Heel erg leuk.

Zieuwent heette in de Middeleeuwen Synwede en dat betekent lage weide. In het hedendaagse Achterhoeks is de naam Synwede nog gemakkelijk te achterhalen.  Rondom Zieuwent lagen de wat hogere esgronden (Harreveld, Vragender en Lievelde). De afwatering in deze zogenaamde lage Weide (Zieuwent), was daardoor slecht. Op een aantal plekken lag het land 1 of 2 meter hoger. Hoewel deze verhoging soms maar ruimte gaf aan enkele boerderijen met een beetje landbouwgrond, is hieruit de Droebel ontstaan. Uit één van die Droebels (Hoenderboom) is de plaats Zieuwent onstaan. Veel Droebels zijn verdwenen, maar Zieuwent koestert de bestaande Droebels en geven hiermee een prachtige inkijk in de levende en tastbare gescheidenis.

Voor meer achtergrondinformatie zie ook:

https://www.elna.nl/nieuws/algemeen/255486/zieuwent-zet-droebels-op-de-kaart-met-wandelroute-

http://nl.wikisage.org/wiki/Droebels

https://www.zieuwentsbelang.nl/thema/landschap-recreatie-zieuwent/

https://mijngelderland.nl/inhoud/verhalen/droebeldorp-zieuwent

https://nl.wikipedia.org/wiki/Zieuwent

https://www.zuwent.nl/

Meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Inwaaien op het Vosbergenpad

Met een pietsie fantasie zag je vandaag heel in de verte een sprankje lente. Het vereist wel wat creatief vermogen. De thermometer gaf meer dan 10 graden Celsius aan en af en toe zagen we de zon. Maar een krachtige wind wist met de talloze wolken de zon vaak te verstoppen voor ons Klompenpadlopers. Vandaag was Heerde aan de beurt, het Vosbergenpad. Ik had al meerdere klompenpaden in de omgeving gelopen, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Lekker uitwaaien zeg je dan als de wind om je oren blaast. Alle zorgen en muizenissen mee laten voeren door de wind om weer fris te kunnen beginnen.

Uitwaaien is een veel gebruikt begrip. Drukke kinderen moeten vooral uitwaaien, zeker als ze de hele dag achter de computer hebben gezeten. In coronatijd moeten eigenlijk alle 17 miljoen Nederlanders van tijd tot tijd uitwaaien. Als ze dat gedisciplineerd doen is het chagrijn in Nederland een stuk minder. Met dat ik nadenk over de geneugten van het uitwaaien, besef ik dat het woord inwaaien helemaal niet bestaat. We willen wel graag alle overbodige gedachten en kilo’s kwijtraken, lozen. We gaan dus lekker uitwaaien. Maar als we heel economisch gebruik maken van diezelfde wind, kunnen we ook goede dingen in ons opnemen uit diezelfde omgeving. Een mooie boom, een vrolijke gedachte die langs komt waaien, de zon tussen de wolken of dat prachtige boerderijtje langs de rand van het kanaal. Als we dat nu eens bewust laten inwaaien en het tot de volgende wandeling laten bezinken, dan is er ook geen plaats voor muizenissen. Inwaaien, het zou een belangrijk begrip moeten worden. Wat laten we naar binnen komen, wat laten we in ons waaien?

Ik was zeer tevreden met het woord inwaaien op het Vosbergenpad, al was het winter, met de lente nog eigenlijk achter de horizon. Als je het juiste laat inwaaien, dan wordt het gemoed vanzelf minder zwaar. Misschien dat ik dan nog wel eens een keer dansend op een klompenpad loop te pierewaaien. Dus als bij de volgende 47 klompenpaden het woord Pierewaaien in de titel voorbij komt, ben ik gegroeid als mens door me lekker te laten inwaaien.

Voor meer foto’s zie ook Instagram onder de naam titiissprakeloos

50 shades of grey op het Rosandepad

Het is altijd een heel gedoe om een passende titel te bedenken voor een stukje over een klompenpad. Deze was wel toepasselijk vond ik zelf vandaag op het klompenpad in Oosterbeek, het Rosandepad. Tja en in het verleden heb ik wat lesjes marketing gehad en een van de leerstellingen was, sex sells, misschien dat het dan wat meer opvalt en beter gelezen wordt. Wat zegt u, u weet niet wat 50 shades of grey is? Ik zou zeggen, houden zo en mocht u het wel weten, dan kan dit blogje mogelijk teleurstellend worden. De wandeling was dat zeker niet.

Voor vandaag had ik ondanks het grijze weer besloten dat het klompenpadseizoen 2022 geopend is. Grijs weer of niet, kiekjes maken lukt ook vandaag weer heel goed. En weet je wat het mooie is, als je al je klompenpaden achter elkaar op foto langs ziet komen (zie hiervoor ook Instagram onder de naam titiissprakeloos) dan zijn we in Nederland wel gezegend met de verschillende seizoenen die een klompenpad kleur kunnen geven. Vandaag dus wat grijzig in de Rosandepolder, het Park Hartenstein en landgoed Mariëndaal. Ik had het al eerder gelopen en wel bijna twee jaar geleden. Dat lijkt een eeuwigheid met de coronajaren die je volgens mij dubbel mag tellen. Hoewel theoretisch de mogelijkheid bestond om weer gebruik te maken van de horeca had de regering besloten, is dat er vandaag niet van gekomen. Dat komt wel weer, want ergens iets eten of drinken is ook een van de charmes van de klompenpaden. Vandaag bleef het bij een gezonde bruine boterham, een mandarijntje en een flesje water. Dat doet vermoeden dat ik een heel matig mens ben. Soms wel.

De eerste keer had ik geen blogje geschreven, dus ik had vandaag corveedienst, mezelf opgelegd. Er moeten immers 132 klompenpadenblogjes komen. Dus niet alleen een matig mens, ook nog een dwangmatig mens. Ik kan er mee leven.

De associatie 50 shades of grey komt niet alleen van het weer. Rosande komt bij mij over als een lieftallige middeleeuwse jonkvrouw. Er heeft in de Rosandepolder immers een kasteel gestaan, dus met een beetje fantasie is Rosande een vurige mooie vrouw en dan komt de titel van dit stukje toch op zijn pootjes terecht. Toch snel even googelen leert echter dat Rosande mogelijk “oprijzende zand” betekent en daarmee komt de platte betekenis van 50 tinten grijs weer beter tot zijn recht, maar is wel minder romantisch. Ik houd het maar op een jonkvrouw onder het motto ‘a dirty mind is a joy forever’

Ook de wandeling was weer aangenaam, een goed begin van het klompenpadseizoen 2022.

Tijdsverwarring met Faun

Kent u dat begrip, Faun? Nou ik wel, maar dat is ook nog maar een paar weken geleden dat ik geconfronteerd werd met Faun. Faun is een muziekgroep die middeleeuwse volksmuziek maakt met voorchristelijke thema’s. Faun is nog veel meer, maar zoek dat lekker zelf op op wiki. Ik was vooral enthousiast over de muziek omdat het me deed denken aan de serie De Vikings op Netflix. De serie nam je mee naar de periode dat het christendom probeerden de Germanen, Saksen, Vikingen, Hottentotten en wie al niet meer tot zinnen te brengen. Zoals een ieder weet is dat aardig gelukt, maar de voorchristelijke (spirituele) cultuur is natuurlijk nog altijd ook een deel van onze bagage. We vinden dat terug in bijna alle christelijke feestdagen. Ze waren natuurlijk niet gek al die vroeg-evangelie-verspreiders. Ze moeten gedacht hebben, je kan ze niet alles afpakken, die barbaren. Dus om ze te paaien werden allerlei bestaande gebruiken en feesten, gebaseerd om natuurbelevingen, in de christelijke feestdagen geïntegreerd. Reuze interessant natuurlijk, maar daar wil ik het niet over hebben. Maar het begint wel met Faun.

Om de kerstkilo’s een beetje kwijt te raken, besloot ik een wandeling te maken ’s avonds in de directe omgeving. Het was donker en ik woon aan de rand van het dorp. Deels loop ik dus al langs de weilanden. Ik doe dit vaker, want ik heb meer kilo’s te verwerken dan louter de recente kerstkilo’s, maar dit terzijde. Het was donker en rustig, ik zet mijn nieuwe koptelefoon op, voor het eerst met bluetooth. Ik ben op 1 januari 2022 als het ware afgedaald in de 21e eeuw, maar dan wel met Faun om mijn hoofd. In het nieuwe jaar stap ik door de duisternis, overal in de verte kerstbomen die het recente lichtfeest duiden. We merken het nog niet, maar de dagen gaan weer lengen, de zonnewende bij de Steenbokskeerkring heeft plaatsgevonden. Nog drie maanden en de zon passeert de evenaar en weer drie maanden later is het hartje zomer.

Terwijl ik wandel geeft de muziek in de donkere avond een vervreemdend tijdsgevoel, het brengt allerlei fantasieën op hol over arme boeren die in deze omgeving hebben gewoond en geleefd, eeuwen geleden. Zouden die de muziek van Faun herkennen als hun muziek? Een inwoner van het verdronken dorp Leuffen bijvoorbeeld, hier vlakbij. Ik verplaats me dan in een Leuffenaar en een romanfiguur is in mijn hoofd geboren. Met mijn bluetooth op mijn kop waan ik me in de middeleeuwen, midden in de winter. Je reinste tijdsverwarring, maar op dat moment ben ik de eerste de beste anochronistische romanfiguur. Geen ridder, maar een boer ik denk dat dat realistischer is. En dan een boer die na een half uur lopen het zweet op de rug heeft staan. Het is op Nieuwjaarsdag ’s avonds om half tien nota bene 12 graden Celsius. De enige sneeuwpop die ik tegenkwam was een duidelijke neppert. Met Faun is de tijd niet alleen verwarrend maar ook de seizoenen een toonbeeld van verwarring.

Maar toch de beste wensen voor 2022!

Vorstelijke wandeling op het Zandslagenpad

Vlak voor Kerst 2021, de boel is weer dicht, maar niet zo dicht gelukkig dat een wandeling niet mogelijk is. Ook nog met een koffie-to-go onderweg of aan het begin/eind van de wandeling zoals hier bij de Gouden Molen in Rossem. Het is koud, maar zonnig en omdat de wind vandaag een vrije dag had, is het goed te doen. De windstilte heeft landelijk al weer gevolgen voor de luchtkwaliteit, maar langs de Waal hapte ik vooral gezonde winterlucht.


Rossem ligt in het Land van Maas en Waal. De wandeling begon op de Waaldijk, met in de wetenschap dat de Maas maar op een steenworp afstand stroomt. Meer MaasWalerig kun je het volgens mij niet krijgen. Er is weliswaar geen groene hemel, geen blauwe zon en het blikken harmonieorkest in de grote regenton had plaatsgemaakt voor een grote groep gakkende ganzen. Ganzen die onduidelijk samenschoolden in het gerijpte gras. Ook mooi hoor.

Het Zandslagenpad in Rossem en Hurwenen bewijst maar eens dat een mooie wandeling niets te maken heeft met het ideale wandelweer, met frisgroene lenteblaadjes en een oogverblindende bloemenpracht in de berm en de weilanden. Een waterig zonnetje, temperaturen net onder nul en een onverstoorbaar etende koe in de wei heeft ook zeker zijn charmes. De aanblik op bovenstaand exemplaar is het toppunt van Zen en schept de ruimte om het afgelopen jaar te overdenken en een motto te fabriceren voor 2022.

Ga ik links af, ga ik rechts af of blijf ik op de route die ik nu loop? Maar weet je wat het met motto’s is? Die laten zich niet vangen op een woensdag, vlak voor kerst in een waterig winterzonnetje terwijl de ganzen gakken in het gerijpte gras. Was het leven maar zo kneedbaar. En misschien is dat ook wel beter zo. Plannen is voor managers terwijl het leven vaak een kwestie is van gewoon doorlopen, de ene voet voor de andere en maar kijken wat je tegen komt. Voor dit moment zijn dat de Ot en Sien plaatjes langs de dijk en in Hurwenen en Rossem. Ik geniet er van, in het hier en nu.

Terwijl ik dit schrijf op deze eerste Kerstdag bedenk ik dat ik nog een hele week heb om met een motto het nieuwe jaar in te gaan. En mogelijk heb ik er nog wel een laatste klompenpad nodig dit jaar om iets moois te bedenken. Bijvoorbeeld in de week tussen kerst en Oud & Nieuw? Ik heb per slot van rekening nog 48 klompenpaden te gaan. Aan de andere kant, laten we eerlijk zijn, ook zonder motto leven de meeste mensen gewoon hun leven en wandelen ze langs ’s herenswegen, bijvoorbeeld op een klompenpad en genieten van grazende koeien, gakkende ganzen in gerijpt gras en de pittoreske plaatjes. Kortom ingrediënten voor een vorstelijke wandeling.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos