Wat is de baanbreker op het Baanbrekerspad?

De vraag stellen is het antwoord geven. Baanbrekend is natuurlijk met niet je mooiste schoenen, maar wel comfortabel door het gras banjeren in gezamenlijkheid met je meisje. Tja, al zijn we bijna dertig jaar getrouwd en meer dan dertig jaar bij elkaar, onze autoverkoper heeft het altijd samenzweerderig tegen mij over mijn meisje. Ik vind het goed. Bovendien ik vind twee paar voeten ook erg romantisch voor het samenzijn op het Baanbrekerpad. Minder romantisch is misschien dat ik systematisch iedere selfie met mijn partner in principe weiger tot groot verdriet van haar. Het is dus baanbrekend dat ik schijt heb aan de conventies en mijn eigen kop niet te pas en te onpas etaleer.

Het gevecht tegen het water in de omgeving van Ammerzoden heeft via het gemaal de naam gegeven aan dit klompenpad. Rivierenlandschap zoals op meer plekken in Nederland, maar overal weer een stukje anders. Al was het maar om de mooie luchten bij een wel zeer waterig zonnetje. En niet te vergeten de lome ontmoetingen met koeien in de uiterwaarden. Het is heerlijk wandelen in het domicilie van deze magnifieke dieren. Ik mag toch hopen dat de antiboerenlobby niet zo ver gaat dat we deze landschappelijke verworvenheden moeten gaan missen. Ik begrijp de problemen best wel, maar hoe erg is het om af en toe in een koeienvlaai te stappen?

En wie komt er gedurende de wandeling nu zomaar in Ammerzoden als je er niet hoeft te zijn? En eenmaal in Ammerzoden kan het kasteel Ammersoyen je niet ontgaan. Een prachtig kasteel tussen de sportvelden in, want een mens leeft niet alleen bij zijn historische geweten, ook het fysieke welzijn moet onderhouden worden. Een vluchtige blik op de geschiedenis van het kasteel leert dat het meerdere bestemmingen heeft gehad, van adellijk bezit tot nonnenklooster, maar het Gelders Landschap heeft nu de regie en kan dus onderdeel vormen van het Baanbrekerpad en dat is dan weer mooi meegenomen.

Meer foto’s zie ook op Instagram titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (17 oktober 2021)

Deze week weinig opvallende zaken. Ik heb mogelijk niet goed opgelet. Goed, er is nog geen kabinet. O ja, een kleine twitterhype rondom Sylvana Simons over dat het RIVM haar gelijk zou hebben gegeven omtrent het falende Coronabeleid van Rutte. Tromgeroffel binnen haar bubbel, maar in de rest van de media ben ik niets tegengekomen. De dansmarathon? Laat maar zitten. Derhalve een citaat uit een boek van Maya Angelou*. (p.24) (..Al de onbeantwoorde vragen uit je kinderjaren moeten uiteindelijk naar die stad teruggevoerd en daar beantwoord worden. In die vroege omgeving vinden de eerste ontmoetingen plaats met helden en boemannen, waarden en antipathieën en daar krijgen ze ook hun naam. In later jaren veranderen ze van gezicht, plaats en misschien van ras, tactiek, intensiteit en doelstelling, maar onder al die doordringbare maskers zitten voor altijd de wollenmutsengezichten van je jeugd.)

Samengevat, het probleem Nederland?

*Per toeval kwam ik dit boek tegen in onze  boekenkast, de eerste vijftig pagina’s nodigden uit om haar verzamelde werk te lezen. Een aanrader voor een ieder. Kijk maar wat je ermee doet en hoe je het interpreteert vanuit je eigen helden en boemannen! Saillant detail, ik lees op de cover dat Maya Angelou de mentor was van Operah Winfrey.

Geen hertjes op het Zeegsepad

Weet je wat het nadeel is om een klompenpad met een ander te lopen? Een verslag ervan kan altijd op waarheid worden aangevallen. Als ik alleen loop, kan ik verzinnen wat ik wil of de nadruk leggen op die zaken die ik van belang vind. Natuurlijk niet alles kan ik vertellen in pakweg 400 woorden en een paar foto’s. Het zijn mijn impressies en gedachtenkronkels, maar soms ook een kaal verslag. Bij de vorige wandeling met collega K. in Winssen was ze erg ontdaan dat ik geen melding had gemaakt van een hertje dat we troffen. Tja, ik had geen rekening gehouden met haar Bambie-complex, sterker nog, ik wist niet dat ze die had. Ik zal deze keer heel goed opletten, maar op het Zeegsepad in Ressen zijn we geen hertjes tegen gekomen. Wel hebben we uitgebreid berekeningen gemaakt van een te koop staand landhuis. Achter de komma was de 1,4 miljoen niet op te hoesten voor haar. Jammer. Ook jammer was dat de kerk in Ressen gesloten was. Ik herinner me de vorige keer op dit klompenpad dat het kerkje ook van binnen erg mooi was. Ja, het Zeegsepad heb ik voor de tweede keer gelopen. De eerste keer was in het pré-Corona tijdperk en toen deed ik nog niet aan verslagjes. Met de dwangneurose om van alle 132 een verslagje te doen, vond ik K. bereid om mee te wandelen. Als ze hier niet tevreden mee is, moet ze zelf maar een blogje maken.

Voor mee foto’s zie ook Instagram op het account titiissprakeloos

Laten de oude wijven blijven op het Horsthoekerpad

Soms komt het onverwacht samen. Bij de meeste klompenpaden heb je wel het gevoel dit is ok. Uiteraard was dat ook bij het Horsthoekerpad in de buurt van Heerde. Maar als afwisseling van landschappen gecombineerd wordt met heel aangenaam nazomerweer op 8 oktober jl. dan ben ik heel tevreden. In de softe sector hebben ze het dan vaak over ‘dit is een cadeautje’. Ik ben wat allergisch voor die term. Bovendien bij een cadeautje moet ik altijd denken aan de beleefheidsregels om de gever te bedanken. Zo heb ik het immers geleerd van mijn ouders. Maar wie moet ik in deze bedanken? De vrijwilligers die het mogelijk hebben gemaakt. De boeren die het mais nog niet hebben geoogst. De rijke landheren van weleer die hun landgoederen her en der in het landschap hebben gedropt? Of de gemeente Heerde die ook in de bebouwde kom laat zien dat het waarschijnlijk aangenaam wonen is in Heerde. Of moet ik iedereen gaan bedanken omdat het tegenwoordig door de klimaatsverandering in oktober en zelfs november niet ongebruikelijk is dat zachte dagen geen uitzonderingen meer zijn. Ik laat het hier maar bij, en spreek de hoop uit dat de ouwe wijven zich nog veelvuldig en langdurig uitstrekken in Heerde wijde en omgeving.

Doet ie het of niet, het Breukerengpad

De weersverwachtingen waren niet heel erg goed, eigenlijk slecht. Nu zal ik me niet voor ieder spatje een klompenpad ontlopen, maar het was afgelopen dinsdag niet heel fraai. Dus een andere keer maar. Om 9 uur scheen de zon, om tien uur was het helder om 11 uur idem. Snel de hond uitlaten en boodschappen doen en maar een kleine padje uitgezocht in de buurt. Je moet ze toch allemaal lopen. In de auto betrok het iets, maar kan gebeuren. Bij het uitstappen viel de eerste druppel. Een man een man, een woord een woord, ook naar mezelf toe. Want je kunt het niet maken om met een autorit je ecologische voetprint te vergroten en uiteindelijk niet te gaan wandelen.

Al waren de reacties niet laaiend enthousiast over dit pad op www.klompenpaden.nl, als je om je heen kijkt blijkt bijna ieder klompenpad zijn charme te hebben. Het was een fijne afstand om je hoofd te laten uitwaaien werd bij de commentaren geschreven. En dat klopt. Het pad is ook lang genoeg om je kop nat te laten worden. Klompenpad nummer 78 is een feit en hieronder een kleine selectie van wat kiekjes als bewijs. Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos.

Een gros woorden voor de week (9 oktober 2021)

Dit is de week van de honderden dillema’s die al jaren duidelijk waren en waarmee we nu geconfronteerd worden. Oorzaak, de explosie van de gasprijzen. Hadden we al niet lang echt moeten vergroenen? Hadden we kernenergie niet zo snel moeten opgeven? Hadden we wel moeten luisteren naar al die klagende Groningers? Hadden we de subsidies voor zonnepanelen en isolatie niet dwingender moeten gebruiken? Hadden we vriendjes moeten blijven met Poetin? Hadden we niet zulke grote groepen Nederlanders tegen de armoedegrens moeten laten zitten met hun tochtige huizen? Hadden we sowieso al lang afscheid moeten nemen van al die schurftige huisjesmelkers? Het is maar een beperkte greep van mijn vragen? En zullen we Rutte weer de schuld geven? Wel gemakkelijk, maar ik denk dat we vooral bij onszelf, het electoraat, te raden moeten gaan. We hebben wel weer een project om verder te polariseren. Gezellig!

Een gros woorden voor de week (4 oktober 2021)

Tsja……daar wil ik het eigenlijk bij laten voor deze week, maar dat zijn geen 144 woorden. Ik had me ermee verzoend dat Remkes het land gaat redden. Hij heeft alle gruzelementen vanuit het politieke midden bij elkaar geveegd en verordonneerd ‘jullie moeten maar gaan spelen ‘. Tsja dat doet hij in naam van Rutte als je het mij vraagt. Als Rutte echt naar de kiezer zou luisteren dan moet hij gewoon met Geert en Thierry aan de slag. Niet wenselijk, maar als hij links ook  bruuskeert, dan maakt Rutte het probleem Rutte alleen maar groter en duwt daarmee de kiezer naar de onregeerbare flanken. Hij krijgt onverwachte hulp van Wobke die zijn eigen geloofwaardigheid ook nog maar eens te grabbel gooit. Of is dit weer een mediahype?  Verder nog iets deze week over wappies en wokies? Nee gadverdamme, driewerf nee. Geen zin in. Tsja…….

Twee voor de prijs van één, Broekerpad en Oudenhorsterpad

Vroeger droeg bijna iedereen klompen, uitgezonderd misschien wat notabelen en mijnheer pastoor. Ik moest er aan denken toen ik 29 september 2021 mijn klompenpad in Scherpenzeel begon. Ik las commentaar dat het Broekerpad geen ‘echt’ klompenpad zou zijn. Nu zal mijnheer pastoor in Scherpenzeel vroeger waarschijnlijk niet aanwezig zijn geweest, maar alle schoolkinderen liepen waarschijnlijk op klompen naar school. Of ze nu van de boerderij kwamen, van de smid of de bakker. Dus alle paden, verhard of niet, konden rekenen op ‘wooden shoes’. Dat is voor mij de reden om een klompenpad niet af te rekenen op echtheid en de hoeveelheid grassprieten onder mijn wandelschoenen. Dit gezegd hebbende vandaag dus twee kleine wandelingen in de omgeving van Scherpenzeel.

Broekerpad

Er zijn dagen in mijn leven dat ik niet in Scherpenzeel kom, dus ik vind het alleraardigst om even sfeer te proeven. Ik leer dat er een groep Scherpenzelers is die vinden dat het dorp zelfstandig moet blijven. Ik zie dat het sport en verenigingsleven heel aanzienlijk is en her en der staan beslist aardige pandjes. En als we de bebouwde kom verlaten ontvouwt zich aan de rafelranden van Scherpenzeel en alleraardigst landschap met boerderijen, stukken Grebbelinie en vooral ook veel rust. Rust die ik zelf ook kan ervaren op de stukjes asfalt die er wel degelijk zijn. Al met al ben ik dik tevreden.

Oudenhorsterpad

Na de afronding van het Broekerpad, snel naar Woudenberg voor de start van het Oudenhorstpad met een import-Scherpenzeler die ik door middel van deze wandeling zijn eigen omgeving zal leren waarderen. En dat is gelukt, want deze Rotterdammert vond het de moeite waard. Ook het Oudenhorsterpad kenmerkte zich door de landelijke omgeving, nog meer Grebbelinie en rust ware het niet dat we uitgebreid het wel en wee van Feyenoord moesten doornemen. Voor de wedstrijd tegen Slavia Praag zijn we eensgezind, “We gaan winnen, maar met hoeveel is de vraag.” Ik heb vandaag al gewonnen met twee klompenpaden, 76 en 77 Ik ben dik tevreden.

Meer foto’s via Instagram titiissprakeloos

Tot wasdom komen op het Wiseperpad

In mijn leven heb ik al meerdere arboretums bewandeld. Nu is het woord niet allerdaags, maar het behoeft voor de gemiddelde volger van mijn klompenpaden geen nadere uitleg. Het Wiseperpad had ook weer zo’n arboretum op de route. Het is aangelegd in opdracht van graaf Paul van Limburg-Stirum. Maar nieuw voor mij was het pinetum. Ik had er nooit van gehoord en ben benieuwd of dit ooit in mijn actieve vocabulair opgenomen gaat worden. Voor de goede orde, een pinetum is een arboretum van naaldbomen. En het pinetum kreeg je er, dank zij de genoemde graaf zomaar bij op het Wiseperpad.

Het pinetum

Voor degenen die veel geschiedenis en politieke belangstelling hebben, zullen net als ik, de naam Van Limburg Stirum regelmatig tegenkomen. Het moeten volgens mij grote jongens zijn geweest en al eeuwenlang. Ik laat het meestal maar van me afglijden. Bij deze alvast sorry voor de nazaten die dit lezen. Maar vanaf nu zal deze grote naam bij mij verbonden zijn aan het landgoed IJsselvliedt alwaar deze nazaat tot 1948 gehuisvest was. Dit landgoed met zijn lanen is ook weer een prachtig onderdeel van het klompenpad. En over klompenpaden gesproken, op dat gebied kan ik ook een hele grote worden. Dit was mijn 75e en dus weer een jubileum. Op naar de honderd.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (25 september 2021)

Dit weekend mogen de Duitsers stemmen. Wie wordt de opvolger van Angela? Het afscheid van deze wijze staatsvrouw is zoiets als de Wende van 1989. Nog lang zal gesproken worden over voor- en na Angela. Als sociaaldemocraat zou ik op haar hebben gestemd, maar die kans is voorbij. Maar hebben we niet nog een Europese president nodig? Mutti kan toch niet zomaar verdwijnen? In Nederland  heeft Rutte niet de senioriteit van Frau Merkel. Dan moeten we hem nog minstens 15 jaar dulden om hem serieus te nemen. En dan nog. Hij doet in ieder geval verschrikkelijk zijn best om er nog vele jaren bij te plakken, bijvoorbeeld door Mona Keijzer te ontslaan. Zo creëert hij zijn eigen bedompte keizerrijk en is daarin zijn eigen hofnar.  We radicaliseren dus nog een tijdje door met zijn allen. God, heb medelij met mij en ons arme volk.