Voordat alle vrijwilligers in Klarenbeek en omstreken schrikken en hun vrije weekend gaan spenderen aan het mooi maken van het Klarenbeeksepad, dit is niet nodig. Er is helemaal niets mis met dit klompenpad. Alle lof voor dit klompenpadteam en als ze de credits willen hebben voor het uitzonderlijke fijne weer op 8 november, dan mag dat van mij ook. Met plezier heb ik een aantal kilometers in alle rust gelopen rondom Klarenbeek.
De achterstalligheid ligt vooral bij mij. Op 8 september 2019 liep ik dit pad met mijn partner. Welgeteld mijn tweede klompenpad en ik durf te beweren dat de charme van dit pad ongetwijfeld heeft bijgedragen aan mijn enthousiasme voor klompenpaden. Omdat ik me later heb voorgenomen om van ieder pad een verslagje te maken met foto’s en verder ook nog foto’s ook op Instagram te plaatsen (account titiissprakeloos) moest dit pad nog even in de herhaling. En dat is echt geen straf.
Al lopend moet ik denken aan een van de grootste dichters van Nederland en bedenk een parodie op zijn , denkend aan Holland…..
Lopend door Klarenbeek, zie ik oneindig groene kleuren, in verstild herfstlandschap. Ik stoei met mezelf of ik het woord traag moet toevoegen, maar uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat grasland en herfstbomen niet traag kunnen zijn. Ook niet statisch natuurlijk, want de vorige keer in september zag het er anders uit en ik kan u verzekeren dat april in Klarenbeek weer een geheel ander decor zal geven. Never een dull moment op een klompenpad.
En dat brengt me bij het volgende onderwerp, want ook dit pad heeft een primeur. Dit is het eerste klompenpad dat ik geheel alleen loop, mijn maatje de sigaret heb ik thuisgelaten. Ze zeggen dat een ex-roker zeeën van tijd krijgt om te vullen omdat hij niet meer hoeft te roken. Nu is het slechts mijn tiende dag, maar enige creativiteit is wel belangrijk om je dwangmatigheid rondom het roken te pareren. Dus we gaan maar eens overpeinzen of grasland traag kan zijn. Of ik verbaas me over details van het klompenpad die ik van twee jaar geleden heb onthouden. Het geheugen is toch een raar soort iets, net zoals verslaving trouwens. De mens moet nog veel leren van zijn eigen hersenactiviteit en in mijn geval dus ook afleren. Met de landelijke omgeving van Klarenbeek is er in ieder geval voldoende afleiding om de donkere (rook)krochten van mijn verslaafde brein af te leiden en te denken aan andere zaken. Dus dit is de tweede uitleg van het achterstallig onderhoud op het Klarenbeeksepad, mijn eigen achterstallige onderhoud welteverstaan. Ik vrees echter dat er onvoldoende klompenpaden zijn om dat naar volledige tevredenheid te bewerkstelligen.
Seizoenen gaan en komen (weer terug) en ook het nieuws komt en gaat. Vaak denk je, I’v heard it before. In de hedendaagse hype-tsunamis weet je de weg al helemaal niet meer te vinden. Als je als ouderwets blogger een stukje wil schrijven is de kwestie vaak al hopeloos verouderd en verworden tot de bekende mosterd na de maaltijd. En dan moet je je nog maar afvragen of iemand zit te wachten op jou mosterd om het nieuws met jouw mening te voorzien, soms pittig, maar vaak ook erg lief. Ik had er geen zin in de overgang naar vloggen, misschien inderdaad voor een andere generatie en andere karakters. Bovendien fanatiek het nieuws volgen maakt de mens tot een ware misantroop zeker als je de sociale media als middel hebt om je ‘boodschap’ te verspreiden.
Maar omdat het bloed toch kruipt waar het niet gaan kan, besloot ik vorig jaar ‘iets nieuws’ uit te proberen. Ik dwong me te beperken tot 144 woorden per week om zo de highlights te pakken. Mijn highlights wel te verstaan, dus een beetje de world according to…….zonder te duiden. Ik heb niet de pretentie dat de wereld er een stuk mooier van is geworden, ook niet lelijker trouwens. Ik weet niet eens of het goed gelezen is. Maar het is klaar met die 144 woorden. Ik ga broeden op weer wat anders, de 144 woorden zijn klaar.
Herfst in Gaanderen
Winter in Duiven
Lente in Lienden
Zomer in Doorwerth
Voor de trouwe lezers, dank voor jullie aandacht, voor de heimelijke lezers geldt hetzelfde en voor de anderen voor wie dit tot nu toe ongemerkt voorbij is gegaan zal ik een lijst maken van iedere gros, dus ieder week bijgesloten met de links. Kunnen jullie zelf beslissen of je wat gemist hebt. Maar eerst ter afsluiten nog 144 woorden voor het afgelopen jaar.
Het laatste gros voor het jaar, over 52 gewone weken in 2020 en 2021
Als parodie op ‘ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde’ zeg ik, ik hebben een woord gelegd in Space op aarde. Niet één, zelfs 7632. Voor wie? Voor mezelf zonder de illusie anderen te veranderen. Ik ben toch niet gek. Zelfs mijn mensbeeld is niet wezenlijk aangetast want dat was toch al bezoedeld. Ter afsluiting ga ik niet schelden op Mark Rutte en de hele bliksemse politieke bende. Dat is te goedkoop, bovendien liggen ze er niet wakker van. Ze hebben genoeg andere zaken om wakker van te liggen als ze zouden willen. Het afgelopen jaar was het jaar van de polarisatie op alle gebieden. Je wist het al jaren, maar door de corona is het zo nadrukkelijk duidelijk geworden. Ik ben geloof ik niet zo heel trots meer op Nederland. We zijn slechts een landje van dertien in een gros.
Wat heb ik me vergist die eerste keer op het Ganderpad. Ik zat nog in het prille begin van mijn klompenpadloopbaan. Ik denk dat dit het 7e pad was. Over voorgaande wandelingen was ik om uiteenlopende redenen zeer enthousiast, maar met deze kreeg ik de klik niet. We schrijven 20 november 2019. Met gemengde gevoelens liep ik het Ganderpad voor de tweede keer, voor een belangrijk deel omdat alle paden gelopen moeten worden en voorzien van een stukje tekst en een paar foto’s. Het weer zat vandaag mee, dat was de vorige keer anders. Het was mistig en kil, de zon deed haar best om zich door de wolken te vechten. Maar ’s morgens wist je al, dat gaat niet lukken. Het bleef somber. Vandaag was het mooi weer en ik startte meteen met de routeverlenger, die had ik toen niet gelopen. Verder kan ik me zo voorstellen dat we ons vergist hebben in de route, want vandaag ben ik op stukken geweest waarvan ik zeker weet dat ik er niet eerder ben geweest. Ook rond Doetinchem ontspon zich het allercharmantste Achterhoekse landschap in al haar prachtige facetten. Ter vergelijk, een foto van bijna twee jaar geleden.
Ook vandaag speelde de zon af en toe met mijn gemoed om me maar duidelijk te maken, ik schijn wel op de Achterhoek maar zorg jij er maar voor dat er een leuk verhaaltje geplaatst wordt. Of het leuk is, daar ga ik niet over. Wel weet ik zeker dat het Ganderpad via in ieder geval de foto’s (zie ook Instagram titiissprakeloos) een boost zal krijgen. Wat jullie?
Het is zo’n zondagmorgen waarbij het niet erg was dat je niet echt kon uitslapen. De lucht was blauw en de ruiten van de auto moesten voor het eerst dit jaar gekrabd worden. De ochtendfrisheid beloofde al veel goeds voor de rest van de dag. Zelfs de maan, die een paar dagen ervoor volledig zichtbaar was, wist van geen wijken. Ook de maan wilde getuige zijn van deze prachtige ochtend op het Oldenallerpad. Wazig was ze nog aanwezig om mij als wandelaar gade te slaan, ik was dus niet alleen. En als de bloemen een bewustzijn hadden dan wisten ze met de eerste vorst dat ze vandaag voor het laatst nog even zouden kunnen vlammen. Na vandaag zou het alleen maar minder worden en moesten ze weer wachten tot het komende jaar. Maar bloemen hebben geen bewustzijn, dus ik dacht het in al mijn melancholie maar voor de bloemen. De laatste maisvelden zullen in deze dagen capituleren, het groen gaat definitief plaats maken voor allerlei tinten bruin. Dat is onontkoombaar, maar vandaag was het nog voornamelijk groen. Groen onder mijn voeten, groen in de bermen en groen in de verten. Ik wilde dat het groen was en dat kon op het Oldenallerpad. Het mocht deze dag nog een pietsie zomers lijken op het Oldenallerpad, maar zeker in mijn hoofd.
En de mooie gebouwen op dit pad? Ze konden zich kleden op het groen, met hier en daar een tintje bruin, dan kunnen ze zien hoe dat staat over enkele weken. Misschien denken ze al na over een wit kleed over enkele maanden. Maar ik denk het niet, ze pronken nog met hun groene omlijsting en ze zien het in de spiegel. Het is goed zo en stiekem kijk ik mee.
Wie of wat bepaalt het (zelf)beeld over de Nederlanders? Zijn dat de resultaten van het Nederlands elftal of de van links naar rechts huppende Oranje Leeuwinnen. Of vereenzelvigen wij ons met het twittergevechten van Rutte met de Sloveense premier en de muitende Polen die de rechtsstaat Nederland in twijfel trekken door de toeslagenaffaire. Ik voel geen verantwoordelijkheid in deze. Maar ook ik gebruik(te) wel eens gemeenplaatsen zoals dat wij Nederlanders vrijgevig, gastvrij, maar ook lomp en lawaaierig zijn. O ja, wij zijn liberaal en progressief. Duh….. Een opmerkelijk feitje las ik deze week over het gemiddelde groentegebruik van de Nederlander. Wij eten het allerminste groente in Europa, slechts 58 kilo per jaar tegenover 300 kilo door de Kroaten. Ik dacht dat wij zo’n gezond volkje waren? Werk aan de winkel voor Caroline. Nog vaker op tv om ons weer aan de spruitjes te krijgen.
De vraag stellen is het antwoord geven. Baanbrekend is natuurlijk met niet je mooiste schoenen, maar wel comfortabel door het gras banjeren in gezamenlijkheid met je meisje. Tja, al zijn we bijna dertig jaar getrouwd en meer dan dertig jaar bij elkaar, onze autoverkoper heeft het altijd samenzweerderig tegen mij over mijn meisje. Ik vind het goed. Bovendien ik vind twee paar voeten ook erg romantisch voor het samenzijn op het Baanbrekerpad. Minder romantisch is misschien dat ik systematisch iedere selfie met mijn partner in principe weiger tot groot verdriet van haar. Het is dus baanbrekend dat ik schijt heb aan de conventies en mijn eigen kop niet te pas en te onpas etaleer.
Het gevecht tegen het water in de omgeving van Ammerzoden heeft via het gemaal de naam gegeven aan dit klompenpad. Rivierenlandschap zoals op meer plekken in Nederland, maar overal weer een stukje anders. Al was het maar om de mooie luchten bij een wel zeer waterig zonnetje. En niet te vergeten de lome ontmoetingen met koeien in de uiterwaarden. Het is heerlijk wandelen in het domicilie van deze magnifieke dieren. Ik mag toch hopen dat de antiboerenlobby niet zo ver gaat dat we deze landschappelijke verworvenheden moeten gaan missen. Ik begrijp de problemen best wel, maar hoe erg is het om af en toe in een koeienvlaai te stappen?
En wie komt er gedurende de wandeling nu zomaar in Ammerzoden als je er niet hoeft te zijn? En eenmaal in Ammerzoden kan het kasteel Ammersoyen je niet ontgaan. Een prachtig kasteel tussen de sportvelden in, want een mens leeft niet alleen bij zijn historische geweten, ook het fysieke welzijn moet onderhouden worden. Een vluchtige blik op de geschiedenis van het kasteel leert dat het meerdere bestemmingen heeft gehad, van adellijk bezit tot nonnenklooster, maar het Gelders Landschap heeft nu de regie en kan dus onderdeel vormen van het Baanbrekerpad en dat is dan weer mooi meegenomen.
Deze week weinig opvallende zaken. Ik heb mogelijk niet goed opgelet. Goed, er is nog geen kabinet. O ja, een kleine twitterhype rondom Sylvana Simons over dat het RIVM haar gelijk zou hebben gegeven omtrent het falende Coronabeleid van Rutte. Tromgeroffel binnen haar bubbel, maar in de rest van de media ben ik niets tegengekomen. De dansmarathon? Laat maar zitten. Derhalve een citaat uit een boek van Maya Angelou*. (p.24) (..Al de onbeantwoorde vragen uit je kinderjaren moeten uiteindelijk naar die stad teruggevoerd en daar beantwoord worden. In die vroege omgeving vinden de eerste ontmoetingen plaats met helden en boemannen, waarden en antipathieën en daar krijgen ze ook hun naam. In later jaren veranderen ze van gezicht, plaats en misschien van ras, tactiek, intensiteit en doelstelling, maar onder al die doordringbare maskers zitten voor altijd de wollenmutsengezichten van je jeugd.)
Samengevat, het probleem Nederland?
*Per toeval kwam ik dit boek tegen in onze boekenkast, de eerste vijftig pagina’s nodigden uit om haar verzamelde werk te lezen. Een aanrader voor een ieder. Kijk maar wat je ermee doet en hoe je het interpreteert vanuit je eigen helden en boemannen! Saillant detail, ik lees op de cover dat Maya Angelou de mentor was van Operah Winfrey.
Weet je wat het nadeel is om een klompenpad met een ander te lopen? Een verslag ervan kan altijd op waarheid worden aangevallen. Als ik alleen loop, kan ik verzinnen wat ik wil of de nadruk leggen op die zaken die ik van belang vind. Natuurlijk niet alles kan ik vertellen in pakweg 400 woorden en een paar foto’s. Het zijn mijn impressies en gedachtenkronkels, maar soms ook een kaal verslag. Bij de vorige wandeling met collega K. in Winssen was ze erg ontdaan dat ik geen melding had gemaakt van een hertje dat we troffen. Tja, ik had geen rekening gehouden met haar Bambie-complex, sterker nog, ik wist niet dat ze die had. Ik zal deze keer heel goed opletten, maar op het Zeegsepad in Ressen zijn we geen hertjes tegen gekomen. Wel hebben we uitgebreid berekeningen gemaakt van een te koop staand landhuis. Achter de komma was de 1,4 miljoen niet op te hoesten voor haar. Jammer. Ook jammer was dat de kerk in Ressen gesloten was. Ik herinner me de vorige keer op dit klompenpad dat het kerkje ook van binnen erg mooi was. Ja, het Zeegsepad heb ik voor de tweede keer gelopen. De eerste keer was in het pré-Corona tijdperk en toen deed ik nog niet aan verslagjes. Met de dwangneurose om van alle 132 een verslagje te doen, vond ik K. bereid om mee te wandelen. Als ze hier niet tevreden mee is, moet ze zelf maar een blogje maken.
Voor mee foto’s zie ook Instagram op het account titiissprakeloos
Soms komt het onverwacht samen. Bij de meeste klompenpaden heb je wel het gevoel dit is ok. Uiteraard was dat ook bij het Horsthoekerpad in de buurt van Heerde. Maar als afwisseling van landschappen gecombineerd wordt met heel aangenaam nazomerweer op 8 oktober jl. dan ben ik heel tevreden. In de softe sector hebben ze het dan vaak over ‘dit is een cadeautje’. Ik ben wat allergisch voor die term. Bovendien bij een cadeautje moet ik altijd denken aan de beleefheidsregels om de gever te bedanken. Zo heb ik het immers geleerd van mijn ouders. Maar wie moet ik in deze bedanken? De vrijwilligers die het mogelijk hebben gemaakt. De boeren die het mais nog niet hebben geoogst. De rijke landheren van weleer die hun landgoederen her en der in het landschap hebben gedropt? Of de gemeente Heerde die ook in de bebouwde kom laat zien dat het waarschijnlijk aangenaam wonen is in Heerde. Of moet ik iedereen gaan bedanken omdat het tegenwoordig door de klimaatsverandering in oktober en zelfs november niet ongebruikelijk is dat zachte dagen geen uitzonderingen meer zijn. Ik laat het hier maar bij, en spreek de hoop uit dat de ouwe wijven zich nog veelvuldig en langdurig uitstrekken in Heerde en de wijde en omgeving.
De weersverwachtingen waren niet heel erg goed, eigenlijk slecht. Nu zal ik me niet voor ieder spatje een klompenpad ontlopen, maar het was afgelopen dinsdag niet heel fraai. Dus een andere keer maar. Om 9 uur scheen de zon, om tien uur was het helder om 11 uur idem. Snel de hond uitlaten en boodschappen doen en maar een kleine padje uitgezocht in de buurt. Je moet ze toch allemaal lopen. In de auto betrok het iets, maar kan gebeuren. Bij het uitstappen viel de eerste druppel. Een man een man, een woord een woord, ook naar mezelf toe. Want je kunt het niet maken om met een autorit je ecologische voetprint te vergroten en uiteindelijk niet te gaan wandelen.
Al waren de reacties niet laaiend enthousiast over dit pad op www.klompenpaden.nl, als je om je heen kijkt blijkt bijna ieder klompenpad zijn charme te hebben. Het was een fijne afstand om je hoofd te laten uitwaaien werd bij de commentaren geschreven. En dat klopt. Het pad is ook lang genoeg om je kop nat te laten worden. Klompenpad nummer 78 is een feit en hieronder een kleine selectie van wat kiekjes als bewijs. Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos.
sprakeloos verhalen 