Plaatjes en Kletspraatjes: De Catwalk lonkt!

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Met kleding kopen ben ik heel gemakkelijk. Binnen een minuut weet ik wat ik wil, en vooral wat ik niet wil. Ik moest een broek. Maar ik was nu niet alleen en dan wordt het in de regel iets gecompliceerder. Mijn ongelooflijke koopsnelheid wordt dan geremd door ,,O dit is leuk!, of dat kan absoluut niet! of nog erger ,,Dit is helemaal in!” Vooral die laatste opmerking slaat bij mij helemaal dood. Als ik twee jaar geleden een broek mooi vond, dan vind ik het nu nog steeds mooi ook al zeggen ze op TikTok, in Milaan of het modeblad KNIP dat een broek die ik mooi vind zo 2021 is, dan word ik recalcitrant. Natuurlijk ga ik niet in een wijde rode tuinbroek uit de jaren zeventig lopen. Niet omdat het uit de jaren zeventig is, maar omdat ik niet van een wijde rode tuinbroek houdt. Nu niet, tien jaar geleden niet en over 20 jaar nog steeds niet.

Na twee winkels had ik er al genoeg van, maar gewillig liet ik me meevoeren naar nog een winkel. Ik moest nog steeds een broek. Een vriendelijke dame met winkelpekinees monsterde ons en schatte ons in. ,,Ik wil een broek.” Ze trok mijn polo een beetje omhoog om te kijken welke maat ik had. Samen kwamen we uit op maatje 36, of maat 36 zo u wilt. Ze legde me uit dat ze ieder klant qua postuur vergeleek met haar echtgenoot en ze  zat er zelden naast. De eerste de beste broek die ze pakte beviel me. Ze wees me voor de zekerheid nog op een artificiële beschadiging. Ik kon er mee leven, modieus of niet, zolang er maar geen gat in zit. Hij paste, zat lekker en eigenlijk een beetje te lang. Maar geen nood, de mode schrijft voor dat het omslaan van de broek in is. Mijn recalcitrante ik wilde reageren, maar och. Ze bracht het vol overtuiging en mijn eega was blij met een medestander om mijn eigenwijze modebeeld een beetje bij te schaven. En toen kwam het, hoe ze het wist weet ik niet, maar ze wilde me een wit overhemd laten passen. Om te laten zien hoe je die, ondanks wat welvaartsproblemen rond de navel, goed kunt dragen. Ik houd van witte overhemden. Netjes met het overhemd in de broek kwam ik aan paraderen. ,,Nu moet ik even met de hand achter je broekrand, vind ik niet erg hoor!? Mijn hele Victoriaanse inborst protesteerde, maar allez, mijn vrouw was erbij dus ik voelde me veilig. Mijn mouwen werden eigentijds in orde gebracht, een paar kekke schoenen voor het plaatje, een bijpassende riem en twee kettinkjes om het zaakje te complementeren.

En het plaatje kwam. Mag ik een foto maken voor Facebook en Instagram? Dat is een slimme zeg, je geeft de eerste de beste Sallandse boer het gevoel dat ie fotomodel is en hij wordt zo toegeeflijk als wax. Ik zei al, de dame monsterde ons en heeft dat goed gedaan. Ik een meegaand type en mijn vrouw die met mij als lijdend voorwerp graag wat mode-educatie in mij wilde pompen. Met een belangrijk deel van de outfit liepen we de winkel uit en we hebben ook de foto’s nog. Al met al een geslaagde vakantiedag en stof tot nadenken om mijn loopbaan misschien nog een andere draai te geven. Wie weet word ik nog wel een modepoppetje, of modepop zo u wilt.

Zelfcensuur op mijn eerste vakantieavontuur met de Grutto!

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Waar dit blogje naar toe moet gaan, ik heb nog geen idee. Het kan een eerste verslag zijn van een geslaagde vakantiedag thuis. Of misschien wordt het wel een filmrecensie. Mogelijk evolueert het tot een maatschappij kritisch stukje, hoewel voor de hits is dat niet zo slim. Mijn lezerspubliek opteert voor luchtigheid en niet nog een meninkje in de mêlee van andere meninkjes. We zullen wel zien.

Omdat we niet meteen weg gaan in onze vakantie, besloten we om de dagen niet in landerigheid te ver-rommelen ondanks de hitte. De warmte weerhield ons ook al van allerlei projecten en projectjes waar we ook geen reet zin in hadden. Het was dus een uitstekend idee om naar de film te gaan in misschien wel het mooiste filmhuis van Gelderland, namelijk Zevenaar. Sinds ik eind mei een voltreffer heb gemaakt op mijn mobiel van een grutto, ben ik fan. Zeker met de wetenschap dat de vogel in 2015 is uitgeroepen tot de nationale vogel van Nederland. En sinds vandaag begrijp ik waarom.

In de prachtige docufilm van Ruben Smit wordt uiteengezet wat de grutto bindt aan Nederland. Hoe dit in de loop der eeuwen is toegenomen, maar de laatste decennia weer minder wordt, met name de door de intensivering van de landbouw ondanks de ondersteuning van veel boeren om achteruitgang van de soort tegen te gaan. De kijker wordt vanuit het perspectief van de grutto meegenomen van Estland naar Nederland, vanuit Senegal op de tocht terug naar Nederland via Portugal en Frankrijk. Maar ook de IJslandse Grutto komt ter sprake. Op IJsland wordt door klimaatverandering, een vroeger beginnende lente de omstandigheden voor de Grutto steeds beter. Het is vergelijkbaar met Nederlandse omstandigheden tot 1980 wat van Nederland een typisch gruttoland maakte. Ik vond de documentaire af en toe thrillerachtige moment hebben. Hoewel, je kan de documentaire ook bekijken als een jaardagboek van de vogel in alle seizoenen en tijdens zijn reizen. Het altijd maar doorgaan van het leven, oftewel het petermobilé van de grutto. Tegelijkertijd word je geconfronteerd met de klimaatsveranderingen die het leefgebied van de grutto sterk doen veranderen. Het altijd maar doorgaan van de grutto is dus helemaal niet zo vanzelfsprekend. Voor een vogel die de status heeft van nationale vogel in Nederland zou dat heel jammer zijn.

Grutto van Ruben Smit, Gouden Kalf winnaar heeft van onze eerste vakantiedag een geslaagde dag gemaakt. Het is dus een beetje een filmrecensie geworden met een licht maatschappelijke kritische ondertoon. Bovendien waande ik me als klompenpadwandelaar anderhalf uur in de weilanden zonder last te hebben van de tropische hitte. Grutto! Een aanrader.

Naschrift:

Nu kan ik het hierbij laten, maar niet zonder de vermelding dat ik het verslag nog veel spannender had kunnen maken. Tijdens de film had ik uit voorzorg een paar foto’s gemaakt ter opleuking van dit blogje. De reacties van mijn huisgenoten waren van bijna hysterisch tot opperste verbazing. Ik zou me schuldig maken aan diefstal door een eigen kiekje in het donker te gebruiken voor dit blog!!! Belachelijk natuurlijk, maar ik ben er van overtuigd dat om hun gelijk te krijgen ze me nog zouden aangeven. In mijn recalcitrante bui zag ik er wel een leuk verhaal in. Dat ik ontboden wordt op het politiebureau omdat ik de foto’s niet van mijn blog wil halen in verband met de auteursrechten. Zou misschien leuk zijn geweest, maar ja, het is niet alleen mijn eerste vakantiedag. Ik ben gezwicht voor de druk. Mochten mensen bovenstaande foto van mijn hand willen gebruiken. Ga gerust je gang. Het is leuk dat je me daarbij noemt, maar wil je dat niet, ook goed. Ik heb toch geen zoekmachines om dat te traceren. De grutto, zeker deze van mij, is van iedereen toch?

Slingers ophangen op het Pelserpad

/ sprakeloosid / 1 reactie

Er zijn van die uitdrukkingen die mij diep laten nadenken over de houdbaarheid ervan. Zo is tegenwoordig een veel gehoorde uitdrukking, ‘het leven is een feestjes, maar je moet zelf de slingers ophangen!!’ Ik heb daarbij twee levensgrote bezwaren. Wie beweert dat het leven (altijd) een feestje is? Wil ik wel altijd feest? Misschien ben ik wel de notoire partypooper met kritische vragen die zich standaard ontpopt tot de muurbloem op het feest? En dan het tweede bezwaar, stel dat ik dat allemaal toch niet ben. Dus iemand met een opgeruimd karakter en een optimistische levenswandel, altijd in voor feestelijkheden en niemand in de weg zal lopen bij welke feestgedruis dan ook. In dat geval vraag ik me af moet een feest met slingers en andere uiterlijkheden worden gevierd? Een feestje zonder dat er allerlei uiterlijke kenmerken aan te pas komen, is dat ook een feest?

Vandaag was het zo ver, mijn 100e klompenpad in de ideale omstandigheden gelopen met mijn vrouw. Het Pelserpad was bovendien een erg aangename wandeling weten we nu, dus inwendig is het een feestje geworden met een heerlijke schnitzel na afloop in Ermelo, over inwendig gesproken! Maar moet iemand dat aan mij zien? Ik heb geen slingers meegenomen om het heuglijke feit te benadrukken. Tegenwoordig mag dat niet misschien niet meer in verband met milieuoverwegingen. De stikstofwaarde van slingers is me volledig onbekend trouwens. Onderweg hingen er wel heel veel vlaggen en ik had net kunnen doen alsof deze voor mij waren Maar u weet wel beter.

Mijn honderdste dus, 98 verhaaltjes, twee klompenpaden moeten nog overgedaan worden omdat ik toen nog geen foto’s maakte en klompenpadblogjes schreef. Dat komt helemaal goed. Een mijlpaal op het Pelserpad en ik heb feestelijk genoten. Kiekjes heb ik in ruime mate gemaakt waarvan er een paar op dit blog en een deel op Instagram (titiissprakeloos).

Na bovenstaande gelezen te hebben kunt u bedenken, waarom zoveel woorden èn een blog terwijl hij geen feestje wil, laat staan slingers. Nu, mijn antwoord is, het leven hoeft geen feest te zijn, maar het leven hoeft ook niet met consequent gedrag aan elkaar te hangen. Misschien is dat wel het feest?

Positief Karma op het Gravenslootpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen
En dan sta je in een keer in Woerden. Geheel tegen mijn gewoonte in startte ik niet bij het officiële begin van het Gravenslootpad, maar bij het station in Woerden vanwege zekerheid van parkeren. In Kamerik was dat niet helemaal duidelijk voor mij. Woerden, ik was er ooit geweest in 1990 voor een sollicitatiegesprek. Ik herkende het niet terug, of beter gezegd, ik had geen actieve herinneringen meer aan Woerden. Maar het zal wel helemaal veranderd zijn. De dag zelf herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ik was veel te vroeg in Woerden en ik nam de bus naar Kamerik. Daar zat toen de Algemeen Christelijke Politiebond. Als net afgestudeerd bestuurskundige solliciteerde ik maar een eind in het rond. Een baan vinden voor jongeren was toen net zo moeilijk als tegenwoordig een huis vinden voor jongeren. Te vroeg in Kamerik, in de hoop dat er een horecagelegenheid open was. Niets, dan lopen we maar weer terug naar Woerden, tijd zat en nemen we een latere bus weer terug naar Kamerik. Had ik even geen rekening gehouden met het feit dat de bussen maar heel sporadisch liepen. Geen bus meer om op tijd voor de tweede keer in Kamerik te geraken. Wat nu? Flink doorstappen maar, en met een bezwete kop bij mijn sollicitatie aankomen. Er zit niets anders op, geld voor een taxi had ik niet bij me. Maar na 200 meter werd er achter me gebeld. Twee bakvissen van 14 jaar op grote omafietsen reden langs me op en riepen: ,,Spring maar achter op, we moeten naar Kamerik.” Ik weet niet of ze van een strak in het pak zittende ex-student hadden verwacht dat ik het aanbod zou aannemen, maar ik deed het wel. Ze hadden blijkbaar niet geleerd van hun ouders dat ze geen vreemde mijnheren mochten meenemen. Kijkend tegen een ranke meisjesrug, weliswaar 25 kilo terug, kwam ik op tijd voor mijn gesprek. Het mocht niet baten, afgewezen. De wereld van de politie met mij erbij had er anders uitgezien, in ieder geval mijn leven zou anders gelopen zijn. Dan had ik de dames misschien mijn hele leven tegengekomen en glimlachend gezegd, dank zij jullie heb ik de baan. Het mocht niet zo zijn en nu maak ik blogjes over klompenpaden.

Het Gravenslootpad is een alleraardigste wandeling, maar wel een tussendoortje. Voor 6 augustus heb ik met mijn partner afgesproken het 100e klompenpad te lopen, maar dan moet nummer 99 ook voltrokken zijn. Het Gravenslootpad had ik uitgekozen. Een prachtig begin vanaf het station in Woerden, je loopt door landgoed Bredius. En heel opvallend voor mij als Oosterling, de hoeveelheid mensen die vriendelijk goedendag zeiden. Ik moet iets aan mijn vooroordelen over de Randstad doen. Aan de andere kant, ik had het kunnen weten, want dertig jaar terug werd ik belangeloos vervoerd door twee jonge scholieren. Toch? Al hebben ze me geen toeristische route getoond, want dat doe ik vandaag met de benenwagen. Zoals ik al zei een hele fijne wandeling door weilanden, met prachtig vergezichten.

Nog even in het stadje zelf kijken en op de terugweg naar het station komt de aap uit de mouw. De vriendelijkheid van de gemiddelde Woerdenaar is helemaal niet spontaan, ze moeten van de gemeente. Middels leuzen in het publieke domein worden ze opgeroepen om vriendelijk te doen tegen vreemdelingen zoals klompenpadlopers. Aan de andere kant, er zijn slechtere overheidsmaatregelen te bedenken.
Meer foto’s zie ook mijn Instagram account titiissprakeloos.

Het zondagse zakgeld brandt in de zak op het Schaarsbergenpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen
Het is lang geleden, maar gisteren was het een ouderwetse déjà vu momentje. Op je 56e nota bene kreeg ik van moeders zakgeld. Voor een kop koffie met iets lekkers of een lunch. Ze wist dat ik samen met partner een nieuw klompenpad ging lopen in Schaarsbergen. Zelf lopen zit er niet meer bij, maar middels foto’s en/of verhalen kijkt ze op de achtergrond wel eens mee. Het ontbijt was net achter de kiezen, maar bij het pannenkoekenhuis wilde ik al best wel een kop koffie met appeltaart. Was er niet een premier, al weer meer dan vijftien jaar geleden, die riep eerst het zuur en dan het zoet. Ook de wetenschap dat ik de hoon van mijn vrouw zou moeten trotseren om zo snel na het ontbijt de calorieënteller al weer te laten oplopen voor deze dag, weerhield me om het voorstel te plaatsen. Eerst het zuur en dan het zoet. Maar het Schaarsbergenpad was helemaal niet zuur, integendeel.

Deze nieuwste aanwinst in de familie der Klompenpaden mag er wezen. Ik had me geprepareerd op een pure boswandeling, maar het was echt meer. Met hier en daar boerderijen, vennetjes en de al beginnende bloei van de heide. Een zeer afwisselende wandeling. Verder hadden we op dit tijdstip, op deze plek nabij Arnhem op de Veluwe veel meer mensen verwacht. We waren niet de enige, maar het was eigenlijk best rustig. Wat doen die mensen allemaal na het ontbijt op zondagochtend vraag ik me af. Ik heb me al jaren verzoend dat het lopen van een klompenpad wel een beetje begint te passen bij mijn leeftijd, maar al die anderen dan. Misschien hebben zij geen zakgeld gekregen van hun moeder en zijn ze nu op de koffie bij hun moeders om geld los te peuteren? Wie zal het zeggen.

Ik mag me voor vandaag gelukkig prijzen. Een fijne wandeling met het beste gezelschap, ik kan mijn eigen lunch zonder problemen betalen, maar ik krijg het ook nog in mijn schoot geworpen. En het is rustig, heel rustig. Ik weet niet of ik wel op vakantie hoef deze zomer. Ik heb gedurende de hele wandeling niet meer aan appelgebak of uitsmijters gedacht, maar tegen het einde van de wandeling plopte het op, alles kwam bij elkaar. Een fijne wandeling afgerond en een gesubsidieerde lunch in nog steeds goede gezelschap. Praise the Lord, Halleluya !
Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Plaatjes en Kletspraatjes: De zwarte cross-ontmaagding.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Kun je je aangesproken voelen bij de warme woorden ‘Welkom Thuus’ als je er nog nooit geweest bent? Voor mij is het antwoord volmondig ja, dat kan. 15 juli 2022 was ik voor het eerst op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde. Ik voelde me welkom en ik was meteen thuus. Het kan echt. Zo’n kleine 20 jaar geleden stond ik op camping Beusink in Lievelde. Toen heb ik over het terrein terrein van de Zwarte Cross gelopen (De Schans) Op die camping kwamen steeds meer tenten van de bouwers van de Zwarte Cross. Je voelde wel de kriebelende spanning van alle betrokkenen. Ik had geen aandrang om te gaan. Ook niet toen ik naar een concert van Jovink was geweest in Didam omdat ik er voor de Gelderlander een stukje over mocht schrijven. Het is een lovend stuk geworden en dat kwam toen recht uit mijn hart. Het heeft tot 2022 geduurd toen ik ja zei op de suggestie van mijn vrouw die opperde “Zullen we naar de Zwarte Cross op vrijdag?” Het kwartje is gevallen, een soort van Zwarte Cross-ontmaagding als het ware.

Wat is dan thuiskomen? Biertje, ongedwongen sfeer, humor en veel, heel veel keus in muziek en theater. Maar het is volgens mij vooral, naast de uitstekende organisatie op alle fronten waar bijna aan ieder detail is gedacht, het publiek dat het festival maakt. Ik ben geen Achterhoeker, getogen in Salland en woon inmiddels al weer zo’n 25 jaar in de Liemers. Het bijt elkaar allemaal niet, sterker wat bijt elkaar wel op de Zwarte Cross?  Het is een beetje één grote love&peace-attractie in de boertige weide van Tante Rikie. In tijden waarin we van de ene naar de andere crisis denderen, is het ook wel een beetje een festival van de Hoop.

In dit thuisgebeuren was het eerste dat we zagen een band De Ponders. Jordanese Levensliederen op een reggaebeat, een geniaal concept. Stukjes race meegepakt en slenteren, toen we onverwacht werden geconfronteerd met Drukwerk. Jaren niet meer aan Harrie gedacht (sorry Harrie) maar veel liedjes kwamen als vanzelf weer boven. Tussendoor lopen over het immense terrein (24.000 passen gemaakt) hier en daar stilstaan en even kijken. De planning voor de avond was Danny Vera, De Heinos en Dropkick Murfys. Danny was goed, De Heinos betekende met Normaalnummers feest en toen werd het tegen elf uur. Op aanraden van mijn zoon naar de Dropkick Murfys, maar we waren moe na 12 uur Zwarte Cross. We keken elkaar aan en geloofden het wel. Misschien heel jammer en een gemiste kans, maar het voordeel van thuis welkom zijn: Alles kan, maar niks mot.

Volgend jaar weer.

TIP

Voor de Zwarte Crossgangers die dit vanavond in hun bedje lezen en dit te veel woorden vinden, morgen weer een nieuwe dag want Alles kan, maar niks mot. Misschien wel herlezen na de ongetwijfeld wijze preek van Eus ( Özkan Akyol) in de oecumenische dienst. Ik zou er graag bij zijn geweest. Veel plezier nog.

Wijsheden van een Amsterdams filosoof krijgt op humoristische wijze een eigen(tijdse) invulling. Humor een belangrijk concept van de Zwarte Cross die niet overal goed begrepen wordt.
Als de humor niet vanuit de Zwarte Cross organisatie komt, dan nemen de bezoekers ze zelf wel mee. Een van de vele voorbeelden.
Alsof tante Rikie hier optreedt als Anny Vera, de zus van de beter bekende Danny. Eigen humor.

Plaatjes en een kletspraatjes: Pas op, heksenverbranders in aantocht.

/ sprakeloosid / 2 reacties

Op zomaar een zondag loop ik geheel onverwacht mee met een stille tocht ter herdenking van ene Aleyda uit Almen die in 1472 levend verbrand werd als heks. Nu ken ik Aleyda niet persoonlijk, maar twee jaar geleden ging mijn vrouw al naar de voorstelling De heks van Almen. Ik had er wel wat van meegekregen. Of ik zondag mee naar de openluchtvoorstelling in Bredevoort ging? Ik zou liegen als ik meteen stond te springen, maar met de kennis van nu heb ik er geen spijt van, De heks van Almen. (Zou dat tegenwoordig niet beter ‘totheksgemaakte’ kunnen heten? Het is zomaar een oprisping.)

Na afloop wilde mijn vrouw ook even mee ter herdenking en een kaarsje branden op het kerkplein. En daarna was er een schnitzel op het plein, want we liepen toch toevallig langs een gezellig terras in Bredevoort. Maar vooraf dus de voorstelling. Ik vat het even heel kort samen. Voor meer details verwijs ik naar de site, want ze spelen komend weekend weer in Bredevoort en ook elders in het land.

Aan het einde van de middeleeuwen was de opkomst van het protestantisme. Geloofsoorlogen in heel Europa, ook in Nederland, gaf dit de bewoners van de Achterhoek veel onzekerheid. Naar wie moeten ze luisteren, de katholieke kerk of naar de opkomende ketters, naar de Paapsen of naar de Staatsen. Onzekerheid is altijd een belangrijke bron om zondebokken te zoeken. Om hen de schuld te geven van het onverklaarbare of onwenselijke, in die tijd bijvoorbeeld aan wijze vrouwen (en ook mannen). Door de kerk, katholiek en protestant, werden onwelgevallige meningen of leefwijzen gezien als het werk van de duivel. En die mag je, of beter gezegd moet je aanpakken. Katholieken en protestanten wedijverden hierin om maar in een zo’n goed mogelijk blaadje bij god te komen. Zo ook vroedvrouw Aleyda uit Almen die verantwoordelijk werd gehouden voor een geboorte met hazenlip, het werk van de Duivel.

In het stuk werden linken gelegd met de tegenwoordige tijd. Oh, maar we leven niet meer in de middeleeuwen toch? Nee, maar de mens is in essentie in mijn optiek niet zo ver geëvolueerd, of eigenlijk helemaal niet. Het zijn onzekere tijden in Nederland en in de wereld en 15 jaar geleden had nog niemand gehoord van fakenews, waren complottheorieën een eigenaardige hobby van gekkies die nu, misschien wel door het onverklaarbare en onwenselijke (corona), de indruk wekken dat ze de wereld gaan overnemen (great reset). Dit alles wordt versterkt door de sociale media, de nieuwe heksenbrandstapels.

Om het terug te brengen op de onderdrukking van de vrouw door het patriarchaat. Zaterdag las ik een tweet van Thierry Baudet dat werkende vrouwen een doorn in het oog zijn. En wat te denken van de abortuswetgeving in de VS? Een stapje terug of een tendens die veel Verlichtingsverworvenheden in één klap teniet doen.

Ik vond het een mooi theaterstuk dat mij stof tot nadenken gaf en in ieder geval reden tot een blogje. Een kaarsje branden is dan wel het minste dat een mens kan doen.

Wandelen langs de boeren op het Norderpad

/ sprakeloosid / 1 reactie
De afspraak stond al geruim een half jaar met mijn wandelmaatje voor vandaag. Ze ging met pensioen en ik heb het afscheid niet kunnen opleuken met aanwezigheid destijds. We zouden een keer samen gaan wandelen. Dit werd al een keer uitgesteld door gebroken tenen van de nieuwbakken pensionado, maar vandaag was het zo ver. Op naar Putten, het Norderpad gaan we beslechten. Dit plan bestond dus al een tijdje, het is dus geen ramptoerisme onzerzijds om ons in de buurt van het kerngebied van de boerenprotesten te begeven. Geen files voor mij om in Putten te komen.

Met de actualiteit op de hielen besef ik dat ik al 97 wandelingen geniet van de klompenpaden, met name ook door de landerijen in Gelderland en Utrecht. En onderweg kwamen we ook genoeg boeren tegen die ‘gewoon’ aan het werk waren om te hooien, koeien te verzorgen en anderszins boeren dingen te doen. Ze moesten gewoon boeren. Ik wil het maar even gezegd hebben.

Mijn mening over stikstof? Heb ik niet en nooit gehad ook. Maak ik mij zorgen over die stikstof? Ja heel erg, maar ik maak me vooral zorgen over de stand van Nederland ongeacht welke crisis dan ook op dit moment. Zorgen over de polarisatie, zorgen over de zorg, zorg over de capaciteiten van politie en justitie, zorgen over incapabele politici en hijgerige media. Het probleem van de boeren is al een lang bestaand probleem net zoals meerdere crisissen waar we nu mee geconfronteerd worden. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Maar een klompenpad is om zorgen ook beetje achter je te laten en tot het besef te komen dat ik er niet zoveel aan kan veranderen, misschien door op de juiste partijen te stemmen. Maar wat is de juiste, dat is misschien wel het grootste probleem in heel Nederland.

Dan kan de BV Nederland nog zo’n grote modderpoel lijken, een stukje licht en helderheid is er altijd wel weer te vinden. En zolang er klompenpaden zijn waar je foto’s kunt maken van troebele vennen met helder blauwe weerspiegelingen, komt het wel goed. We keuvelen gedurende wandeling gewoon verder over gewone mensendingen. Zolang mensen, mensen zijn en wandelaars kunnen wandelen ga ik de 140 klompenpad wel redden. Binnenkort de100e, deo volente en met ook een beetje als de boeren het willen. Ze moeten natuurlijk wel kunnen boeren.

Plaatjes en kletspraatjes: Waarom? Nou daarom!

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Afgelopen zondag ietwat somber, maar wel goed zomers weer. Ik had kunnen wandelen, in de tuin werken of zomaar een eind fietsen. Ik heb het niet gedaan, ik ging samen met mijn partner naar de film en wel in Zevenaar. Kan dat in Zevenaar zal een grote groep lezers kunnen denken. En dan weet je, ze wonen in de Randstad of in de grotere steden in de buurt, maar Zevenaar heeft misschien wel een van de mooiste filmhuizen van Nederland. Maar dit ter zijde. Er draaide een leuke film namelijk Falling for Figaro. Mijn vrouw is namelijk fan van Absolutely Fabulous, voor intimi ABFAB. Een typische vrouwen humorserie die in zijn soort best aardig is, denk ik. Ik geniet er ook van op afstand dat wil zeggen, de aaneenschakeling van gierende uithalen en het bijna stikken van het lachen is heel vermakelijk om op afstand te volgen. De blonde dame in ABFAB, Patsy speelt in Absolutely Fabulous, Joanna Lumly.

Falling for Figaro heeft alles wat een Engelse feelgood movie moet hebben. Allereerst een slap maar aanstekelijk liefdesverhaal waarbij het aanvankelijk heel erg stroef gaat tussen de geliefden. Vervolgens een mooi gedoseerde bak Engelse droge humor tegen de achtergrond van het hippe London, maar vooral het mooie stilistische Schotland. Tussen door lekkere muziek uit bekende opera’s, ook mooi voor de minder grote operaliefhebber. Het heet niet voor niets Falling for Figaro. Een fijne zondagmiddag is gegarandeerd.

Waarom hierover schrijven? Het is een leuke film, maar hoe mooi het filmhuis ook moge zijn, het is er best vaak rustig. Jammer, dus een beetje promotie mag best wel. Zelfs in de pauze voor een noodzakelijk sigaretje, heb je een prachtige blik op het plein van de voormalige Turmac fabriek. Roken is dan geen straf meer. Als er door dit nietszeggende blogje ook maar een extra bezoeker is, heb ik mijn doel bereikt. Als vanaf nu de bezoekcijfers echt omhoog vliegen, klop ik wel aan bij het filmhuis voor een gratis abonnement. Zo ben ik dan ook wel weer.

O sétimo dia: De restjes van een week?

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De laatste vakantiedag kan beginnen. Ik zit op het bankje op het erf en kijk naar de sinaasappelboom. Ook constateer ik dat de zon nog even moet werken om de lucht weer strak blauw te krijgen en het waait behoorlijk, dus een pietsie hooikoorts, ook hier. Maar de temperatuur is aangenaam en ik drink mijn eerste bakkie leut voor dat we gaan ontbijten. Ik sprak deze week al eerder over de weelde van alle sinaasappelen die maar op de grond vallen en waarmee niets gedaan wordt. Maar zo’n boom staat er niet voor de consumptie, maar voor de toerist natuurlijk. Die kan het thuisfront lekker maken met de rustiek van Portugal die uit deze foto door het scherm spat. Echte engerds maken er ook nog een blogje van. Wat zal de dag vandaag brengen? We gaan naar Lagos aan de Zuidkust. Schijnt een mooie stad te zijn. Mijn herinnering laat me in de steek of we nu in Lagos of Portimão zijn geweest vijftien jaar geleden. We gokten op Lagos, maar we hadden het mis. Lagos was het product dat iedere vakantieganger die dat niet wil toch één keer meemaakt, je wordt toerist. (Ik weet echt wel dat ik dat zeven dagen ben geweest hoor, ik ben ook niet gek dus laat me lekker in die waan op de berg) Ons lukt het vaak om iedere vakantie toch één keer in de toeristenfuik te stappen. Vandaag was dat Lagos. Geen aanrader en bij een langer verblijf dan 2 uur slaat de misantropie toe, zelfs in de vakantie. Dus maar weer snel terug naar huis, naar de berg en onze tuin met sinaasappelboom. Bij het schrijven van het blog besefte ik dat ik niet eens een foto in Lagos had gemaakt.

Op de berg nam ik een kloek besluit toen we in de middagrust werden opgeschrikt door de vallende sinaasappels. Back to basic en leven met de natuur, ik ga onszelf trakteren op een overheerlijk glaasje sinaasappelsap, suco de laranja van eigen bodem. Mag vast wel van de eigenaar, hij heeft bij de keukenuitrusting niet voor niets een citruspers. Een man en man, een woord een woord.

Waar gewerkt wordt, vallen spaanders.
Voor niets gaat de zon op, voor een eerlijk product zonder toegevoegde suikers waren 35 apelsienen nodig.
Aan reclame en marketing hoef ik niets meer te doen. In vijf minuten (30 dus) vers van de boom, vers in het glas.
En binnen een tel bij de consument: Proost op een geslaagde vakantie.

En morgen de terugreis. Ik weet niet of er nog een afsluiting komt, dat zien we morgen wel weer. Ik heb één goed voornemen en dat is dat als mijn enthousiasme voor de terugreis een kwart is van de reis naar Portugal, ik tevreden ben. Als dat lukt, ben ik een blijvende blije Dodo.

Eerder verschenen in deze reeks:

O primeiro dia: Vind ik me toch zomaar terug in de Algarve. Errug

O sedundo dia: Back to the future.

O terceiro dia: Boven op de berg

O quarto dia: De dag van Portugal

O quinto dia: Daar is ie….Het klompenpad op zijn Portugees

O sixto dia: Mijn liefde voor de zee