Plaatjes en Kletspraatjes: Het perfecte (klets)plaatje.

/ sprakeloosid / 1 reactie

Toeval bestaat niet, of misschien ook wel. Zelf heb ik te weinig kijk in de kosmos om het toeval te ontdekken. Ook mijn filosofische gaven zijn van dien aard dat ik het bestaan van toeval kan ontkennen noch bevestigen. Maar heel soms vallen dingen wel aardig samen, al is het maar voor het schrijven van een stukje.

Afgelopen week keek ik naar het uiterst ontspannen programma Het perfecte plaatje. Infotainment zullen we maar zeggen. BN’ers gaan met elkaar de strijd aan om met een bepaald thema de mooiste foto te maken. Ik houd van foto’s. Het programma heeft niet veel om het lijf, maar ik leerde daar wel de term kikvorsperspectief. Dit is de foto maken van onderuit. Je speelt dan als het ware met de horizon en het object bekijk je dan vanuit een ander perspectief. ,, Bij mijn volgende wandeling ga ik daar bewust mee experimenteren.” Gewoon met mijn Samsung mobieltje, leuk. Ik had al plannen voor de komende zaterdag, de Kemnaderoute bij Braamt.

Met een collega keuvelde ik over het werk en we bespraken de weekendplannen. Ik vertel over mijn kikvorsperspectiefplannen voor de dag erop. Deze wijze collega weet er blijkbaar wat van. Ze zegt dat is toch de manier waarop Poetin gefotografeerd wordt om wat imposanter te zijn. Tja, denk ik dan, zulke wetenswaardigheden zou ik als politicoloog zelf in de conversatie moeten brengen.

’s Morgens voor de wandeling in alle rust ontbijten met koffie, eitje en krantje. Ik zie een oude foto van Poetin met onze vorst op de voorpagina van het NRC. Niet met het kikvorsperspectief, maar de foto is al meer dan tien jaar oud. Vladimir is niet imposant en kijkt zelfs een soort van vriendelijk. Misschien moest zijn persoonlijksproblematiek nog groeien. In ieder geval had hij de internationale pers niet in de hand.

In Braamt had ik mijn eerste imposante object om in het kikkerperspectief te vereeuwigen al snel gevonden. Ik was tevreden, dit ga ik vaker doen. Tijdens deze wandeling rondom Braamt en alle andere wandelingen die hopelijk nog zullen volgen. Toeval bestaat niet, of misschien wel, maar je kunt de ingrediënten van je verhaal ook een beetje kunstmatig bij elkaar associëren. En dan heb je naast het perfecte plaatje ook nog een aardig praatje.

Voor meer plaatsjes zie ook Instagram account titiissprakeloos. De Kemnaderoute is te vinden op de App van Achterhoekroutes.

Grijze flarden over het Avervoorderpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Lichtjaren terug, in het pré-corona tijdperk was het Avervoorderpad het tiende klompenpad dat ik liep. Bijna 100 andere paden verder wist ik, hier moet ik nog een keer lopen omdat ieder klompenpad met een klein verhaaltje moet worden afgesloten. Daarmee ben ik pas begonnen in het Corona-tijdperk, dus ik had een corvéetaak te vervullen, een klompenpad in De Vecht nabij Terwolde. En dat is maar goed ook, want het lawaai van de vliegtuigjes en vooral de luchtfietsjes zoemden in mijn hoofd als ik terugdenk aan deze wandeling. Het was een mooie zondag, 10 november2019. Zoals ik al begon, lichtjaren geleden. Wij vonden het lawaai erg irritant en de filosofische vraag kwam bij ons op: Wie heeft er meer recht op ontspanning, wandelaars of sportvliegers? Ons antwoord was duidelijk, maar ik ben dan ook geen goede filosoof.

Maar vandaag lachte het geluk me toe. Een neef, ook klompenpadliefhebber en woonachtig in de omgeving van dit klompenpad en wiens moeder, tante Greet, er geboren is. Voldoende ingrediënten dus voor een fijne wandeling al zat het weer niet helemaal mee. Voor dat we goed en wel begonnen waren liet neef Mark een foto van zijn opa zien. Een soort SRV-man avant la lettre, die trots bij zijn paard en kar met brood en kruidenierswaren staat. Op 13 april 1945 is hij door geallieerd granaatvuur om het leven gekomen. Ook zijn stiefopa had een roemruchte historie in het altijd bruisende De Vecht. Hij was namelijk oprichter van de voetbalclub Vlug&Lenig. Bij deze voetbalclub startte onze wandeling die in omgekeerde volgorde liep in vergelijking met de eerste keer. En ja, een wandeling is dan echt anders.

Twee neven aan de verkeerde kant van de vijftig met een gezamenlijke familiegeschiedenis, keuvelen over werk, gezin en toekomstplannen. Tja, want de tweede helft van de vijftig betekent al een persoonlijke geschiedenis voor beiden, maar ook nog een toekomst met werk en gezin, als de pijntjes en ongemakken tenminste een beetje op de achtergrond blijven. Bijvoorbeeld het in stand blijven van een beetje deugdelijk geheugen!? Ik vertelde over een verhaal dat ik hoorde op de radio, vlak voordat ik aankwam. Een stukje van een cabaretier over Willy en René van de Kerkhof en het functioneren van je geheugen. En laat ik niet op de naam van de grapjas komen. ,,Ge wit wel, di’n mafklapper uit Eindhoven……..” Mijn neef, 8 maanden ouder sloeg ook niet meteen aan, maar zei. ,, Een paar weken geleden heb ik hem nog getekend.” De vermelding over de verkeerde kant van de vijftig is dus verre van pathetisch. Bij thuiskomst kreeg ik het resultaat van zijn artistieke inspanningen met de bij behorende naam.

Opa van Mark
Theo Maassen door Mark Hurenkamp

Een grijze en druilerige dag in oktober. Het was nog behoorlijk groen, ondanks de droogte van afgelopen zomer. Het mocht de pret niet drukken, bovendien, hoegenaamd geen vliegtuigherrie vernomen. Maar ook onderstaande dames waren er niet. Ik vond zo toen zo grappig. Ben benieuwd waar ze zijn.

Waar zijn ze gebleven?

Meer foto’s op mijn account op Instagram titiissprakeloos

In de slag met Maarten op het Slagmaatpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Op het kaartje was het al te zien. De start van het Slagmaatpad was nabij het spoor en op duidelijke gehoorsafstand van de A12. Dat laatste was natuurlijk niet op het kaartje te zien, maar wel uit af te leiden. Toch was ik benieuwd wat het pad me te vertellen had, wat het zou brengen. Mijn wandelpartner was een collega met wie ik eerder twee klompenpaden had gelopen. Bovenal is het een kameraad waarmee ik iedere wedstrijd van Feyenoord rechtstreeks in verbinding sta om de wedstrijd van oehhhs, ahhhhs, yes en soms k*****s te voorzien. Ja, a man has got to do what a man has got to do. Vandaag was dat wandelen in Bunnik. Natuurlijk hebben we ons aller Arne Slot eensgezind van advies gediend. (Voor de niet Feyenoordfan, Arne is de trainer, onze trainer.)

Wat schets mijn verbazing, de drukte van verkeerswegen en relatief veel andere bezoekers rond het Fort bij Vechten raakten al snel op de achtergrond. Er is een hele fijne overzichtelijk wandeling gecreëerd van ongeveer 7 kilometer in een groene omgeving. Goed, het is geen oerbos en waarschijnlijk recent in elkaar geknutseld landschap, maar een heel prettig en rustgevend decor voor een fijne wandeling. Een aanrader wie van oost naar west rijdt, of andersom, en even een uurtje wil ontspannen. Als Oosterling ben ik dan altijd weer verbaasd dat ook in de drukke Randstad een klompenpad echt wel op zijn plek kan zijn.

Rond het Fort was trouwens een filmploeg bezig en ons aller ‘Vaderlandse geweten van de parate kennis’ struinde er ook rond. Op de terugweg hielden we de pas even in om een ongetwijfeld wetenswaardig antwoord van Maarten niet te verpesten door twee bolle wandelaars. Het zou zonde zijn om de erudiete verhalen van Maarten van Rossem te interrumperen met het gesjok van ons met een air, we kijken niet in de camera. Maar hij wenkte vriendelijk naar ons met de woorden, dat het een leuk artistiek beeld geeft. Ik heb Maarten van Rossem hoog staan als het gaat om de historische of politieke kennis. Zelfs op het gebied van auto’s of techniek kan hij waarschijnlijk een heel kundige verhandeling houden, maar over artistieke vermogens op het gebied van de bewegingskunst van twee heren heeft hij geen verstand. Ik repliceerde dan ook dat hij zijn esthetische en artistieke verwachting maar moest temperen. Hij had overigens niet gezien hoe ondergetekende een half uur daarvoor met een trekpont een slootje over ging, bibberend en heel onvast. Ben benieuwd of we in beeld waren want hij wees nog op het ‘gevangenisgehalte’ van mijn shirt. Heel artistiek.

(Voor meer artistieke kiekje verwijs ik ook naar mijn Instagram account titiissprakeloos)

Plaatjes en Kletspraatjes: Kroketten in Nijmegen

/ sprakeloosid / 1 reactie

28 jaar geleden was ik nog geen vader. De kermis van 1994 was de laatste die ik samen met de moeder van onze kinderen in ons kinderloze bestaan mocht vieren. We slenterden over de kermis, het was druilerig weer. De zwangere buik van mijn partner nodigde niet uit om allerlei attracties te bezoeken, integendeel. We liepen naar een voor ons nieuw Mediterraan Restaurant in de buurt van het Koningsplein. Het was nieuw en goed werd gezegd. Het zou voorlopig wel eens het laatste rustige etentje kunnen zijn. Inmiddels bestaat het restaurant al niet meer. Ik moest er vandaag aan denken toen ik wachtte op een lunchafspraak met een collega. We zouden kroketten eten.

Ik moest een boef bezoeken, hem spreken om er daarna iets verstandigs over te zeggen voor de rechtszitting. Als je dan toch in Nijmegen moet zijn, vind ik het altijd leuk om er even rond te lopen. Ik heb er immers vijftien jaar met veel plezier gewoond en mijn beide zoons zijn er geboren. Ik moest er dus aan denken bij het zien van het reuzenrad dat vandaag werd afgebroken. Mijn zoon wordt bijna 28 jaar.

Maar mijn zoon is niet de reden om een blogje te schrijven. Integendeel, hij zou het eigenlijk helemaal niet leuk vinden dat zijn vader lichtelijk weemoedig terugkijkt op bijna 28 jaar vaderschap. Hij leest mijn blogjes dan ook gelukkig niet. Blogjes schrijven is zo’n boomertijdverdrijf!

Het blogje werd geboren door mijn verbazing over bovenstaande foto. De foto is niet mooi, niet bijzonder en waarschijnlijk fototechnisch onder de maat. Maar er ontbreekt iets op de foto en daarvoor moeten we terug naar 1987 of 1988.

Ik had mijn auto geparkeerd op de Wedren en dacht, ik loop even langs mijn oude studentenflat. De echte Nijmegenaar had natuurlijk de Jacob Canisstraat allang herkend. Op de derde verdieping met zicht op de Bergendalseweg heb ik een aantal jaren mijn studentenhokje met veel plezier bewoond. Wat de aanleiding was weet ik niet meer, maar een studievriend was destijds student-bestuurslid van de SSHN (Stichting Studenten Huisvesting Nijmegen) en vroeg of ik nog iets voor de volgende vergadering had. Ik kon niets bedenken, keek eens naar buiten en zei, misschien kun je de brandveiligheid van deze flat benoemen. Zelf ben ik nooit bang geweest of maar een moment gedacht aan onveilige situatie op driehoogachter. De voordeur was immers aan de andere kant. Sterker nog, ik kan me zo voorstellen dat ik gedacht heb, het is toch allemaal beton, dat vat geen vlam.

Met jeugdig enthousiasme en een grote dosis scoringsdrift van mijn studiegenoot, agendeerde hij brandveiligheid in de vergadering. Een half jaar later, of misschien nog wel sneller was er een heuse lelijke brandtrap ter hoogte van de balkons op de foto. De laatste drie meter moest je wel springen. Bij mijn weten heb ik er geen foto’s van, maar u moet me maar geloven. Het kostte een lieve duit en iedere keer als ik er langs kwam moest ik glimlachen. Het had iets betekenisvol. ,,Als ik er niet geweest was, dan……… Mijn leven heeft zin gehad, naast de rijkdom van twee zonen natuurlijk.

Op deze dag in oktober 2022, zie ik dat er nieuwe groepjes studenten de vergadering binnen de SSHN mogelijk hebben beïnvloed. Esthetische redenen moeten ongetwijfeld de oorzaak zijn om de lelijke brandtrap ‘van mij’ te laten verdwijnen. Misschien zijn ze niet bang meer? Misschien is de vluchtroute nu anders georganiseerd? Ik ben te weinig onderzoeker om dat na te gaan. Ik accepteer dat de wereld verandert en dat de brandtrap er niet meer is. Alles draait (door) zoals Ellen ten Damme zo mooi zingt. Ik loop door de stad in en vind Nijmegen nog mooier dan 30 jaar geleden. Het is maar goed dat alles draait. Zo’n boomer dat vroeger alles beter was ben ik dan weer niet. De kroketten waren trouwens ook lekker.

Een complete wandeling op het Snorrenhoefpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Onder ideale omstandigheden vandaag mijn 103e klompenpad mogen lopen. Waarom ideale omstandigheden, dat ga ik nu uitleggen. Voor mij is dat echt niet alleen het pad en de rust van het wandelen, al zijn dat belangrijk bestanddelen. Het Snorrenhoefpad in Achterveld is een hele fijne wandeling, dat staat buiten kijf.

Zaterdagochtend even drie kwartier tijden om op tijd (half elf) in Achterveld te zijn. Radio 1 op de achtergrond. Ik luisterde naar Radio 1 (Nieuwsweekend). Allereerst een interessant onderwerp over moderne verslavingen. Filosofe Doortje Smithuijsen vertelt ons over de afhankelijkheid van allerlei sociale media en apps. De vraag is daarbij waar gaat het gemak van deze apps over in verslaving? Beschouwen we dit wel als verslaving? Vroeger waren alcohol en drugs vooral om je te onttrekken aan de maatschappij, de hedendaagse verslavingen zijn een onderdeel van de aandachtscultuur van de moderne mens. Zo rijd ik op de Mapsapp naar Achterveld, terwijl ik mijn klompenpadapp al heb ingesteld. Luister vooral naar het interview met Doortje Smithuijsen via de NOS-uitzending gemist app!

De zon schijnt warm in de auto en het tweede onderwerp dat mijn aandacht volledig opeist is een interview met Désiré Palmen, gepromoveerd psycholoog die de luisteraar een inkijkje geeft in het ‘alledaagse’ psychopathische gedrag. Niet de grote gekke leiders, niet de gevaarlijke gekken in de TBS of gevangenis, maar misschien wel gewoon jou baas op het werk? Ze promoot een vragenlijst voor sollicitaties om de charmante, slimme maar gewetenloze leidinggevende met persoonlijkheidskenmerken van grandiositeit te onderscheiden van een fijne baas. Ook hier verwijs ik voor de geïnteresseerde naar de NOS-app met het volledige interview.

Voor de tradionele lezers van mijn klompenpadverslag is het misschien nog even doorbijten, maar bovenstaande zaken zijn wel mijn ideale ingrediënten om de wandeling in Achterveld en omgeving te beginnen, want mijn wandelpartner voor vandaag is studievriend en politicoloog. Pratend over verslavingen, maar vooral ook over psychopathisch leiderschap in een instabiele wereldorder is natuurlijk voer voor politicologen.

Maar natuurlijk niet voor we van koffie en gebak hebben genoten bij De Roskam, tegenover de prachtige Sint Jozefkerk in Achterveld, een kerk die nog niet eens zo oud is leert de informatie op internet. Info die je met een druk op de knop zo uit je computer kunt laten rammelen. Heel leerzaam en dit had ik 25 jaar geleden niet gevonden. Waarschijnlijk was ik veel te lui geweest om nog even de kerk en de geschiedenis van Achterveld op te zoeken. Tegenwoordig kan het allemaal.

Resumerend: Radio 1 op weg naar Achterveld, goed weer, een mooi pad, een inspirerende gesprekspartner en koffie en gebak om mee te beginnen. Een fijne wandeling dus vandaag, zeker als we bij hetzelfde etablissement de Roskam kroketten kunnen eten ter afsluiting. Toch?

Mijn Stappenteller stond toen op 14.000 passen en een kleine elf kilometer. Het is maar dat de wereld ervan weet.

Voor meer foto’s zie ook Instagram op mijn account titiissprakeloos

Rondje persoonlijke nostalgie in een modern jasje

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Vanmiddag in de auto hoorde ik flarden van een interview met Maroesja Lacunes. Maroesja Wie!!! (Nu volgt even een hele flauwe woordspeling.) Maroesja Lacunes. Ik kende haar niet, dacht ik. Maar ze was, of eigenlijk voor mij nog steeds is, de tovernaarsdochter van TiTa tovenaar. Een lacune in mijn culturele kennis, ik geef het toe.

Het is vijftig jaar geleden dat de eerste aflevering van TiTa Tovenaar zo vlak voor de klok van zeven uur op tv verscheen. Ik zat net goed een maand op de ‘grote school’ dus de eerste klas. Ik voelde mij heel stoer, maar keek wel TiTa Tovenaar met Ton Lensink als de Tovenaar, maar vooral naar Tika zijn dochter dus. Hoewel er bij mijn weten absoluut geen sprake was van in de weg zittende hormonen, was ik op zesjarige leeftijd best wel verliefd op Tika. Op Maroesja Lacunes weet ik nu.

Voor de mensen van na 1972, die tijd was al best wel heel modern met televisie en een jeugdcultuur, maar het was voor jongetjes en meisjes van 6 jaar ook nog heel overzichtelijk. Op de nationale televisie was er vlak voor bedtijd altijd vijf minuten ontspanning voor de jeugd. Van 1972 tot 1974 was dat dus TiTa Tovenaar. Ook Paulus de Boskabouter en de Fabeltjeskrant hadden de opvoedende functie dat als het programma afgelopen was, moest je tandenpoetsen en naar bed. Douchen hadden we voor die tijd al gedaan, want anders geen TiTa Tovenaar.

Voor de mensen van mijn leeftijd haal ik even wat namen op voor de nostalgie. Je had de grobbebollen en Tato de aap. In het dorp waar Tika nog wel eens moest zijn had je in mijn herinnering het deftige heertje, maar ook het boertje. Het boertje was nogal  eens verbaasd over de toverkunsten die hij niet begreep maar hij sprak de zelfhypnotiserende woorden uit: Doodgewoon als een bruine boon. Ik heb deze uitspraak nog lang als levensmotto gebruikt, als het me uitkwam tenminste.

Het zal hele volksstammen niets zeggen, maar het is waar ik mee grootgebracht ben. Toen het intro liedje werd gespeeld op de radio kon ik de woorden gewoon meezingen.

Mijn vader is een tovenaar

Het is echt, het is heus

Het is raar maar waar

Een Tita Tovenaar

Het is raar, het is raar, het is raar

Hij heeft het ook aan mij geleerd

Maar soms gaat het wel eens verkeerd

En gaat het niet zoals ik wil

Dan doe ik dit

En alles staat stil

Tika klapte dan in haar handen en papa tovenaar moest dan heel snel mopperend optreden om de fouten te herstellen. Geloof me, ik had niet eens zoveel met magie en wonderen, maar Ti Ta Tovenaar was geweldig niet op de minste plaats door Tika.

Inmiddels zijn we vijftig jaar verder en nostalgisch moet ik denken aan de mogelijkheid om alles stil te laten staan. Dat zou kansen geven zeg. Ik denk aan Poetin die zijn oorlog kan terugdraaien, aan Vera Bergkamp die de afgelopen dagen ook wel eens gedacht moeten hebben, was Tika er maar. Dat geldt natuurlijk voor een heel arsenaal aan laffe politici in haar slipstream. Zou Khadija Arib Tika kennen? Ze had er mogelijk baat bij gehad. Jammer, want voor haar had ik graag alles even stil willen zetten. Ze was de reden om na veel twijfel nog steeds op de PvdA te stemmen.

Dubbel nieuw, maar ook vertrouwd op het Uchtapad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Een nieuw pad en na een jaar van uitstel nu toch maar met nieuwe wandelschoenen, maar wel met mijn eigen vertrouwde partner. De dag presenteerde zich als een herfstdag na gisteren, maar in de zon was het lekker en afhankelijk waar de ‘Hollandsche Luchten’ naar toe gejaagd worden, wordt het herfst of misschien toch nog wel een ouwe wijvenzomer, wie zal het zeggen. De illusie dat je als eerste een nieuwe klompenpad loopt had ik niet, het was vandaag zelfs best wel druk voor een zondag in Ochten op het Uchtapad. Deze nieuwe loot aan de klompenpadfamilie is gisteren officieel geopend. Dus na dit pad beslecht te hebben moet ik net als gisteren er nog 34 lopen. Voor de mensen die niet meer echter fris zijn is dit een nadenkertje!!

Meestal heb ik wel een actualiteit of een persoonlijke noot die me vergezeld op de wandeling, vandaag was het alleen mijn vrouw. Ik laat de foto’s bij dit klompenpad vooral het werk doen. Voor nog meer foto’s verwijs ik naar mijn Instagram account : titiissprakeloos.

Een bietje van alles op het Moas-Wetteringpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen
Ga ik vandaag wel of niet werken? Het werd een bietje werken. De weersverwachtingen waren onzeker en ik wilde wel met een goed gevoel de laatste zomerse wandeling maken. Na vele wandelingen in tropische omstandigheden dit jaar, hoopte ik nog op een soort van zomerse dag. Misschien vanmiddag, dus eerst maar een paar uur thuis werken, dan kan ik de vrije uren elders wel een keer inhalen. Om 12 uur gokte ik erop dat ik niet nat zou regenen, of in ieder geval niet meer dan een bietje. Heb ik de zon deze middag gezien? Ja, een bietje. De wandeling was in Alphen (Gld), dat wil in de praktijk dus zeggen: een dijkdorpje, de Maas en jawel, een wetering, fruitbomen, uiterwaarden en plukjes historische gebouwen. Eigenlijk was het Moas-Wetteringpad van alles een bietje.
Dus een aangename wandeling maar dat is afhankelijk hoe je het bekijkt: of je uitgaat van alles of toch van een bietje? Is het glas half vol of half leeg?
Het begon in ieder geval bij de lokale winkel/horeca-gelegenheid ‘Bij van alles een bietje’ met een cappuccino en appelgebak met appels uit de omgeving. Het gebak was trouwens geen bietje moet ik stellen als veelvraat. Een leuke winkel/horecagelegenheid. Op een op andere manier zorgt het voor leven in de brouwerij.

Zou veel meer moeten gebeuren in kleine kernen of waar dan ook. Het is ook een gelegenheid voor mensen met iets meer afstand tot de arbeidsmarkt om er te werken en/of ervaring op te doen. Er is zoveel werk besef ik en er zijn zoveel mensen die niet kunnen of mogen meedoen in het maatschappelijke leven.

Ik nam er na 12 uur vanmiddag een beetje afstand van de arbeidsmarkt door het werk achter me te laten en te constateren dat ik volgens mij vandaag de enige klompenpadder was. Hoe ik dat weet? Ik ben door niemand ingehaald met loopschoenen, rugzak of anderszins rustieke en/of sportieve wandeloutfit zoals ik mezelf graag zie. Het was, ondanks dat het maar een bietje had geregend, toch overwegend nat in de weilanden en langs de slootkanten. Vorig jaar november zeurde ik er al over, maar nu weet ik het zeker. Mijn schoenen zijn niet meer waterdicht. Ik had, we zullen in stijl blijven, een bietje natte voeten.

Om toch met een bietje leuke foto te eindigen in plaats van stinkende wandelschoenen, een echt Nederlands plaatje. Voor meer foto’s zie ook Instagram, account titiissprakeloos.

Plaatjes en kletspraatjes: Aalborg zien…..en dan sterven

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

The New York Times wist te melden dat Aalborg één van de 52 steden is die je moet bezoeken in Europa. En wie trapt er in? Ondergetekende!!!! Maar dat weten we nu. Gisteren maakte we nog plannen en na de rust van de rest van Noord Jutland, ook maar eens een echte stad. De nummer vier van Denemarken, niet groter dan Arnhem of Nijmegen. Dus het moest te doen zijn. De plaatjes waren heel veelbelovend.

Het was even zoeken het was namelijk best druk. Deze beslist niet onaardige stad had de toeristeninformatie ter plekke niet echt op orde. Normaal gesproken zou dat een pré zijn, maar nu wilde we naar het Quartier Latin van Aalborg. Schuimen en scharrelen langs de pittoreske straatjes die op internet werden beloofd. Uiteindelijk vonden we het, na eerst langs andere monumentale panden gelopen te hebben, met dezelfde winkelshit als overal. De panden waren aardig, maar mijn hart ging niet sneller kloppen. De beroemde straatjes bleken er welgeteld twee te zijn. Diep teleurgesteld dronken we een cappuccino tegenover het pand van de plaatselijke afdeling van het Leger des Heils.

En ja, er leek een markt te zijn voor de onbehuisden. Ik denk dat de enige grote stad in de omgeving alle Malle Pietjes in de wijde omgeving aantrekt. Het aangeharkte Denemarken was hier iets minder aangeharkt. Toen ik even bij de voordeur keek, hing er een jaarprogramma. Een lieve bejaarde soldate kwam naar me toe en nodigde me uit om binnen koffie te komen drinken als ons duurbetaalde cappuccino op was. Als we dat eerder hadden geweten hadden we zomaar 98 Kronen bespaard en die had ik graag geschonken aan het Leger ter plekke. (voor de Nederlandse rekenaars, €13,- ) Het mocht niet zo zijn. Op het terras bekeken we de plaatjes op internet en nader beschouwd waren dezelfde straatjes  1.000.000 keer gefotografeerd. Vandaag voeg ik mijn aandeel er aan toe. Met goed zoeken vonden we nog een paar huisjes die we niet gezien hadden, dus toch maar even terug nu we er toch waren!

We kunnen stellen dat de citymarketing van Aalborg aardig heeft gewerkt. Er is niets mis met de stad en goed, eerlijk gezegd we waren met onze hond, dus geen museum; en goed het was vandaag de derde dag van mijn zoveelste poging om te stoppen met roken. Dat zijn weliswaar hindernissen, maar het viel toch een beetje tegen. Echt, al liegen de foto’s mogelijk anders.

Plaatjes en Kletspraatjes: De zeehond van dienst.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Een beetje vertederd was ik wel bij het zien van zo’n aaibare zeehond op luttele meters afstand. Op de uiterste punt van Denemarken, voorbij Skagen komen twee zeeën bij elkaar. Het Kattegat en het Skagerrak zorgen voor een zeer gevaarlijke stroming omdat ze elkaar bevechten. Van links het Skagerrak die uitkomt in de Noordzee en rechts het Kattegat, de alom bekende tongbreker van de topografie op de middelbare school. Noorwegen, Zweden en Denemarken delen het Kattegat, een zee waar in vroeger tijden veel oorlogen zijn uitgevochten en waar de Duisters veel bunkers hebben gebouwd. In Denemarken is het relatief rustig gebleven in de Tweede Wereldoorlog, maar de strategische ligging was reden om bunkers te bouwen. De punt waar de zeeën elkaar tegenkomen heet Grenen, Scandinavischer kunnen we het niet krijgen.

Maar goed, de kans op een zeehond was aanwezig. En we hadden geluk. We zagen er één zwemmen en tien minuten later kwam het beestje ook op het strand. Het leek wel of de zeehond te lui was om de uiterste landpunt te trotseren. Of misschien was de stroming te sterk voor het beest. Wie zal het zeggen. Ze was bovendien alleen en dacht, ik snijd een stukje af om naar het Skagerrak te wiebelen. Met grote ogen keek het naar de voorbijlopende toeristen of het veilig was. Ik vraag me dan af, waarom ben je alleen. Misschien had het beestje dienst. Het is immers de laatste zondag van augustus. En hoewel het beste aangenaam weer was, het toeristenseizoen is in deze contreien toch echt afgelopen. De vriendjes van het beestje hebben vast gezegd, jij heb dienst vandaag. Ga jij de mensen maar vermaken. Deze zondagsdienst voor de zeehond levert misschien een extra visje op. En ze vermaakte niet alleen de mensen, ook de landtegenhanger, onze hond toonde nadrukkelijk zijn interesse. Ze was inmiddels over de angst van de zee heen, al bleef ze voorzichtig. Maar toen ze de zeehond zag, wilde ze kennismaken. Het mocht niet van ons. En ze was al teleurgesteld toen we haar tegenhielden om een zieke Jan van Gent te begroeten. Het zat haar niet mee vandaag. Maar wij daarentegen hebben ons prima vermaakt bij zee van de voormalige Noormannen. Onze Pippa kreeg wel een extra hondesnoepje voor het getoonde goede gedrag. Ik hoop maar dat de collega’s van de zeehond van dienst zich ook aan hun belofte hebben gehouden.