Het zou me weinig moeite hebben gekost een mooi stukje te schrijven over het Ocannipad in de buurt van Brummen als bijvoorbeeld de VVV hiervoor zou betalen. Dit relatief nieuwe klompenpad is een geweldig aanwinst in de reeks van rond de 175 wandelingen. Maar ik word niet betaald dus ik laat het bij de simpele mededeling, een beauty, zeker gaan wandelen!

Ik wandelde dit pad samen met mijn partner. De herfstkleuren waren overrompelend, de rust op deze ietwat sombere novemberzondag werkte therapeutisch en de afwisseling van bos, weilanden en Achterhoekse boerderijen boven grijze luchten maakte dat we iedere dag zouden willen wandelen. Een geslaagde dag alom.

We gaan even terug in de dag. Ik moest ’s morgens even wachten voor we vertrokken. Het is een open deur om te zeggen dat dit bij vertrek wel vaker gebeurt. We hadden net nieuwe wandeljassen gescoord. Stemmig zwart. Niet precies dezelfde hoor, zo zijn we niet. Maar bij het stemmige zwart hoort natuurlijk een passende setje schoenen, de juiste haarband en een kleurige trui boven de rits uit piepend om het zwart een beetje te breken. Ik heb het dan nog niet over de juiste opmaak, daar heb ik geen verstand van. Zelf keek ik nog even op de kapstok en zag een andere wandeljas of wat daarvoor door mag gaan. Prachtig rood en warm genoeg voor deze kille novemberdag. Bij het uitstappen zag mijn partner de keuze van mijn wandelbroek en de rode jas. Na tien seconden verzoende ze zich met het feit dat ze met een clown moest wandelen op het Ocannipad bij Brummen. Zo vond zij tenminste.

Na afloop van de wandeling een pannenkoek gegeten bij de Reuvershoeve. Om haar te plezieren heb ik de rode jas maar in de auto gelaten. Zo ben ik dan ook wel weer. De pannenkoek was lekker al moet ik nog steeds wennen dat we geen ‘pannekoeken’ meer eten.