Ongewoon verslag van het Errekomsepad

Na een fijne wandeling op het Errekomsepad in Erichem en Buren bekijk ik de ‘lucky shots’ op mijn mobiel. En tot mijn stomme verbazing is bovenstaande foto het exemplaar dat me het meest intrigeert. Waarom? Tijdens de wandeling viel me het gebouw al op. Ik heb in ieder geval de moeite genomen om de schoorsteen en beide gebouwen met bomen op één plaatje te krijgen. Dat is min of meer gelukt, hoewel het beoogde lijnenspel tussen de onderdelen op de foto misschien nog wat oefening vergt. Kijkend naar de foto ben ik blij dat de bloemetjes op de voorgrond wel weer wat klompenpad gevoel geven. Wat is dit voor een gebouw? Wat voor een bedrijf zat er? Ik ga er maar van uit dat het niet meer in gebruik is. Of misschien wel? Het heeft iets Oostblokachtigs, of in ieder geval iets uit de vluchtige wederopbouw van de jaren vijftig uit de vorige eeuw. Wat voor geheime procedés werden er gefabriceerd? Het is, hoewel ik niet in de business zit, overigens een ideaal pand om hennep te verbouwen. Googlemaps gaf voor mij geen oplossingen bij al deze vragen. Kijk dat is één van de charmes van Klompenpaden, ook minder pittoreske bezienswaardigheden kunnen een klompenpad aantrekkelijk maken. Want wat denkt u van onderstaande exemplaar?

Nu bestaat de indruk dat het Errekomsepad een rariteitenkabinet is. U had van Buren en de omliggende fruitteelt andere foto’s verwacht. Ik vond het een heel prettig pad om te lopen. De fruitbomen, zo leerden wij in een landwinkel tussen Erichem en Buren, hadden dit jaar een gefaseerde bloei, dus het is niet meteen alles aan kleur dat je tegemoet komt.

Om een meer objectieve indruk te krijgen van het Errekomsepad hieronder mijn favoriete foto’s van de dag. Ik laat de bovenstaande foto’s maar even buiten beschouwen. Voor nog meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

O ja, en er waren inderdaad fruitbomen tijdens de wandeling te bewonderen. Missie geslaagd.

Er kraait iets drie keer!

Immers, idealen zijn als lantaarnpalen: zij verlichten de weg die wij moeten gaan. Maar wie zich dronken van nostalgie aan zo’n paal vastklampt, komt geen stap verder.

Bovenstaande citaat komt uit de brief van Frans Timmermans en Marjolein Moorman over de intensivering van de linkse politieke samenwerking, in eerste instantie tussen de PvdA en GroenLinks. Na het lezen van dit citaat had ik al geen zin meer om verder te lezen. Het is ontegenzeggelijk een mooie zin. Het is de bedoeling natuurlijk dat dit alle kameraden van links moet stimuleren en enthousiasmeren. Ik haak af.

Ik lees hierin, als je niet denkt, voelt en vindt wat wij vinden, dan ben je een cynische ouwe lul. Dan zijn we er niet voor jou, want jij hebt het niet begrepen. Het is de arrogantie ten top van de dominee die zegt dat je het licht nog niet hebt gezien. Terwijl diezelfde dominee het licht heel vaak  al zelf heeft uitgedaan voor de zwakkeren, minder bedeelden en andere roepende in de wirwar van bureaucratische labyrinten die ooit de welvaartsstaat heette.

Het stuk verder scannend, begrijp ik dat links zich opnieuw moet gaan uitvinden, voor de zoveelste keer. Er moet een vuist worden gemaakt naar Rutte. En met vele linkse mensen schaar ik me met liefde achter het credo dat Rutte de publieke zaak heeft vernacheld. Een prachtige term trouwens in deze paastijd. Maar voor de PvdA en de sociaaldemocratie heeft de haan al veel vaker dan drie keer gekraaid. En het resultaat? Gefrustreerde stemmers naar de PVV, Denk, Op1 en PvdD, om er maar wat te noemen. De sociaaldemocratie, in ieder geval ook in Nederland, is verworden tot een groep achterblijvers. Anderen gingen, de verweesden die naar de rechterflank zijn gevlucht, of hobbyisten die een eigen extreem clubje hebben opgericht. En met deze brief gaat dit proces gewoon door.

Voor de partijpolitieke vluchtelingen willen Frans en Marjolein de lantaarnpalen ontsteken met hun idealen. Hun idealen? Nee hoor, bestaande idealen die natuurlijk binnen de sociaaldemocratie kunnen en moeten evolueren. Maar niet door arrogante preken aan geletterden die zij dan weer voor dom verslijten. Zij ontsteken helemaal geen lantaarns, maar doen een nieuwe fitting in bestaande lantaarnpalen. Hun lantaarnpalen, en verwijten teleurgestelden dat ze zich laven aan nostalgie.

Nu ben ik, vind ik zelf, een sociaaldemocraat waarbij een eerlijke verdeling van middelen en mogelijkheden voor iedereen voorop moet staan. Dat is ook logisch, want anders ben je geen sociaaldemocraat. Zonder de mondiale problemen te bagatelliseren en wie kan dat tegenwoordig nog, ben ik daarnaast ook gevoelsmatig van het stempel ‘Erst das Fressen, und dan die Moral’. Lees goed, ik zeg niet dat er geen moraal mag zijn. Sociaaldemocratie is voor mij de moraal, maar er zijn wel prioriteiten. Of die sociaaldemocratie nu in de PvdA zit, in een fusieclub of dat Rutte spijt betoond en zich gaat bekeren. Het kan me eigenlijk niet meer schelen, als het maar gebeurd.

Na vier jaar tijd als PvdA lid gezwegen te hebben op partijpolitiek gebied breek ik mijn stilte. Maar och voor wie? De lantaarnkwestie van mijn partijgenoten doen echter vermoeden dat ik weer, voor de vijfde keer, partijloos ga worden.

De (on)vergankelijkheid op het Niebroekerpad

Een verslagje voor de eeuwigheid over een wandeling op het Niebroekerpad in Nijbroek. Het hoort er voor mij zo’n beetje bij om mijn klompenpadbeleving compleet te maken. Of mijn schrijfsels daadwerkelijk eeuwigheidswaarde hebben, laat staan literaire kwaliteiten, laat ik aan uw beoordeling over. Voor mezelf ken ik het antwoord wel. Afgelopen vrijdagavond was ik gewoon thuis, dus mijn stukjes over klompenpaden zijn geen aanleiding geweest om een vrijkaartje voor het boekenbal te verkrijgen. En dat is maar goed ook, de reputatie van het literaire festijn had er voor gezorgd dat ik twee dagen later de wandeling niet had kunnen maken in verband met een vergaande alcoholische mist in mijn hoofd. Toch heb ik wel een kleine schare lezers hoor. Met name wat andere lopers, een paar collega’s en wat familieleden die trouw blijk geven van waardering voor de stukjes. Sterker nog, zelfs geënthousiasmeerd worden om ook te wandelen. Zo ook een neef uit Thailand die na twee jaar coronatijd de 80e verjaardag van zijn vader met Pasen gaat vieren. Hij gaf te kennen wel eens een klompenpad te willen lopen. Zo gezegd, zo gedaan.

In de familie-app is belangstelling gepeild afgelopen dinsdag, de weerkaarten bestudeerd en een passend pad uitgezocht, het Niebroekerpad in de buurt van Twello. Een datum is  geprikt en 7 van de 13 kleinkinderen van Anton en Aleida (opa en oma) kwamen opdagen al dan niet met aanhang. Eén oom liep ook zonder moeite de 14 kilometer mee. Al met al een soort van keuvel- en familiereünie binnen zes dagen georganiseerd. Het kan.

En wie was die familie? Zoals gezegd de nazaten van Anton en Aleida uit Twello, een hele gewone familie zonder al te veel poespas. Vanuit het perspectief van het eerder genoemde boekenbal misschien wat saai, maar waar een mate van harmonie en respect nadrukkelijk aanwezig is. De opkomst in zo’n kort tijdsbestek was indrukwekkend en voor zover ik onze familie-intriges ken, hoefde niemand rekening te houden met gevoeligheden of oude vetes. De meesten keuvelden gewoon verder waar ze gebleven waren toen ze elkaar voor het laatst zagen. Tja en dan kunnen er jaartjes over heen gegaan zijn want de tand des tijds raakt uiteindelijk iedereen. Of je nu naar het boekenbal mag of gewoon met zijn allen, zoals op de foto hieronder, op een heerlijke zomerzondag in de jaren zeventig (1977) wordt vastgelegd.

De vergankelijkheid van het leven is dan overduidelijk. Opa en oma zijn er niet meer net zoals meerdere ooms en tantes op de foto. Maar misschien is nog wel meer de onvergankelijkheid van familie te zien. Opa en oma zouden dit jaar 90 jaar getrouwd zijn geweest, maar hun nazaten lopen gemoedelijk door het Nijbroekse boerenland. Ik denk dat ze het leuk hebben gevonden en vanuit het gelovige perspectief van onze grootouders hebben ze het op deze zonnige aprildag ook met goedkeuring gade geslagen van boven.

Plaatjes en kletspraatjes: Sociale cohesie in Duiven

Ons dorp bestaat niet meer echt toch? Wim Sonneveld zong er zo lyrisch over. Iedere dertigplusser kent het vast wel, mogelijk de jongere generatie ook. Misschien onderschat ik hen? Je weet wel van En langs het tuinpad van m’n vader. Dit suggereert dat ik dat meegemaakt heb. Niets van dat alles. Ik ben gewoon volwassen geworden in de jaren tachtig. Punk, walkman en tegen de bom. De televisiequiz was al voor ouderen vond ik toen. Dus ik leefde al in Het dorp dat is gemoderniseerd. Maar het is natuurlijk de hang naar nostalgie, het oude vertrouwde van vroeger. Voor mij was dat U2 en The Cure en als klein kind De Willem Ruis show(dus toch een quiz, sorry). Maar wie zingt daar nu nostalgische liedjes over. Dus ik heb decennialang mijn nostalgische gevoelens moeten putten uit Wim Sonneveld en met mij velen.

Dat dorp van toen, het is voorbij,

Dit is al wat er bleef voor mij

Een ansicht en herinneringen.

Om de cohesie van de gemeenschap te stimuleren hebben de kleinere dorpen nog wel een kermis  of schuttersfeesten. In Vinex wijken zorgen enthousiaste buurmannen nog wel eens voor een straatfeest en ons aller Douwe Egberts zorgt voor een heuse burenkoffiedag. Gezelligheid kent geen tijd? Of je kunt ook met de buurt eendrachtig onder aanvoering van Willy en Max meedoen met NLdoet. Lekker klussen voor het goede doel. We leven in een geïndividualiseerde samenleving, corona nog niet achter de rug of een oorlog van formaat klopt aan. Een beetje cohesie is niet verkeerd, dus ik kon het initiatief van de boer aan de rand van ons dorp, boerinnen trouwens, wel waarderen. Voor in ieder geval de tweede keer maakten zij reclame voor hun koeien die de wei in mochten. De buurt was welkom in hun stal en op de afgesproken tijd mochten de koeien hupsen als dartele kalfjes in de lentezon. Voor het eerst in hun leven. Dat was vandaag.

En er kwamen mensen op af. De hondenbezitters die langs de Veldstraat in Duiven lopen kende ik wel zo’n beetje. Maar ook nieuwe gezichten. Mensen maakten een praatje of onderwezen hun kinderen over hoe het vroeger was, met de koeien in de wei en zo. Ik niet, ik probeerde heel krampachtig een foto te maken met mijn mobieltje van een hossende koe. Dat is niet echt gelukt. Zo zie je maar weer, vroeger was echt alles beter. Koeien poseerden nog gewoon in de lentezon. Volgend jaar maar weer opnieuw proberen.

Bijna maagdelijk Loarns Enkenpad beslecht.

Het streven om de eerste te zijn is niet mijn ambitie, maar de omgeving van Laren kennende wilde ik wel zo snel mogelijk het nieuwste klompenpad in Laren bewandelen. Vandaag was het zover in een heerlijke lentezon. En dat het nieuw was kon je ook goed merken aan de wegbewijzering, helder en onbezoedeld. En o ja, begin en eindpunt bij een fijne uitspanning om te eten. Dat was ook al eeuwen geleden, na afloop van een wandeling een hapje eten.

Wie van struinen in het boerenlandschap houdt, graag langs sloten kuiert en het coulissenlandschap kan waarderen, moet naar het Loarns Enkenpad. Maar bovenal was het rustig, stil en veel tijd om te kletsen of te mijmeren. Allerlei slimme en minder slimme ideeën ontsponnen zich in mijn brein om ze ook weer weg te laten vliegen in de einder van het landschap. En dat is maar goed ook, want te veel muizenissen is ook niet goed en daar kun je hele rare blogjes over schrijven.

En wie uitgedacht is kan uitrusten en genieten in de spreukentuin (Haarbroekse Vijvertuin) om inspiratie op te doen voor nieuwe creativiteit. In het “loarns” dialect werden tal van wijsheden geëtaleerd middels beelden en voorwerpen. Soms diepzinnigheden, maar ook Boertigheden of pure platvloersheid als je wat lichtgeraakt zou zijn. In ieder geval was het een grappige onderbreking van mijn 86e klompenpad. En een verslagje is ook snel geschreven al heeft dat niet zo veel om het lijf natuurlijk.

Voor meer foto’s van dit klompenpad zie ook Instagram account titiissprakeloos

Plaatjes en Kletspraatjes: Poëtische Woorden in Warnsveld

We beginnen vandaag met een gedicht van Paul Rodenko in Warnsveld. Want onder het mom pluk de sieraden in een wandeling, wil ik dit graag met u delen. U kent Paul Rodenko niet? Ik zal u eerlijk bekennen, tot het moment ik deze foto maakte ik ook niet. Voor de visueel minder getalenteerden of zij die een mobiel hanteren om dit blogje te lezen zal ik de tekst even weergeven:

DE DICHTER

Wijd strekte hij zijn armen uit

Enorme wijzers

En sprak:

Ik ben uw klok

Ik ben uw tijd

En sprak:

Ik ben uw eenzaamheid

Paul Rodenko

U doet er maar wat mee, ik vind een muur met een boodschap altijd wel aardig en deze boodschap stond me wel aan. Vandaag liep ik het Berkel en Warnsveldpad, u raadt het al, in Warnsveld en een stukje Zutphen. Via de app van Achterhoekroutes. De wandeling was precies wat je kunt verwachten van deze mooie omgeving bos, platteland, de Berkel, stukje Zutphen en uiteraard Warnsveld met Rodenko.

De wandeling en natuurlijk Rodenko inspireerde me tot ook een rijmpje.

DE WANDELAAR

Onbevooroordeeld stapt hij zijn passen

Op intuïtief kompas

en blogt:

Ik ben uw ogen

ik ben uw oren

En blogt:

Ik leid u door de streek

Misschien wat hoogmoedig en hoogdravend, maar goed nog een paar foto’s voor een impressie. Kijkt u daarvoor ook naar Instagram account titiissprakeloos voor meer foto’s.

Deugen in Dodewaard op het Hiensepad.

Een nieuwe ster aan het klompenpad-firmament vandaag, het Hiensepad in Dodewaard. Sinds een week geopend en vandaag al beslecht samen met een voormalige autochtoon uit Dodewaard. En dat geeft natuurlijk meerwaarde aan een wandeling. Voormalige roddels en wetenswaardigheden krijg ik en passant uit eerste hand. Zo weet ik dat Dodewaard behoorlijk pro kernenergie was en ook wie de plaatselijke tegenstanders waren. In ieder geval de enige punker in de gemeenschap. (The only Punker of the village) was tegen. Maar ook waar de tentenkampen van de actievoerders van weleer mochten staan werd me verteld en deze boer was ook een soort collaborateur. Het kan verkeren. De afgelopen decennia was kernenergie niet ‘hot’ en ook Dodewaard is al weer jaren gesloten.

Met de mensonterende actualiteit in Oekraïne is het gevaar van kerncentrales maar weer eens bewezen, maar aan de andere kant met de transitie naar groene energie zijn de stemmen voor (nieuwe) kerncentrales ook nadrukkelijk aanwezig. Ik zal u in deze geen stemadvies geven, ik weet het eigenlijk niet temeer omdat ieder nadeel ook weer zijn voordeel heeft en andersom. Mensen die zeggen dat er altijd wel een eenvoudige oplossing is, hebben geen weet van de complexiteit. En dat is simpel gezegd erg waar. Wat ook waar is, is dat het Hiensepad een volwassen klompenpad is die een mooie inkijkje geeft in Dodewaard en omgeving. Dit klompenpad deugd gewoon.

Of deze wandelaars van het pad deugen is een tweede vraag. Ruim drie uur wandelen is ruim voldoende om naast persoonlijke ook politieke ontboezemingen te delen en dat hoeft allemaal niet al te genuanceerd in deze setting. Tijden veranderen en de blik op de wereld wordt anders naarmate je ouder wordt. Of je voldoende mee komt dat zal moeten blijken. We waren per slot van rekening twee vertegenwoordigers van de groep die het allemaal fout heeft gedaan en dus potentiële boze witte middelbare mannen. Verantwoordelijk voor het klimaat, verantwoordelijk voor de oorlog, maakt niet uit welke en verantwoordelijk voor seksistisch gedrag. Maar volgens mij, met een greintje introspectie, durf ik te beweren dat we net zo deugen als het Hiensepad zelf inclusief de kerncentrale, gesloten of niet.

O ja, wist je dat de naam Dodewaard niets met de kerncentrale te maken heeft, dat dacht ik altijd als kind. Het heeft ook geen religieuze betekenis. Waard is middeleeuws voor eiland. Ene graaf Dodo heeft in de middeleeuwen, zo rond 900 zijn kasteel op een natuurlijke ophoging rond de Waal gebouwd. Het eiland van Dodo is de naamgever van het dorpje Dodewaard. Ik weet niet of graaf Dodo ook een boze witte man was, wel een rijke voor die tijd.

(voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos)

Plaatjes en Kletspraatjes: Een aanslag verijdeld in Azewijn

Onlangs reed ik vanuit Emmerich naar Doetinchem en zag in de verte een kerk. Het bleek de kerk van Azewijn te zijn. De naam kende ik, maar ik was er nooit geweest. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, daar moet ik heen! Nu prijs ik mezelf gelukkig dat mijn nieuwsgierigheid zulke objecten betreffen. Het is geen stad in Verweggistan of Antarctica. Mijn nieuwsgierig op dit vlak is goed te behappen. Met een andere nieuwe ontdekking, namelijk de AchterhoekRoute- App zag ik dat er twee wandelroutes waren vanuit Azewijn. Woensdagmorgen was het helder en zonnig. Vanwege wat fysieke (misschien ook wel mentale onrust) is een gemakkelijk optelsommetje snel gemaakt. Op naar Azewijn en ik koos voor de Rafelderroute, een ruim rondje om Azewijn en haar kerk.

Een verfrissende wandeling werd het. De natuur ontluikt heel voorzichtig en de eerste bloemetjes die ik kan benoemen zag ik opkomen langs de sloten. Azewijn is een gebied dat ligt tussen de Duitse grens, Doetinchem en het Montferland. Niet spectaculair, wel rustig en weidse uitzichten. Waar je ook liep, je had altijd zicht op één of meerdere windmolens. Met de actuele energieprijzen, als gevolg natuurlijk van de mondiale ellende, bedenk ik dat het niet zo gek is om die molens te hebben. Misschien komen er nog wel veel meer? Ze blijven lelijk, maar dat is een kolencentrale natuurlijk ook. De zon scheen trouwens ook helder, ook vanuit die kant was het een lucratieve opwekkingsdag. En wat te denken van biomassa? Dat leek in deze contreien ook mogelijkheden te bieden had mijn neus reeds ontdekt.

Terwijl ik stevig doorstapte, een Mariakapelletje langs de weg bezocht, zag ik in de verte iets op de straat liggen. Dichterbij bleken dat twee houten schotten te zijn waaronder een grote zwarte buis lag die van het ene weiland naar het andere liep. De auto die langs mij reed minderde vaart en manouvreerde netjes over de planken heen. Het gaf een knalletje, maar ik bedacht me er geen gevaar bij. Ik naderde de buis op een meter, hoorde een hoop gesis en er kwam een gasachtige substantie als een fontein uit. Een gasaanval op een onschuldige wandelaar in Azewijn? Op dat moment was ik heel gelukkig met mijn bovengemiddelde reflexen. In no time was ik op een meter of tien afstand en toen het gas overging in een waterige substantie liep ik nog verder naar achteren. Het waren niet de Russen, het was een boerenaanval. Tot wel zes meter hoog spoot de bruine fontein die ik net ontlopen had. In de verte verschenen de verantwoordelijke landbouwwerknemers die bij de boerderij de druk er afgooide. Nog tien seconden wachten en ik liep er maar snel langs. De aanslag was verijdeld, geen stront op mijn kleding, geen giergas in mijn poriën, dus schoon de auto in straks.  Gelukkig maar.

Dat was Azewijn dus. ik heb het gezien, gehoord en geroken. De autosuggestie bleef hangen dat er toch een geurtje om mij heen hing. Ik heb maar ff een verkwikkende douche genomen, dat vond mijn wederhelft ook beter.

De wereld draait door……..

Eindelijk mochten we weer, onbekommerd, tenminste dat gevoel had ik. Weliswaar mondkapje bij de hand en QR-code mee, want je weet maar nooit hoe de regels elders precies geïnterpreteerd worden. Een lang weekend gepland met reisgenoot en oud-collega. Uit de vele opties kozen we de Franse Ardennen. Ik mocht het organiseren en dat had ik met de kennis achteraf best aardig gedaan. Maar mochten we wel echt? Op de dag van vertrek stond de wereld in brand. Niet onze vakantiewereld, nog niet, maar wel op ons eigen continent. Als nieuwsjunk met in ieder geval basale historische kennis vlogen er meteen honderdduizend doemscenario’s door mijn hoofd. Zo gek is dat toch niet? Ik zal de details besparen, ze zullen de afgelopen dagen op de conventionele media, maar vooral ook op de sociale media, ruimschoots gepasseerd zijn. Ik weet het niet, want ik was op vakantie. Naar de Franse Ardennen met de opdracht vooral niet te veel met het nieuws bezig te zijn. Ik ken mezelf, je kunt het nieuws volgen, maar in de tijd van informatie, desinformatie en vooral tegenstrijdige informatie kun je met een zweem van Weltschmerzen je kop helemaal gek mindfucken. En zoals ik geleerd heb na twee jaar Corona, de mensheid is in staat om een heleboel onzin te creëren en erger nog, erin te geloven en er naar te handelen. Waarom zou dat nu anders zijn?

Ik weet slechts dat ik met ‘gek’ worden er geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb maar een heel klein percentage informatie van wat de hoofdrolspelers weten. Hoe kan ik oordelen, behalve dat er een gevaarlijke situatie is ontstaan en dat er nu al miljoenen mensen daadwerkelijk lijden. En hoeveel er nog bijkomen? En toch ga ik op pad. De wereld, onze wereld draait gewoon door. Er is een strak blauwe lucht, fris maar zonnig, al deze dagen. Af en toe krijgen we flarden nieuws mee ’s Avonds even de high lights doornemen en deze even kort bespreken. Het voelt dubbel, je neemt het nieuws ongewild toch mee in je gemoedstoestand, maar grote delen van de dag ben je gewoon een lang weekend weg. Lunchen in Thorn, het witte stadje. Onderweg door België, waar we nog wel even een paar fikse hagelbuien meekrijgen. Aangekomen in de stad van onze bestemming, Charleville-Mézières, betrekken we een appartement dat ons bevalt. De eerste zon op een terras pakken, een museum bezoeken en op zondag een prachtige wandeling langs de Semoy. Op de terugweg koffiedrinken in Bastogne en wederom een eenvoudige lunch in Steyl, Limburg. Het kan allemaal, het mag allemaal en de wereld draait door en ik kan terug zien op een geslaagd weekend. Tja.

Thorn, het witte stadje, ligt er rustig bij op vrijdagmorgen. Van Carnaval, dat ook gewoon doorging, is nog weinig te merken.

Zaterdagmiddag, terwijl we genieten van de cappuccino op het zonovergoten prachtige plein van de stad, vormt zich een kleine groep mensen. Blauw en geel is zichtbaar en de kleine groep groeit langzaam uit tot zo’n 150 mensen. Wij gaan er bij staan, krijgen een pamflet van de Franse onafhankelijke democratische arbeiderspartij, en blijven erbij staan. Op de achtergrond draait de permanente draaimolen door.

In het Ardennenmuseum, leren we over de geschiedenis van de streek, kunstwerken van lokale kunstenaars uit het verleden, maar ook een afdeling gewijd aan de kunst van het marionettenspel. Wie trekt er aan de touwtjes? Zou de wereld er anders uitzien als dat inderdaad een vrouw zou zijn die de ‘mannetjes’ zou kunnen leiden via wat ‘onzichtbare’ lijntjes.
(kunstwerk van Édouard Louis Henry Lerolle, 1900)
De zon scheen uitbundig in de Franse Ardennen bij de zondagmiddagwandeling in Tournavaux. Waar schijnt de zon nog meer in Europa?
Bastogne, een tank ter nagedachtenis aan de verschrikkingen in de Ardennen, waar één van de meest bloedige veldslagen in West-Europa tijdens de tweede wereldoorlog heeft plaatsgevonden. Het was toeval dat we Bastogne hadden uitgekozen. Of toch niet?
Met een bord patat en twee kroketten eindigden we in Steyl……Een prachtig kloosterdorp aan de Maas. Ik moest denken aan het door mij hoogstgewaardeerde liedje van Ellen Ten Damme, Alles draait!!!

Plaatjes en kletspraatjes: Moeders omelet voor de vrijheid.

Er wordt gevochten voor de vrijheid. In Den Haag, Brussel en Parijs, in navolging van Canadese vrijheidsstrijders on Trucks. Goed. Ik ben vandaag mijn eigen vrijheid gaan vieren, of beter gezegd het beperkte wereldje van mijn moeder een klein beetje groter maken. Het was beslist geen strijd hoor. Ik zei, ik kom zaterdag even koffiedrinken. Zij antwoordde: ,,Nee we gaan ergens lunchen. Ik ken de weg van mijn huis naar het winkelcentrum nu wel. Ik wil weer eens wat anders zien. Bomen en weilanden zijn voldoende.”

Ze is 86, gezond van geest en mobiel genoeg om naar het dorp te fietsen voor de dagelijkse boodschappen. Sinds tweeënhalf jaar is ze weduwe en 80% van de tijd was dat coronatijd. Echt leuk vindt ze het niet, maar wie wel? Zeker in de winter als het koud en vooral grijs is, merk je toch dat het aantal prikkels afneemt. In deze dagen kan ze me wel goed informeren over de schaatsprestaties van ‘de onzen’ in China, dat dan weer wel. Vandaag scheen de zon uitbundig, een beetje voor haar bevrijdingsdag.

Elders in de Nederland en Europa wordt de vrijheid bevochten. Tegen de pas, tegen de code, tegen de corona en als je het mij vraagt vooral ook tegen zichzelf. Maar mij wordt niets gevraagd. Terwijl het einde van de maatregelen echt wel in zicht zijn voor het moment, moet alle onvrede even getoond worden. Ze zijn het zat mijnheer Rutte, dat u het maar weet. En er is zoveel aandacht voor deze groepen door de media, dat ze je laten geloven dat ze een absolute meerderheid vormen, dat ze ook voor mij strijden. Nou echt niet hoor. Als ik tegen Rutte ben, en ik ben geen fan, dan doe ik dat wel in het stemhokje. Zo ook mijn moeder. We zijn het hierover eens. De meeste Nederlanders stemmen Rutte. We begrijpen het beide niet, maar op deze zonnige dag maken we ons er ook niet druk over.

We belanden in Haarle, bij Herberg De Pas. Met mondkapje en QR-code, mijn moeder een papieren en ik de app, worden we hartelijk ontvangen en nemen plaats aan het raam. We hebben zicht op de fietsers en wandelaars die hun dagelijkse bevrijding vieren in het zonnetje. Het wordt voor beide een omelet Herberg, een variant op de boerenomelet. Het was lekker, al weet ik niet eens of het met of zonder vlees was. Het maakt niet uit, ik ga hier niet extra maatschappelijk bewust zitten doen. Het is goed zo, de vrijheid van vandaag.