Er kraait iets drie keer!

Immers, idealen zijn als lantaarnpalen: zij verlichten de weg die wij moeten gaan. Maar wie zich dronken van nostalgie aan zo’n paal vastklampt, komt geen stap verder.

Bovenstaande citaat komt uit de brief van Frans Timmermans en Marjolein Moorman over de intensivering van de linkse politieke samenwerking, in eerste instantie tussen de PvdA en GroenLinks. Na het lezen van dit citaat had ik al geen zin meer om verder te lezen. Het is ontegenzeggelijk een mooie zin. Het is de bedoeling natuurlijk dat dit alle kameraden van links moet stimuleren en enthousiasmeren. Ik haak af.

Ik lees hierin, als je niet denkt, voelt en vindt wat wij vinden, dan ben je een cynische ouwe lul. Dan zijn we er niet voor jou, want jij hebt het niet begrepen. Het is de arrogantie ten top van de dominee die zegt dat je het licht nog niet hebt gezien. Terwijl diezelfde dominee het licht heel vaak  al zelf heeft uitgedaan voor de zwakkeren, minder bedeelden en andere roepende in de wirwar van bureaucratische labyrinten die ooit de welvaartsstaat heette.

Het stuk verder scannend, begrijp ik dat links zich opnieuw moet gaan uitvinden, voor de zoveelste keer. Er moet een vuist worden gemaakt naar Rutte. En met vele linkse mensen schaar ik me met liefde achter het credo dat Rutte de publieke zaak heeft vernacheld. Een prachtige term trouwens in deze paastijd. Maar voor de PvdA en de sociaaldemocratie heeft de haan al veel vaker dan drie keer gekraaid. En het resultaat? Gefrustreerde stemmers naar de PVV, Denk, Op1 en PvdD, om er maar wat te noemen. De sociaaldemocratie, in ieder geval ook in Nederland, is verworden tot een groep achterblijvers. Anderen gingen, de verweesden die naar de rechterflank zijn gevlucht, of hobbyisten die een eigen extreem clubje hebben opgericht. En met deze brief gaat dit proces gewoon door.

Voor de partijpolitieke vluchtelingen willen Frans en Marjolein de lantaarnpalen ontsteken met hun idealen. Hun idealen? Nee hoor, bestaande idealen die natuurlijk binnen de sociaaldemocratie kunnen en moeten evolueren. Maar niet door arrogante preken aan geletterden die zij dan weer voor dom verslijten. Zij ontsteken helemaal geen lantaarns, maar doen een nieuwe fitting in bestaande lantaarnpalen. Hun lantaarnpalen, en verwijten teleurgestelden dat ze zich laven aan nostalgie.

Nu ben ik, vind ik zelf, een sociaaldemocraat waarbij een eerlijke verdeling van middelen en mogelijkheden voor iedereen voorop moet staan. Dat is ook logisch, want anders ben je geen sociaaldemocraat. Zonder de mondiale problemen te bagatelliseren en wie kan dat tegenwoordig nog, ben ik daarnaast ook gevoelsmatig van het stempel ‘Erst das Fressen, und dan die Moral’. Lees goed, ik zeg niet dat er geen moraal mag zijn. Sociaaldemocratie is voor mij de moraal, maar er zijn wel prioriteiten. Of die sociaaldemocratie nu in de PvdA zit, in een fusieclub of dat Rutte spijt betoond en zich gaat bekeren. Het kan me eigenlijk niet meer schelen, als het maar gebeurd.

Na vier jaar tijd als PvdA lid gezwegen te hebben op partijpolitiek gebied breek ik mijn stilte. Maar och voor wie? De lantaarnkwestie van mijn partijgenoten doen echter vermoeden dat ik weer, voor de vijfde keer, partijloos ga worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s