Begrip, van de dag (9) Thee-tips

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

THEE TIP

Je hebt koffiedrinkers en theedrinkers. En natuurlijk bierdrinkers, maar die laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. Zelf zweer ik bij een stevige bak koffie in de ochtend en tussendoor een bakkie troost om de dag door te komen. Een theedrinker ben ik zeker niet. Ik doe mijn uiterste best om meededogen te hebben voor de theedrinkende medemens, maar feitelijk vind ik het niet veel meer dan een ouwewijvendrank. De echte theedrinker neem ik op de keeper beschouwd niet serieus.

Daar denkt de marketing heel anders over. Kenden we vroeger in deze contreien vooral de Engelse thee, tegenwoordig kan ieder struikje mondiaal ontdaan worden van zijn blaadjes en er zijn creatieve geesten die er thee van weten te maken. Sterker nog, ze weten dit ook nog aan de man te brengen door er allerlei louterende eigenschappen en kwalificaties aan te geven. Ik ontken niet dat een kopje warm water slecht is voor het gestel en de ingewanden, maar als dat nodig is kan dat natuurlijk ook zonder blaadjes. Ook komt het ritueel van theedrinken vanuit de Oriënt steeds meer in zwang. Thee serveren wordt verheven tot een ware kunst. Het blijft gewoon kokend water, hoe vaak je het ook overgiet naar een ander bakje of potje.

De mondialisering van het theedrinken heeft in sommige kringen drastische vormen aangenomen mede door een gladde campagne van de theeproducenten waardoor thee een vals, gezond en jeugdig imago heeft gekregen. Toch blijft thee voor mij een ouwewijvendrank. Of ik nog theetips heb? Nee, ik niet en dat moge duidelijk zijn. Ik ben zelfs tegen Teatips, louter propaganda naar mijn bescheiden mening.

Begrip, van de dag (8) De druk niet voelen

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

DE DRUK NIET VOELEN


Stel, je bent vijf keer op geweest voor je rijexamen en het rijbewijs is een vereiste voor je nieuwe baan. Een goedbedoelde vriend vraagt je of je zenuwachtig bent. Heel laconiek antwoord je: ,, Nou, nee ik voel die druk niet zo.” Of je bent gezonde Hollandse jongen van twintig jaar en gaat al jaren om met dezelfde vriendengroep, tegenwoordig testosteronbommen genoemd. Iedere zaterdagavond is het gezellig, biertjes, lachen en vrouwen. Je vrienden verdwijnen soms om tegen een hekwerk aan te vozen of hun Golf GTI in een dampende condens te veranderen. En jij loopt het ene blauwtje na het andere. Het begint de vrienden op te vallen en kameraadschappelijk proberen ze je aan een chickie te helpen. Op de dansvloer beweegt een schone brunette.  Nonchalant neem je nog een biertje en deelt je kameraden mee dat je geen druk voelt. Nu dan zeg ik, in beide gevallen ben je niet goed bij je hoofd, heb je geen binding met je eigen gevoel en mis je ieder gevoel met de realiteit.

Op weg naar huis hoorde ik een interview met onze bondscoach Danny Blind. Voor de niet voetballiefhebber, het Nederlands elftal speelt wedstrijd na wedstrijd als een dweil, ze verliezen van tegenstanders van wie dit theoretisch niet eens voor mogelijk wordt gehouden, bovendien komt er na de wedstrijd geen zinnig woord uit die duurbetaalde nepvedetten. In de wetenschap dat heel Nederland ons land Oranje wil kleuren, de economie een boost krijgt bij deelname en dat bovendien alle nieuwe Syrische Nederlanders van harte mee zullen juichen. Dat laatste bevordert dan weer de integratie. Op de vraag of onze bondscoach enige druk voelt bij de wedstrijd tegen Kazachstan morgenavond antwoord hij:,, Nee, dit is een wedstrijd als alle anderen, ik voel geen extra druk!” Dan durf ik toch te stellen dat je iedere vorm van realiteitszin verloren bent.

Natuurlijk is voetbal geen zaak van leven op dood, er zijn belangrijkere zaken. Maar als meest belangrijke bijzaak mag mijnheer Blind zich er wel iets meer rekenschap geven dat hij speelt met het humeur van vele miljoenen in ons land. Hij vergooit door zijn lakse en onverschillige houding het cumulatieve effect van Oranje uitgelatenheid in ons land. En Danny Blind voelt de druk niet? Nu mijnheer Blind, ik voel de druk heel erg om die oogkleppen van je kop te halen en om te  winnen voor de laatste kans om Nederland te redden.

Begrip, van de dag (7) Zo trots als een pauw

/ sprakeloosid / 1 reactie

ZO TROTS ALS EEN PAUW

Bij het wegzakken van een hazenslaapje kreeg ik het terloops nog mee. In het programma van Mathijs van Nieuwkerk werd de Sonja Barend Award uitgereikt aan niemand minder dan Jeroen Pauw. Met de kop nog vol snot, herstellend van een akelige verkoudheid, dacht ik nog ‘Hebben we dan niet beter in Nederland?’ Blijkbaar niet en ik ging over tot de orde van de dag, in mijn geval wegzakken in een broodnodig slaapje om me verder te herstellen van de griep. De wereld draait toch wel door.

Een goed uur later, mijn gestel had blijkbaar meerdere slapen nodig, werd ik kattig wakker. De vermoeidheid nog sterker in mijn lijf zoals te doen gebruikelijk is als een hazenslaapje onverwacht uitloopt. Het duurt dan vaak een hele poos voordat je je herstelt hebt van je rust. Een quality-nap was het zeker niet. Dit zijn ook de momenten dat de misantroop in me naar boven komt. Snel zoek ik op internet, het is toch niet waar dat die Pauw een prijs gewonnen heeft? Het blijkt dat ik niet gedroomd heb. Hij heeft gewonnen. Wat is er mis mijn mijn oordeelsvermogen vraag ik me neerslachtig af?

Het is al jaren vaste prik om met plezier de dag te eindigen met een afsluiting à la Barend en Van Dorp, Jinek, Pauw en Witteman en Knevel & Van de Brink. Toegegeven, als een setje te lang achter elkaar bezig is, ontstaan er sleetse vlekken. Dat was bij Pauw&Witteman onmiskenbaar, al lag dat volgens mij meer bij Pauw dan bij Witteman. Toch mocht de eerste alleen verder. Al weken erger ik me in toenemende mate aan zijn zelfingenomenheid, ongeïnteresseerdheid, ja zelfs gebrek aan professionaliteit. Ik vind hem bij uitstek een vertegenwoordiger van de door mezelf uitgevonden term ‘grachtengordelfascisme’. Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met zulke termen, maar soms mag je die vrijheid nemen en hanteer je in een column de hyperbool. Daar staat ie dan weer vanavond, zo trots als een Pauw de beste interviewer te wezen. Eén voordeel, tegen die tijd ben ik weer hoentjesfris en kan ik mijn slaperige mening staven met frisse argumenten. Die komen toch wel.

Begrip, van de dag (6) Schikken

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

SCHIKKEN

Proef het woord schikken eens goed. Een heel mooi woord als je er even bij stil staat. Een kleine bloemlezing van de betekenissen levert louter positieve zaken op, tenzij je natuurlijk non-conformistisch of anarchistisch bent aangelegd. Je kunt de tafel schikken, iemand kan geschikt zijn, het kan goed uitkomen, maar het betekent ook dulden, aanpassen en arrangeren. Ook op juridisch vlak is schikken een vorm van recht doen zonder tussenkomst van een rechterlijke uitspraak. Justitieel polderen en dat heeft dan ook weer een positieve klank voor de meesten. Schikken, een mooi woord.

Hedenochtend kwam ik een berichtje tegen op Twitter, maar ook Trouw schonk er aandacht aan in het economisch katern: BP (British Petroleum) schikt met VS, 21 miljard dollar! In eerste instantie denk je dan, mooi dat is opgelost. De schade in de Golf van Mexico kan worden hersteld in zoverre dat mogelijk is. Bovendien de vervuiler betaalt. Ik laat de Amerikaanse claimcultuur even buiten beschouwing, want wat nu 21 miljard dollar in werkelijkheid is, voel ik niet echt aan.

21 miljard dollar! Dat is in zware tijden een bezuinigingsactie voor een heel land als Nederland. Dat is ook een substantiële bijdrage voor reddingsacties van de Griekse economie. Er zijn dus bedrijven die dat kunnen betalen middels een schikking. Als de gang naar de rechter zou zijn gemaakt, was het bedrag ongetwijfeld hoger. Had BP het dan wel kunnen betalen? Hoe zal het Volkswagen vergaan? Zullen zij ook gaan schikken? Als multinationals zulke bedragen in de achterzak hebben om de mondiale politiek en meningsvorming te kunnen beïnvloeden, dan proeft schikken heel vies. De winsten van die bedrijven zijn bij voorbaat pervers. Ze kunnen hun goddelijke gang gaan en als er iets te opzichtig fout gaat, dan schikken ze de boel wel even. 21 miljard dollar schikkingsgeld, ik schrik dat toch van.

Begrip, van de dag (5) Mutmensch

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

MUTMENSCH

Precies weet ik het niet, maar ik ‘zit’ ongeveer tien jaar op de sociale media,  een soort van carrière. Heel bijzonder is dat natuurlijk niet, want wie heeft er tegenwoordig geen loopbaan op Facebook of Twitter? Ik typeer me als een nette en gemiddelde gebruiker passend bij sekse en leeftijd. En ondanks mijn leeftijd van bijna een halve eeuw, mag ik stellen dat gedurende deze carrière ik nog nooit zo vaak ben uitgescholden ben. Het hoort erbij.

De eerste discussies die me bij zijn gebleven waren die met mensen van het ter ziele gegane Volkskrantblog. Ik kon de ‘kanker’ krijgen als ik met argumenten tegen de PVV aankwam. Wist ik veel dat argumenten bij veel Wildersadepten niet getolereerd werden. Later op Twitter ben ik ze vaker tegengekomen en was ik een multiculti, lid van de Linksche Kerk of wat het summum in die kringen schijnt te zijn: Gutmensch, een omgekeerde geuzennaam. Maar PVV-ers hebben niet het alleenrecht om in vrijheid te schelden. Tijdens verkiezingen kan ik mijn zeer lage waardering voor de PvdD soms niet onder stoelen of banken steken. Prompt wordt ik gevolgd door een hele serie fundamentalistische volgdieren op Twitter die je de meest onaangename zaken toewensen. Meng je je in het Zwarte Pietendebat, ben je racist van het zuiverste water. Kan ik er wat aan doen dat ik in de discussie, opgezet door het Grachtengordelfascisme, vooral veel gevaren en onheuse sentimenten zie? Aan de andere kant als je toentertijd Mauro verdedigde was je weer een allochtonenknuffelaar.

En nu het vluchtelingendebat, crisis zo u wilt? Op politiek niveau bepaalt Wilders de discussie, geen enkele landelijke politicus heeft hierover iets wezenlijks gezegd of de morele richting gegeven. Op de sociale media is het heel zwart-wit en de valse berichtgeving, aan beide kant van het debat, vallen op. Moet ik er wat van vinden? Een genuanceerde mening is al reden voor scheldkanonnades, of je bent een Gutmensch of een racist. Een genuanceerde mening wordt niet gepruimd. Zal ik het morgen eens proberen? Als MUTMENSCH!!!! Och misschien heb ik het dan wel over voetbal of over de verdwenen woorden uit de dikke Van Dale. Zal Gutmensch er trouwens al in staan? Mutmensch in ieder geval niet.

Begrip, van de dag (4) Grazende koeien

/ sprakeloosid / 1 reactie

GRAZENDE KOEIEN

Vandaag de dag begonnen met een een onbegrijpelijk artikel in de Trouw. De kop zei: Oppositie wil koe verplicht in de wei. In de papieren versie had het artikel nog een ondertitel: ‘SP, D66 en GroenLinks geven niet op en presenteren vandaag een initiatiefnota. ‘Polderen leidt niet tot verandering.’ Het enige dat ik van deze twee zinnen begrijp is dat de oppositie alles in het werk zal stellen om de regering te treiteren, hun constructieve bijdrage. Twee van de drie partijen noemen zich liberaal en daarbij pas het niet om in deze context ‘verplicht’ te gebruiken. Verder begrijp ik niet dat de fundamentalisten van de PvdD er niet in geslaagd zijn dit naar zich toe te trekken. Mogelijk gaat het voorstel niet ver genoeg?

Het meeste verbaasde me nog de zin: ‘Polderen leidt niet tot verandering.’ Dat is raar.  Eigenlijk zeggen ze: We hebben  niet onze zin gekregen! Als jengelende kleuters luisteren ze daarom niet naar ongetwijfeld valide (bedrijfs)economisch, planologisch en landbouwkundig argumenten en dromen van een 19e eeuwse Hollandsche plaatjes met groene weiden, lieflijke slootjes en grazende koeien. Met polderen krijgt niemand zijn zin en moet iedereen zich schikken met de secondbest solution.  Voor anachronistische vergezichten gaan ze maar naar het museum.

Toegegeven, het is een vredig gezicht, al dat rood- en zwartbont in de weilanden, maar als we echt zo begaan zijn met het wel- en wee van dieren, dan moet je niet de boeren pesten, maar de consument aanpakken middels hogere belastingen op stalvlees en melk. En de consument blieft dit klaarblijkelijk niet. Later op de dag hoorde ik D66 woordvoerder en mede-initiatiefneemster Fatma Koser Kaya iets onsamenhangend zeggen over goed voor de dieren, boeren en de ecologie. Ik ken deze mevrouw niet, maar ze klonk als een Randstedelijke dame die vroeger op school les kreeg dat flessen melk niet aan de bomen groeiden. Ze klonk sowieso als iemand die landbouwbeleid helemaal niet sexy vindt en liever woordvoerder op een ander beleidsterrein zou zijn geweest. Ik zou graag een verbod op kakelende parlementaire kippen willen. Het maatschappelijk welzijn verbeter je daarmee aanzienlijk en die grazende koeien komen er toch wel als de consument het wil.

Begrip, van de dag (3) Wapenvondst

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

WAPENVONDST

Onlangs werden we periodiek weer eens opgeschrikt door een slachtpartij op een Amerikaanse school. We zijn even ontzet, wachten de discussie af over het vrije wapenbezit in het land van de onbegrensde mogelijkheden en schudden vervolgens meewarig het hoofd, want het is immers bij de Amerikanen, en die zijn bewezen niet goed snik. Ze hebben immers 0,8 wapen per hoofd van de bevolking, baby’s inclusief. De wapenlobby aldaar buigt zich volgens mij hoe ze peuters en kleuters moeten bewapenen, want 1:1 zou een mooi toekomstig wapenfeit zijn.

Vandaag werden we in Nederland opgeschrikt met een soortgelijk ernstig bericht. In 2,5 jaar heeft de politie 24.000 wapens in beslag genomen en ze verwachten er dit jaar nog 2500 te kunnen toevoegen. Kijk, zo’n bericht fascineert me mateloos. Niet dat ik iets met wapens heb, integendeel. Buiten de holsters van politie-agenten, in musea en op de kermis heb ik slechts één keer een wapen in reallife gezien. In een Nijmeegse volkswijk liep een buurman er opzichtig mee op straat, voorzichtig op een handdoek. Volgens mij was er een inleveractie gaande, maar dat is al meer dan vijftien jaar geleden. Het bericht intrigeert me vooral om te achterhalen wat de nieuwswaarde van het bericht is en waarom juist nu?

Heeft het iets te maken met de recente actie van die gek in de VS? Hoe weten ze nu dat er nog 2500 gevonden gaan worden? Is dat een kwestie van hogere wiskunde of hebben ze de adressen al en is het gewoon een kwestie van goed inroosteren van de vaderlandse veldwachters? Waarom kiezen ze 2,5 jaar om het nieuws naar buiten te brengen? Allemaal vragen die mij afleiden van de ernst op zichzelf.  Want buiten dat er meer wapens worden gevonden, aldus het bericht, zijn ze ook gevaarlijker en de gebruikers hebben ook een lagere drempel om de wapens te gebruiken. En wat ik wil weten, hoeveel wapens zijn er niet gevonden? Zijn daar statistieken over? Stel dat er een miljoen wapens zijn, dan moeten er nog 976.000 gevonden worden en aan het eind van het jaar dus nog  ‘slechts’ 973,500. Ik weet niet of een miljoen realistisch is, maar omgerekend zou dat 0,06 per hoofd van de bevolking zijn. Voor wie zou dat een uitdaging betekenen, voor de wapenindustrie of de politie? Ik durf het niet te zeggen, maar ik blijf het een heel raar bericht vinden.

Begrip, van de dag (2) Het heerst

/ sprakeloosid / 5 reacties

HET HEERST

Wat begon als een onbestendig gevoel en zich al snel ontwikkelde tot een forse keelpijn, heeft zich inmiddels vastgezet in alle mogelijke holtes met een venijnig uitstapje naar de bovenste luchtwegen. Het heerst wordt er gezegd en als roker vind ik dat prettig om te horen, want dan ben ik zelf niet verantwoordelijk. Tenminste, zo dacht ik enkele dagen geleden nog. Inmiddels denk ik hierover minder flexibel nu ik door slapte overmand ben en de lust tot enige maatschappelijke bijdrage, laat staan huishoudelijke participatie, tot een minimum is gezonken. Het heerst is zo’n nietszeggende opmerking van mensen met goedbedoeld medeleven, die een rijtje andere sukkels kunnen opnoemen met soortgelijke symptomen en dan rap over hun eigen pijntjes ouwehoeren. Je mag ook nooit als individu ziek zijn of voelen, altijd moet dat in een collectief worden getrokken ter legitimatie. Het moet wel heersen. Wie of wat heerst er nu verdorie?

Ik heers in ieder geval niet, ik word overheerst door HET. Ik word in ernstige mate gehinderd en HET laat zich niet een, twee, drie verjagen. En dat laatste is dan weer logisch, anders zou HET niet heersen, zou ik gewoon aan het werk zijn gegaan en me niet schuldig voelen nu mijn wederhelft de huishoudelijke taken alleen uitvoert. Het voordeel is dan heel even dat, conform voormalige conventies, zij heerst over het huishouden. Zie hier ieder nadeel heb zijn voordeel.

Ik laat HET net niet zo ver heersen, dat ik niet mijn gal mag spuien over HET middels een klein blogje. Verder heerst HET. En het meest verneukeratieve vind ik dat het heerst iets onoverkomelijks heeft, met mij als passief en hulpeloos slachtoffer. Als strijdvaardig man met strategisch inzicht zou je moeten opstaan tegen de heerser. Maar niets van dat alles, de slapte en gebrek aan strijdlust zit blijkbaar in alle poriën van mijn overheerste lichaam. Maar met het schrijven van dit stukje tart ik de heerser toch een beetje door te onderkennen dat ik mijn overheerste positie kan benoemen. Misschien wel het begin van bevrijding en emancipatie? Voorlopig heerst het echter nog.

Begrip, van de dag (1) Man bijt Hond

/ sprakeloosid / 6 reacties

 

Man bijt Hond

Wat is thuis? Het antwoord is vaak pas dan duidelijk, als het er niet meer is, of veranderd. Thuis is een gevoel, onbeschrijfelijk en onverklaarbaar, vaak onbewust. Zo ook Man bijt Hond. Jarenlang op tv en voor velen een vast ankerpunt in de dag, voor anderen een vanzelfsprekendheid die niet iedere dag bekeken wordt, net zoals niet alle kamers in huis iedere dag bewoond worden. Vanavond voor het laatst op tv. De sfeer van: ,,Aan het begin van de avond spoedt Nederland zich huiswaarts….” zal niet meer te zien zijn op tv en belangrijker, niet meer te voelen zijn.

Man bijt Hond is de ideale voyeuristische huiskamer van en voor ons allemaal. We krijgen een inkijkje in de gekte van die ander, die je normaal ontmoet in het verhullende maatschappelijke decor. Man bijt Hond heeft jarenlang gezorgd dat de gewone man of vrouw iets paradijsvogelijks kan hebben en dat de paradijsvogel heel gewoon kan zijn. Met graagte vergaapten we ons aan elkaar, vergetend dat we allemaal bezocht zouden kunnen worden.

Man bijt Hond, breedtetelevisie pur sang is na vanavond niet meer. Ik weet niet welke Dekkerse machten verantwoordelijk zijn voor dit einde. Maar na vanavond voelt Nederland een beetje minder thuis. Na vanavond kunnen we niet meer glimlachen of vertederd zijn bij het zien van al die onbekende Nederlanders, nieuw en oud, jong en belegen, volks of bekakt. De stekker gaat eruit en er zal een leegte achterblijven voor het werkeloze stel dat altijd keek, de zakenman die de stress even achter zich kan laten en voor anderen werd de eenzaamheid kortstondig verdreven. Grootmoeders en kleinzonen hebben geen tv-programma meer om samen van te genieten. Vanavond spoedt Nederland zich voor het laatst huiswaarts om daarna ‘thuis’ gedwongen een andere definitie te moeten geven.

51. PERVERS OOK IN DUIVEN uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 1 reactie

Treurig ligt het schoolplein erbij. Enkele generaties hebben hun jeugd er door gebracht. Veel meer dan enkele generaties zijn het niet geweest, want de school heeft nog geen 25 jaar dienst gedaan als school. Voor Duiven als groeigemeente werden de scholen vanaf eind jaren tachtig zo ongeveer uit de grond gestampt. Basisschool De Timp, midden in een nieuwbouwwijk uit de jaren negentig is niet meer. Nu ruim een jaar geleden is de school gesloten, het aantal leerlingen was niet meer toereikend. Enkele jaren ervoor is er nog een peperdure foldercampagne in de wijk gestart, maar het waren paarlen voor de zwijnen. De Duivense bevolking ging er niet vaker door van bil om de school te voorzien van nieuwe aanwas. De mensen kozen voor andere scholen in de buurt. De Timp is niet meer, althans na een jaar begint de verloedering toe te slaan. Delen van de omheining ontbreken al en moeder natuur doet haar best om De Timp naar de vergetelheid te dirigeren. Doodzonde.

20150923_164243
Er is een heuse gebouwenwacht ingezet die moet voorkomen dat de ruiten niet ingekegeld worden. We wonen gelukkig in een dorp zonder buitenissig vandalisme. De oppassers zijn echter niet opgewassen tegen het onkruid dat zijn werk begint te doen. Triest. Het is vooral treurig, misschien wel weerzinwekkend dat onze economie dusdanig in elkaar steekt dat het economisch te verantwoorden is om een goed gebouw te laten verpauperen. In de commerciële sector zien we dat al jaren met al die leegstaande kantoorpanden, soms nog maar net opgeleverd. Nu gebeurd het ook met gemeenschapsgeld, terwijl tegelijkertijd allerlei multifunctionele gebouwen elders worden gebouwd. Zo ook in Duiven met verplichte winkelnering voor allerlei clubs op straffe van het intrekken van subsidies, maar dit terzijde. Ik zie de aftakeling van een gebouw dat nog lang niet is afgeschreven in de buurt. Waarschijnlijk is het goedkoper om weer, wind en vandalisme zijn werk te laten doen, dan het gebouw maatschappelijk te laten gebruiken tegen kostprijs. Of van mijn part onder de kostprijs, want ik vind het ethisch onverantwoord om zo om te gaan met geld en goed van de gemeenschap. Hoe zinloos is dit, terwijl ook in deze staat belastingcenten gebruikt worden om het gebouw gecontroleerd te laten verloederen. Het gaat mij te ver om te stellen dat ‘de buurt achteruit gaat’, maar mijn morele besef van normen en waarden wordt wel getart. Economie is vaak maar een pervers ding, ook in Duiven.