Begrip, van de dag (18) Overwerk

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

OVERWERK

Gaat het nu over werk of overwerk? Dat vraag ik me af bij het bedenken van de eerste zin. Er staat natuurlijk overwerk, dat begrip dat in voorgaande decennia veelvuldig gebruikt werd om moeder de vrouw en haar gezin te ontlopen. Soms zelfs voor een scharrel of de secretaresse. Tegenwoordig is dat een stuk moeilijker, met al die thuiswerksituaties. Ontvluchten is een stuk moeilijker geworden, maar dat probleem is wederkerig. Ik bedoel dat ook het ontvluchten van werk een stuk minder vanzelfsprekend is geworden. Flexibilisering noemen we dat en dat is goed, vinden we nu.

Het begrip doemde op toen ik hedenochtend mijn vrije tijd opofferde omdat ik, gezien mijn to-do-list en beperkte aanwezigheid van collega’s, dacht dat het zinvol zou zijn om toch ‘op de achtergrond’ aanwezig te zijn. Niemand heeft mij dat gevraagd en toch doe ik het. Dit gaat dus over werk, maar het is geen overwerk vooralsnog, want ik word geacht mijn vrije uren zo spoedig mogelijk terug te pakken. Als dat lukt tenminste. En uitbetaling van overwerk schijnt belastingtechnisch niet aanlokkelijk, over werk gesproken.

Lastig dat flexibele werken. Je privé wordt geïnfecteerd met werk, daar waar je geacht wordt je op te laden voor optimale prestaties. Was het vroeger toch gemakkelijker, want dan nam je je privé mee naar je werk. Je onttrok je gewoon aan je sores om een schaduwprivé te ontwikkelen. In het gunstigste geval bleef je gewoon langer, dat maakte ook nog eens een goede indruk op je baas. In het mindere fraaie geval werkte je een andere ‘overwerker’ af. Vanochtend heb ik tijdens mijn overwerk een paar wasjes gedraaid en de vaat ingeruimd. Het kan verkeren.

Begrip, van de dag (17) 446,2 miljoen

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

446,2 MILJOEN

Mijn smartphone plopte ervan op vanmiddag, dus er moest belangrijk nieuws zijn. De NOS-nieuwssite kwam met breaking nieuws. Nederland had weer eens een naheffing, dit keer van 446,2 miljoen euro, te betalen aan Europa. Dijsselbloem had er al rekening mee gehouden, want vorig jaar kwam dat grapje onverwacht en leidde tot veel consternatie. Maar waarom is het dan nieuws, denk ik dan? Het heeft vooral iets hyperigs, lekker stoken van een serieuze nieuwssite,  alles en iedereen kan weer los gaan over die bodemloze put die Europa heet.

Wat ik vooral niet begrijp, waarom zijn naheffingen nodig? Kun je dat niet gelijkmatiger verdelen? Het een en ander heeft te maken dat ons BNP sterker is gestegen dan verwacht, we zijn dus rijker geworden. Maar iedere maand zijn er cijfers bekend over huizenprijzen, werkeloosheid en economische groei. Ik zou die bijdragen meteen geïndexeerd willen zien. We weten precies wat de Grieken ons kosten tot achter de komma, we rekenen uit hoeveel de zorg per minuut kost en waar de armoedegrens tot achter de komma ligt. Waarom kan Europa hier geen rekening mee houden en hiermee voorkomend dat alles en iedereen op de achterste poten staat en Europa steeds minder leuk vindt.

Als Jeroen Dijsselbloem zich nu eens Merkelwaardig zou gedragen, zou hij zeggen: ,,Jullie krijgen dat geld pas onder een voorwaarde! Alles gaat naar de vluchtelingen in heel Europa.” Het kost ons geen drol, want we moesten toch betalen, Mark Rutte moet kleur bekennen en kan ideologisch niet tegen de PVV aanleunen en ‘last but not least’ Wilders wordt dubbel genaaid.  Hij moet toezien hoe onze zuurverdiende centen naar Europa gaan en bovendien wordt het nog uitgegeven aan ronddolende testosteronbommen en ander islamitisch gespuis. Volgens mij voorvoelde de nieuwsverschaffer, de NOS, reuring en vond het nodig mij met zo’n bericht tijdens het werk te storen.

Begrip, van de dag (16) Rob Geurst

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

ROB GEURST

Een bezorgde burger plaatste vandaag een advertentie in de Volkskrant en doet een oproep aan Geert Wilders. Rob Geurst vraagt hem echt aan Nederland te denken, om met oplossingen te komen en niet de verdeeldheid te prediken. Een mooie geste van de bezorgde partijloze ondernemer die navolging verdient, daar waar het politici na al die jaren nog steeds niet lukt. Ik ben ook een bezorgde burger, al jarenlang. Ook ik ben al jarenlang partijloos met name omdat geen enkele partij meer met vergezichten komt, maar wel met hijgerige korte termijn  standpunten of anderen de maat neemt.

Zelf heb ik niet het geld om zomaar een advertentie te zetten, maar ik heb wel een blog. Met dit blog wil ik Rob Geurst best ondersteunen, want ik deel zijn zorgen. Ik weet niet of we onder het genot van een biertje het met elkaar eens zullen worden, maar dat hoeft ook niet. Het feit dat we een gesprek zouden kunnen aangaan, geeft al voldoende ruimte om in gezamenlijkheid te zoeken naar een oplossing. Een oplossing voor problemen in Nederland. Alleen de poging zou al meer kunnen opleveren dan het streven van Wilders naar verdeeldheid. De angst regeert in Nederland, of erger nog de angst wordt misbruikt en gekanaliseerd om te regeren.

Het feit dat Rob Geurst mogelijk meer rechtse standpunten heeft dan ik, leidt bij de ondernemer niet tot de tunnelvisie om Geert Wilders te waarderen. Ontevredenheid bij mij over de linkse partijen en dan met name hun gebrek aan invoelendheid over wat er daadwerkelijk leeft onder Nederlanders heeft mijn verbondenheid met links geminimaliseerd. Met name de ontkenning van angst en negatieve gevoelens bij bepaalde bevolkingsgroepen en de ridiculisering ervan, is voor het mij het brevet van onvermogen van die partijen. Mijn ontevredenheid met links, naast maatschappelijke zorg zal nooit leiden tot enige empathie met Wilders. In die zin steun ik Rob Geurst.

Begrip, van de dag (15) Berg en Dal

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

BERG EN DAL

Een weekendje Memory-Lane met je stamgezin is voor iedereen een aanrader. Herinneringen ophalen met je ouders en broer door terug te gaan naar de eerste twee vakantiebestemmingen. In de jaren zeventig was het voor ons gezin zover dat we echt op vakantie gingen. In 1975 en 1976 reisden we naar het Sauerland. Voor het eerst bergen, voor het eerst lange wandelingen en iedere avond Wienerschnitzel mit Pommes und Sinalco. Een onuitwisbare indruk heeft dat achtergelaten. De twee jaren erop togen we naar Zuid-Limburg in een familiehotel. Er was weliswaar geen Hallenbad in dat hotel, maar de nieuwe impressies van toen zijn me tot de dag van vandaag bijgebleven.

In dezelfde samenstelling als bijna veertig jaren geleden vertrokken we. Mijn ouders wisten nog niet waarheen. Beetje keuvelen in de auto, lunchen in Münster en aankomst in Wenholthausen, toch een beetje ons Wenholthausen. Er was veel veranderd in die jaren, maar er waren ook dingen hetzelfde gebleven. En het mooie is dat sommige herinneringen overeenkomen, maar net zo vaak verschillend zijn. Een ieder heeft een laatje waar hij in 20151018_095020zijn geheugen graaft en herkenning vindt in de omgeving veertig jaar later of anders wel in de herinnering van een ander. Het perspectief van een jonge vader, een jonge moeder en twee jonge kinderen was toen heel anders en levert andere resultaten op bij de oude vader, oude moeder en de aanstormende ‘midlifecrisers’ van zonen.

De dag erop was Slenaken in Zuid-Limburg aan de beurt. Natuurlijk niet voordat we op het Drielandenpunt koffie en gebak genuttigd hadden. Hotel Berg en Dal was toen een echt familiehotel passend bij de eisen van toen. Wij waren tevreden. Er was veel herkenbaar, want uitzinnige investeringen hebben er niet plaatsgevonden. Het hotel was wel van eigenaar veranderd. Twee op leeftijd zijnde heren ontvingen ons met een ongeïnteresseerde houding en ook tijdens de rest van het verblijf konden we niet rekening op veel gastvrijheid. Het feit dat er weinig investeringen zijn gedaan was op veel plekken in het in het hotel waarneembaar. De prijs was trouwens heel eigentijds en veel te hoog. Eigenlijk wilde ik meteen rechtsomkeer maken, maar goed het ging om Memory-Lane dit weekend. Hotel Berg en Dal, misschien staat het wel model voor het leven met hoogte- en dieptepunten, met blijdschap en verdriet en met de vergankelijkheid ervan.

Begrip, van de dag (14) Zwakke ruggengraat

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

ZWAKKE RUGGENGRAAD

Bij deze ga ik mijn eigen ruggengraat en de mate van sterkte niet ter discussie stellen, tenminste niet met betrekking tot het mentale gedeelte. Mijn fysieke gesteldheid is in ieder geval niet atletisch te noemen en het disfunctioneren van mijn rug is daar mede schuldig aan. Maar ik zat zo eens te peinzen wat nu eigenlijk de spreekwoordelijke ruggengraat van onze samenleving is? Ik zou het niet durven zeggen.

Is dat de Nederlandse Taalunie die vanuit stoffige kamertjes ons dwingt ruggengraat te schrijven in plaats van het veel natuurlijke ruggegraat? Is dat het gezin zoals bepleit wordt in bevindelijke kringen of juist de economie als we haar maar ongehinderd haar gang laten gaan.  Misschien wel Wilders die weet wat de Nederlander wil en bovendien een uitstekende topografische kennis heeft van zijn en/of ons vaderland? Onze Oranje jongens zijn het in ieder geval niet. Mogelijk is het wel ons grote spreekwoordelijke absorptievermogen om vreemdelingen gastvrij te ontvangen. Of Koning Willem Alexander en wat te denken van Rutte. Ik weet het niet.

En het is best belangrijk om het te weten. Als je een oordeel wilt vellen over de staat van onze staat, moet je duidelijk voor ogen hebben wat er goed gaat en waar onze maatschappelijke ruggengraat zit. Waar zijn we plooi- en rekbaar en waar zit onze zwakte. En als we de diagnose kennen, moeten we ruggengraat tonen ons maatschappelijk gedrag te veranderen. Als we dit allemaal weten, kunnen we een zondebok aanwijzen. (Tenminste bij mijn weten is het nog steeds zondebok en geen zondenbok, toch?) Of zijn al die vragen volstrekt overbodig en gaat het sociaal, cultureel, politiek en sociaal allemaal heel lekker in Nederland? In dat geval zal ik mijn rug rechten en accepteren dat het goed gaat.

Begrip, van de dag (13) Laatste der dingen

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

DE LAATSTE DER DINGEN

Een speciale dag vandaag, 21 jaar geleden kwam onze eerstgeborene ter aarde. Voor het geboortekaartje hadden wij een stukje uit het liedje van Liselore Gerritsen bedacht, oktoberkind. Een optimistisch liedje dat het laatste leven dat de maand oktober de mensheid te bieden heeft bezingt. Dat is dus het eerste voor een oktoberkind. De wegtrekkende zwaluwen, de laatste zoet braam en geboren in een gouden bed van dwarrelende bladeren, de optimistische omgeving van een oktoberkind.

Vandaag kwam mij het bericht ter oren dat de Playboy stopt met het bekende naakt en mogelijk met het naakt in het algemeen. De dames worden vanaf nu decent geoffreerd en de spreekwoordelijke interviews staan op de voorgrond. Ook hier weer het laatste der dingen in oktober, twee dingen wel te verstaan. Mijn zoon kan ze bezingen als de eerste die hij zag, want nu immers 21 en echt volwassen. Hoewel het internet de oorzaak is dat het vast niet de eersten zijn want alles open en bloot te verkrijgen zodra een kind de computerknoppen kan beroeren.

Dat was vroeger wel anders. In mijn kringen een Playboy kopen was nog al wat, eigenlijk een beetje ordinair, dat deed je niet. Maar toch was ik soms best een beetje nieuwsgierig als jongeman. En ik niet alleen, want de oplages logen er niet om in de jaren tachtig, dus vele anderen durfden wel. Toen ik eindelijk een paar guldens over had en de moed verzameld om een Playboy te kopen met een air ‘ik koop een Playboy en dat is heel normaal’ vergat ik te onderzoeken wie de bekende Nederlander was. Ik kocht het Viola Holt exemplaar. Ik weet niet of het in oktober was, maar na die ervaring ook voor mij de laatste der dingen.

Begrip, van de dag (12) Koud hè!

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

KOUD HÈ!

Vandaag was het weer zo ver, de eerste echte koude dag. ‘Koud hè’ was niet van de lucht. Buren begroeten elkaar bij het krabben van de eerste winterlaag op de auto’s. Collega’s startten hun werkdag na de kou mee te hebben genomen op kantoor. ‘Koud hè! Op het internet staan de eerste winterfoto’s en waarzeggerij over een aanstaande strenge winter op basis van stekende eksterogen en andere trek van vogels. Het feit dat bij de buren de sneeuw twee weken eerder is gevallen dan gemiddeld is voor de zuiderburen het sluitende bewijs. Voorlopig is het bij mij in de tuin nog overwegend groen, al zal dat niet lang meer duren want ‘koud hè!

Raar eigenlijk dat het zo vanzelfsprekend is om een kletspraatje te beginnen over het weer. Dat schijnt in andere landen toch minder te zijn heb ik me laten vertellen. In Nederland is zoiets vanzelfsprekend. Misschien hebben we minder mooie andere openingszinnen of is het slechts een overblijfsel van vroeger tijden toen we veel meer dan nu voor de overleving afhankelijk waren van de grillen van de weergoden. Koud hè deed vandaag zijn intreden als een ongenode, maar o zo vertrouwde gast. In de jaren tachtig maakte het befaamde duo Henk Spaan en Harry Vermeegen er al furore mee.

Als we elkaar benaderen met Koud hè! weten we allemaal meteen dat het over het weer gaat. Maar ook andere zaken kunnen koud zijn. Woerden en de acties van anti-asielzoekers kunnen ook becommentarieerd worden met Koud hè. Niemand doet het! Wilders die hele volksstammen wegzet als gevaarlijke testosteronbommen, kun je afdoen met Koud hè. We zijn het niet gewoon. De uitslag van Oranje tegen Tjechië, 2 -3. Koud hè! Nederland een lange hete zomer  zonder oranjeleut. Koud hè! Een fijne winter toegewenst.

Begrip, van de dag (11) Sober en rechtvaardig

/ sprakeloosid / 1 reactie

SOBER EN RECHTVAARDIG

 

Het is al enkele dagen aanstaande, maar vandaag is het setje dan geboren, sober en rechtvaardig. De ultieme twee-eenheid om het kabinet een smoel te geven en de nationale eenheid te bewaren. Sober en rechtvaardig. Ik zie onze Halbe en Diederik ten einde raad het volgende compromis sluiten om eruit te komen inzake de vluchtelingencrisis. Omdat Nederland in verval dreigt te geraken, Wilders garen spint bij de chaos en de piemelotjes ego’s van de heren dusdanig groot is, moeten ze beide één woord roepen. Halbe denkt even na en zoekt naar synoniemen voor niet, niets en nada, beseffend dat zoiets niet door de beugel kan. Hij roept: , Sober!’ Maar ook Diederik moet zijn onderbuik laten spreken en zijn sociale gezicht laten gelden zonder als potverteerder te worden bestempeld. ,Euhh, Euhh…….Rechtvaardig!’ De lelijke tweeling Sober en Rechtvaardig is geboren. We schrijven 11 oktober 2015.

Het beleid is niet duidelijk, maar onze bewindslieden trekken de vluchtelingstroom tegemoet met soberheid en rechtvaardigheid. Dit wordt de kapstok voor alle gevluchte nooddruftigen. Krijgen ze nu een boterham met tevredenheid (sober) of toch maar er een plakje worst (mits niet van een varken) of moet dat juist wel voor de integratie? Geven we ze een onderdak waarmee bed, bad en brood verzekerd zijn of accepteren we dat de piramide van Maslow ook voor gevluchte medeburgers geldt. Wat is sober en wat is rechtvaardig. Vraag het een PVV-er, vraag het een demonstrant bij de Pegida-bijeenkomst in Utrecht, vraag het een vluchteling in Woerden, vraag het een hulpverlener of vrijwilliger, vraag het weet ik niet wie en er komen verschillende antwoorden. Sober en Rechtvaardig.

De eenheid in het kabinet is voor vanavond verzekerd en de woorden sober en rechtvaardig zullen als warme broodjes tevredenheid uit de monden rollen. Een ooglidcorrectie, borst- of penisvergroting zit er niet in, want niet sober. Daarentegen pleit ik voor een oogklepcorrectie van alle politici om zich daadwerkelijk met de opvang van vluchtelingen te bemoeien en laat die sober en rechtvaardig zijn, maar weet in ieder geval wat het daadwerkelijk inhoud. Ik wil toch niet mee maken dat het aantal douchebeurten een politieke discussie gaat worden van landsbelang. Is een zaterdagse douchebeurt te sober of is er pas sprake van rechtvaardigheid bij een dagelijkse verschoning?

Begrip, van de dag (10) Heksen

/ sprakeloosid / 4 reacties

HEKSEN

Het schijnt al van vele eeuwen te zijn, vrouwen hebben de onnavolgbare behoefte om soms bij elkaar te klitten. Ik heb het dan niet over nonnen in een middeleeuws klooster, maar over gewone vrouwen zoals je moeder, je buurvrouw of collega. In de jaren zeventig had je dat ook al, de vrouwencafés en zelfs vrouwenboekhandels waar mannen niet welkom ware op straffe van castratie of anderszins onmenselijke behandeling. Tegenwoordig zijn mannen wijzer en laten die behoefte gewoon bestaan. Het is niet anders.

Heksenkringen zijn er natuurlijk altijd al geweest, naakt dansen bij volle maan en weerwolven aanroepen. Tegenwoordig hebben die heksenkringen een meer ‘sofisticated’ uiterlijk. Een voorbeeld daarvan is ‘the red hat society. Vrouwen die lekker gek willen doen met de meiden. Voorwaarde is wel dat de meiden 50+ zijn en een rood hoofddeksel dragen. Ik ben op het station wel eens een kudde tegengekomen. Best wel eng eigenlijk. Meer eigentijds is de opkomst van de rode tent bijeenkomsten. Maandelijks komen vrouw bijeen om te leren van elkaars vrouwelijke wijsheden in het aanschijn van hun voormoeders. Mentaal en fysieke ontspanning is verzekerd.

Eigenlijk ben ik best nieuwsgierig naar die vrouwelijke wijsheden, maar helaas, ik ben niet welkom want een man. Ik kan natuurlijk hartstochtelijk pretenderen in het lichaam van een heks te zitten en daarom een waardig lid van de rode tent te kunnen worden. Hierbij verklaar vandaag mijn ‘coming out’. Ik vrees echter dat de wereld er nog niet klaar voor is. Om die reden heb ik 20151011_151600een kloek besluit genomen deze middag. Bij het ontbreken van eredivisievoetbal heb ik een amateurwedstrijd bezocht. Rohda Raalte moest aantreden in Silvolde. Ze hebben verloren.

52. NAZAAT uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 1 reactie

In het afgelopen voorjaar zag ik het ineens in mijn eigen huis. Ik heb een soort van schilderij van Vincent van Gogh in huis. Geen echte natuurlijk maar net zo mooi. Vanuit 20150516_115904de eettafel kijken we op de trompetterboom die ieder jaar een beetje schuiner gaat staan. Natuurlijk is het geen olijfboom, maar hij gedraagt zich er wel een beetje naar. Het feit dat ik dit ‘schilderij’ zie, maakt me wel een beetje kunstzinnig. Misschien heb ik wel een beetje bloed van de schilder in mij. Weet ik veel hoe hij naast zijn penselen ook ander instrumentarium heeft gehanteerd. Hoewel in de liefde was hij niet zo gelukkig. Ik wilde wel wat met deze compositie, ik overwoog zelfs even een schilderscursus. Wie weet? Het is er niet van gekomen en de boom eenmaal vol in blad, begon steeds schuiner te staan en blokkeerde inmiddels een normale doorgang. In de zomer zijn de bloemetjes trouwens mooi en kleurrijk, echt iets voor een schilder in een dop, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Inmiddels is heeft het najaar zijn intreden gedaan, hoewel het nog best groen is. Mijn eigen ‘olijfboompje’ zal er aan moeten geloven. Ik wilde vandaag een begin maken om de jonge loten er alvast af te knippen, dat scheelt over een paar weken een hoop blad. Over nazaten gesproken, als u ooit overweegt een trompetterplant oftewel een Campsis Grandiflora aan te schaffen, bezint eer ge begint. Het is echt waar onkruid, heel mooi maar het fokt zich ondergronds door. Meters verder komt het weer bovengronds en een paar weken van onachtzaamheid en een nieuwe boompje heeft zich al weer gevestigd en dan op meerdere plaatsen, over nazaten gesproken. Vandaag zou de eerste aanval op de trompetterboom gedaan worden, maar eenmaal bezig wist ik het. Het is genoeg, hij gaat er aan en wel nu. Dan maar geen schilderij à la Van Gogh. Genoeg is genoeg. Volgend jaar kijk ik wel in hoeverre hij zich stiekem toch herstelt. De nazaten van onze trompetterboom zullen nog in lengte van dagen in onze tuin melden.

20151010_151203