50. HET KLOPT uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Kom maar op fotografen, wat is hier nu nog aan op te merken? De compositie is prachtig, er is goed gebruik gemaakt van de ochtendzon, de scherpte is okay en de foto is goed recht genomen. En dat allemaal met een gewone Samsung smartphone die al heel veel goedbedoelde, maar scheve foto’s heeft opgeleverd. Menig blogje op de sociale media heeft me al honend commentaar opgeleverd, maar vandaag denk ik niet. Op een zondagochtend in Hoenderloo klopt het helemaal. Een potentieel winnende foto, alleen weet ik nog niet voor welke wedstrijd. En dat allemaal zonder fotoshop of andere trucage. Een korte wandeling voor het ontbijt in het achterliggende hotel leverde deze foto op. Nog weinig mensen zijn op pad en de ochtendnevel is prachtig te zien en nu dus ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Tien minuten later klopt het al niet meer, de zon is al feller, het licht anders. Maar dit moment klopt.

20150920_085810
Op weg naar het ontbijt in hotel Buitenlust, waar we met de familie neergestreken zijn om de vijftigjarige huwelijksdag van mijn ouders van 9 augustus jl. nog te vieren, vraag ik me af wanneer nu iets klopt? Wie bepaalt nu of een foto klopt, behalve ikzelf? Je kunt een foto mooi vinden of niet, maar kloppen is, ondanks allerlei fanatieke fotografen, toch maar een zeer betrekkelijk begrip. Deze foto klopt misschien omdat er voor een leek technisch niet zoveel op aan te merken is. Maar voor mij zal de foto voor altijd gelieerd zijn aan dat ene moment op zondag 20 september iets voor 9.00 uur ’s morgens, waarop alles bij elkaar komt, het licht, de paarden, de groene omlijsting en uiteraard het hotel op de achtergrond. Een hotel dat door mijn ouders is uitgekozen. En omdat ze vijftig jaar getrouwd zijn liep het etentje niet uit tot in de kleine uurtjes. Dat is dan ook misschien wel de reden dat ik fris en fruitig de ochtend in wandelde om het kloppende moment te ontmoeten. Vijftig jaar huwelijk, we hebben ze gisteren bevraagd hoe het gegaan is in die huwelijksjaren. Het achterste van de tong zullen ze zeker niet hebben laten zien en geef ze eens ongelijk. Maar vertrouwen, eerlijkheid en respect zijn de ingrediënten om het vol te houden gaven ze gisteren in gezamenlijkheid aan, om het huwelijk te laten kloppen. En het klopt dus nu al vijftig jaar en een beetje. Dat maakt voor mij deze foto voor eeuwig kloppend.

49. SPIJBELEN IN DEN BOSCH uit de serie de kakelende 100

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Af en toe heb je dat zo op je werk, een teamuitje met alle collega’s in den lande, zo’n 300 bij elkaar. Of je dat nu leuk vind of niet, het is min of meer een verplichting. Meestal is het best aardig. Vandaag landden we in Den Bosch in theater De Parade. ’s Morgens een serieus programma met de nieuwste organisatie-ontwikkelingen en een spreker met een inhoudelijk verhaal met betrekking tot het werk. Was interessant en leerzaam, hoewel in zo’n grote groep worden er toch steeds ludische werkvormen aangedragen. De softe sector zullen we maar zeggen, maar ik heb er echt een schijthekel aan. ’s Middags is meer de ontspanning, maar ook dat moet steevast gepaard gaan met iets interactiefs. Driewerf gadverdamme, dus ik spijbelde voordat de echte ontspanning begon. Geen nood, de Sint Jan, misschien wel de mooiste kerk van Nederland, was in de beurt. Een aantal collega’s ging ook.

twin towers in Den Bosch
Ik kijk dan altijd even naar het alziend oog in de toren. ,,Dat is ook het teken van de vrij-metselaars” wist een collega te melden. Hij wees ook op een kunstwerk tegen een van de pilaren van de toren. ,,Een getordeerd baldakijn” wist een man op leeftijd te vertellen. Hij bleek een gidsfunctie te hebben en wist heerlijk te vertellen over allerlei ins en outs van de Bosche Kathedraal. Bijvoorbeeld dat in 1584 de bliksem in de toren sloeg en dat de honderd meter hoge toren nooit meer is opgebouwd in de oude vorm van vanwege geldgebrek. Het geld dat gereserveerd was voor twee torens aan de voorkant, gelijk de Kölner Dom, werd gebruikt voor de restauratie van de de kerk. Speciaal wees de ‘oude baas’ op een brandschildering bij de hoofdingang dat dateert uit 2007. Een voorstelling van hel, vagevuur en hemel van kunstenaar Marc Mulders. Links onderin, in het hel-gedeelte, verbeeld het vliegtuig dat in de Twin Towers in New York is gevlogen. Recente geschiedenis versmelt zich met eeuwenoude katholieke symboliek waarover de man vertelde. In de 16e eeuw kwamen de torens er niet en juist op die plaats wordt in het raampje links onderin tot uitdrukking gebracht waar twee andere torens ruim vierhonderd jaar later zijn weggevaagd. Het uurtje spijbelen heeft veel opgeleverd, een heel nuttig uurtje.

Ik realiseer dat fotograferen ook een vak is dat ik niet beheers. Met veel moeite kan ik het vliegtuig op mijn eigen foto’s onderscheiden, terwijl het in het echt goed te zien was. Volledigheidshalve maar een foto van internet geplukt ter verduidelijking.

twin towers in Den Bosch 2

48. DUBAI AAN DE WAAL uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik moest maar weer eens polshoogte gaan nemen in Nijmegen dacht ik afgelopen zondag. Over de oude brug rijdend zie ik al jaren lang allerlei activiteiten rondom weg, brug en water. Afgelopen juni heb ik voor het eerst aan de Lentse kant van de Waal gelopen. Veelbelovend, maar nog lang niet af. Aangemoedigd door een artikel in de Trouw over de overloopgebieden die dit jaar klaar moeten zijn o.a. in Nijmegen, ging ik met vrouw en hond richting misschien wel de leukste stad van Nederland. En wederom een verrassing en al weer een heel stuk anders dan een kleine drie maanden geleden. De contouren zijn duidelijk, maar de invulling moet nog komen. Maar wat een potentieel is Nijmegen daar aan het bouwen voor recreatie en toerisme, geweldig. O ja, ook de ruimte voor de rivier zal ongetwijfeld meegenomen zijn in de enorme bouwplannen.

20150913_131140
Als jongetje kun je alleen maar dromen van zulke hoeveelheden zand. Had ik maar een beroep geleerd dan zou ik misschien met mijn keepvrachtwagen de dagen heel anders hebben ingevuld. Ik heb andere keuzes gemaakt in het leven en ook als ik onverwijld mezelf moet omscholen dan zal niemand brood zien een penopauzer om te scholen tot een heuse zandgigant. Ik zou wel willen werken in Havanna aan de Waal. Hoewel Havanna? Ik denk dat de meeste rode gloed echt wel is verdwenen in Nijmegen en als het nu niet is, dan toch minstens bij de volgende verkiezingen. Ik mag dan geen keepwagenchauffeur zijn geworden, als politicoloog heb ik er wel kijk op vind ik zelf. En ook een niet-politicoloog moet wel stekeblind zijn om voor de nabije toekomst nog toekomst te zien voor de linkse politiek in Nederland, Nijmegen niet uitgezonderd. En kijkend naar de actualiteit rondom Europa, Rusland en natuurlijk de vluchtelingen maakt dat de gemiddelde mens niet linkser in het stemhokje. Met de mond zal er nog wel een humaan welkomsbeleid worden gepredikt, maar mind my words Havanna aan de Waal komt voorlopig niet meer terug. Vluchtelingen die letterlijk de Oversteek hebben gemaakt willen we toch niet in de achtertuin.

Misschien kan Nijmegen een positieve oase creëren in Dubai aan de Waal met ruimte voor vluchtelingen.

Gôhh, de opmars van reisbureau Divide et Impera

/ sprakeloosid / 1 reactie

Een militair strateeg ben ik niet. Sterker nog, er waren voldoende fysieke argumenten voor het toenmalige keuringsleger om mij als dienstplichtige te weigeren. Na even met mijn ogen geknipperd te hebben, kan ik stellen dat het mijn ego niet geknakt heeft. Integendeel, ik ben niet zo militaristisch ingesteld. Aan de andere kant, een overtuigend pacifist zal ik ook nooit worden. Het zal mijn latente misantropie wel zijn. Toch, kijkend naar de oorlogsactiviteiten aan onze buitengrenzen, met inmiddels grote gevolgen voor de binnengrenzen, passeren de verschillende militaire strategische visies de revue. Strategieën die vaak ook gelden voor het dagelijkse leven, want soms is dat een compleet slagveld zegt de eerder gememoreerde misantroop in me. Wat te denken van ‘If you can’t beat them, join them’. Mensen vluchten voor IS en andere oorlogszuchtigen, of doen mee aan de gruweldaden om hun vege lijf te redden! Wat blijft er immers over van je waarden en normen bij zoveel blind fundamentalistisch moslimgeweld? Weer anderen in Europa, de echte grote mensenhaters, bezien de vluchtelingenstroom als het grote Paard van Troje. Een bewuste strategie van mensenhandelaren en de IS adepten? We weten, indien onderwijs genoten, hoe het Troje is vergaan.

De grootste vijand zijn we voorlopig zelf, denk ik. Divide et impera, (verdeel en heers) lijkt het adagium van IS. Een militaire overwinning zit er niet in, niet op een ‘normale’ militaire manier. Maar misbruik maken van de oneindige verdeeldheid in Europa, dat is slim. En al zo oud als de weg naar Rome. Hoeveel vluchtelingen zullen ze nog weten te ‘motiveren’ en als onbezoldigd reisbureau richting Duitsland dirigeren? Divide et impera! Zouden die gasten in de woestijn het gymnasium hebben gehad? In Europa vele leiders waarschijnlijk wel, maar ze hebben die lessen niet onthouden.

 

Gôhh: Prins, Penoza en Pech.

/ sprakeloosid / 1 reactie

Ik ben niet uit het goede hout gesneden. Onlangs zag ik de nominaties voor de Gouden Kalveren en de film Prins kwam langs als een van de mogelijke winnaars. Met mijn zorg voor de maatschappelijke teloorgang van waarden en normen, zou deze film best eens voor mij kunnen zijn. Ik zag echter de trailer en oordeelde ‘Veel te hard voor mij’. Daarmee wil ik niet suggereren dat ik teergevoelig ben, maar voor de lol zo’n film zien is het niet. Die verheerlijking (of misschien wel normalisering) van geweld stuit me tegen de borst. Nog niet zo lang geleden zat de hoofdrolspeelster van Penoza, Monique Hendrickx, het nieuwe deel van de serie te promoten. Ook bij voorgaande afleveringen oordeelde ik ‘Veel te hard voor mij’. Maar de knalharde films en series schijnen salonfähig te zijn geworden. Waar twintig jaar geleden de bon ton van Nederland nog lyrisch sprak over uiterst trage ‘film noir’, doe je nu niet meer mee door geweld in films te adoreren. Het is nog even of we spreken over ‘functioneel geweld’ zoals vroeger de overbodigheid van blote tieten in Nederlandse films vergoelijkt werd met functioneel bloot. Op de vraag van Jinek (26 augustus 2015) of de serie niet te hard is, tetterde Hendrickx iets in de geest van: We zijn het er over eens dat het Nederlandse publiek klaar is voor verdere verharding, dus we hebben er nog maar een tandje bovenop gedaan.’ Het is toch de werkelijkheid wordt vaak als verweer gebruikt.

Misschien is die werkelijkheid wel veel te hard voor mij. Ik doe het wel met de krant waarin melding wordt gemaakt van onverschilligheid jegens vluchtelingen. Een ver-van-mijn-bedschow en vooral een kwestie van pech? Misschien moet er nog een tandje bij? Totdat er een foto van een jongetje op het strand opdoemt……….

 

47. EUROPEES VERVAL OP ÉÉN FOTO uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 7 reacties

Een strakke blauwe lucht, palmpjes en een traag meanderende rivier. Aan de overkant ligt Duitsland. Gisteren mochten we nog niet over grenzen spreken, misschien vandaag al wel? Fier wappert de Duitse vlag, symbolisch want een economische grootmacht, zelfs op Hollandsche bodem. Maar op de achtergrond een miezerige Europese vlag, gerafeld aan alle kanten. Op een normale zaterdagavond zou het niet zijn opgevallen denk ik, maar vandaag 27 juni echter wel. De Europese gedachten veronachtzaamd, alsof het nooit bestaan heeft. Ieder voor zijn eigen winkel. Normaal gesproken zou ik al lebberend aan mijn ijsje de rafelranden nooit opgemerkt hebben. Hooguit zou ik gedacht hebben ‘die is aan vervanging toe’ dat is geen reclame voor de zaak.’  Maar is Europa in staat reclame voor zichzelf te maken? Ik waag het te betwijfelen bedenk ik me, op dit punt waar de Rijn in Nederland binnenstroom, waar de plaatsnaam Tolkamer staat voor barrières uit het verleden met alle negatieve gevolgen van dien.

20150627_201001
Er is geen vuiltje aan de lucht, maar in de verte, zijn dat donderwolken? De Grieken zijn vandaag weggelopen uit de onderhandelingen. Gesprekken die ze zelf waarschijnlijk zijn gaan ervaren al een soort van ‘Sophie’s Choice’. Ze zullen ongetwijfeld denken of je nu door de hond of door de kat gebeten wordt. En de huilende Europese hyena’s blijven achter in hun volstrekte morele economische gelijk in afwachting hoe ze hun buit alsnog binnen kunnen krijgen. De Grieken krijgen geen geld om hun leningen af te betalen aan de gulle geldschieters van weleer.  Dat is de uitkomst van vandaag. Wat ze wel krijgen is een dikke vinger als het gaat om vluchtelingen uit de regio. Zo zit Europa in elkaar. Lekkere jongens die Europeanen. Daar waar de democratie is uitgevonden, mogen ze gebruik maken van een referendum om te oordelen of Syriza van premier Alexis Tsipras de juiste weg heeft bewandeld. Eigenlijk zou er een grote witte vlag moet wapperen. De witte vlag van overgave of pas op de plaats, want ik begrijp de Grieken best wel, maar ook al die onderhandelaars met Dijsselbloem voorop die de materie bekijken vanuit de economische loopgraven op bijna autistische wijze. Als economische logica zo ver weg staat van de mensen, wie dient het dan.

Ik loop maar door op de kade van Tolkamer en kijk de dreigende wolkjes in de verte maar weg. Het zal wel overwaaien………..

Europa aan de keukentafel

/ sprakeloosid / 2 reacties

Peinzen aan de keukentafel met een kop koffie boven de krant, al het wereldleed gecomprimeerd in één mensenhoofd! Kent u dat zou dominee Gremdaat zeggen? Ik kan dat volmondig beamen. Zo lees ik bijvoorbeeld dat het economisch beter gaat en dat onze coalitie-partijen een vrijage aangaan met alle gewilligen in ons Polderland om de belastinghervorming erdoor te krijgen. We gaan er in 2016 minimaal €800, – op vooruit. Het is me een feest, dolletjes! De cijfermeesters zullen dat wel kloppend maken voor 2016, daar twijfel ik niet aan. Maar economen hebben zo’n slecht kompas voor de toekomst en al helemaal geen gevoel voor de geschiedenis, maar dit terzijde. Kijken ze wel naar het heden? Aan de keukentafel zie ik allemaal beren op de weg, om te beginnen met de Russische Beer.
GEVAAR UIT HET OOSTEN
Hoe zou je dat anders moeten omschrijven? De Russen hebben het vast over het gevaar uit het Westen. Neem het ze eens kwalijk, maar mijn keukentafel staat nu eenmaal in het Westen. De hoogstaande Russische literatuur ten spijt, maar gechargeerd vinden we toch stiekem dat de communisten de Russen uit het feodale tijdperk hebben gehaald. Dit is niet volledig gelukt en onder Poetin vervallen ze weer terug naar de hun bekende mechanismes van horigheid en gehoorzamend aan maffialeider Vladimir. Zo kunnen we ons vijandsbeeld tenminste koesteren met de oorlogen in de Kaukasus, de inname van de Krim en de Russische ondersteuning van rebellen in de oostelijke Oekraïne. Wat we ook van ze mogen vinden, ze hebben wel hun mannetjes in de ruimte gestuurd en zijn in het bezit van gevaarlijke oorlogsraketten. En die beloven ze bovendien te gaan vernieuwen tegen de imperialisten uit het Westen. Op hun beurt sturen die wapens naar de Oekraïne, steunen groepen vrijwilligers in Polen en de Baltische staten verwelkomen de NATO strijdkracht, althans dat deel dat niet Russisch is. Onderzeeboten worden in de Oostzee waargenomen door de Scandinaviërs en de Finnen zijn bezig 900.000 militairen in te schrijven, voor het ooit zo ver mocht komen. Ondertussen boycotten we Russische producten om in ieder geval de economische oorlogsvoering niet te verliezen en natuurlijk om onze Oekraïense vrienden te helpen. Europese VVD-parlementariërs hadden immers beloofd dat Kiev nergens bang voor hoeft te zijn. Trouwens het gerucht gaat dat de boycot de zoon van de Amerikaanse vicepresident Bidon al miljarden heeft opgeleverd door de winning van schaliegas in de Oekraïne en laat het merendeel nu in het oostelijk deel van het land liggen. Ik weet niet of het waar is, misschien is het wel oorlogsretoriek om elkaar zwart te maken. En Poetin blijft soeverein aan de macht, terwijl Europa amper een lijn kan trekken tegen het gevaar uit het Oosten omdat ieder land zijn eigen belangen afweegt tegen de nadelen van een boycot.

GEVAAR UIT HET WESTEN
Is er dan gevaar uit het Westen? Daar zitten toch onze bevrijders en natuurlijke bondgenoten? Klopt, maar Amerika is ook het land van de Latino’s en de groeiende populatie van succesvolle Aziaten. Bij een veranderende demografische samenstelling kan de belangstelling voor Europa wel eens minder prominent worden. Voorlopig hebben we op militair gebied Uncle Sam nog hard nodig, al is het maar omdat we als Europa geen eenheid (willen of kunnen) vormen. Het gevaar uit het Westen, laten we omdat we toch in de dieren zitten ze maar (geld)wolven noemen. Gevaarlijke wolven die hun economische moraal middels TTIP proberen op te dringen. Hoe lang kan het verdeelde Europa standhouden, maar belangrijker nog, hoe lang heeft de grootste economie nog belangstelling voor een innige vriendschap terwijl ze wel varen bij een verdeel & heersstrategie en bovendien hun vizier gericht hebben op Zuid-Amerika, India en China?

AFRIKAANSE HONGERIGE LEEUWEN
Dit impliceert een eenheid op het continent, van Marokko tot Zuid-Afrika, die er uiteraard niet is. Gemakshalve generaliseer ik Afrika met de symbolische leeuw, maar dan wel een hongerige leeuw of in ieder geval een dier dat door een variatie aan gevaren op de vlucht is, op zoek naar betere bestaansgronden. Afrika is een continent dat boordevol grondstoffen zit, die begeerlijk worden afgenomen door de voormalige kolonisator (Europa) en de nieuwe kolonisators (Amerikaanse multinationals en China). Rijkdom is er wel, maar in veel landen heel ongelijk verdeeld al dan niet middels scheidslijnen die te maken hebben met oude stamverbanden. Locale machthebbers worden in het zadel geholpen (of gehouden) door de belangen van grote en machtige bedrijven. Honger, armoede, stammenoorlogen als gevolg van de ongelijke verdeling in Afrika zelf is een belangrijke drijfveer om te vluchten, te vluchten naar het luilekkerland dat Europa heet. Met gevaar voor eigen leven bevaren ze de Middellandse Zee, zich nog niet bewust van het kille onthaal. Maar zolang de mondiale ongelijkheid geografisch zo nabij is, zullen ze blijven komen.

HET KAMELENGEVAAR UIT HET MIDDEN-OOSTEN
Naast de ‘hongerige’ leeuwen uit Afrika worden de “kamelen” uit het Midden-Oosten over die zelfde Middellandse Zee gedreven op zoek naar geluk, maar vooral veiligheid. Op de vlucht voor oorlog, geloofsblindheid van velerlei soorten en op de achtergrond vooral ook mondiale machtspolitiek vanwege de aanwezigheid van olie. Wie nog weet, wie tegen wie strijd en door wie wordt ondersteund dan wel tegengewerkt, mag het zeggen. Ik zie dat niet meer en ik kan me voorstellen dat op het moment dat je er midden inzit er maar een ding geldt en dat is lijfsbehoud. Ook hier, nog meer dan in Afrika, is de tegenstelling tussen puissante rijkdom en totale havenots gigantisch. Met het gevaar van o.a. de Islamitische Staat als meest misselijkmakende toonbeeld van verdorvenheid puur sang, heerst er volledige perverse anarchie. Wie doet er wat aan? Europa? Inmenging vanuit het zogenaamde vrije Westen is mogelijk een van de grootste oorzaken van de middeleeuwse geweldsorgie in die contreien. Massale vluchtelingenpaniek is het gevolg, allen op zoek naar veiligheid. Europa lonkt, maar fort Europa geeft niet thuis en heeft al helemaal geen gezamenlijk (humaan) antwoord op de immense tragedie. We laten de Grieken en Italianen stikken met hun probleem en zien toe hoe Hongarije, na Duitsland de grootste vluchtelingenmassa herbergend, een nieuwe muur bouwt om in te dammen. De grens met het ‘niet’ Europese Servië is de sluiproute voor velen. Een vier meter hoge muur moet dit tegengaan.

DE APENROTS EUROPA
Gevaren komen van alle kanten, de beer, de wolf, de leeuw en de kameel. Allen willen ze op de Apenrots, maar Europa ziet heel goed dat het geen apen zijn. Ze vormen ieder op hun beurt een gevaar voor de orde op die apenrots. Orde op de apenrots? Is dat niet het grootste gevaar voor Europa. Aan mijn keukentafel denk ik dat wel. Er is helemaal geen orde, in ieder geval geen ordentelijke orde. Er wordt gemarchandeerd met gezamenlijke afspraken over vluchtelingen. De Engelsen gedragen zich nog steeds als eilandbewoners alsof ze nog in het tijdperk van de 100-jarige oorlog leven. De Grieken drijven we gewoon in de handen van Poetin met de bankenspelletjes die de gewone Griek moet bezuren. TTIP is vooral een machtig ondemocratisch middel voor groot-kapitalisten. (Wat gaan ze betalen aan de verschillende presidentskandidaten en hun campagnes? Ik heb al bedragen gehoord van meer dan 8 miljard om elkaar zwart te maken via de meidia.) Dat soort grappen willen we toch niet in Europa, als ze er al niet zijn door die onderlinge Europese broedertwisten? We oefenen nu nog wel in NAVO-verband in Polen en de Baltische Staten, maar als Poetin echt een speldenprik gaat uitdelen in bijvoorbeeld Estland, hoe solidair zijn we dan? En de onenigheid wordt alleen maar versterkt door mediageweld waarbij nationale staten vooral hun eigen deelbelang voorstaan en in hun midden extremisten verdere verdeeldheid zaaien en pleiten voor ommuring van hun eigen speeltuin met de idee dat je alleen wel verder komt. Nederland voor de Nederlanders is op de eerste plaats niet alleen racistisch, maar vooral oer- en oerdom. Mensen als Wilders en Le Pen en hun xenofobische vrienden voelen al dat gevaar rondom Europa heel goed aan, maar beseffen niet dat zij dat gevaar uiteindelijk alleen maar aanwakkeren. Of erger, misschien beseffen ze dat wel en gaat het hen om louter kortzichtig electoraal gewin.

Zoals gezegd, ik word niet vrolijk van al deze overpeinzingen, maar gelukkig wordt mijn gedachtestroom onderbroken door de chaos op de keukentafel. Het lijkt wel oorlog, ik moet eerst hier maar eens vrede stichten en in conclaaf gaan met de wanordelijke huishoudelijke elementen. Dat kan ik bevatten, niet al die gevaren die op me afkomen als solidaire Europese wereldburger. En gelukkig krijgen we volgend jaar ook allemaal nog een extra centje erbij, een doekje voor het bloeden om mijn zielenleed te stelpen.

Mijn filmblik op The Wolf of Wall Street

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

Eerlijk is eerlijk, zonder het boek van Joris Luyendijk ‘Dit kan niet waar zijn’ had ik de film The Wolf of Wall Street waarschijnlijk nooit gezien. Toen de film uitkwam in 2013 heb ik de trailer gezien en afgedaan als over the top. En na het lezen van het boek van Luyendijk weet ik dat ik het misschien goed gezien heb, maar het is blijkbaar een verfilming naar de memoires van Jordan Belfort, en moet ik concluderen dat het echte leven rondom Wall Street wel over de top is. En natuurlijk ben ik niet zo’n provinciaal die gelooft dat op de beurs alleen maar mensen werken met een padvindersmentaliteit, verre van dat. Maar de opeenvolging van lompe koorballen humor, met seks gelardeerd drugsgebruik of andersom, in een wereld zonder normen en waarden, is niet mijn piece of cake.  Om met Luyendijk te spreken, het kan niet waar zijn.

 

Een maal in de drie uur durende film boeide hij wel voldoende. De verslaafde ‘gek’ Jordan Belfort gespeeld door Leonardo di Caprio werd uitstekend neergezet. Ook zijn directe kompanen van het eerste uur in zijn bedrijf Statton Oakmont waren lekker gecast, lekker non-conformistisch maar eigenlijk stuk voor stuk loosers die Belfort wist om te toveren door keiharde verkopers van aandelen (stock penny’s). Het meest intrigerende vond ik de blinde gehoorzaamheid of beter gezegd de bijna ranzige saamhorigheid van de verkoopmedewerkers die in de film naar voren kwam. Met geld als verbindende factor, lijkt iedereen zijn gevoel voor wereldse waarden en normen te verliezen en gelden de wetten van de geldjungle die Wall Street heet. Uiteindelijk blijken er wel wetten te zijn overtreden, dus met een deal via de FBI moet Belfort zijn gevangenisstraf van 36 maanden uitzitten. Hij schrijft zijn memoires in detentie en gaat het lezingencircuit in.
Die gekte en waanzin op de beursvloer en binnen het bedrijf van Belfort lijkt wel een beetje op massapsychose. De groepsdruk maakt niemand meer kritisch. Net zoals in de film The Wave waarbij iedereen achter de leider aan gaat, is de leider hier het geld vertegenwoordigd door Belfort die er een zeer uitbundige, misschien wel perverse levensstijl op nahoudt. In zo’n omgeving lijkt de ster van Di Caprio te stralen. Ik herinner me ook de Great Gatsby waarbij hij glorieerde in de extravagante jaren dertig van de vorige eeuw.

Het moment bepaalde dat ik de film ging kijken, maar ik betrapte me er op dat ik soms wegzakte. 172 minuten is voor mij blijkbaar te lang om de stoet van drugs, geld, chicks en party’s te kunnen gedogen. Meer dan een klein zeventje zit er qua waardering niet in.

Mijn waardering is een 7-

zie ook andere filmblikken

Kakelkrant van Sprakeloos 75 Jesse zal het zien

/ sprakeloosid / 2 reacties

Hij gaat Nederland veranderen, Europa veranderen en het hele politieke landschap. Jesse Klaver heeft grootse plannen en schroomt niet deze met bravoure te prediken, inmiddels niet meer als snotneus maar als leader van de band Groen Links. We zullen zien Jesse, je mag het van mij proberen. Want Nederland mag best veranderen, sterker, moet veranderen. Europa mag beter, of beter gezegd, moet beter anders is het overgeleverd aan grote bedrijven. Maar of één man dit kan bewerkstelligen, betwijfelen ik. Sterker dat gaat nooit lukken met zijn Groen Links.

,,Maar blijf dan zelf niet aan de kant zitten, help hem, steun hem en stem op hem!” Dat zou je kunnen doen. Maar Groen Links is nu niet zo mijn partij. Ik probeer Groen te denken, al is de praktijk best moeilijk. Links ja, maar eigenlijk al jaren zwevend helaas. Vaak was het in de stemhokjes, Jan of Wouter, Wouter of Jan? Een stem op een fletse roos of de agressieve tomaat. Ik geef toe, vaak stemde ik voor de macht. Een keer wist ik het helemaal niet meer, heb ik Femke Halsema als excuustruus misbruikt, konden ze meeregeren, durfden ze niet. Er zal wel ergens een te rechtsgedraaid compromisje in de weg hebben gelegen om de regeringsverantwoordelijkheid op te pakken. Later voer ze ook nog eens een liberale koers, want dat is goed, ook voor de onderkant van de maatschappij. Groen Links heeft het geweten. Ze mogen nu de wereld veranderen, met zijn vieren, Jesse voorop.

Voor mij zijn twee woorden kenmerkend voor Groen Links, Grachtengordel en Linkse dominees. Mijn antipathie tegen Grachtengordel zal ik vroeg of laat met een peut bespreken, daar vermoei ik u liever niet mee. Daarentegen linkse dominees, die preken niet alleen hun eigen geloof, ze voelen zich vaak ook meerderwaardig en hebben weinig voeling met andersdenkenden, mensen die niet mee kunnen of willen komen. Het lijkt alsof delen van Groen Links ook een soort eigen hiernamaals claimt, waarin alleen mensen mogen komen die volgens de Leer hebben geleefd.
Een plofkip mag niet, behoudens het dierenleed veroorzaakt dat grote milieuschade. Dat doet vlees eten sowieso, dus alleen een puur biologisch biefstukje kan eventueel. Kom daar maar mee aan bij een gemiddeld gezin in een willekeurige Vogelaarwijk, niet te betalen. Terwijl ik durf te beweren dat de ecologische footprint van de meeste GroenLinksers veel negatiever uitpakt dan van Jan Modaal. Hoeveel industriële varkens mag je eten voor een vliegreis naar Exclusivistan? Wat is het fijn dat je een auto hebt om je moeder in de ‘grote stad’ nog op te zoeken, al is het een dieseltje uit het stenen tijdperk. Het mag niet meer in bijvoorbeeld Utrecht, een electrische kun je je niet veroorloven, da’s jammer. Als een misdadiger rijd je nog in je vehikel, al weet je dat jij de last draagt voor het vergaan van de wereld, dat vinden ze bij Groen Links. Oorlogvoeren, daar doen ze in de grachtengordel niet aan, maar ze weten maar al te goed hoe vervelend het is dat vreemden voor hun stulpje aan de Prinsengracht op hun plek parkeren. Invoelend als Groen Links kan zijn, gunnen ze de Afghanen een heuse parkeerpolitie. Hebben ze vast nodig. O ja, metropolitain en wereldburgerschap zijn fijne begrippen als je een goede beurs hebt en hoog opgeleid, dan kun je je lekker linksig liberaliseren.

Op heel veel gebieden hebben ze feitelijk ongetwijfeld gelijk, maar ze zorgen met het afkopen van Groene Aflaten wel dat zij zich vooral exhibitionistisch tonen zeer goed bezig te zijn. Jesse heeft groot gelijk als het bijvoorbeeld gaat om de verdergaande economisering van veel menselijke waarden en normen. Dat moet afgelopen zijn. Hij mag het zo vaak mogelijk zeggen, bevlogen, enthousiast en zelfs overmoedig. Pas als hij de hautaine betweterigheid van Groen Links met hun zogenaamde bijna kerkelijke principes de mond kan snoeren, dan neem ik die partij weer serieus. Er is niets mis met hun idealen, maar vooral hier geldt C’est le ton qui fait la musique. Als Jesse daadwerkelijk zijn politieke klavertje vier heeft gevonden, dan zal ik helpen dat te koesteren en kan hij op deze dakloze stemmer rekenen.