Begrip, van de dag (80) Thank God I’m a countryboy

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

THANK GOD I’M A COUNTRYBOY

De lijst van de top 2000 doornemend, en uiteraard luisterend, zie ik bijvoorbeeld dat vanavond tussen 8 en 9 John Denver langskomt. Het is niet zo zeer John Denver die opvalt, maar de titel van het liedje ‘Thank God I’m a countryboy‘. Moet je daar dankbaar voor zijn of is dat een schaamtevolle maatschappelijke status? Ik ben daar niet over uit, dat wil zeggen hoe moet ik mezelf afficheren. Is er in Nederland sowieso nog wel sprake van countryboys en girls? Hooguit in Drenthe schijnt er nog zoiets te zijn als echte stilte en de afwezigheid van lichtvervuiling. En misschien daar ook niet eens.

Er is in veel landen sprake van belangentegenstellingen tussen het centrum en de rest van het land. In Engeland, maar vooral ook Frankrijk is dat heel duidelijk. Recent is dat ook bij de verkiezingen in Polen gebleken, waarbij het conservatieve platteland de vooruitgang lijkt te dwarsbomen dat wil zeggen de ontwikkelingen van Warschau in Europa bemoeilijkt. Ook in Nederland kun je zoiets waarnemen tussen Randstad en de rest van Nederland, waarbij Amsterdam zichzelf als het absolute centrum beschouwd en de ‘provincie’ als iets minderwaardigs ziet. Op de keeper beschouwd is Amsterdam natuurlijk niet meer dan een verzameling Nederlanders van elders die zichzelf etiketteren als ‘echte Amsterdammers’ en neerkijken op hun eigen geboortegrond. De autochtone Amsterdammers wonen of in Almere of Purmerend of komen de stad niet uit, denkend dat de echte wereld ophoudt buiten de stadsgrenzen. Hooguit hebben ze weet van anderen die het Amsterdamse dialect niet machtig zijn. Ze noemen dat een spraakgebrek.

Bestaan er nog echte boerenjongens en -meisjes als binnen tien kilometer een stad, autobaan en vaak ook een treinstation in de buurt is? In de praktijk niet volgens mij, alleen in de hoofden van mensen. En ook ik bezig wel eens de woorden ‘Ik ben maar een eenvoudige boer uit Salland’ waarbij boer toch echt als geuzennaam wordt bedoeld. Toch heb ik nooit op een boerderij gewoond, maar ik weet dat melk niet uit pakken komt. In het dorp waar ik vandaan kom speelde de scheiding boeren en burgers wel. Ik was een burger want niet van de boerderij en ik had last van ‘Roalter Wind’ want als je uit de ‘stad’ kwam, kwam je niet van de boerderij en had je stadse fratsen. Nederland is eigenlijk een groot parklandschap, misschien zou ik moeten zingen ‘Thank God I’m a parksideboy’?

 

Begrip, van de dag (79) Kerspakket

/ sprakeloosid / 1 reactie

kerstpakket

KERSTPAKKET

Op weg naar huis van de laatste werkdag voor kerstmis realiseerde ik dat het gemiddelde kerstpakket enigszins discriminerend is. De man of vrouw met een auto is duidelijk in het voordeel, boven de fietser of de werknemer die gebruik moet maken van het openbaar vervoer. Als hiervoor ook nog een stevige wandeling gemaakt moet worden voordat je bij de trein of van het station naar huis moet lopen, dan is een goed kerstpakket een kwelling. Ik hoefde maar vijf minuten met mijn doos te lopen, het vervoer naar huis had ik geregeld. Desondanks toch ergens een lange rugspier te pakken die me doet herinneren dat ik de trotse bezitter ben van een kerstpakket.

Ambivalentie is het woord dat past bij het begrip ‘kerstpakket’, tenminste voor mij. Natuurlijk vind ik het leuk om iets te krijgen, maar als het voorstel gedaan wordt om de kosten van het pakket aan een goed doel te besteden, vind ik het ook best. Voor sommige bedrijven, maar ook voor werknemers, is het kerstpakket een prestige-object geworden. Bedrijven zien het als marketing naar de buitenwereld om zich te afficheren als een onderneming die zorg heeft voor de werknemers. Aan de andere kant zijn er hele verwende werknemers die een ruim kerstpakket zien als secundaire arbeidsvoorwaarden. Als het tegenvalt dan is er reden tot klagen of misschien wel vakbondsactie.

Zoals gezegd, ik ben tevreden mijn mijn doosje, heel traditioneel, luxe goederen met een blijvend cadeau. Ik heb nadrukkelijk de instructies gekregen om de doos niet te openen voordat ik thuis ben. Eenmaal het plakbond van de doos met de sleutel los geritst, wordt door mijn zoons de inhoud gescanned, uitgepakt en op waarde geschat en zo nodig al genuttigd. Ik vind het best, het is ook hun doos. Voor het nieuwe jaar hebben dus nu een smoothie-mixer, waarbij de beker op het apparaat losgekoppeld kan worden en gebruikt kan worden om gezonde drankjes mee te nemen naar het werk. Ja, allemaal zonder overgieten in een andere beker. Heel handig, nu nog een smoothie maken die goed is tegen de rugklachten om sowieso weer te werken en het kerstpakket voor volgend jaar te verdienen.

Begrip, van de dag (78) All you need

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

ALL YOU NEED

Laat ik maar met de billen bloot gaan, ‘All you need’ is een hele voor de hand liggende en vooral een goedkoop begrip van de dag. Zichzelf respecterend Nederland kijkt natuurlijk niet, de rest uiteraard wel. Ik hoor sinds een jaar of wat bij de rest. Sinds ik heb geaccepteerd dat al die zogenaamde reality-tv ongelooflijk stom geregisseerd is en de gespeelde spontaniteit van de beeldbuis spat, schaam ik me nergens meer voor. All you need is love is bij ons een van de weinige ankerpunten, buiten de dagelijks gezamenlijke maaltijd, die we normaliter met zijn vieren vieren. Het is ook het vermaak bij uitstek om heerlijk bij uit te buiken.

Als wij geen verantwoordelijkheid dragen voor de familiefestiviteiten met kerst qua eten, gourmetten we op kerstavond. Heel origineel is dat niet, en zo blijken wij ook maar een standaard gezin gedreven door conventies. Het is niet anders. All you need is love is in zekere zin ieder jaar anders omdat er andere mensen in acteren. De familie Trap uit Oostenrijk ken ik zo onderhand wel, Love Actually hebben we ook al meer dan eens bekeken en voor Sisi ben ik niet in de wieg gelegd. Eigenlijk zou de voetbalcompetitie op kerstavond gewoon doorgang moeten hebben, dat zou nog eens een leuk cultureel antropologisch experiment zijn. Zover is het nog niet.

Het gourmetten is klaar, we zetten All you need is love op pauze en beginnen tegen een uur of negen, zodat we de reclame door kunnen spoelen, met een avondje traantjes wegpinken, ergeren en verbazen. Een traantje wegpinken is natuurlijk logisch, ik ben ook niet van steen. Ergeren en verbazen zit hem vooral in het gespeelde format met name als er drie grietjes naar Canada of Zweden getransporteerd worden in het holst van de nacht. Ze keuvelen dan gezamenlijk over hun prins op het witte paard die in Timboektoe of Nepal woont. En wie komen er aan? U raadt het al. Weet je wat me de laatste jaren het meest opvalt? De cliffhanger tussen de reclames door. Normaliter is dat een tipje van de sluier om na de boodschappen weer verder te kijken. Tegenwoordig is dat vaak het weggeven van de clou waarbij je je als kijker afvraagt, waarom kijk ik nog. Dat vraag ik me sowieso af, maar sommige tradities zijn hardnekkig. Bovendien I need some time om uit te buiken.

Begrip, van de dag (77) Wijzen uit het Oosten

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

WIJZEN UIT HET OOSTEN

Het is de tijd van gastvrijheid en ontheemden, nu en 2000 jaar geleden. Waren het toen de volkstellingen waardoor hordes mensen op drift geraakten, nu heeft dat weer andere oorzaken. Waren het toen herbergiers die nee verkochten aan behoeftigen, nooddruftigen en zwangere vrouwen, tegenwoordig zijn het weer anderen die de poorten gesloten houden. Ik durf het vergelijk niet te maken tussen een stal en een sporthal, de privacy is in een stal beter gewaarborgd om onbevlekt te ontvangen en te baren. Historici beweren trouwens dat Jezus ergens tussen maart en mei geboren zou moeten zijn en dat kerstmis pas in 300-zoveel een christelijke feestdag werd. Een kniesoor die er op let.

De ontheemden in deze dagen komen ook uit het oosten, Syrië en Irak. Uitgaande van het feit dat Jezus daadwerkelijk in Bethlehem is geboren, dan moeten de drie koningen ook uit deze contreien vandaan komen, laten we zeggen zo’n 12 dagen reizen per kameel. Ik weet niet hoe hard een kameel gaat, maar 6 januari aanschouwden Balthasar, Melchior en Caspar het kindje Jezus. Ik durf over de namen van deze Wijzen geen twijfel te zaaien, bovendien ken ik hun koninkrijken niet. Laatst zag ik de oprechte verbazing van een Engelsman die zich afvroeg dat Mathew, Lucas, John en Marcus wel hele typische namen waren voor mannen uit die tijd en die regio. Desalniettemin, Jezus kreeg wierook, mirre en goud. De huidige ontheemden moeten het doen met bed, bad en brood als ze geluk hebben.

Getuigt de stroom uit het oosten wel over wijsheid, mogen we hen wijzen noemen? Het lijkt me evident dat ze vluchten uit het oorlogsgebied en zoeken naar betere leefomstandigheden voor zichzelf en hun familie. Het getuigt van wijsheid en evolutionaire realiteitszin om te zoeken naar die plekken waar veiligheid op de eerste plaats en bestaanszekerheid voor de toekomst gewaarborgd zijn. Is dat hier in Nederland, Duitsland of al die andere ‘herbergen’ in Europa? Zodra een herberg veel ‘sterren’ krijgt komen de wijzen er op af. Ik zie weer een parallel met het verhaal van 2000 jaar geleden. Maar verder, bovenstaande herlezend, is dit een relaas, dat maar geen kerstverhaal wordt. Een een goed kerstverhaal is ook niet gemakkelijk met veel ontheemden en beperkte (houdbaarheid van) gastvrijheid. Och, wie de toekomst kent, heeft de wijsheid in pacht.

Begrip, van de dag (76) Blendle

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

BLENDLE

Gisteravond, vroeg in de nacht eigenlijk, het tijdstip dat ik al een uur in bed had moeten liggen, liet ik de tweets van mijn twittervrienden de revue passeren. Een van mijn tweeps, zo heet een twittervriend in het jargon, Alexander Klöpping, kwam langs met een interessante aanbeveling voor een artikel uit de Economist. Ik vraag me af of je van tweeps kunt spreken als Alexander mijn zin en onzin op twitter niet volgt, maar dit terzijde. Deze jongeman lult altijd wel lekker over onderwerpen uit cyberspace die ik net kan begrijpen, maar mijn wereld niet is. Ik druk op het bijbehorende linkje en zie dat ik nog een knop in moet drukken, want het artikel is te lezen op Blendle.

Nu ben ik van deze eeuw, dus ik weet wat Blendle is en het is niet verbazingwekkend dat Klöpping dit berichtje in stuurt, want hij is medeoprichter van Blendle. Via een appje kun je losse artikelen van over de hele wereld kopen en ik kreeg van Alexander Klöpping €2,50 startkapitaal in mijn Blendleportemenee. Ik roep dan heel hard naar mijn zoon, die ook nog wakker op zijn kamer zit. ,,Help je je vader ff?” want bang als ik ben om aan een abonnement te zitten of aan verplichtingen die me niet bevallen. Braaf komt hij naar beneden stommelen, kijkt op mijn scherm en zegt dat het OK is. Mijn beide zoons hebben Blendle. ,,Kijk deze knop is handig, als je het artikel niet leuk vindt, dan kun je je geld terug krijgen.” Ik zie vervolgens een snoepwinkel aan tijdschriften en artikelen.

Vanavond nog maar eens kijken via een mail van mijn vrienden van Blendle. De Volkskrant met een artikel over Wilders, waarin Bert Wagendorp betoogt dat Wilders politiek tuig van de richel is. Ook een stuk over Israël dat je leven gevaar loopt als je linksdenkend bent, uit de NRC.next. Mijn oog valt op een human-interest teks over winnaars van de Postcodeloterij. Ik klik erop, het kost €0,49 en komt uit de bijlage Vrouw van de Telegraaf. Mijn belangstelling is gewekt omdat natuurlijk de Oudejaarstrekking aanstaande is en het heerlijk voelt je te vereenzelvigen met de winnaars. Maar eigenlijk best triest dat je uit het scala van kwaliteitsartikelen juist dit artikel kiest. Snel mijn geld terugvragen, ik leer namelijk snel. Toch voelt dat een beetje als diefstal. Bij deze beloof ik als ik de rond de jaarwisseling een grote prijs win, de rest van mijn leven alle artikelen van Blendle netjes zal betalen.

 

Begrip, van de dag (75) En nog is Polen niet verloren

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

EN NOG IS POLEN NIET VERLOREN

Als vanzelfsprekend zette de helft van de Nederlanders op kerstavond van 1981 een kaars voor het raam. Een kaars als steunbetuiging aan het Poolse volk dat de Staat van Beleg onderging en leek te bezwijken onder het juk van de Sovjet-beer. Onder leiding van Lech Walesa, voorman van Solidarnosc die de haven van Gdanks plat legde, droegen wij ons steentje bij aan het verslaan van het communisme. En we hebben gewonnen. Nog steeds geldt, ‘ en nog is Polen niet verloren’ de eerste regel van het Poolse volkslied, de Dabrowskimars. Het is inmiddels bijna 35 jaar geleden. Dezelfde Lech Walesa, ex-president en Nobelprijswinnaar, waarschuwt op zijn oude dag voor een aanstaande burgeroorlog door het beleid van de huidige machthebbers.

Onlangs hebben nationalisten de Poolse parlementsverkiezingen gewonnen, met 39% van de stemmen. Door de verkiezingsdrempel van 5% heeft de PiS (Wet & Rechtvaardigheid) de absolute meerderheid in het parlement. In een sneltreintempo weten ze binnen een maand allerlei veranderingen er door te jagen die anti-Europees zijn, bovendien worden islamitische vluchtelingen als ziekteverspreiders gezien en de wijze waarop stromannen op allerlei sleutelposities worden gezet doet zeer dictatoriaal aan. Een Pools NAVO gebouw wordt militair bezet om de voorzitter tot vertrek te dwingen, hoge rechters van het constitutionele hof worden per direct vervangen, kranten en televisie worden van hogerhand geleid. Onwelgevallige buitenlandse journalisten worden het land uitgezet onder het mom van spionage, dat is wel een heel doorzichtige Sovjet-truc.

Misschien bevreemdt me de Poolse draai met zijn bijna 100% katholieke bevolking me helemaal niet, vanuit het Europese perspectief is het heel zorgelijk. Maar zo kunnen er meer landen opgesomd worden die de EU niet meer lusten en louter binnen de eigen landsgrenzen de wereldproblemen proberen op te lossen. Wat mij hogelijk verbaast is vooral het gebrek aan massale media-aandacht. Er zijn wel artikelen te vinden. Bij de meeste lullige nieuwsfeitjes plopt mijn smartphone op met hyperig nieuws van nu.nl of NOS.nl. Maar de toestand in Polen, met massa-demonstraties is blijkbaar nieuws dat niet grootschalig wordt opgepikt. Heel vreemd, maar goed de Polen blijven waarschijnlijk geloven dat ze nog steeds niet verloren gaan. Het is blijkbaar nog geen tijd voor een kaars voor het raam. En kaarsen, Rusland mag ze niet exporteren, maar wat zouden ze graag willen.

 

links:

Over inval Navogebouw uit de Volkskrant

Uitzetten journalisten op website Polennieuws

Staatscontrole media uit FD

Waarschuwing Lech Walesa via NOS

 

Begrip, van de dag (74) Normaal

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

NORMAAL

Ik was er niet bij gisteravond in het Gelredome, het laatste optreden van Normaal. Ik wilde bijna opschrijven de Achterhoekse formatie Normaal, maar daarmee doe je de jongens tekort, want wie dat nu niet weet heeft de laatste jaren onder een steen geleefd. Bennie Jolink zou afgesloten hebben met ‘Aju, de mazzel’ en in stilte heb ik hem teruggegroet. Ik woon vlak bij, dus misschien heeft ie het gehoord? Normaal, een fenomeen in de Achterhoek en heel ver daarbuiten, maar of Hilversum wakker ligt van het afscheid durf ik te betwijfelen. Andersom is het ook zo, want de uithaal naar SeriousRequest is tekenend voor Jolink. En eigenlijk, diep van binnen geef ik hem 100% gelijk al is het niet zo bon-ton, maar wel ‘allebastents dudelijk’.

Ik ga me nu niet voordoen als de aanhanger in optima forma, want in die veertig jaar ben ik één keer naar een (theater)concert geweest. In het openluchttheater in Eibergen heb ik genoten van het optreden. Er was voor de gelegenheid een gastzangeres, haar naam weet ik niet, die op een heel gedragen manier “Ik zag niks, want ik mos pissen’ zong, prachtig. Op dat moment vond ik het ook nodig om een T-shirt te kopen. De jaren erna heeft menigeen nauwelijks onverholen meesmuilend gekeken naar het shirt. De combinatie van een Normaalshirt met een nette en belegen ambtenarenkop werd niet gepruimd. Het was slechts mijn kleine bijdrage aan de emancipatie van de boerenstand.

Vroeger, als puber in Raalte was Normaal uiteraard een fenomeen. Ik zie de groepen nog fietsen naar de optredens ergens in een weiland. Jongens, knapen en volwassen mannen met hier en daar een boerenmokkel, luid zingend naar Normaal, hun helden. Ik ken de verhalen van grasplaggen gooiende Normaalaanhangers, bier zuipen tot je er bij neer valt en vooral ook bier gooien. Dat laatste vond ik toen al zonde en nu nog steeds. De reputatie van de band was van dien aard dat mijn ouders me geen groen licht gaven voor zo’n concert. Ik was al geen rebellerende puber, maar Normaal was het me blijkbaar niet waard om tegen het ouderlijk gezag in te gaan. Met de kennis van nu zeg ik, jammer, maar we hebben de muziek nog tot in lengte van dagen. Aju, de mazzel Normaal.

Begrip, van de dag (73) Melkertgevoel

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

MELKERTGEVOEL

Gisteravond Pauw gekeken? Ik wel en ik had een herbeleving die ik graag zou verwoorden met het absolute Melkertgevoel. Wie herinnert zich niet de historische beelden van de verslagen Ad Melkert na de verkiezingen in maart 2002 en de triomferende Pim Fortuyn. Het geen antwoord hebben op het opportunisme van Fortuyn, of eigenlijk helemaal geen maatschappelijke ideeën en antwoorden hebben, luidde de neergang van de PvdA in. Aan tafel bij Pauw zaten onder andere Sanne Wallis de Vries en Dolf Jansen. Toen Jan Roos, ook uitgenodigd, zijn recalcitrante betoog startte, gaven ze verbaal niet thuis. Non-verbaal spraken hun gezichten boekdelen, arrogantie, verbazing maar ook onmacht.

De colour local van Pauw de laatste jaren is er al een van een hoog grachtengordelgehalte, starend naar de eigen navel als de moederbron van het absolute morele gelijk en daarmee andere wegzettend als minderwaardig. Zei de babyboomer Marcel van Dam niet dat Pim Fortuyn een minderwaardig mens was? Iedere keer als ik me kan zetten tot het kijken naar Pauw verzucht ik, jammer weer honderd PVV’ers erbij. De intolerantie, het wegzetten van mensen en het ontkennen van problemen die ze in hun eigen incrowd niet herkennen zorgt evenzo voor weerstand. ik durf zelfs te beweren dat haatzaaien een onderdeel is van de grachtengordelcultuur.

Ik wilde dit stukje de titel meegeven Schot in de Roos. Maar dat zou te veel eer zijn voor de GeenStijl-journalist Jan Roos. Op de keeper beschouwd komt er uit zijn mond ook alleen maar poep en is zijn doel slechts het besmeuren van andersdenkenden. Wat dat betreft verschillen tegenwoordig Jeroen Pauw c.s. en Jan Roos met zijn club eigenlijk maar heel weinig van elkaar. Ze preken radicaal voor eigen parochie en van goede journalistiek is geen sprake meer.

Begrip, van de dag (72) Interne thermostaat

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

INTERNE THERMOSTAAT

Nu de donkere dagen voor kerst bijna ten einde zijn, nog drie nachtjes slapen, gaan de dagen weer lengen. En de volkswijsheid zegt dan dat de winter zich gaat strengen. We hoeven ons voor de komende maanden meteorologisch niet zo druk te maken, want een paar graadjes minder en het vriest nog niet ’s nachts. Misschien moeten we, als we pech hebben, een keertje de ruiten krabben van de auto. Een voordeel is dat we geen hype krijgen rondom een Elfstedentocht die toch niet komt. Verder kabbelt de winter gewoon door in de lente en weten we eigenlijk niet meer wat kou eigenlijk is.

Toch neem ik iets raars waar bij mezelf als het gaat om temperatuurbeleving. In het kader van milieubewustzijn proberen wij natuurlijk de verwarming zo laat mogelijk in het seizoen aan te zetten. Toch ontstaat er in oktober een mate van frisheid in huis die zorgt dat je de kachel wil aanzetten. Qua temperatuur is de noodzaak daartoe helemaal niet zo vanzelfsprekend. Ook het fenomeen winterjas is zoiets. Zolang het niet nodig is, trek ik geen winterjas aan, maar eenmaal de beslissing genomen dat de tijd voor de winterjas is gekomen, dan blijf ik hem ook aanhouden en ik vind dit ook nog wel behaaglijk. Maar zoals gisteren was het overdag vijftien graden. In de zomer word je gek aangekeken als je op een kille zomerdag met slechts vijftien graden een winterjas aandoet.

Zou er in de mens misschien een thermostaat zijn die de gewenning met de seizoenen heeft opgeslagen? Dus eigenlijk dat we ons helemaal niet zo aanpassen aan de werkelijke (gevoels)temperatuur, maar voor een belangrijk deel geconditioneerd zijn door de eisen van de seizoenen. In de winter heb je een dikke jas aan, in de lente probeer je overmoedig te dunne kleding uit, voor de zomer is het niet ongepast om bijna in je blote gat te lopen en de herfst is het seizoen om de winter zo lang mogelijk uit te stellen, totdat het eigenlijk niet meer kan. Ik vroeg het me zomaar af.

Begrip, van de dag (71) Zure zult

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

ZURE ZULT

Je hebt omnivoren en omnivoren met beperkingen. Tot de laatste soort hoor ik, dat wil zeggen ik draai mijn hand niet om voor een onbekend gerecht. Maar er zijn heel nadrukkelijk grenzen voor mij. Ik hoef maar het woord zure zult in mijn gedachten te nemen en al mijn zintuigen staan op scherp. Mijn neus protesteert, mijn oren zenden dadelijk allerlei signalen naar mijn hersenen uit dat er gevaar op komst is. Zoete of zoute zult klinkt al een stuk vriendelijker. Maar zure zult? Met name voor mijn gezichtszintuigen is zure zult een ware kwelling. En als man, immers visueel ingesteld, is het hard werken om mijn maag niet spontaan te laten samenknijpen.

Er zijn mensen die hier duidelijk anders over denken en dat is maar goed ook, anders zouden er hele voorraden overblijven van die zure zult, echte no-go areas. Gisteravond werd ik geconfronteerd met een geweldige maaltijd bij Proef Lokaal in Zevenaar, een echte aanrader op een klein dingetje na. U raadt het al, zure zult bij de talrijke hapjes van het voorgerecht. Ik probeer na te gaan welke ratio ten grondslag ligt aan mijn afkeer tegen dit gerecht. Ik kan me in deze geen traumatische herinneringen terughalen die in verband staan met zure zult. Heel vaag herinner ik me een eng liedje uit “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer” waarin volgens mij zult of zultkop in voorkomt. Op het hele internet kan ik het niet terugvinden, dus misschien dat ik onbewust de enge kinderserie uit de jaren zeventig en zure zult aan elkaar gekoppeld heb. Ik kom er niet achter.

Een ander woord voor zult of zure zult is hoofdkaas, oftewel een bereiding van varkensvlees van de kop, staart en de oren. Do I have to say more? Een zultkop is trouwens een persoon met een slecht beoordelingsvermogen of weinig intelligentie. Ik krijg bij mijn kleine onderzoek louter argumenten toegeschoven waarbij mijn afkeer niet kleiner wordt. De echte ratio voor mijn zurezultfobie blijft. Misschien is het wel de ernstige twijfel of dit gerecht al wel of nog niet gegeten is. Ik houd niet van twijfel als het om eten gaat, dus koester ik mijn afkeer, zure zult gaat er bij mij niet in.