Begrip, van de dag (76) Blendle

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

BLENDLE

Gisteravond, vroeg in de nacht eigenlijk, het tijdstip dat ik al een uur in bed had moeten liggen, liet ik de tweets van mijn twittervrienden de revue passeren. Een van mijn tweeps, zo heet een twittervriend in het jargon, Alexander Klöpping, kwam langs met een interessante aanbeveling voor een artikel uit de Economist. Ik vraag me af of je van tweeps kunt spreken als Alexander mijn zin en onzin op twitter niet volgt, maar dit terzijde. Deze jongeman lult altijd wel lekker over onderwerpen uit cyberspace die ik net kan begrijpen, maar mijn wereld niet is. Ik druk op het bijbehorende linkje en zie dat ik nog een knop in moet drukken, want het artikel is te lezen op Blendle.

Nu ben ik van deze eeuw, dus ik weet wat Blendle is en het is niet verbazingwekkend dat Klöpping dit berichtje in stuurt, want hij is medeoprichter van Blendle. Via een appje kun je losse artikelen van over de hele wereld kopen en ik kreeg van Alexander Klöpping €2,50 startkapitaal in mijn Blendleportemenee. Ik roep dan heel hard naar mijn zoon, die ook nog wakker op zijn kamer zit. ,,Help je je vader ff?” want bang als ik ben om aan een abonnement te zitten of aan verplichtingen die me niet bevallen. Braaf komt hij naar beneden stommelen, kijkt op mijn scherm en zegt dat het OK is. Mijn beide zoons hebben Blendle. ,,Kijk deze knop is handig, als je het artikel niet leuk vindt, dan kun je je geld terug krijgen.” Ik zie vervolgens een snoepwinkel aan tijdschriften en artikelen.

Vanavond nog maar eens kijken via een mail van mijn vrienden van Blendle. De Volkskrant met een artikel over Wilders, waarin Bert Wagendorp betoogt dat Wilders politiek tuig van de richel is. Ook een stuk over Israël dat je leven gevaar loopt als je linksdenkend bent, uit de NRC.next. Mijn oog valt op een human-interest teks over winnaars van de Postcodeloterij. Ik klik erop, het kost €0,49 en komt uit de bijlage Vrouw van de Telegraaf. Mijn belangstelling is gewekt omdat natuurlijk de Oudejaarstrekking aanstaande is en het heerlijk voelt je te vereenzelvigen met de winnaars. Maar eigenlijk best triest dat je uit het scala van kwaliteitsartikelen juist dit artikel kiest. Snel mijn geld terugvragen, ik leer namelijk snel. Toch voelt dat een beetje als diefstal. Bij deze beloof ik als ik de rond de jaarwisseling een grote prijs win, de rest van mijn leven alle artikelen van Blendle netjes zal betalen.

 

Begrip, van de dag (75) En nog is Polen niet verloren

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

EN NOG IS POLEN NIET VERLOREN

Als vanzelfsprekend zette de helft van de Nederlanders op kerstavond van 1981 een kaars voor het raam. Een kaars als steunbetuiging aan het Poolse volk dat de Staat van Beleg onderging en leek te bezwijken onder het juk van de Sovjet-beer. Onder leiding van Lech Walesa, voorman van Solidarnosc die de haven van Gdanks plat legde, droegen wij ons steentje bij aan het verslaan van het communisme. En we hebben gewonnen. Nog steeds geldt, ‘ en nog is Polen niet verloren’ de eerste regel van het Poolse volkslied, de Dabrowskimars. Het is inmiddels bijna 35 jaar geleden. Dezelfde Lech Walesa, ex-president en Nobelprijswinnaar, waarschuwt op zijn oude dag voor een aanstaande burgeroorlog door het beleid van de huidige machthebbers.

Onlangs hebben nationalisten de Poolse parlementsverkiezingen gewonnen, met 39% van de stemmen. Door de verkiezingsdrempel van 5% heeft de PiS (Wet & Rechtvaardigheid) de absolute meerderheid in het parlement. In een sneltreintempo weten ze binnen een maand allerlei veranderingen er door te jagen die anti-Europees zijn, bovendien worden islamitische vluchtelingen als ziekteverspreiders gezien en de wijze waarop stromannen op allerlei sleutelposities worden gezet doet zeer dictatoriaal aan. Een Pools NAVO gebouw wordt militair bezet om de voorzitter tot vertrek te dwingen, hoge rechters van het constitutionele hof worden per direct vervangen, kranten en televisie worden van hogerhand geleid. Onwelgevallige buitenlandse journalisten worden het land uitgezet onder het mom van spionage, dat is wel een heel doorzichtige Sovjet-truc.

Misschien bevreemdt me de Poolse draai met zijn bijna 100% katholieke bevolking me helemaal niet, vanuit het Europese perspectief is het heel zorgelijk. Maar zo kunnen er meer landen opgesomd worden die de EU niet meer lusten en louter binnen de eigen landsgrenzen de wereldproblemen proberen op te lossen. Wat mij hogelijk verbaast is vooral het gebrek aan massale media-aandacht. Er zijn wel artikelen te vinden. Bij de meeste lullige nieuwsfeitjes plopt mijn smartphone op met hyperig nieuws van nu.nl of NOS.nl. Maar de toestand in Polen, met massa-demonstraties is blijkbaar nieuws dat niet grootschalig wordt opgepikt. Heel vreemd, maar goed de Polen blijven waarschijnlijk geloven dat ze nog steeds niet verloren gaan. Het is blijkbaar nog geen tijd voor een kaars voor het raam. En kaarsen, Rusland mag ze niet exporteren, maar wat zouden ze graag willen.

 

links:

Over inval Navogebouw uit de Volkskrant

Uitzetten journalisten op website Polennieuws

Staatscontrole media uit FD

Waarschuwing Lech Walesa via NOS

 

Begrip, van de dag (74) Normaal

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

NORMAAL

Ik was er niet bij gisteravond in het Gelredome, het laatste optreden van Normaal. Ik wilde bijna opschrijven de Achterhoekse formatie Normaal, maar daarmee doe je de jongens tekort, want wie dat nu niet weet heeft de laatste jaren onder een steen geleefd. Bennie Jolink zou afgesloten hebben met ‘Aju, de mazzel’ en in stilte heb ik hem teruggegroet. Ik woon vlak bij, dus misschien heeft ie het gehoord? Normaal, een fenomeen in de Achterhoek en heel ver daarbuiten, maar of Hilversum wakker ligt van het afscheid durf ik te betwijfelen. Andersom is het ook zo, want de uithaal naar SeriousRequest is tekenend voor Jolink. En eigenlijk, diep van binnen geef ik hem 100% gelijk al is het niet zo bon-ton, maar wel ‘allebastents dudelijk’.

Ik ga me nu niet voordoen als de aanhanger in optima forma, want in die veertig jaar ben ik één keer naar een (theater)concert geweest. In het openluchttheater in Eibergen heb ik genoten van het optreden. Er was voor de gelegenheid een gastzangeres, haar naam weet ik niet, die op een heel gedragen manier “Ik zag niks, want ik mos pissen’ zong, prachtig. Op dat moment vond ik het ook nodig om een T-shirt te kopen. De jaren erna heeft menigeen nauwelijks onverholen meesmuilend gekeken naar het shirt. De combinatie van een Normaalshirt met een nette en belegen ambtenarenkop werd niet gepruimd. Het was slechts mijn kleine bijdrage aan de emancipatie van de boerenstand.

Vroeger, als puber in Raalte was Normaal uiteraard een fenomeen. Ik zie de groepen nog fietsen naar de optredens ergens in een weiland. Jongens, knapen en volwassen mannen met hier en daar een boerenmokkel, luid zingend naar Normaal, hun helden. Ik ken de verhalen van grasplaggen gooiende Normaalaanhangers, bier zuipen tot je er bij neer valt en vooral ook bier gooien. Dat laatste vond ik toen al zonde en nu nog steeds. De reputatie van de band was van dien aard dat mijn ouders me geen groen licht gaven voor zo’n concert. Ik was al geen rebellerende puber, maar Normaal was het me blijkbaar niet waard om tegen het ouderlijk gezag in te gaan. Met de kennis van nu zeg ik, jammer, maar we hebben de muziek nog tot in lengte van dagen. Aju, de mazzel Normaal.

Begrip, van de dag (73) Melkertgevoel

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

MELKERTGEVOEL

Gisteravond Pauw gekeken? Ik wel en ik had een herbeleving die ik graag zou verwoorden met het absolute Melkertgevoel. Wie herinnert zich niet de historische beelden van de verslagen Ad Melkert na de verkiezingen in maart 2002 en de triomferende Pim Fortuyn. Het geen antwoord hebben op het opportunisme van Fortuyn, of eigenlijk helemaal geen maatschappelijke ideeën en antwoorden hebben, luidde de neergang van de PvdA in. Aan tafel bij Pauw zaten onder andere Sanne Wallis de Vries en Dolf Jansen. Toen Jan Roos, ook uitgenodigd, zijn recalcitrante betoog startte, gaven ze verbaal niet thuis. Non-verbaal spraken hun gezichten boekdelen, arrogantie, verbazing maar ook onmacht.

De colour local van Pauw de laatste jaren is er al een van een hoog grachtengordelgehalte, starend naar de eigen navel als de moederbron van het absolute morele gelijk en daarmee andere wegzettend als minderwaardig. Zei de babyboomer Marcel van Dam niet dat Pim Fortuyn een minderwaardig mens was? Iedere keer als ik me kan zetten tot het kijken naar Pauw verzucht ik, jammer weer honderd PVV’ers erbij. De intolerantie, het wegzetten van mensen en het ontkennen van problemen die ze in hun eigen incrowd niet herkennen zorgt evenzo voor weerstand. ik durf zelfs te beweren dat haatzaaien een onderdeel is van de grachtengordelcultuur.

Ik wilde dit stukje de titel meegeven Schot in de Roos. Maar dat zou te veel eer zijn voor de GeenStijl-journalist Jan Roos. Op de keeper beschouwd komt er uit zijn mond ook alleen maar poep en is zijn doel slechts het besmeuren van andersdenkenden. Wat dat betreft verschillen tegenwoordig Jeroen Pauw c.s. en Jan Roos met zijn club eigenlijk maar heel weinig van elkaar. Ze preken radicaal voor eigen parochie en van goede journalistiek is geen sprake meer.

Begrip, van de dag (72) Interne thermostaat

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

INTERNE THERMOSTAAT

Nu de donkere dagen voor kerst bijna ten einde zijn, nog drie nachtjes slapen, gaan de dagen weer lengen. En de volkswijsheid zegt dan dat de winter zich gaat strengen. We hoeven ons voor de komende maanden meteorologisch niet zo druk te maken, want een paar graadjes minder en het vriest nog niet ’s nachts. Misschien moeten we, als we pech hebben, een keertje de ruiten krabben van de auto. Een voordeel is dat we geen hype krijgen rondom een Elfstedentocht die toch niet komt. Verder kabbelt de winter gewoon door in de lente en weten we eigenlijk niet meer wat kou eigenlijk is.

Toch neem ik iets raars waar bij mezelf als het gaat om temperatuurbeleving. In het kader van milieubewustzijn proberen wij natuurlijk de verwarming zo laat mogelijk in het seizoen aan te zetten. Toch ontstaat er in oktober een mate van frisheid in huis die zorgt dat je de kachel wil aanzetten. Qua temperatuur is de noodzaak daartoe helemaal niet zo vanzelfsprekend. Ook het fenomeen winterjas is zoiets. Zolang het niet nodig is, trek ik geen winterjas aan, maar eenmaal de beslissing genomen dat de tijd voor de winterjas is gekomen, dan blijf ik hem ook aanhouden en ik vind dit ook nog wel behaaglijk. Maar zoals gisteren was het overdag vijftien graden. In de zomer word je gek aangekeken als je op een kille zomerdag met slechts vijftien graden een winterjas aandoet.

Zou er in de mens misschien een thermostaat zijn die de gewenning met de seizoenen heeft opgeslagen? Dus eigenlijk dat we ons helemaal niet zo aanpassen aan de werkelijke (gevoels)temperatuur, maar voor een belangrijk deel geconditioneerd zijn door de eisen van de seizoenen. In de winter heb je een dikke jas aan, in de lente probeer je overmoedig te dunne kleding uit, voor de zomer is het niet ongepast om bijna in je blote gat te lopen en de herfst is het seizoen om de winter zo lang mogelijk uit te stellen, totdat het eigenlijk niet meer kan. Ik vroeg het me zomaar af.

Begrip, van de dag (71) Zure zult

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

ZURE ZULT

Je hebt omnivoren en omnivoren met beperkingen. Tot de laatste soort hoor ik, dat wil zeggen ik draai mijn hand niet om voor een onbekend gerecht. Maar er zijn heel nadrukkelijk grenzen voor mij. Ik hoef maar het woord zure zult in mijn gedachten te nemen en al mijn zintuigen staan op scherp. Mijn neus protesteert, mijn oren zenden dadelijk allerlei signalen naar mijn hersenen uit dat er gevaar op komst is. Zoete of zoute zult klinkt al een stuk vriendelijker. Maar zure zult? Met name voor mijn gezichtszintuigen is zure zult een ware kwelling. En als man, immers visueel ingesteld, is het hard werken om mijn maag niet spontaan te laten samenknijpen.

Er zijn mensen die hier duidelijk anders over denken en dat is maar goed ook, anders zouden er hele voorraden overblijven van die zure zult, echte no-go areas. Gisteravond werd ik geconfronteerd met een geweldige maaltijd bij Proef Lokaal in Zevenaar, een echte aanrader op een klein dingetje na. U raadt het al, zure zult bij de talrijke hapjes van het voorgerecht. Ik probeer na te gaan welke ratio ten grondslag ligt aan mijn afkeer tegen dit gerecht. Ik kan me in deze geen traumatische herinneringen terughalen die in verband staan met zure zult. Heel vaag herinner ik me een eng liedje uit “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer” waarin volgens mij zult of zultkop in voorkomt. Op het hele internet kan ik het niet terugvinden, dus misschien dat ik onbewust de enge kinderserie uit de jaren zeventig en zure zult aan elkaar gekoppeld heb. Ik kom er niet achter.

Een ander woord voor zult of zure zult is hoofdkaas, oftewel een bereiding van varkensvlees van de kop, staart en de oren. Do I have to say more? Een zultkop is trouwens een persoon met een slecht beoordelingsvermogen of weinig intelligentie. Ik krijg bij mijn kleine onderzoek louter argumenten toegeschoven waarbij mijn afkeer niet kleiner wordt. De echte ratio voor mijn zurezultfobie blijft. Misschien is het wel de ernstige twijfel of dit gerecht al wel of nog niet gegeten is. Ik houd niet van twijfel als het om eten gaat, dus koester ik mijn afkeer, zure zult gaat er bij mij niet in.

Begrip, van de dag (70) Mannen blijven kinderen

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

MANNEN BLIJVEN KINDEREN

Vandaag werd het weer me weer eens verteld. ,,Mannen blijven altijd kinderen”. Natuurlijk wist een vrouwmens dit met lichte spot, maar grote stelligheid te beweren. Ik verwierp de uitspraak, maar ga niet zitten kiften. Je blijft de overtuiging maar toegedaan, zie je me denken. Toch bleef het hangen. Mijn eerste oprisping was dat het eigenlijk een soort compliment is. Er zijn namelijk hordes hele vage types die beweren dat ‘we het kind in ons zelf moeten blijven koesteren’. Mannen zijn daar, volgens de dame in kwestie. dus beter in. Ik krijg dan hippie-achtige visioenen van baardige mannen die hand in hand door het weiland huppelen, achter vlinders vangen en madeliefjes plukken. Nee, het was zeker geen compliment.

Wat dieper doordenkend, weet ik dat het niet waar is. De stelling dat vrouwen willen moederen is eerder het geval. Vrouwen willen zich ontfermen over manke musjes, zieke honden, stinkende zwervers en de echte kloeken die corresponderen, of als het kan, trouwen zelfs met types als Joran van der Sloot. Ze willen moederen, koesteren, verbeteren en opvoeden. En eenmaal in het huwelijkse keurslijf gaan ze gewoon verder met dat gevoel van moederen. In legale zin natuurlijk naar hun eigen kroost, maar en passant wordt de echtgenoot meegenomen in het opvoedprogramma. Moedergevoelens zorgen voor een mate van infantilisering, hebben in veel gevallen zelfs een castrerende bijwerking voor mannen die daar gevoelig voor zijn.

Mannen blijven geen kinderen, het is eerder het moedergevoel dat dit wil zien in mannen. Het is wensdenken van veel vrouwen of projectie van hoe vrouwen vinden dat mensen volwassen moeten worden. In de toenemende feminisering van onze maatschappij is volwassen worden in hun verwrongen optiek natuurlijk dat mannen heropgevoed moeten worden, want ze zijn man, en geen vrouw. En dat ze anders zijn dan vrouwen is kinderlijk en onvolwassen. Natuurlijk zijn er mannen die zich dit uit praktische overwegingen laten aanmeten. Wat is er gemakkelijker dan een verzorger voor de rest van je leven? Niet voor niets is de term ‘moeder de vrouw’ uitgevonden. Ik heb niets met die gemakzucht, maar om te stellen dat mannen kinderen blijven. Absoluut niet.

PS. Natuurlijk had de titel moeten zijn ‘Blijven mannen kinderen?’ maar dan is het geen begrip meer, maar een vraag, met deze kinderachtige opmerking besluit ik mijn betoog.

Begrip, van de dag (69) Hondenleven

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20151214_184458

HONDENLEVEN

Ik ben niet zo van de huisdieren. Zo ben ik opgevoed. ‘Honden horen op een boerderij’ was een veelgehoorde stelling in mijn opvoeding. Ik heb nooit de angst voor honden overgenomen van mijn ouders, maar een andere oneliner, dat honden en katten stinken kan ik wel beamen. Misschien komt het door mijn scherpe reukvermogen, maar honden stinken inderdaad een beetje en soms heel erg. Over katten maar te zwijgen, bovendien ben ik allergisch voor die beesten. Ik ben dus niet zo van de huisdieren, met uitzondering voor onze Pippa. Goed, af en toe komt er een onwelriekend geurtje van af, maar dat is haar vergeven.

Vanavond zat ik op de grond met haar te spelen en ik keek haar aan. Ze keek intens terug. Dat doet ze niet altijd, soms kijkt ze ook weg. Ik vraag me dan af wat er in zo’n beestje omgaat. Wat denkt ze? Wat wil ze me duidelijk maken? Hoe leeg is het daarachter die hondenogen? Hoe slim zijn honden daadwerkelijk? De onze is heel goed geconditioneerd. Ze weet bij wie ze moet zijn om te wandelen. Stipt om half elf, het kan een minuutje vroeger of later zijn, gaat ze bij me op de bank zitten, precies in het beeld. ‘Baas, het is tijd, wìj gaan wandelen! En altijd bij mij, op dat tijdstip. Of zoals nu, krabbelt ze aan de deur in mijn werkhokje. Verder voelt ze de stemming in huis heel goed aan, dus als haar IQ niet zo hoog is, haar EQ is feilloos. Maar eerlijk gezegd, volgens mij gaat er niet zo heel veel in haar om. Mogelijk dat de peilloze diepte van ons oogcontact meer een projectie is van mijn eigen gedachtes. In dat geval is ze natuurlijk heel schrander.

Ik aai er over haar kop en ze geeft een spontane poot. Ik denk dat ze een fijn hondenleven heeft. Dat zie ik zo en ze wil me er voor bedanken. Dan moet ik ineens denken aan een liedje uit de jaren tachtig van de Franse band ‘Les Negresses Vertes’. Het nummer La Vie (comme un chien) had een geweldig refrein. “Il boit pour oublier qu’il vit, il dort pour oublier qu’il boit’, kortom een hondenleven. Eén ding weet ik zeker, ons kleine stinkmonster was niet de muze voor dit geweldige Franse nummer. Ze heeft inderdaad een hondenleven met slapen en drinken, maar vergeten…..? Nee.

Begrip, van de dag (68) In de knoop

/ sprakeloosid / 1 reactie

20151213_114342

IN DE KNOOP

De titel suggereert enige zwaarte voor dit stukje, maar niets is minder waar. Ik ga het hebben over tradities. Over het algemeen kan ik goed leven met tradities. Dat wil zeggen, ik kan ze waarderen als er van mij maar niet te veel gevraagd wordt. Op het moment dat tradities een zware wissel op mijn leven trekken en participatie een ‘verplichting’ wordt, dan vind ik tradities heel stom. Een traditie waar ik goed mee kan leven is het optuigen van de kerstboom. Ik hoef niet mee te doen. In de periode dat we nog een echte boom hadden, was mijn rol groter. Ik haalde de boom, een traditie. Tijdens de kerstdagen is het dan lekker keuvelen over de kwaliteit en bij wie je de boom gehaald had. Niemand had er verstand van en altijd wist iemand met de beste en de goedkoopste de ander te overtroeven. Keuvelen over de boom is al een traditie op zich.

Maar tijden veranderen. Ik had mijn klauwen altijd al vol jeukplekken na het halen van de boom. Voor het optuigen van de boom werd ik dus ontslagen en dat is al weer een fijne traditie geworden. Want ook nu, nadat mijn jongste zoon ook lichamelijke reacties vertoonde vanwege de den, spar of andere naaldboom, hoef ik de kunstboom ook niet op te tuigen. Ik mag de spullen van zolder of schuur halen en zoals gezegd, ik ben de beroerdste niet. Weet je wat het toppunt van traditie is geworden bij mij thuis? En we zijn vast niet de enige, altijd zitten de snoeren door elkaar, hoe goed je de troep de vorige kerst ook hebt opgeborgen.

Vandaag was het weer zo ver, mijn jongste zoon en vrouw waren heel erg ingespannen bezig met de verschillende snoeren. Hele theorieën kwamen boven tafel over hoe zoiets nu kon. Uiteindelijk is het gelukt, de lichtjes hangen in de boom. Zelf herken ik het probleem. Als ik in de zomer mannendingen doe in de tuin met elektrische zagen enzo, heb ik altijd hetzelfde probleem met het verlengsnoer. Een vijftien meter lange stekkerdoos, gekocht in een periode dat we dachten dat voor ons het campingleven een traditie zou gaan worden, zit altijd in de knoop. Ik heb er mee leren leven en ook onze kersboomoptuigers hebben in volledige harmonie de klus dit jaar weer geklaard.

 

 

Begrip, van de dag (67) Er ist wieder da

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

ER IST WIEDER DA

,,Er ist wieder da” is geen uitroep van een blije dochter die vader ’s avonds uit het werk ziet terugkomen. Het is de titel van een Duitse film naar het gelijknamige boek van Timur Vermes. Ik heb de film vanavond gezien in het nieuwe Pathé in Arnhem. Een lekkere film qua humor, maar tevens met een ernstige ondertoon naar het heden in Duitsland, Nederland en de rest van Europa. Trouwens naast het prachtige station in Arnhem is ook het nieuwe Pathé een hele fijne bioscoop qua kijk- en zitgenot. Maar terug naar de film, een prachtig concept om een historische figuur terug te laten komen in de actuele situatie. En met Adolf Hitler hebben we een historische figuur van formaat te pakken.

Het is vooral heel leerzaam om met de ogen van de dictator naar de hedendaagse problematiek en ontwikkelingen te kijken. Zo zou je eigenlijk een hele serie moeten maken met historische figuren. Er ist wieder da 2,3 enzovoort…Of ‘Sie ist wieder da’ natuurlijk. Wat zouden de Russen kunnen leren van Stalin, Lenin of tsaar Peter de Grote in de huidige tijd? Napoleon die langs de Moulin Rouge wandelt in Parijs of ‘Vive La France’ schreeuwt en al rennend met een wielrenner de Alp d’ Huez op rent. Kostelijk vermaak met heel veel mogelijkheden om kritisch naar de huidige maatschappij èn naar de geschiedenis te kijken. Of wat te denken van de terugkeer van de Founding Fathers in het straatbeeld van NewYork, lijkt me lachen. In dat geval zou ik het lekker vinden dat de film niet in Amerika zelf wordt gemaakt, dat is beter voor de kwaliteit.

En in Nederland? Ik vind het een stuk moeilijker om dan actualiteit en humor bij elkaar te bedenken. Willem van Oranje? Misschien om een blik te werpen op zijn nazaten van het koningshuis. Thorbecke om ons hedendaagse politieke stelsel onder handen te laten nemen? Pim Fortuyn is denk ik nog te dicht bij om humor en actualiteit met elkaar te verbinden. De klapper zou aan het eind van de serie moeten komen met de veelbelovende titel ‘Sie sind wieder da’ met Jezus en Mohammed. Dat lijkt e opperst leerzaam en vermakelijk en wat een werk hebben ze samen te verrichten.

 

Voor meer filmbelevenissen, volg de link