Ik viel van mijn stoel van verbazing of om in stijl te blijven, mijn klomp brak. Na het verdedigen van een schoolopdracht over export van Calsberg bier naar Kenia via ZOOM, Skype of Teamspeak, kwam mijn oudste zoon beneden met een goed resultaat. ,,Pa, wat ga je vanmiddag doen.” Hij noemt me altijd bij mijn voornaam die grote kleine van ons, maar dat past niet zo lekker in het verhaal. Hij wist dat ik vrij was. Ik gaf hem te kennen dat ik tot twaalf uur zou werken en daarna een klompenpaadje zou pakken. ,,Zal ik meegaan?” Tja, dè dag was aangebroken. Het heeft 25 jaar geduurd, maar ik mag het meemaken dat hij vrijwillige met zijn vader een klompenpad wil betreden. Hij die nooit wilde wandelen als kind, of het moest met een nadrukkelijke belofte dat er aan het eind een Horecagelegenheid zou zijn. En dan was het vaak nog feest met 100 keer de vraag of we er al zijn. Hij die bij een route toch heel graag wist hoe die precies liep en boos werd als er een fout in zat of erger nog, dat zijn ouders zich ergens vergisten. Hij die buiten stadswandelingen, veelal op zich zelf, de laatste 15 jaar toch geen bos meer is doorgelopen, hij die wat meewarig kijkt als zijn vader beweert dat hij alle 121 paden wil gaan lopen en het inschat als een seniorenziekte. Hij zegt in alle onschuld en oprechtheid mee te willen.
Ik had Wekerom op het oog, het Beek- en Bultpad. Hij vindt het allemaal best geloof ik, al is het in Roodeschool. We kozen er voor om tegen de klok in te wandelen, zodat we na 60% konden beslissen om een verlenging in te lassen. Prompt liepen we de route in de andere richting zodat we de keuze al sneller moesten maken. Ik liet de keus bij hem. Hij dacht blijkbaar niet overdrijven, ik houd het bij de korte variant. Zo’n 10 kilometer keuvelen met mijn zoon en dat gaat overal over. Politiek, economie, voetbal, corona en soms ook over de dingen die hem opvallen. Hij zag veel vrouwen in rokken en vroeg, waarom moet je van de kerk rokken dragen als vrouw? Daar kon ik het antwoord niet op geven en hij vond het blijkbaar niet interessant genoeg om het al wandelend even te googelen. Dat deed hij wel op het einde toen we langs de plaatselijke FC liepen. Hij zag op het hoofdveld van SDS 55 een reclamebord dat de club gesteund werd door het Legioen. Het Legioen? Ja er is maar één Legioen en dat is die van Feyenoord. Een groot pluspunt vonden we allebei. Tegelijkertijd wist hij te vertellen dat er een grootheid van de club zou stoppen vanwege werkverplichtingen, hoe ze staan in de competitie en dat 2014 een inktzwarte bladzijde was in de historie van SDS ’55. Door ongeregeldheden zijn ze uit de competitie gehaald. Mijn zoon is een wandelende Wikipedia over bijna alle onderwerpen en zoals gezegd, weet hij het niet dan lepelt hij het ter plekke wel even op. Zo geeft hij ongevraagd de prijs van een te koop staand huis en meldt dat ik die niet kan betalen. De mooie omgeving zal zeker een rol spelen bij die prijs.
Samen wandelen we door de weilanden, de bossen en op de bult van Wekerom dat aangeeft het middelpunt van Nederland te zijn. Die heb ik al eens vaker gezien. In Amersfoort vinden ze dat ook en er schijnt eveneens in Lunteren onweerlegbaar een middelpunt van Nederland te zijn. Ik schud mijn hoofd, wetenschappelijk kan ik niets weerleggen of bevestigen. Eigenlijk is er maar één middelpunt en dat ben ik zelf, of voor mijn zoon hijzelf en zo is iedereen zijn eigen middelpunt. Het kan ook niet anders want je beziet het leven vanuit je eigen leef- gevoels en kijkwereld en dat is deze middag in Wekerom wonderwel prettig gegaan. Al vindt die kleine grote wel dat ik iets te veel foto’s maak.
Even een bloemetje tussendoor om af te koelen en we gaan weer verder
sprakeloos verhalen 