Mijn knorretje heb ik binnen

We schrijven 1986, Nijmegen ergens in de zomer. Het WK voetbal heerst de warme dagen maar die bewuste avond was er geen voetbal. Om mensen naar het filmhuis te trekken waren de kaartjes goedkoper. Natuurlijk het filmhuis, want in ons gepreoccupeerde studentenbrein wisten we dat hier de betere films draaiden. Op goed geluk met een stel vrienden kozen we the Unbearable Lightness of Being. Het was de dag die mijn leven een beetje veranderde. Niet heel drastisch hoor, slechts een beetje. Door de film ben ik voor eeuwig fan van de hoofdrolspeelster geworden. Juliette Binoche. Stiekem een beetje verliefd, uiteraard op volledig platonische wijze. En sindsdien had ik ook een sterke voorkeur voor varkentjes. Dat waren pas echt leuke beesten.

We schrijven 1994, mijn vrouw is zwanger en we verwachten een kindje. U leest het goed, zij is zwanger en we krijgen een kindje. Aan die biologisch niet logische prietpraat van we zijn zwanger deed ik niet aan. Met terugwerkende kracht vind ik mezelf nog steeds heel verstandig. Natuurlijk moest het, mocht het een meisje worden, Juliette heten. Mijn vrouw wist van mijn filmische gevoelens voor mevrouw Binoche. Ik had dat vrij snel opgebiecht. Ik wist namelijk niet of vreemd gaan in je hoofd ook vreemd gaan is. Ik heb dat maar meteen op tafel gegooid. Het was geen probleem, maar Juliette als naam voor onze dochter, daar kon geen sprake van zijn. We kregen een gezonde zoon. In 1998 probeerde ik het nog een keer, maar uiteraard ook nu zonder succes. Gelukkig was de wolk van een baby weer een jongen.

We zijn nu 22 jaar verder en de strijd om wel of niet Juliette hoeft niet meer gestreden te worden. Meer kinderen komen er niet. Maar als ik ooit in de verre toekomst opa zou worden, ik ga daar niet overigens niet over, dan zal  ik heimelijk mijn invloed wel aanwenden.

20200529_181304

20200529_181425

Ondertussen bleef ik varkentjes leuk vinden en niet alleen op mijn bord. Als ik later groot ben en we kopen een boerderij met heel veel land, dan zou ik een varkentje krijgen. De voorpret is jaren intens geweest. De naam was zonder discussie al bekend. Het beestje zou Mephisto heten. Inderdaad, naar een van de hoofdrolspelers naast Juliette. Een allersnoezigst varkentje. Maar de boerderij ergens achteraf is er nog niet. Mijn vrouw dacht, we kunnen hem niet laten wachten tot in de eeuwigheid. De strijd om Juliette had ze gewonnen, maar ze gunde mij ook mijn kleine overwinning. Vanavond bij thuiskomst troonde ze me naar de auto. Ze had een verrassing. En achter in de auto stond ze dan. Een heuse Mephisto. Een flexibel draagbaar bankje voor in de tuin. Ik ben reuzeblij met mijn nieuwe vriend. En ik niet alleen, ook Pippa heeft er een vriendje bij.

20200529_182300_001

20200529_200711

2 gedachtes over “Mijn knorretje heb ik binnen

  1. Ooit fantaseerde ik over een hangbuikzwijntje op ons balkon.

    Gelukkig heb ik de fantasie nooit uitgevoerd. Het arme beest op een zonovergoten droog balkon.

    Maar als ik naar jouw Mephisto kijk dan wil ik in mijn achtertuin wel een plekje gaan vrijmaken.

    Vrolijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s