Een klompenpad boven voetbal (Bevermeersepad)

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik heb sterk getwijfeld, zal ik de eerste zondagmiddag sinds maanden me laten bedelven door voetbal, of toch maar een klompenpad. De kilometers van gisteren waren geen obstakel en er was een nieuw klompenpad in de buurt. Het Bevermeersepad is geopend in Angerlo. Aan de andere kant is het ook altijd erg leuk om Ajax te zien verliezen. Mijn eigen cluppie had gisteravond al verdienstelijk gewonnen, dus de echte noodzaak was er niet om te kijken. Maar toch……heb ik gekozen voor het klompenpad. Bij aanvang van de wandeling hoorde ik geluiden van enthousiaste mensen. De plaatselijke FC moest ook spelen. Ze hadden blijkbaar ook betere dingen te doen dan naar 020 te kijken.

Het Bevermeersepad, het was mooi wandelweer en relatief druk op het wandelpad. Meer nieuwsgierige mensen of misschien wel mensen uit Angerlo die wel eens willen weten hoe mooi hun dorpse omgeving is. En drukte is natuurlijk relatief, want er zijn paden geweest waar we hooguit 4 of 5 wandelaars zijn tegen gekomen. Hier was het wat drukker, maar overwegend nog erg rustig gedurende de hele wandeling. Ik zorgde ervoor dat ik die rust ook in mijn hoofd kon bestendigen, dus tussendoor niet naar de uitslag van de voetbalwedstrijd kijken. Dat ging één keer mis toen mijn zoon me apte dat 020 een rode kaart had. Maar verder geen nieuwtjes doorgekregen.

Het was een genoeglijke wandeling en de makers mogen trots zijn op dit pad, een volwassen klompenpad. Je krijgt wat ze beloven, weilanden, sloten, vergezichten en een prachtig coulissenlandschap. Genoeg foto’s te maken voor mijn blog en voor mijn Instagramaccout titiissprakeloos.

Om goed kwart over vier was ik terug bij de auto. En met dat ik de auto wilde starten hoor ik op het radioprogramma “Langs de Lijn” dat Ajax geen averij heeft opgelopen op het Kasteel van Sparta in Rotterdam. Jammer, altijd mazzel. Ik weet dan zeker dat ik de beste keus heb gemaakt door de zondagmiddag al kuierend door te brengen in de omgeving van Angerlo. En o ja, voor de geïnteresseerden Angerlo Vooruit heeft met 0-2 verloren tegen de voormalige topamateurclub Rheden. Dat is jammer voor ze.

Klompenpad lopen met ‘the Donald’ Trump (Rijnstrangen)

/ sprakeloosid / 3 reacties

Een goed gebruik heeft op 12 september zijn vervolg gehad. Vier willekeurige studenten uit 1984 zijn door hun studie al 35 jaar met elkaar verbonden. Belegen geworden, wijzer geworden en levenservaring doorgemaakt in welke vorm dan ook, maar alle vier nog steeds politicoloog. Een keer per jaar wordt dat nog eens onderstreept middels een reünie. De laatste nieuwtjes van succesvolle en minder succesvolle studiegenoten worden doorgenomen, uiteraard wordt naar de gezondheid van kinderen en partners geïnformeerd maar vooral wordt er gediscussieerd. Zo zijn politicologen, al weten ze over onderwerpen zeer beperkt de ins en outs, ze hebben overal een mening over. Een van de reünisten zei in 1985 heel terecht en relativerend: ,,We zijn dan wel politicologie-studenten, maar een goedgeïnformeerde krantlezende postbode weet net zoveel.” Deze opmerking heeft toentertijd niemand weerhouden om af te studeren. Voor de 6e keer overtuigen we elkaar om het allemaal weer beter te weten. Meestal in Nijmegen, maar deze keer een wandeling op een nabijgelegen Klompenpad in Oud-Zevenaar.

Deze keer waren we niet met zijn vieren, maar liep er een gast mee. Een van de vier had twee dagen ervoor het eerste exemplaar van zijn eigen boek mogen overhandigen aan de burgemeester van Nijmegen, Hubert Bruls, ook een jaargenoot. Het boek heeft de meeslepende titel Weirdo’s in het Witte Huis – Dondald J. Trump en zijn zonderlinge voorgangers. De Donald liep dus ongezien mee op het Rijnstrangenpad. Allereerst natuurlijk omdat het een fijn boek is. Dit zeg ik niet alleen als studievriend, maar ook als welgeneemd advies aan alle geïnteresseerden in de Amerikaanse geschiedenis en volgers van de aankomende presidentsverkiezingen. Veel smeuïge details in een zeer lezenswaardige stijl geschreven. Conclusie, Trump is zeker niet de enige weirdo. Ik zou zeggen lezen en verbaast u. Of misschien ook wel niet.

Uiteraard hebben we het tijdens het wandelen over de uitkomst van verkiezingen in Amerika. We zijn er nog niet over uit wat het gaat worden, Trump of Biden. Maar hierin zijn we niet uniek. Waar we wel uniek in zijn is de omgeving waarin de wereldproblematiek wordt besproken. Het Rijnstrangenpad in Oud-Zevenaar. Je zou het bijna vergeten, maar we liepen op een van de mooiste klompenpaden. Voor mij was het al de derde keer en voor de derde keer was het een heerlijk pad om te lopen. Door het discussiëren schoot het fotograferen er een beetje bij in. Dus ik begin het blog met een foto van een wandelmaatje een jaar eerder geschoten. Prachtig.

Afsluitend heerlijk gegeten bij Thoen en Thans. En volgend jaar? Dat is de Thoekomst en we zullen dan weten of the Donald nog steeds rules. En als goede politicologen hebben we dan 1001 goede verklaringen waarom wel of waarom niet.

Vetverbranding op het Derde Erfpad in Soest

/ sprakeloosid / 1 reactie

Heb ik een doel voor vandaag? Met deze retorische vraag begon ik mijn zoveelste klompenpad, voor het eerst echt in Utrecht. Natuurlijk wist ik het doel, de zojuist naar binnen gewerkte taartjes verbranden. Twee stuks, eerlijk gekregen van mijn peettante die 77 is geworden vandaag. Mijn moeder bij haar jonge zusje afgeleverd en het aanbod van twee taartjes niet kunnen weerstaan. Waarom? Nou gewoon omdat het kon en omdat mijn nicht, haar dochter er toch niet kon komen. Die woont aan de andere kant van de wereld. Ik heb haar honneurs waargenomen. Graag gedaan, bij deze.

Wat te verwachten van dit klompenpad? Ik had er eigenlijk geen voorstelling van. Natuurlijk wist ik dat onze voormalige vorstin er in de buurt heeft gewoond en dat het paleis in een lommerrijke omgeving staat. Zelfs voor mijn werk moest ik eens naar de militaire gevangenis om een boefje te bezoeken, maar ik heb geen moment gedacht aan wandelen door de bossen, zeker niet als je vanuit Amersfoort naar het startpunt gaat. Eigenlijk zodra je de stad uit bent, begint de wandeling en je bent eigenlijk meteen in de klompenpadensfeer. Tenminste, dit pad had naast boerenerven, koeien en schapen en veel bloemrijke slootjes ook nog een bos, zandverstuivingen, vennetjes en de Eem. Zeer afwissend.

Omdat ik mezelf heb voorgenomen om niet echt een beschrijving te geven van ieder klompenpad, dat is wel te vinden bij http://www.klompenpaden.nl, moet ik toegeven dat ik vandaag de wandeling begon met een schrijversblock. Dat klinkt interessant voor een wandelaar, want in de eerste plaats ben ik wandelaar en in dit geval de motor om twee taartjes te verbranden. Maar vaak ontspruit er wel een idee om het verhaal in te kaderen vanuit mijn persoonlijke belevenis met het pad. Vandaag kwam er niets spontaan opborrelen. Maar helemaal op het einde had ik het. De hele weg was het droog gebleven en toen begon het een beetje te miezeren. En miezeren is een groot woord, want meer dan een beetje verstuiven zoals een vapeur dat doet was het niet. Koud was het ook niet, want de inspanning, de verbrande taartjes dus, maakte me vochtiger dan dat beetje regen. De wandeling stond eigenlijk in het teken van de strijd tussen zomer en herfst. Het is nog overwegend groen, maar toch hangt er iets in de lucht en waren er paddenstoelen. Het is grijs, maar niet koud. En de zon weigert dienst te doen vandaag al werd het wel lichter. De strijd is voor vandaag onbeslist, maar ik denk dat de zon heeft gedacht, na het weekend moet ik weer aan de slag. Weerman Hiemstra heeft haar ingeseind dat het hemellichaam nog maar eens voor een heftige hete ouwewijvenzomer moet zorgen. Dus vandaag maar rustig aan.

De man en zijn wijn

/ sprakeloosid / 2 reacties

Ik ben niet handig, ik denk te weinig groen of in kringlooptuinbouw, zelfs houd ik veel meer van bier dan van wijn. Toch drong bij mij vandaag de gedachte op iets aan verspilling te doen, of beter gezegd, tegen verspilling. Tijdens het tuinieren lonkten de druiven. Ze wilden geplukt worden.

Die rijkdom laat je niet hangen, maar wat dan? Eenmaal in een kekke schaal is het eten van vier trossen druiven per dag ook een ongezonde bezigheid. Ik herinner me dat we vroeger thuis een appelmoeszeef hadden, maar die heeft mijn 85-jarige moeder ook niet meer in haar keukenkast, dus…….

We pakken een zeef, een pan, een pollepel en een stamper en aan de slag. Ik was al voorbereid dat de hoeveelheid beperkt zou zijn, maar ze hoeven dan niet te verpieteren in een schaal en verworden tot rimpelige krentjes.

Het was even een werkje, maar na een klein half uur had ik vier overheerlijke glaasjes druivensap. Maar het zag er niet uit zoals ik me had voorgesteld. Een dieppaarse substantie was het niet, integendeel. Troebel en bruingeel, je kunt je amper voorstellen dat de vader en moeder een rode druif waren.

Tja, dan moet je reclame maken om zoiets aan de man te brengen. Zelf wist ik dat het een goudeerlijk product was. Maar mijn meissie, had zij er zin in. NEE, ik was even vergeten dat ze iets met koolhydraatarm aan het doen was. Daar verkoop je geen druivensap aan, als was het het mooiste paars gekleurd. Zoonlief? Die is nog minder dan ik van het gezonde eten, maar na een kwartier lullen na hij ook een glaasje. Zelf nam ik er twee, misschien vanavond nog ééntje. Best lekker, maar ik voorvoel dat het geen winstgevende business gaat worden. En zal ik zin hebben de rest van de druiven te gaan plukken. Mijn principes blijken rekbaar.

Afzien op het Marspad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Na een geslaagde vakantie was het doel om de Wiener Schnitzels en de bieren via een gezonde wandeling weer in te dammen. Het Marspad leek mij psychisch hiervoor het juiste pad. Kesteren was de bestemming om te starten. Onderweg drupte het een beetje en het kon wel eens zijn dat ik vandaag de primeur kreeg. Regen tijdens een klompenpad. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken, ik ben een mooi weer wandelaar. Maar ik had een gelukje. In mijn nieuwe auto wordt standaard een paraplu meegeleverd. Simply Clever zullen we maar zeggen, dus enige bescherming heb ik bij me.

Na een kilometer pakte zich al donkere wolken samen en het zag er niet naar uit dat het snel zou opklaren. Omdat het vooral miezer was, besloot ik gewoon door te lopen. Een tikkie sneller misschien en dat voelde ik al drie kilometer, een beginnend pijntje bij mijn Achillespees. Zo’n pijntje dat je voelt als je ongetraind twintig kilometer loopt en weet, de volgende dag is het weg. Maar wat als je doorloopt? We zullen zien, in marstempo gaan we verder.

En zou het ook zo zijn, zonnig weer, zonnige gedachten en bij somber weer dat er donkere bedenksels bovenkomen? Het was in ieder geval lekker peinzerig weer. De natuur kan het goed gebruiken zullen de boeren zeggen, maar ik liep vooral in appelvelden en perenboomgaarden. en voor een leek zag het fruit er goed uit. In de verte zag ik door een waas van kleine druppels Rhenen liggen. Ik zou er niet komen want vanwege de corona ging het voetveer niet. De vergezichten gaven me echter het idee dat het heel ver lopen was. Het plaatje van dit klompenpad is trouwens een oud kasteel, een tekening, want het kasteel is er niet meer. Ik sprak al over sombere of zonnige gedachten, maar misschien zorgde het weer vooral voor hallucinaties. Want in de waas van nattigheid dacht ik het kasteel te zien. Ik had goede hoop om er langs te lopen, sterker nog ik verheugde mij erop. Het zou niet gebeuren, het was een grote gebouw, een bedrijfsgebouw met een agrarische bestemming. Een nuttig gebouw, maar zeker niet het kasteel waar ik op hoopte.

Of ik deze druilerige zondag een Schnitzeltje heb verbrand weet ik niet maar het was een leerzame tocht:

Ik weet nu dat mijn loop schoenen niet waterdicht zijn, verre van dat. Misschien toch maar klompen?

Ik zal een volgende keer toch zo’n lelijk, milieu-onvriendelijk plastiekje meenemen in mijn rugzak, want nu was het houdbaar, maar een flinke bui was een drama geworden.

Maar ik prijs me gelukkig met mijn nieuwe auto, want immers een deugdelijke plu die ook wel tegen een windstootje kan. Ik ga de naam maar noemen, Skoda Scala, in de hoop dat de CEO van het bedrijf dit leest en me voor de komende wandelingen op andere klompenpaden gaat sponseren. Ik ben voor.

Klompenpad op zijn Duits:Sechsweiher-wanderung

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20200823_111157

We kwamen gisteren uit het Salzburgerland, waar echte Wintersportplaatsen nog wat van hun zomerseizoen probeerden te maken. Een verschrikkelijke rit met veel Baustelles, files en deels regen die even voorbij München de hitte probeert weg te spoelen. Een raar idee trouwens dat je door München moet rijden om je weg te vervolgen. Dat is wel heel erg 1988, maar goed het doel was Oberschwaben in het lieflijke Wolfegg, ternminste zo hadden wij dat op Booking bedacht. Het weer klaarde gedeeltelijk op toen we de autobaan afreden en het eerste wat ik dacht toen we Wolfegg naderde: Hier zit klompenpadvlees in. Bossages, boerderijen, licht heuvelachtig. Daar moet een wandeltocht te zijn.

20200823_131528

20200823_121325

In een klein Kurort, hadden wij een pension geboekt, Wogi. En Wogi is het soort pension wat je je wenst. Gastvrij, eenvoudig, kraakhelder en een goed ontbijt. O ja, een aantal eenvoudige doch voedzame maaltijden zijn er ook verkrijgbaar. Op de kamer met uitstekende bedden is er een grote map met informatie met daarbij wandelingen in de buurt. Eentje van een kleine zestien kilometer hebben we uitgezocht, SechsWeiher-wanderung. Weiher wordt vertaald met vijver, maar dat vind ik geen goede vertaling van hetgeen ik gezien heb. Ik denk dat ‘ven’ eerder recht doet aan de waterplassen in een moerassig gebied op meer dan 600 meter in Oberschaben. Het landschap doet Zuid-Limburgs aan en heeft alles wat een fijn klompenpad zou moeten hebben. Goed het is een uurtje of acht rijden van de Nederlands-Duitse grens. Maar als u eens genoeg heeft van de klompenpaden in Gelderland en Utrecht, ik kan het me nauwelijks voorstellen, kom gerust deze kant op. Meerdere wandelmogelijkheden en verandering van spijs doet eten. Volgende week gewoon weer een echt klompenpad, maar de HOLZSHUHE- wanderung was uitstekend. Weilanden, koeien, bossen, dorpjes en hier en daar een monument.

20200823_151028

20200823_130039

 

Hänsel und Gretchen im Wald

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20200812_133408

In het blog van gisteren maakte de ik de foto van de andere kant van de stad. Natuurlijk niet deze foto, want die maakte ik hier. Je weet wel wat ik bedoel,

Op zoek naar de grote man, de reus misschien wel. Dat was het thema dat ons vandaag bracht in het bos nabij Kassel. Het Bergpark Wilhelmhöhe met oude kastelen, ruïnes en de grote man natuurlijk. Dat bleek Hercules te zijn, gemaakt in opdracht van één of ander megalomane narcist uit de 19e eeuw. Maar het hele zakie staat wel op de werelderfgoedlijst. En niet onterecht.

20200812_161723

20200812_152211

Om dit te ervaren moesten we wel een kilometer of twaalf door zwaar geaccidenteerd terrein wandelen. Stijgingspercentages van meer dan 20% trotseren en dat allemaal met een schamel flesje water en zonder brood. Dat laatste is natuurlijk erg stom, want als een echt Hans en Grietje-stel dat naar hun oervader Grimm op zoek is o.a. in dit bos, mochten we natuurlijk niet verdwalen. Ik bedenk me nu dat we natuurlijk ook kiezels achter hadden kunnen laten, maar in het steenachtige terrein zouden die in het niet verdwijnen. Om een lang verhaal kort te maken, we dachten even naar de hotspots te gaan, maar we hebben de hele dag in het sprookjesachtige park gewandeld en een verdere zoektocht naar Grimm zat er niet meer in voor vandaag. Jammer misschien, maar dat zullen we nooit weten.

20200812_162332

Wel een zeer geslaagde dag met na afloop een hele te grote pizza. Ik laat niet vaak iets staan, maar moest vandaag de pizza tot winnaar verklaren. Deze gaat niet op de foto want zou toch te veel triestigheid uitstralen, alsof vakantie alleen maar om de inwendige mens gaat. Integendeel, op een lege maag en te weinig water door een bos wandelen is ook vakantie. Nu ja, er waren wel een paar etablissementen waar we de Mittagstisch konden nuttigen en dat heb ik dan ook maar gedaan. Op speciaal verzoek zullen we die dan maar, bij wijze van hoge uitzondering, even in beeld brengen. Voor het juiste Duitslandgevoel.

20200812_143004

 

Ik zeg altijd maar geen woorden, maar daden

20200812_121526

 

En namasteetjes namens ons

20200812_124716

 

 

We beginnen waar we zijn geëindigd….

/ sprakeloosid / 1 reactie

Omdat we geen kilo extra zijn aangekomen, mogen we de start van de vakantie geheel in traditie beginnen. Na natuurlijk een ritje op de Autobahn en een bezwete wandeling om de stad een beetje te ontdekken. Schnitzel, pommes en een groot glas koud bier…….De vakantie is begonnen. Zum Wohl!

20200811_190825

 

De eerste indruk van Kassel? Tja, de eerste indruk is niet van Kassel zien en dan sterven, maar goed het kan verkeren. Morgen gaan we naar Wilhelmshöhe, schijnt mooi te zijn en het is een jeugdherinnering van mijn egaa, dus die gaan we samen herbeleven. In de verte zagen we het al, dat wordt niet lopen hebben we al besloten.

20200811_201052

Onder het lopen een oud gebouw gezien, was indrukwekkend.

20200811_184301

Volkskunst natuurlijk op de meest onwaarschijnlijke plekken.

20200811_181524

Wat u verder moet weten over Kassel. Ze hebben sinds 1971 een universiteit, de Kassel Huskies spelen een aardig potje ijshockey en de plaatselijke FC (KSV Hessen Kassel) bakt er al jaren niets van en speelt geen rol van betekenis. Verder link ik maar even, heel lui, Wiki voor de ware geïnteresseerden.

O ja, natuurlijk ga ik me morgen figuurlijk onderdompelen in de geschiedenis van de gebroeders Grimm die hun sporen hebben achtergelaten in Kassel. Mogelijk dat we als een ware Hänsel und Gretchen de geest te pakken krijgen en de gebroeders Grimm laten verbleken. In 2088 misschien een standbeeld van ons.

20200811_200010

Tot morgen en namasteetjes!!!!!

Kieken in Hattem, Hoenwaardsepad

/ sprakeloosid / 2 reacties

20200805_110930

Nog net op tijd voor de aankomende hittegolf want ik had er geen zin meer in. Dat wil zeggen, in het werken. Volgende week begint mijn vakantie. Ik heb voldoende overuren gespaard en die moeten bij voorkeur opgemaakt worden schrijft het protocol voor. Ook de lijst met zaken die voor mijn vakantie afgewerkt moet worden is te overzien, dus wandelen maar. Ik had mijn zinnen gezet op Hattem, het Hoenwaardsepad. Lekker wandelen in mijn eentje met het vooruitzicht later die middag bij moeders pappot aan te schuiven. Ze woont immers in de buurt. 

20200805_113539

Nu vind ik ieder Klompenpad per definitie een cadeautje. Je komt in plaatsen waar je anders nooit komt, je ziet kleine en soms grote verrassingen tijdens het wandelen en wandelen is per definitie een ontspannende bezigheid. Dat laatste heb ik eigenlijk pas sinds een jaar ontdekt dus ik heb nog heel wat te winnen. Nu is het ook bij ieder Klompenpad, het is wat het is. Hier bedoel ik mee, als er weinig water is, dan moet je niet klagen dat er te weinig water is. Is er te veel asfalt volgens de hardline klompenpaders dan trek ik de conclusie dan zullen er geen andere mogelijkheden zijn. Is er op cultuurlandschappelijk of historisch gebied niet zoveel te zien, dan is het er gewoon niet. Toch kan de wandeling best mooi of ontspannen zijn. Het is zoals het is. Maar sommige paden hebben geluk en die hebben van zichzelf veel te bieden. Het Hoenwaardsepad is er zo één. Water, uiterwaarden, stadsgezicht, landhuizen, historische gebouwen en bos. Het was er allemaal. 

20200805_130350

Zoals gebruikelijk hanteer ik mijn mobiel om een stukje op mijn blog van een paar foto’s te voorzien. Een paar foto’s zijn meestal voldoende. De mooiste kiekjes deponeer ik op mijn Instagram account. (titiissprakeloos) Iedere keer ben ik nog in gevecht om de horizon recht te krijgen. Soms lukt dat, vaak ook niet. Het mag mijn pret niet drukken. Met de veelzijdigheid van de wandeling was er op dit pad veel te kieken. Overal zag ik wel weer een plaatje om mijn nog niet ontdekte fotografeertalent te kunnen etaleren. Het is nog niet zover gekomen, hoewel ik zelf tevreden ben hoe de soms wel veertig foto’s een mooie impressie geven van de dag. Zo weet ik over een jaar nog hoe ik de wandelsfeer heb beleefd. 

20200805_134625

 

De genoemde afwisseling was prachtig. Verrassend was echter dat het uiterste puntje van de Veluwe bij Hattem ligt, dat realiseer ik me nu pas. Hattem associeerde ik vooral met de rivier. Opvallend was de overgang van de uiterwaarden naar het bosgebied. Dat ging door de ‘buitenwijken’ van Hattem, de suburbs zullen we maar even zeggen. Het is er goed wonen in dit bosrijke gebied. Of hoe zeg je dat ook al weer een beetje dichterlijk, lommerrijk. Want je wandelt in een bos, maar als er huizen in staan heet het ineens lommerrijk. Goed en in één keer was ik in het bos, gewoon dus nog een stukje Veluwe. 

20200805_113347

Hand in hand op het Breeschoterpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20200804_144203

Het aantal klompenpaden begint harder te groeien dan ik aan vrije tijd heb. Als ik ze alle 128 moet lopen, dan moet ik er nu nog 100 en dat heb ik al eerder gezegd. Komend weekend worden er weer twee vrijgegeven. Dus dan maar wat overuurtjes opnemen. Samen met een revaliderende collega maar even een kort pad geslecht in Renswoude. Voor mij een primeur op klompenpadengebied want voor het eerst kom ik met klompen en rugzak buiten de Gelderse grenzen. Renswoude (U) en Scherpenzeel (Ge) hebben meerdere paden in de aanbieding. Ik had de titel van dit blog natuurlijk ook ‘vreemdgaan met collega op het Breeschoterpad kunnen noemen. Maar dat is zo suggestief en goedkoop om maar lezers te trekken.

20200804_141048

Nee, dan hand in hand, of dat niet suggestief is? Nee zeg ik volmondig en overtuigend. Halverwege vroeg ik hem of hij wist welk woord in de conversatie nog niet is gevallen is. Hij zei zonder nadenken meteen, Feijenoord. En dat klopt. Hij Rotterdammer en ik ook al sinds 1974 door opvoeding bepaald Feyenoordfan, beginnen onze maandagochtend steevast met koffie en de bespreking van het voetbalgebeuren het weekend ervoor. In weinige subjectieve bewoordingen zijn we het altijd met elkaar eens. De laatste maanden is het op dit vlak natuurlijk rustig. Thuiswerken en geen voetbal, dus je zou verwachten dat er heel wat bij te praten was. Maar nee, we waren het heel snel eens. Feyenoord wordt kampioen dus daar lullen we niet over deze middag. Niet lullen maar poetsen. Facta non verba oftewel geen woorden maar daden. hoofdstuk is afgesloten.

20200804_161711

De daad van deze middag was de ruim 6 kilometer slechten en dat was geen probleem voor mijn collega/Feyenoordkamaraad. De volgende keer een of twee kilometers meer en die volgende keer gaat er komen. Don’t know where, don’t know when. Het Breeschoterpad was een korte wandeling zonder veel poeha, rechttoe rechtaan passend bij de club van Nederland. En in de omgeving zijn nog vele klompenpaden te slechten. O ja, het feit dat je niet alleen loopt, herbergt het gevaar dat jezelf ook op de foto komt. Aan selfies doe ik niet, dus bij deze een keer de blogger/wandelaar/kiekjesmaker een keer in actie.

IMG-20200804-WA0002

Voor meer foto’s zie ook mijn Instagram account : titiissprakeloos