Vetverbranding op het Derde Erfpad in Soest

Heb ik een doel voor vandaag? Met deze retorische vraag begon ik mijn zoveelste klompenpad, voor het eerst echt in Utrecht. Natuurlijk wist ik het doel, de zojuist naar binnen gewerkte taartjes verbranden. Twee stuks, eerlijk gekregen van mijn peettante die 77 is geworden vandaag. Mijn moeder bij haar jonge zusje afgeleverd en het aanbod van twee taartjes niet kunnen weerstaan. Waarom? Nou gewoon omdat het kon en omdat mijn nicht, haar dochter er toch niet kon komen. Die woont aan de andere kant van de wereld. Ik heb haar honneurs waargenomen. Graag gedaan, bij deze.

Wat te verwachten van dit klompenpad? Ik had er eigenlijk geen voorstelling van. Natuurlijk wist ik dat onze voormalige vorstin er in de buurt heeft gewoond en dat het paleis in een lommerrijke omgeving staat. Zelfs voor mijn werk moest ik eens naar de militaire gevangenis om een boefje te bezoeken, maar ik heb geen moment gedacht aan wandelen door de bossen, zeker niet als je vanuit Amersfoort naar het startpunt gaat. Eigenlijk zodra je de stad uit bent, begint de wandeling en je bent eigenlijk meteen in de klompenpadensfeer. Tenminste, dit pad had naast boerenerven, koeien en schapen en veel bloemrijke slootjes ook nog een bos, zandverstuivingen, vennetjes en de Eem. Zeer afwissend.

Omdat ik mezelf heb voorgenomen om niet echt een beschrijving te geven van ieder klompenpad, dat is wel te vinden bij http://www.klompenpaden.nl, moet ik toegeven dat ik vandaag de wandeling begon met een schrijversblock. Dat klinkt interessant voor een wandelaar, want in de eerste plaats ben ik wandelaar en in dit geval de motor om twee taartjes te verbranden. Maar vaak ontspruit er wel een idee om het verhaal in te kaderen vanuit mijn persoonlijke belevenis met het pad. Vandaag kwam er niets spontaan opborrelen. Maar helemaal op het einde had ik het. De hele weg was het droog gebleven en toen begon het een beetje te miezeren. En miezeren is een groot woord, want meer dan een beetje verstuiven zoals een vapeur dat doet was het niet. Koud was het ook niet, want de inspanning, de verbrande taartjes dus, maakte me vochtiger dan dat beetje regen. De wandeling stond eigenlijk in het teken van de strijd tussen zomer en herfst. Het is nog overwegend groen, maar toch hangt er iets in de lucht en waren er paddenstoelen. Het is grijs, maar niet koud. En de zon weigert dienst te doen vandaag al werd het wel lichter. De strijd is voor vandaag onbeslist, maar ik denk dat de zon heeft gedacht, na het weekend moet ik weer aan de slag. Weerman Hiemstra heeft haar ingeseind dat het hemellichaam nog maar eens voor een heftige hete ouwewijvenzomer moet zorgen. Dus vandaag maar rustig aan.

Een gedachte over “Vetverbranding op het Derde Erfpad in Soest

  1. Pingback: Peettante verjaart, dus wandelen in de buurt van Amersfoort, het Zeldertsepad | sprakeloosverhalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s