wandelen

Als clown op het Ocannipad

/ sprakeloosid / 5 reacties

Het zou me weinig moeite hebben gekost een mooi stukje te schrijven over het Ocannipad in de buurt van Brummen als bijvoorbeeld de VVV hiervoor zou betalen. Dit relatief nieuwe klompenpad is een geweldig aanwinst in de reeks van rond de 175 wandelingen. Maar ik word niet betaald dus ik laat het bij de simpele mededeling, een beauty, zeker gaan wandelen!

Ik wandelde dit pad samen met mijn partner. De herfstkleuren waren overrompelend, de rust op deze ietwat sombere novemberzondag werkte therapeutisch en de afwisseling van bos, weilanden en Achterhoekse boerderijen boven grijze luchten maakte dat we iedere dag zouden willen wandelen. Een geslaagde dag alom.

We gaan even terug in de dag. Ik moest ’s morgens even wachten voor we vertrokken. Het is een open deur om te zeggen dat dit bij vertrek wel vaker gebeurt. We hadden net nieuwe wandeljassen gescoord. Stemmig zwart. Niet precies dezelfde hoor, zo zijn we niet. Maar bij het stemmige zwart hoort natuurlijk een passende setje schoenen, de juiste haarband en een kleurige trui boven de rits uit piepend om het zwart een beetje te breken. Ik heb het dan nog niet over de juiste opmaak, daar heb ik geen verstand van. Zelf keek ik nog even op de kapstok en zag een andere wandeljas of wat daarvoor door mag gaan. Prachtig rood en warm genoeg voor deze kille novemberdag. Bij het uitstappen zag mijn partner de keuze van mijn wandelbroek en de rode jas. Na tien seconden verzoende ze zich met het feit dat ze met een clown moest wandelen op het Ocannipad bij Brummen. Zo vond zij tenminste.

Na afloop van de wandeling een pannenkoek gegeten bij de Reuvershoeve. Om haar te plezieren heb ik de rode jas maar in de auto gelaten. Zo ben ik dan ook wel weer. De pannenkoek was lekker al moet ik nog steeds wennen dat we geen ‘pannekoeken’ meer eten.

Met Paulien op het Pleijenpad

/ sprakeloosid / 1 reactie

Je verwonderen en je blijven verwonderen, ook over gewone dagelijkse dingen alsof het de eerste keer is. Dat is één van de lessen die Paulien Cornelisse uitdroeg. In Japan noemen ze dat Shosin. Ze heeft wel iets opgestoken in Japan. Iedereen heeft het over Paulien in deze dagen. Ook ik waardeer haar geestige verwondering over het leven van alle dag, vervat in taalkundige spitsvondigheid. Eén ding is zeker, ze zal gemist worden, maar ze heeft ook veel achtergelaten.

De IJssel met Huissen op de achtergrond

Vandaag heb ik met eega het Pleijenpad in Westervoort gelopen. Ik had me voorgenomen om dit klompenpad op een steenworp afstand van mijn woonplaats te bekijken alsof ik het niet ken. Het Pleijenpad was een aangenaam klompenpad. Een peij is trouwens een soort landtong tussen twee rivieren, Neder-Rijn en IJssel. Dit is voor mij ook een” Paulientje”, even onderzoeken wat het is. Bijna iedere week rijd ik wel op de Pleijroute zonder te beseffen wat Pleij is.  Jaren terug werd Westervoort uitgeroepen door Elzeviers Weekblad tot een van de minst bewoonbare plaatsen. Een discutabel onderzoek en de onderzoekers hebben zeker niet in het buitengebied van Westervoort gewandeld.

De zon scheen uitbundig, je kon nog amper spreken van een Indian Summer, het was nog groen. De IJssel stond extreem laag. Dat is eng, maar tegelijkertijd ook indrukwekkend. We zullen Henri Marsman met zijn brede rivieren traag en oneindig maar niet waarschuwen. Hij zal schrikken.

Het was rustig op het pad. Halverwege zat een jonge vrouw op haar knieën. Toen we passeerden, stond ze op met de verontschuldiging om mij erlangs te laten. Dat was niet nodig, de hele uiterwaard was groot genoeg. Ik vroeg haar, wat zie je wat wij niet zien. Ze begon meteen te vertellen dat op die plek een mutatie van klavertjes heeft voorgedaan met als gevolg een grote kans op het vinden van klavertjes vier. Zelfs klavertjes vijf en zes vindt ze af en toe. Ze had al meer dan honderd gedroogde klavertjes. Aangemoedigd door haar enthousiasme wandelden we met een blij gemoed verder. Uiteraard wensten we haar al het geluk toe, op welk gebied dan ook.

Even later een hondendrol op een nog groene distel. Dat is raar. Mijn fantasie sloeg op hol. Niet zo zeer dat ik in de anale fase ben blijven steken, maar de logica ontbrak voor mij. Heeft die hond nu stekels op zijn achterste, of was zijn boodschap zo vruchtbaar dat een klein disteltje heel snel kon groeien. Ik weet niet of dit laatste onderwerp nu echt een Paulientje is, wel de verwondering natuurlijk.

 
Voor een volgende keer in 150 woorden en echt spitsvondig.

Plaatjes en Kletspraatjes: Er zit muziek in

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

We hebben vorig jaar door omstandigheden een keertje overgeslagen, maar Koningsdag vieren met een wandeling is een goede traditie geworden. In 2020 begonnen we in Ugchelen om dit jaar de Oranjefestiviteiten te ontlopen in Tecklenburg. Geen oranjelol voor ons zou Simon Carmiggelt het genoemd hebben, maar de rust van het Teutoburger-Wald. Na gisteren rustig door het stadje te hebben gewandeld, een heerlijke Duitse maaltijd te hebben verorberd met het spreekwoordelijke glas bier daarbij, vandaag wandelen.

Een kerkpleintje, maar nergens dekens en afgebakende territoriumdrift met kleedjes.

We hadden een route gevonden. Vogelgeluiden, ruisende bomen en weinig mensen. Op nog geen twee uren rijden van thuis een hele andere wereld. Maar het bos is in gevaar zien wij door grote protestacties van bewoners die zich keren tegen hele grote hoogspanningsmasten. Ik geef ze geen ongelijk, hoewel je in Duitsland altijd denkt, wat hebben ze toch een hoop bos. Maar als je achtertuin vernacheld wordt, dan kom je in de benen. Wat trouwens opvalt is dat naast heel veel bomen, er ook heel veel bordjes zijn in de bossen met verboden, geboden, wegbewijzering etc. Maar hele opvallende waren de bordjes wanneer bomen geplant zijn. Dat was een wake-up call. Bijvoorbeeld een bordje van in 2008 geplaatste beuken. Ze stelden helemaal nog niets voor. Wel al hoog, maar een stammetje waar ik mijn handen nog omheen kon doen. Je wordt dus niet zomaar een hele dikke beuk. Het voordeel van veel bos is trouwens een grote hoeveelheid bankjes her en der, hout genoeg.

Een van de vele borden in de bossen.

Waar wil ik nu naar toe met dit verhaal? O ja, geen Willem, geen A-tjes en Maxima en gênante beelden. Geen lallende menigte of de kleedjes-parades in alle plaatsen en dorpen. Geen werk en geen wereldpolitiek. Lekker wandelen in de wetenschap dat de heuveltjes je vanavond gewoon ouderwets spierpijn gaan opleveren.

Of was het die trap die je met je hoogtevrees en wankele heupen toch hebt getrotseerd. Gelukkig kon je boven de weg vervolgen, want naar beneden is misschien wel een stuk enger. Nu nog een leuk afsluitend plaatje als reminder om volgend jaar weer een dagje wandelen in een groene omgeving. Suggesties om Oranje te ontlopen lees ik graag want dan zit er volgend jaar ook wel weer muziek in op 27 april.

Win-Win op het Benedeneindsepad

/ sprakeloosid / 2 reacties

In een tijd van dure benzineprijzen haal ik een wijsheid van mijn ouders naar boven. Combineren! Als je naar opa gaat, ga dan ook bij een oude schoolvriend langs. Of als je naar een museum wil, dan ook meteen ome Harry vereren van een bezoekje. Krenterig? Ach, in ieder geval efficiënt. Ga ik vandaag wel of niet naar de voetbalwedstrijd van Rohda Raalte. Het antwoord is ja, en voor die tijd een klompenpad lopen in Benschop. Ik bedacht me dit vanochtend. Dus een win-win situatie. Ik beweeg lekker in de buitenlucht en na afloop naar de voetbalwedstrijd in Woerden bij Sportlust ’46.

Het Benedeneindsepad was een geheel onverwacht genoegen in echte “Hollandsche” landschappen. Het was zaterdagmiddag en ik vroeg me af wat doen al die mensen in Nederland toch? Ze missen echt veel prachtigs, maar des te meer rust en contemplatie voor mij. Ik ben welgeteld 7 mensen tegengekomen. Wel heel veel vogels gezien en gehoord. Nu ben ik geen ornitholoog, verre van dat, eerder een ornithobeet, of in ieder geval functioneel ornithobeet. Maar ik dacht in de lucht de kiekendief te zien. Waarom weet ik niet, want zoals gezegd, ik had vooraf geen beschrijving kunnen geven. Nu blijkt bij het informatieschild bij de kijktoren wel gesproken te worden over de aanwezigheid van de kiekendief. Ik zei het al, functioneel ornithobeet. Maar net zoals slimme analfabeten kan ik dat goed verbergen.

Het was lekker weer al scheen de zon niet, maar heel ver weg was ie niet. Ik had het voor het eerst warm dit jaar met een wandeling. Ik had ook een beetje haast, want om drie uur begon de wedstrijd 20 minuten verder op. Het is helemaal goed gekomen en Rohda Raalte heeft gewonnen. Dus eigenlijk een win-win-win situatie. Ze kunnen zich volgende week in Raalte opmaken voor het kampioenschap. Dus we gaan mijn moeder die dag zeker bezoeken, immers combineren toch.

Lullen niet kieken op het Oranjeveldpad

/ sprakeloosid / 1 reactie

Lullen en niet kieken, daarmee wordt deze wandeling gekenschetst. Met neef Mark hebben ik het 130e klompenpad gewandeld, het noordelijke deel van het Oranjeveldpad tenminste, inclusief de aanlooproute vanaf de Molen in Wenum Wiesel. Het was geen straf, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de onderlinge conversatie meer aandacht opslokte dan het maken van foto’s oftewel kiekjes. De titel, lullen en niet kieken is daarmee verklaard. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar en we spreken elkaar niet heel regelmatig, maar vaak genoeg om gewoon verder te praten sinds onze laatste wandeling zo’n drie jaar geleden. Goed niet zo heel veel kieken dus, maar we hebben echt wel gekeken. We hebben houtsnijwerk gezien, maar ook opvallende landschapskenmerken en een raar bord.

Vanuit de App konden we lezen, maar ook neef Mark wees me erop, dat het landschap opvallende kenmerken vertoonde. In de jaren dertig moest er een autoweg komen tussen Zwolle en Apeldoorn. Het toenemende verkeer in de verschillende dorpen maakte dit noodzakelijk. Het kan verkeren, denk ik dan met mijn hedendaagse mindset over het verkeer van bijna 100 jaar later. Voor het bestaan van een volwaardig Oranjeveldpad is het misschien wel beter zo. Saillant detail, het gerucht gaat dat koningin Wilhelmina een stokje heeft gestoken tegen deze ridicule plannen! Misschien heet het daarom wel Oranjeveldpad. Ik ga niet oordelen over de planologische beslissingen van destijds en wie welke invloed heeft gehad. Ik vind het wel intrigerend dat planologische beslissingen zo’n impact kunnen hebben op het landschap jaren later, ook als de uitvoering achterwege blijft.

Het Oranjeveldpad zal ik altijd blijven herinneren door de Rijksweg 50 die er nooit gekomen is op die plek.

En misschien ook wel door het volgende bord. Ik kan er niets mee. Een Ruiterpad, waar je op moet met een paard, maar een stokpaard verboden is? Als je je er als wandelaar vervoegd, ben je schuldig en het stalen ros is helemaal verboden? Of juist niet. Misschien is hier ook een lid van de koninklijke familie weer de planologie aan het beïnvloeden. Wie weet. De kleur van het bord, kleurt wel lekker met het jonge gras, dat dan weer wel.

Shoshin op het Heuzesepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Een aantal dagen voordat ik in de vroegte het Heuzesepad liep, kwam ik per toeval een aantal Japanse wijsheden tegen om luiheid te voorkomen. Nu kan ik zeggen dat als je op een vroege ochtend al naar Opheusden bent gereden om het 127e klompenpad te lopen, dat ik niet lui ben. Maar Shoshin betekent in mijn eigen woorden, doe alles met de nieuwsgierigheid van een beginner. Zo is mijn eigen vrije vertaling. Het is inmiddels wel bijna een half jaar geleden dat ik mijn laatste klompenpad liep, dus misschien moet ik er wel weer in komen?

Deze dame waakt over de Maneswaard, maar wie, wat en waarom is me niet duidelijk. Maar het is altijd goed dat er iemand waakt.

En niet alleen de vrouw waakt, ook de houten Romein en de Romeinse Baadster een tiental kilometers verderop.

Ik begin bij de Romeinse Wachttoren De Spees. Hé, hier ook al aandacht voor de Romeinse limes. Het weekend was ik nog in Lugdunum Batavorum en woon zelf nabije Carvium waar nu de Romeinse Baadster prijkt. Nieuwsgierig geworden? Een beetje Shoshin en je volgt mijn linken, voor je het weet ben je een connaisseur op het gebied van de Romeinen en de noordgrens van hun Rijk. Ik zal nog een mooie foto van de Romeinse baadster toevoegen aan dit klompenpadblog.

Wat ook nieuw was vandaag is de uitgebreide zonneschijn die op deze Aswoensdag. Nu vraag ik me af of er in de contreien van Opheusden veel Carnaval is gevierd, of eigenlijk is het een retorische vraag. Ik als katholiek mannetje haalde wel vroeger het askruisje om me ervan te verwittigen dat ik van stof ben en tot stof zal wederkeren. Het symboliseert de vergankelijkheid van de mens en bezinning. Misschien moet de Aarde als geheel wel een heel groot askruis krijgen want aan bezinning zijn we hard toe, maar daar wil ik het niet over hebben. Op het einde van de wandeling werd ik wel geconfronteerd met mijn eigen nietigheid. Ik gleed link uit op de dijken waar de schaapjes rustig aan het grazen waren. Het was nog behoorlijk modderig en mijn knie maakte een rare beweging. Een beetje verdraaid, maar zonder fysieke gevolgen. Mijn as voor deze woensdag is een hele hoop modder op mijn broek.

Het Heuzesepad had mooie stukken, maar ook minder toeristische plekje, maar daar leerde ik dat de zavelige grond aldaar geschikt is voor de teelt van perk- en laanbomen, een specialiteit van de streek. Dat wist ik dan weer niet. Het aantal laantjes tijdens de wandeling was trouwens beperkt. Eentje?

Ik weet niet of ik na deze wandeling me heel erg gehouden heb aan de Japanse shoshin-regels, ik heb wel mijn best gedaan.

Voor meer foto’s zie ook titiissprakeloos op Instagram

Plaatjes en Kletspraatjes: De zon in het Sonsbeekpark

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Een prachtig, maar kostbaar station, is het cadeautje dat Arnhem geschonken heeft aan Nijmegen. Een mooiere entree/start voor een tocht naar de Keizerstad is bijna niet mogelijk. Het mooiste van Arnhem. Met deze foute grap is de toon gezet voor een ander blog. Voor dit stukje heb ik voorlopig alleen maar positieve woorden voor de Gelderse hoofdstad. Je kunt er alles van vinden, maar het Sonsbeekpark is misschien wel het mooiste park van Nederland. Ik daag eenieder uit qua schoonheid met mooiere parken te komen in Nederland. Voor iedere serieuze suggestie zal ik een dag uittrekken om er te wandelen, foto’s te maken en zo mogelijk een blogje te schrijven. En nee, Frank Boeijen ten spijt, het Kronenburgpark in Nijmegen tipt niet aan het Sonsbeekpark in Arnhem.

Ik kom er vaak meermaals per week om mijn rug even te rechten en mijn benen te strekken. Zitten is het nieuwe roken is een slogan waar meer waarheid in zit dan mij lief is. Het is geen straf om op 100 meter van het mooiste park te moeten werken. Maar goed, werken is niet het hele park door sjouwen, dus ik heb ik een prachtige eerste zaterdag in februari 2025 aangegrepen om het park Sonsbeek en verder op park Zypendaal in te lopen. Een hele aangename wandeling (IJstijdenwandeling) die ook de Burgermeesterswijk tussen park en station meeneemt, Dat is ook echt te moeite waard.

Mensen die van verder komen en in Arnhem willen winkelen heb ik een tip. Spendeer op een steenworp afstand van het winkelcentrum, waar niet meer dan alle winkels zijn die je overal in Nederland kunt vinden. Spendeer je dag beter en ga wandelen, De IJstijdenwandeling bijvoorbeeld. En zonder sekse-specifiek te worden, splits je je als stel of groep gewoon op, kan best mannen! Dat is beter dan ijsberen voor een modewinkel. Bovendien genoeg horecagelegenheden in het park.

Het lijkt bijna of ik aan Ernhempromotie aan het doen ben. Maar zo ver ga ik niet, deze plaatjes en kletspraatjes gaat een neutrale titel krijgen en niet Èrhem zo gek nog niet. En ben toch niet gek. Dollen met Arnhem is natuurlijk voer voor een andersoortig blog. Dit is gewoon een blog van een blij ei omdat de zon schijnt, ook in het Sonsbeekpark in Arnhem.

De wandeling is te vinden op Komoot, zo wel de officiële en de mijne met nog meer foto’s.

Op mijn instagramaccount nog meer foto’s: titiissprakeloos.

De folder van de wandeling met achtergrondinformatie

Een beetje filosoferen op het Hoeverveldpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Bij de start van mijn 116e klompenpad weet ik al dat gedachtes over vorig jaar bij me zullen opkomen. Hoeverveldpad zou ik vorig jaar al lopen, want gedurende drie maanden woonden wij in Garderen in verband met een thuisverbouwing. Garderen en de Veluwe zijn mooi hoor, maar als elders je huis wordt verbouwd dan is een vakantiepark, hoe hard je je best doet, geen vakantie. Natuurlijk hebben we gewandeld, maar dit pad is er niet van gekomen mede ook door het natte weer de eerste drie maanden van 2023. Toen ook al. Dus de eerste echte lentedag dit jaar de schade maar ingehaald. Ik was wel een beetje benieuwd hoe ik dit pad zou gaan waarderen? Commentaren alom bij de recensies!

Ik heb er al vaker over geschreven, maar onder de diehards van de klompenpaden bestaat het woord asfalt slechts als een boosaardig scheldwoord en het horen van auto’s op een autobaan is zo ongeveer heiligschennis? Op dit vlak ben ik een stuk flexibeler. Want wat de ondergrond ook is, op zeker moment ben je daar wel op uitgekeken. Dus ik raad dan iedereen aan de rug te rechten, schouders naar achteren en kijk om je heen en geniet en verbaas je je over de omgeving, ook op het Hoeverveldpad. En wees je je ervan bewust dat het niet de bergen in Zwitserland zijn, niet de oneindige bossen in Zweden of onderdeel van de wandeltocht naar Santiago de Compostella waar ongetwijfeld ook stukken asfalt zijn.

Er is voldoende stilte, vogels zijn hoorbaar en druk aanwezig, voorjaarsbloemen en het eerste groen laat zich al weer zien, de temperatuur is op het niveau van ‘met-zonder-jas en de was wordt buiten gehangen. Er hangt optimisme in de lucht.

Als ik er aan denk, dan fotografeer ik waslijntjes tijdens de wandeling. Vandaag was het weer er voor. Ik bedenk dan hoeveel procent van de waslijntjes zal in Nederland ‘behangen’ zijn door vrouwen? En zal dat in Putten en omgeving nog anders zijn. Het is zomaar een vraag die in me opkomt.

En inderdaad om van a naar b te komen was er een stuk autobaan hoor- en zichtbaar. Ik had zelf ook een stuk gereden op zo’n monsterlijke vierbaansweg om het Hoeverveldpad te kunnen lopen! En op weg naar de stroom auto’s en vrachtauto kijk ik in een verder wijds graslandschap. Volgens mij worden de auto echt stiller, veel stiller. En ik filosofeer in mezelf, niet over of ik het landschap per definitie mooi vind, maar eigenlijk met verwondering  dat iedere vierkante meter in Nederland bezet lijkt te zijn. Zal iedere vierkante meter ook belopen zijn door de mens in Nederland? We zullen het nooit weten, maar dat is maar een gedachte die in me opkomt. En als ik bijna bij de snelweg ben, hoor ik mijn telefoon? Mijn jongste zoon, hij heeft zijn rijbewijs en mag vanaf nu meedoen met het rijden in de Heilige Koe. Hij is vastbesloten dat elektrisch te gaan doen. En als iedereen dat gaat doen, wordt er in ieder geval niet meer gezeurd over een autobaan in de buurt van een Klompenpad. Of andersom. Het was een aangename wandeling.

Magisch realisme op het Bruilschepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Statue bij Lustslot van Willink uit 1935

Het is laat, rijkelijk laat dit seizoen. Maar 16 maart 2024 is voor mij het klompenpadseizoen begonnen. Ik weet het nu zeker, eigenlijk ben ik vooral een mooiweerloper. Maar de kop is er af en wel in Ruurlo. Een prachtig pad, met op het einde uitzicht op een echte Carel Willink. Als oefening misschien maar eens kijken of er door mij surrealistische plaatjes zijn te schieten die de echte Willink doen verbleken.

Nu heeft de Achterhoek zich bewezen uitstekende klompenpaden te kunnen fabriceren. Het Bruilschepad is nog niet zo heel oud, maar kan zich meten met vele andere populaire klompenpaden. Het is natuurlijk niet alleen de verdienste van de makers van het pad, de Achterhoek is namelijk een paradijs om te wandelen. Met onderweg, voor ons start en finish, Kasteel More. Dan noem ik al drie ijzersterke punten van de wandeling, Willink, Achterhoek en kasteel More. Nu kijken of we wat magisch realistische foto’s van de wandeling kunnen tonen?

Voor nog meer plaatjes zie ook Instagram titiissprakeloos

De lente was duidelijk begonnen al was het nog wat frissig en drassig. Daarmee is nummer 115 geslecht. maar komen de kiekjes in de buurt van Willink? Ik waag het te betwijfelen. Het is misschien ook appels met peren vergelijken. Hoewel, de realiteit van wandelen èn kunst, is een uitstekend marketingconcept voor het Bruilschepad. Nog 37 klompenpadrealiteiten te gaan.

Plaatjes en Kletspraatjes: Lalique, who the f*

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Who the fuck is Lalique? Ik wist het niet, maar op de vraag van Egaa om naar het Lalique-museum te gaan, was ik niet meteen enthousiast, al hadden wij sinds een paar dagen voor het eerst een museum jaarkaart. Hoe stom kun je zijn dat niet eerder te hebben aangeschaft? Dan wist je mogelijk al jaren wie René Lalique is. ,,Er is ook een tentoonstelling over Mucha en tijdgenoten!” Nu was ik om, we gaan naar Doesburg, naar het Lalique-museum kijken naar Mucha en tijdgenoten. Het tijdperk waar posters en reclame-uitingen ook als kunst werden gezien en gemaakt. Jugendstill, art-deco en art-noveau waren juist de onderwerpen die in mijn cursus moderne kunst aan bod kwamen afgelopen week. En eerlijk is eerlijk, al ben ik meer van de schilderijen, de objecten van Lalique waren best mooi.

Een wandeling in Doesburg is altijd een feest, het gebouw van het Lalique-museum was dat ook en ik kon de bescheiden kennis van de kunstgeschiedeniscursus al een beetje verinnerlijken met zowel Lalique als ook met Mucha. Een leuk museum dus.

 En met de vormgever Lalique zijn er nazaten bezig om een parfumlijn te ontwikkelen in de fraai vormgegeven glazen en potjes. Natuurlijk even een monstertje proberen. Een zeer ter zake kundige mevrouw van het museum wist op basis van de lievelingskleur van Egaa een voorstel te doen voor haar. Ze kreeg een passend monstertje mee. ,,Er is ook een mannenlijn!” Ik zeg meteen ‘rood’ mijn favoriete kleur in de hoop ook een passend monster te krijgen. ,,Is mijnheer een volger of een leider,” vraagt ze aan Egaa. Gepasseerd en gepikeerd zeg ik snel, een samenwerker vooral! Of dat de reden is dat ik twee samples mee krijg, een klassiek en een kruidige met de veelzeggende naam ‘L’Insoumis’,weet ik niet. In een later stadium zal ik met Egaa in volledige samenwerking mijn geurkeuze maken.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos