Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst op het Harscamperpad

Het schijnt in te zijn om lopende zaken (10 jaar Rutte) een nieuw motto mee te geven. Op het moment dat ik mijn wandeling begint op het Harscamperpad, presenteert Mark Rutte, en degene die nog in zijn schaduw gezien willen worden, het vierde kabinet Rutte onder het motto Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Tja, is dat niet de essentie van samenleven in het algemeen? En is de essentie van politiek bedrijven niet het zinspelen op de toekomst? Ik ben niet live getuige van de presentatie, sterker nog, ik zal de flarden en de highlights wel meekrijgen de komende jaren. Ook ik moet vaststellen dat ik als politicoloog behoor tot de groep bij wie het vertrouwen echt helemaal weg is in de politiek, de overheid en daarmee misschien wel in ons zelf. Dat is mogelijk een van de redenen dat ik het wandelen van de klompenpaden heb omarmt de laatste jaren. Ik neem het motto mee op mijn wandeling op 15 december, maar ik ga vooral genieten van weer een stukje Nederland, de omgeving van de Harskamp op de Veluwe.

Eigenlijk had ik december al afgeschreven als geschikt om te wandelen, hetgeen onzin is natuurlijk, maar je ziet in ieder geval aan de foto’s dat het wel wat minder kleurrijk wordt. Koude vind ik niet zo erg, maar regen in het vooruitzicht kan me minder bekoren. Het was echter droog, maar ik vreesde wel de narigheid van drassige weilanden en diepe plassen tijdens de wandeling. Vooral ook omdat mijn schoenen het na zo’n 1500 kilometer toch wat slijtage beginnen te vertonen en daardoor niet meer waterdicht. Hoe lang mag je eisen van een paar schoenen van ongeveer €75, -? Ik heb geen flauw idee. Moet ik nieuwe kopen of zal ik het milieu een beetje ontzien? Ook op dit niveau dus een beetje omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst. Mijn voeten heb ik trouwens droog gehouden.

Omzien naar elkaar gebeurde wel op het Harscamperpad. Het vriendelijk goedendag was eerder regel dan uitzondering, ook in het dorp zelf. Oprecht, maar ook oplettend, met een blik die is niet van hier. Zelfs de honden waren zeer waakzaam en zagen met hun vooruitziende blik mij al van ver aankomen. Hoewel er regelmatig achtergrond geluiden waren van de landbouw, houtverwerking en volgens mij ook de schietbaan van de Generaalwinkelman-kazerne, ervoer ik toch de rust die past bij de donkere dagen voor Kerst, een pietsie zwaarmoedig maar vooral toch sereen. Zelfs de kabouters bij Harsbouterdorp hielden zich rustig. Hun aanblik deed mij glimlachen al heb ik niet de leeftijd en het karakter om heel hard weg te lopen met kabouters.

En ik kuier voort op de klompenpaden, ik weet dat het goed was, goed is en goed zal blijven. Ik heb er geen motto voor nodig. Volgend jaar weer nieuwe avonturen en ik spreek de hoop uit dat we goed naar elkaar omzien. Als we dat doen dan is het vooruitkijken naar de toekomst een vanzelfsprekendheid. (Het is trouwens een pleonasme toch, vooruitkijken naar de toekomst, maar met motto’s zie af en toe de bomen niet meer door het bos.

(voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos)

Reckense Markepad gooit hoge ogen

Je hoopt dan stiekem toch de eerste te zijn, maar dat is natuurlijk een illusie. Begin van de week zag ik dat er een nieuw klompenpad geopend was. Nu moest ik er nog 78, maar bij “nieuw” werkt het bij klompenpaden net zoals in de reclame van bijvoorbeeld tandpasta. Je interesse is gewekt. Het betreden van een maagdelijk pad is idioterie, want ik kan me niet voorstellen dat er voor de opening van dit pad al niet heel veel gewandeld is in deze omgeving. Nu kan het officieel in de vorm van een klompenpad. En dus na vandaag nog steeds 78 te gaan.

De keuze voor Rekken was mede ingegeven om mijn partner over te halen om mee te lopen. Dat is niet zo heel moeilijk, maar Rekken heeft voor haar iets nostalgisch als getogen Eibergenaar. De Rekkense Instuif was blijkbaar een begrip in haar tijd toen ik er nog niet was. Al jaren voor deze wandeling, laten we zeggen op de eerste week van ons ruim dertig jarig durende relatie na, kwam het regelmatig ter sprake. Ook lepelde ze zomaar en geheel spontaan een versje op dat tegenwoordig in deze tijd van inclusie en woke niet meer kan. Ik wil het u niet onthouden. ,,In Rekken wonen de gekken met een touwtje om hun nekken en dan maar trekken.” Tijden veranderen, maar het is educatief heel mooi om een stukje culturele antropologie mee te nemen in de wandeling. Toch?

Wat niet veranderd is, is ons beider voorliefde voor het coulissenlandschap van de Achterhoek met de vele mooie oude boerderijen. Met de Berkel als ankerpunt tijdens deze wandeling, durf ik te stellen dat de komende jaren dit pad veelvuldig geprezen en geroemd gaat worden. Met name ook voor de hardcore klompenpadders die gruwen van asfalt is dit een heel fijn pad. Al geldt dit niet voor mij, toch was het licht glooiende landschap een heel aangenaam decor om de zondagmiddag door te brengen.

voor meer foto’s zie ook Intagram: account titiissprakeloos

Werken op het Nudepad

’s Morgens heb ik lang in twijfel gestaan, doe ik het wel of doe ik het niet. Het eerste klompenpad in 2021. Het was koud, maar zonnig. Op mijn vrije dag was ik op tijd wakker. Bovendien bezit ik waterdichte schoenen en warme kleding. De wat negatieve commentaren op de site van klompenpaden met betrekking tot het Nudepad maakte mij nieuwsgierig. De echte puristen dulden geen asfalt, maar ik ben geen purist dus een stukje asfalt langs de weiden en vergezichten vind ik geen bezwaar. Er is overal wel wat te zien of te beleven. De start in Oude Nude op zich is al compleet onbekend en nieuw voor mij. Dus gaan met die banaan. De laatste kerstkilo’s er af lopen, of in mij geval kuieren. De ervaring leert dat met het maken van foto’s, een bammetje eten en wat drinken, ik amper de vier kilometer per uur haal. Vandaag al helemaal niet want op sommige plekken was het heel hard werken.

Hoezo te veel asfalt, mijn schoenen zogen in de modder en ik heb menig glibberpartij moeten ombuigen in ware acrobatiek om niet geheel bemodderd bij de eindstreep te komen.

De dag had trouwens een primeur. Ik ben altijd jaloers op mensen die vogels goed kunnen onderscheiden op kleur, geluid en manier van vliegen. En dan zijn er ook bij die de beestjes nog vast weten te leggen. Dat is mij vandaag ook voor het eerst gelukt. Nu had ik wel te maken met hele brutale meesjes die helemaal nergens van opkeken. Brutaal en zelfverzekerd bleven ze gewoon in de boom, speciaal voor mij. Geen kunstzinnige of bijzondere foto, maar wel mijn eerste gelukte vogelreportage. Ik herinnerde mij ook eens pogingen te hebben gedaan een biddende roofvogel in de buurt van klooster Sion in Diepenveen met mijn mobiel te vangen. Niet gelukt. Met deze foto is de dag dus in principe al gelukt.

Do I have to say more?

Kortom een verrassende wandeling tussen het laagland van Wageningen, Veenendaal en Rhenen. Prachtige vergezichten en genoeg tijd om te mijmeren over van alles en nog wat, behalve de politiek had ik besloten voor vandaag. Geen afzettingsgedoe in Washington, geen dreiging van het vallen van het kabinet en al helemaal geen coronacijfers. Het mijmeren zorgde er wel voor dat ik twee keer een bordje miste, maar dat lag geheel aan mij. Met een goede vier kilometer extra hoop ik dat 13 januari de eerste is van vele klompenpaden dit jaar.

Voor meer foto’s zie ook mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Vragen op het Alemschepad

Misschien is het wat overdreven, maar na gisteren een fijne wandeling gemaakt te hebben in De Glind, lonkte het zonnetje voor nog een wandeling. Altijd fijner dan in je uppie in de tuin werken met iets dat winterklaar maken heet. Wie heeft die term bedacht? Dat was de eerste van vele vragen die volgden deze wandeling. Ze zeggen wel eens één gek kan meer vragen stellen dan 100 wijzen kunnen beantwoorden. In dit geval is de gek en de wijze in één persoon verenigd. Het begon met een woordvindingsprobleem. Ondanks de zon was het behoorlijk fris. Als we vaker willen wandelen, ook in de winter, zullen we iets aan onze outfit moeten gaan doen. Ik wil thermopane shirts moeten aanschaffen. Ik weet dat ik fout zit, maar het juiste woord ontschiet me. Ik zal de hele wandeling met deze vraag blijven zitten.

Voorts lezen we dat Alem vroeger Brabants was, maar door de kanalisatie van de Maas bij Gelderland is getrokken. Zullen ze hier Carnaval vieren? Wat ze wel hebben is een heilige waar ik nog nooit van heb gehoord namelijk Sint Odrada. Dat kunnen we thuis wel even googelen. En Google leert me dat Odrada een vroom Vlaams meisje is dat in haar devotie naar God werd tegengewerkt door haar omgeving. Dit laatste is niet bevorderlijk voor haar gezondheid. Als laatste wens had zij dat ze begraven wilde worden op de plek waar de ossen halt hielden. Na haar dood lag haar lichaam namelijk in de ossenwagen van haar vader. De ossen stopten in Alem. Sinds dien is de heilige Odrada verbonden aan Alem. Onderweg tijdens de wandeling leefde ik nog in onwetendheid op dit gebied.

Halverwege komen we lang meerdere meidoornhagen, volgens mij. We zien in de overvloed aan goede besjes een bloemetje die we herkennen als het bloempje van de meidoorn. De vraag rijst bij me, is dit een lui en laat bloemetje of een nieuwsgierig vroeg bloemetje. Met de klimaatverandering kan het allemaal volgens mij. Helemaal op het einde van de wandeling zien we een halve hectare weiland langs de dijk, bijna in het dorp Alem, met veel reliëf zonder dat het slootjes zijn. Waarom? Wat is de reden van het reliëf. Ik heb geen foto kunnen maken want de telefoon was op onverklaarbare reden leeggelopen. Ook dit roept weer vragen op. Ik denk dat ik bij mijn zoons moet zijn voor een verklaring. Het antwoord zal wel zijn dat ik mijn telefoon bijna naar een museum kan brengen.

Kortom veel vragen, maar dit neemt niet weg dat we weer een fijne wandeling hebben gemaakt en kennis hebben gemaakt met Alem en haar omgeving. Mochten er antwoorden komen op één van de vragen op mijn pad, schroom niet om te reageren. Morgen maar even thermische kleding kopen voor nieuwe wandelavonturen.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account van titiissprakeloos

Ook bij kou en mist is het Glindhorsterpad de moeite waard.

Vandaag ben ik een volwassen klompenpadder geworden. Dacht ik dat zon en minimaal 10 graden Celsius, liever nog 20 graden trouwens, het ideale weer is om te wandelen, sinds vandaag heb ik een hobbel genomen. Met een maximum van 5 graden, beetje wind en veel mist en toch een leuke wandeling gemaakt. Dat biedt perspectief voor de komende wintermaanden. Ik viel vandaag in een gat, een afspraak ging niet door en dus………toch maar nummer 42 uitgezocht. De Glind was de bestemming en staat vanaf nu in mijn geheugen gegrift. Een hele fijne wandeling. Bloemetjes bloeiden nog hier en daar in november, het mais was van het wel en kale rijen bomen waren het decor.

KUNST, OUDE LANDBOUWWERKTUIGEN KUNSTIG OPGESTELD EN VEEL CREATIEVE RUSTPLEKKEN OP HET MELISSENPAD (onderdeel van het Glindhorsterpad) . EEN KLEIN OPENLUCHTMUSEUM MET KOFFIEMOGELIJKHEDEN IN CORONATIJD. EEN BIJZONDER AANGENAME VERRASSING.

Mogelijkheden voor contemplatie, rust en muziek met de Barmhartige Samaritaan op de achtergrond, ook weer op het Melissenpad.

Onderweg heb ik naast genieten ook veel gedacht aan mijnheer T. Baudet. Mijn conclusie was heel duidelijk. Als hij toch zoveel van Nederland houd, loop iedere week een klompenpad, houd je tijdens het wandelen aan een volledige stilte en ik verzeker je, er komt niet zoveel boreale onzin uit je mond. Overigens heb ik de uil van Minerva in dit prachtige landschap niet kunnen ontwaren.

O ja mijnheer Baudet, tevens langs de route spirituele levenswijsheden, verhalen voor kinderen van alle leeftijden. Ze worden aangegeven met een eenhoorn. Dat moet u vast wel aanstaan. Ik zou zeggen, stap over uw schaduw en wandelen maar in het fraaie Hollandsche landschap van De Glind. Ik vond het ondanks, of misschien wel dankzij de koude zeer louterend.

Een eer om het Paddenpad te hebben bewandeld.

In eerste instantie dacht ik te maken te krijgen met een zompig geheel gedurende de wandeling in en rondom Wapenveld. Moerassige stukken met veel gekwaak van padden. Hoewel, het is niet de tijd van het jaar om bronstig te wezen voor een pad. Zouden ze in dit jaar getijde sowieso wel te bespeuren zijn? Of zorgt de opwarming er ook voor de de winterslaap voor een pad ook afgelopen is en ze nu al bronstig moeten zijn. Dit is natuurlijk te onderzoeken in weer een klompenpad. Op aanbeveling van een neef gingen we op zoek naar de amfibie in Wapenveld. Bijna tien jaar geleden had ik al eens een sprookje geschreven over een kikker of pad. Dus met mijn liefde voor padden zit het wel goed. Trouwens het enthousiasme voor klompenpaden ook, dus het Paddenpad moet wel een fijne ervaring worden.

Maar het paddenpad is helemaal niet vernoemd naar het beestje, althans niet rechtstreeks. Wapenvelders werden Padden (Padd’n) genoemd. Ondanks mijn voorliefde voor kikkers en padden begrijp ik meteen dat dit niet zo vleiend is. Een kort onderzoekje leert dat de bijnaam ook weinig liefdevol en empathisch werd gebruikt. In vroeger tijden werd er ernstig getwijfeld aan de hygiëne van de Wapenvelder. Ze hadden, gelijk padden, een streep op hun rug, waarschijnlijk van de noeste arbeid die ze moesten verrichten om het onherbergzame gebied in het gareel te brengen. Een meer positieve uitleg is dat padden tot de pioniers behoren gelijk de Wapenvelders. De eerste zaterdag is er ieder jaar een feestelijke herdenking: Padd’ndag. Het is maar dat u het weet. Het Paddenpad is trouwens iedere dag te lopen.

Ik heb Padd’ndag vandaag gevierd samen met mijn zoon. Het Paddenpad was een fijne afwisselende wandeling op een ‘veel’ te warme 14 november. Ik denk dat dit het laatste klompenpad van dit jaar is. Het is misschien wel tijd voor een winterwandelslaap. Maar dat heb ik vaker gezegd. Maar nummer 40 is in ieder geval gewandeld.

Meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Polonaise op het Bekbergerpad

Het waren vandaag de optimale omstandigheden voor mij om helemaal los te gaan op het Bekbergerpad. Natuurlijk ook om te wandelen, maar vooral om Carnaval te vieren. Als calvinistisch katholiek ken je als katholiek de mentale voordelen van het Carnaval in theorie natuurlijk, het calvinistische deel houd dat dan toch weer tegen in de praktijk. Mijn moeder is een tien kilometer verder op geboren als een deugdzaam paaps meisje. Mooi dat ze rond de vastentijd moest bidden voor het zondige Zuiden. Ik heb een dertien kilometer durende (jammer dat het er geen elf waren) een solo-polonaise gelopen rond Beekbergen. Het was heel fijn, louterend voor lijf en leden, verfrissend voor het mentale gestel. Het was coronaproof, #metooproof en het 39e klompenpad mag ik bijschrijven.

Het is vandaag de 11e van de 11e, maar het was in mijn beleving echt wel een beetje gekkenwerk. Hoewel het hedenochtend nog echt novemberweer leek, mijn moeder waarschuwde voor de mist, brak de zon door rond een uur of één. Het is overdreven om te zeggen dat het warm was, maar met het vest dat ik aan had, was het toch wel wat zweterig. En in de berm en de tuinen was er hier en daar nog voldoende kleur te bekennen. Half november mensen!!!!! Het is dat de blaadjes toch echt van de bomen vallen en de bospaden soms moeilijk te vinden zijn. De natuur hoort dood te zijn in deze tijd. Hoewel ik vroeger heb geleerd dat de natuur nooit dood is, zeker niet in de winter. Dan maakt het zich op voor het nieuwe leven………………! Maar wanneer dat dan is, ik zou het je niet kunnen zeggen. Als mooiweer wandelaar zijn de klompenpaden waarschijnlijk niet meer seizoensgebonden. Carnaval is dat natuurlijk wel en vandaag was het feest in mijn eentje.

En de Allesbestierende zag dat het goed was.
Allaaaaaffffff

Voor meer foto’s zie ook Instagramaccount titiissprakeloos

Joe in ‘the White House’ en ik op het Doesburgermolenpad

Ik weet niet of het portretrecht van toepassing is op bovenstaande foto, maar ik baal ervan dat ik niet nagedacht heb over de schaduw van mezelf. Ik had anders een heel mooi verhaaltje kunnen schrijven over kuieren in de nostalgie van de jaren twintig van de vorige eeuw. Niemand zou me geloven, maar dat boeit niet. Klompenpaden zijn een hobby aan het worden, nog 93 te gaan, maar een klompenpad zonder moderne middelen is natuurlijk onzin. De telefoon om te fotograferen is natuurlijk multifunctioneel tijdens de wandeling. De stappen worden bijgehouden en de App is standby als de moderne kompas om de weg te vinden. Ik besef dat je honderd jaar geleden niet eens zo’n wandeling kon maken en foto’s schieten te gelijk. Het gevaarte dat je toen moest meenemen om een paard en wagen te kieken was onmenselijk groot. Het zou in ieder geval een fijne ontspannen wandeling in de weg staan. Wat leven we toch in een bevoorrechte tijd.

De telefoon zorgt er trouwens ook voor dat de hele wereld, ook tijdens een klompenpad binnen kan komen. Normaal gesproken weet ik dat wel te filteren, maar nu liep ik met mijn zoon die met een oogopslag de pushberichten leest. Ze worden ongevraagd aan me medegedeeld. Met de Coronacijfers gaat het redelijk, maar de Amerikaanse president is formeel nog niet gekozen. Genoeg gespreksstof vanuit de buitenwereld, maar ook de wandeling zelf gaf reden genoeg om te keuvelen over de dingen die we zagen. De novemberzon was nog warm genoeg om met een T-shirt te lopen. En we waren niet de enige, het was zeker aan het begin en einde van de Doesburgermolenpad druk met wandelaars en fietsers. De parkeerplaats bij huize Kernhem was vol, dus Nederland was zich aan het ontspannen.

De fotograaf wil de eenzame herfstboom en molen op de achtergrond vereeuwigen. De boom is gelukt, de molen helaas minder goed.

Hoe zou dat volgend jaar zijn. Als de musea weer vol mogen stromen, De Efteleling de tienduizenden per dag weer mag ontvangen en iedereen in het weekend mag sporten. En natuurlijk de Horeca die nu gesloten is voor de wandelaar. Voor hoeveel mensen is een kleine wandelingetje slechts een schaamlap om koffie met gebak langs de route te legitimeren in goede tijden. Ja, hoe zal het volgend jaar zijn een klompenpad zonder Corona en naar ik nu weet met Joe Biden als president in het Witte Huis.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Over de grens met het Babborgapad

Voordat ik mijn indrukken van dit nieuwe klompenpad wil delen, neem ik u eerst mee naar de jaren 1974 tot en met 1978. De avondvierdaagse in Raalte. Vanaf de derde klas, groep 5, deden alle scholen een poging om iedereen te laten meelopen met de plaatselijke vierdaagse, een heel festijn. Een flesje ranja en een half rolletje drop van moeders maakte de feestvreugde compleet. Na vier dagen potjes vet, op de berg waar Sinterklaas woont enzovoort was het donderdag einde oefening, een paar takken seringen of iets van de vlinderboom en je had je bosje bloemen en natuurlijk de medaille. En het leven ging gewoon verder met school en zaterdag weer een voetbalwedstrijd. In mijn geval bij ROHDA Raalte. De vierdaagse was leuk, maar ook niet meer dan dat.

Als ouder heb ik bijna traumatische ervaringen met de vierdaagse in Duiven.
En naar ik aanneem is het in Duiven niet anders dan welke dorp in Nederland dan ook. Waar in de jaren zeventig een enkele ouder gevraagd werd om het onderwijzend personeel te ondersteunen, hooguit 2 volwassenen op een groep van 30 kinderen, word je tegenwoordig met de nek aangekeken als je als ouder geen acte de présence geeft. Met ongeveer 25 opgedraaide tollen, allemaal een tas vol snoep meezeulend – de echte verwende exemplaren gebruiken daarvoor hun meelopende vader of moeder. Het collectieve ADHD gevoel gaat sky high. Op de laatste dag worden opa’s, oma’s, ooms en tantes en alle beschikbare buurmannen en -vrouwen opgetrommeld om met verbazing en bewondering de Olympische prestaties van de jeugd gade te slaan. Nog meer snoep en de koolhydratenperversiteit neemt pandemische vormen aan. Samen met de verplichte zwemlessen vormt de vierdaagse van mijn kinderen mijn absolute dieptepunt in mijn vaderschap. Heel lang heb ik wandelen als een hele vervelende bezigheid ervaren. De laatste tien jaar gaat het beter en dit jaar was er een primeur dat mijn oudste zoon vrijwillig en uit zich zelf een klompenpad wilde lopen.

Gisteren liep ik samen met wat familieleden een prachtige wandeling bij Deventer. Daarvoor was ik even bij mijn moeder in Raalte uiteraard. En u raadt het al, ik kreeg voor die tocht een rolletje mentos mee, ook om uit te delen. Al pratend heb ik geen moment meer aan het snoepgoed gedacht, maar vandaag vond ik het terug op het Babborgapad in Babberich, in mijn tas. Mijn gedachten gingen dus terug naar de jaren zeventig in Raalte.

Het Babborgapad dus, vandaag in mijn eentje maar weer eens. Wat is het toch mooi om in je directe omgeving die toch relatief bekend is nieuwe dingen te ontdekken. Het wandelperspectief is geheel anders dan wanneer je er fiets, met de auto er doorheen rijdt of een voetbalwedstrijd van Rohda Raalte ziet in Babberich om maar eens wat te noemen. Zoals gezegd, een internationale wandeling en vol gevaren lees ik op de bordjes in Duitsland, de eikenprocessierups, teken en heuse slangen. Bovendien nog een waarschuwing dat je vanwege de Corona maar beter niet in Duitsland kunt lopen. Tja, ik ben best serieus, maar zo’n grenswandeling over Duitsgrondgebied, een land dat oranje kleurt op de Coronakaart terwijl wij dieprood aan het kleuren zijn!! Ik zie er weinig gevaar in, eerder een soort van welnesskuurtje in het ‘gezonde’ Duitsland.

Beeldentuin op de grens van Duitsland en Nederland.

Husprawegpad, een potentieel klompenpad met charme.

Van je familie moet je het maar hebben. Dat bewees deze dag maar eens. Denk je gewoon even bij de praten met de kinderen van je oom en tante, krijg je meteen een portie natuurhistorische, historische en culturele kennis in je mik geschoven. Daarnaast wat taalkundige verrijking. Kortom een topwandeling op de grens van Overijssel en Gelderland.

Het doel was al enige jaren geleden om mij kennis te laten maken met de ontwikkelingen rondom de IJssel bij Deventer. Ruimte voor de rivier, een soort van Deltawerken om grootscheepse overstromingen bij hoog water te beperken. De partner van mijn oudste nicht was hier langdurige bij betrokken vanuit zijn functie bij Rijkswaterstaat. Ooit deelde hij een filmpje van een buurvrouw die de veranderingen dag voor dag met foto’s heeft bijgehouden. (een mustsee!!!!! voor de liefhebber van planologische ontwikkeling, kunst en waardering voor mensen met geduld en toewijding. Mijn belangstelling was gewekt, terwijl ik nog helemaal niet van het bestaan van klompenpaden wist. We spreken dan over 2015/2016. En zie dan maar eens tijdig een afspraak te maken. Dat is dus vandaag gelukt.

Een luizenkolonie van de Zwarte Populier. Levend in een hun cocon wordt hun onderkomen vakkundig vernietigd om mij te onderwijzen.

Een bron van kennis over bomen, beesten, geschiedenis van Deventer en natuurlijk de totstandkoming van een nieuw natuurgebied door Ruimte voor de rivier blijkt binnen mijn familie voorradig te zijn. Uitleg over waar bruggen vroeger de provinciegrenzen lagen, wie ze kapot hebben gemaakt en wanneer nieuwe oeververbindingen zijn gemaakt wordt mij duidelijk. Oude en nieuwe dijken en doorgangswegen van oost naar west en van noord naar zuid worden getoond. Een ogenschijnlijk nietszeggende boom wordt als een trofee getoond omdat een speciale luis er zich meester van had gemaakt. Beverburchten worden aangewezen, terwijl een ogenschijnlijk lullig takje het bewijs is van de aanwezigheid van de bevers.

Het uiteinde is vakkundig werk van de bever, terwijl het bevergeweld ook op de rest van de stok duidelijk zichtbaar is.

De wandeling begon en eindige in het park waar ik als kind, op bezoek bij mijn oom en tante gevoetbald heb met mijn neven. Ze woonde op de Worp in Deventer, een stukje Overijssel aan de Gelderse kant. Tussen het begin en einde van de wandeling werd de cultuurhistorische kennis van mijn familie mij inzichtelijk onderwezen. (zie ook onderaan dit blog) Omdat we ook kleine stukjes klompenpad meenamen in onze wandeling (Fliertpad en het Tuylermarkpad) lijkt het me een uitstekend idee om er een klompenpad bij maken, over de grenzen heen kijkend van Gelderland. Het eerste pad dat in Gelderland en Overijssel loopt noemen we Husprawegpad, of van mijn part het Worppad, een hengeltje uitgooiend naar Overijssel om hier de klompenpaden verder uit te bereiden. Bovendien bedenk ik dat hele delen van de Achterhoek niet voorzien zijn van een klompenpad. Ik zou zeggen, uitbereiden die handel want ik ben nog lang niet klompenpadmoe. Vandaar de uitnodiging aan de vrijwilligers van bovengenoemde paden om wat expansiedrift te overwegen.

De loop van de Oude IJssel, een grens die voor de expansie van klompenpaden in de andere provincie gemakkelijk te beslechten is, lijkt me zo?

23 oktober een fijne wandeling met kundige mensen. Op de vraag of Jan, want zo heet de Rijkswaterstaat-man, nog werkzaam is voor het project Ruimte voor de rivier, antwoord hij ontkennend. Hij geeft aan gebiedsmanager te zijn bij een andere organisatie. Manager! En prompt toont hij ook zijn taalvirtuositeit door een prachtig liedje te zingen van Joop Visser over managers. Ik moest lachen om de herkenbaarheid. (Niet geschikt voor managers van alle leeftijden)

In mijn vorige klompenpadverslag maakte ik melding van mijn afkeer van selfies, nu een ander een foto maakte van mijn wandelverrichtingen zal ik bij wijze van hoge uitzondering een actiefoto foto plaatsen.

==========================================================================

Belangstellende voor meer wandelingen rondom Deventer gebruik de volgende QR-code van de IVN-wandeling in de directe omgeving van Deventer waaronder de cultuur-historische wandeling in het Worpplantsoen samengesteld door mijn nicht.

Voor meer foto’s zie ook Instagram op het account van titiissprakeloos