Positief Karma op het Gravenslootpad

En dan sta je in een keer in Woerden. Geheel tegen mijn gewoonte in startte ik niet bij het officiële begin van het Gravenslootpad, maar bij het station in Woerden vanwege zekerheid van parkeren. In Kamerik was dat niet helemaal duidelijk voor mij. Woerden, ik was er ooit geweest in 1990 voor een sollicitatiegesprek. Ik herkende het niet terug, of beter gezegd, ik had geen actieve herinneringen meer aan Woerden. Maar het zal wel helemaal veranderd zijn. De dag zelf herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ik was veel te vroeg in Woerden en ik nam de bus naar Kamerik. Daar zat toen de Algemeen Christelijke Politiebond. Als net afgestudeerd bestuurskundige solliciteerde ik maar een eind in het rond. Een baan vinden voor jongeren was toen net zo moeilijk als tegenwoordig een huis vinden voor jongeren. Te vroeg in Kamerik, in de hoop dat er een horecagelegenheid open was. Niets, dan lopen we maar weer terug naar Woerden, tijd zat en nemen we een latere bus weer terug naar Kamerik. Had ik even geen rekening gehouden met het feit dat de bussen maar heel sporadisch liepen. Geen bus meer om op tijd voor de tweede keer in Kamerik te geraken. Wat nu? Flink doorstappen maar, en met een bezwete kop bij mijn sollicitatie aankomen. Er zit niets anders op, geld voor een taxi had ik niet bij me. Maar na 200 meter werd er achter me gebeld. Twee bakvissen van 14 jaar op grote omafietsen reden langs me op en riepen: ,,Spring maar achter op, we moeten naar Kamerik.” Ik weet niet of ze van een strak in het pak zittende ex-student hadden verwacht dat ik het aanbod zou aannemen, maar ik deed het wel. Ze hadden blijkbaar niet geleerd van hun ouders dat ze geen vreemde mijnheren mochten meenemen. Kijkend tegen een ranke meisjesrug, weliswaar 25 kilo terug, kwam ik op tijd voor mijn gesprek. Het mocht niet baten, afgewezen. De wereld van de politie met mij erbij had er anders uitgezien, in ieder geval mijn leven zou anders gelopen zijn. Dan had ik de dames misschien mijn hele leven tegengekomen en glimlachend gezegd, dank zij jullie heb ik de baan. Het mocht niet zo zijn en nu maak ik blogjes over klompenpaden.

Het Gravenslootpad is een alleraardigste wandeling, maar wel een tussendoortje. Voor 6 augustus heb ik met mijn partner afgesproken het 100e klompenpad te lopen, maar dan moet nummer 99 ook voltrokken zijn. Het Gravenslootpad had ik uitgekozen. Een prachtig begin vanaf het station in Woerden, je loopt door landgoed Bredius. En heel opvallend voor mij als Oosterling, de hoeveelheid mensen die vriendelijk goedendag zeiden. Ik moet iets aan mijn vooroordelen over de Randstad doen. Aan de andere kant, ik had het kunnen weten, want dertig jaar terug werd ik belangeloos vervoerd door twee jonge scholieren. Toch? Al hebben ze me geen toeristische route getoond, want dat doe ik vandaag met de benenwagen. Zoals ik al zei een hele fijne wandeling door weilanden, met prachtig vergezichten.

Nog even in het stadje zelf kijken en op de terugweg naar het station komt de aap uit de mouw. De vriendelijkheid van de gemiddelde Woerdenaar is helemaal niet spontaan, ze moeten van de gemeente. Middels leuzen in het publieke domein worden ze opgeroepen om vriendelijk te doen tegen vreemdelingen zoals klompenpadlopers. Aan de andere kant, er zijn slechtere overheidsmaatregelen te bedenken.
Meer foto’s zie ook mijn Instagram account titiissprakeloos.

Begrip, van de dag (11) Sober en rechtvaardig

SOBER EN RECHTVAARDIG

 

Het is al enkele dagen aanstaande, maar vandaag is het setje dan geboren, sober en rechtvaardig. De ultieme twee-eenheid om het kabinet een smoel te geven en de nationale eenheid te bewaren. Sober en rechtvaardig. Ik zie onze Halbe en Diederik ten einde raad het volgende compromis sluiten om eruit te komen inzake de vluchtelingencrisis. Omdat Nederland in verval dreigt te geraken, Wilders garen spint bij de chaos en de piemelotjes ego’s van de heren dusdanig groot is, moeten ze beide één woord roepen. Halbe denkt even na en zoekt naar synoniemen voor niet, niets en nada, beseffend dat zoiets niet door de beugel kan. Hij roept: , Sober!’ Maar ook Diederik moet zijn onderbuik laten spreken en zijn sociale gezicht laten gelden zonder als potverteerder te worden bestempeld. ,Euhh, Euhh…….Rechtvaardig!’ De lelijke tweeling Sober en Rechtvaardig is geboren. We schrijven 11 oktober 2015.

Het beleid is niet duidelijk, maar onze bewindslieden trekken de vluchtelingstroom tegemoet met soberheid en rechtvaardigheid. Dit wordt de kapstok voor alle gevluchte nooddruftigen. Krijgen ze nu een boterham met tevredenheid (sober) of toch maar er een plakje worst (mits niet van een varken) of moet dat juist wel voor de integratie? Geven we ze een onderdak waarmee bed, bad en brood verzekerd zijn of accepteren we dat de piramide van Maslow ook voor gevluchte medeburgers geldt. Wat is sober en wat is rechtvaardig. Vraag het een PVV-er, vraag het een demonstrant bij de Pegida-bijeenkomst in Utrecht, vraag het een vluchteling in Woerden, vraag het een hulpverlener of vrijwilliger, vraag het weet ik niet wie en er komen verschillende antwoorden. Sober en Rechtvaardig.

De eenheid in het kabinet is voor vanavond verzekerd en de woorden sober en rechtvaardig zullen als warme broodjes tevredenheid uit de monden rollen. Een ooglidcorrectie, borst- of penisvergroting zit er niet in, want niet sober. Daarentegen pleit ik voor een oogklepcorrectie van alle politici om zich daadwerkelijk met de opvang van vluchtelingen te bemoeien en laat die sober en rechtvaardig zijn, maar weet in ieder geval wat het daadwerkelijk inhoud. Ik wil toch niet mee maken dat het aantal douchebeurten een politieke discussie gaat worden van landsbelang. Is een zaterdagse douchebeurt te sober of is er pas sprake van rechtvaardigheid bij een dagelijkse verschoning?