Na een geslaagde vakantie was het doel om de Wiener Schnitzels en de bieren via een gezonde wandeling weer in te dammen. Het Marspad leek mij psychisch hiervoor het juiste pad. Kesteren was de bestemming om te starten. Onderweg drupte het een beetje en het kon wel eens zijn dat ik vandaag de primeur kreeg. Regen tijdens een klompenpad. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken, ik ben een mooi weer wandelaar. Maar ik had een gelukje. In mijn nieuwe auto wordt standaard een paraplu meegeleverd. Simply Clever zullen we maar zeggen, dus enige bescherming heb ik bij me.
Na een kilometer pakte zich al donkere wolken samen en het zag er niet naar uit dat het snel zou opklaren. Omdat het vooral miezer was, besloot ik gewoon door te lopen. Een tikkie sneller misschien en dat voelde ik al drie kilometer, een beginnend pijntje bij mijn Achillespees. Zo’n pijntje dat je voelt als je ongetraind twintig kilometer loopt en weet, de volgende dag is het weg. Maar wat als je doorloopt? We zullen zien, in marstempo gaan we verder.
En zou het ook zo zijn, zonnig weer, zonnige gedachten en bij somber weer dat er donkere bedenksels bovenkomen? Het was in ieder geval lekker peinzerig weer. De natuur kan het goed gebruiken zullen de boeren zeggen, maar ik liep vooral in appelvelden en perenboomgaarden. en voor een leek zag het fruit er goed uit. In de verte zag ik door een waas van kleine druppels Rhenen liggen. Ik zou er niet komen want vanwege de corona ging het voetveer niet. De vergezichten gaven me echter het idee dat het heel ver lopen was. Het plaatje van dit klompenpad is trouwens een oud kasteel, een tekening, want het kasteel is er niet meer. Ik sprak al over sombere of zonnige gedachten, maar misschien zorgde het weer vooral voor hallucinaties. Want in de waas van nattigheid dacht ik het kasteel te zien. Ik had goede hoop om er langs te lopen, sterker nog ik verheugde mij erop. Het zou niet gebeuren, het was een grote gebouw, een bedrijfsgebouw met een agrarische bestemming. Een nuttig gebouw, maar zeker niet het kasteel waar ik op hoopte.
Of ik deze druilerige zondag een Schnitzeltje heb verbrand weet ik niet maar het was een leerzame tocht:
Ik weet nu dat mijn loop schoenen niet waterdicht zijn, verre van dat. Misschien toch maar klompen?
Ik zal een volgende keer toch zo’n lelijk, milieu-onvriendelijk plastiekje meenemen in mijn rugzak, want nu was het houdbaar, maar een flinke bui was een drama geworden.
Maar ik prijs me gelukkig met mijn nieuwe auto, want immers een deugdelijke plu die ook wel tegen een windstootje kan. Ik ga de naam maar noemen, Skoda Scala, in de hoop dat de CEO van het bedrijf dit leest en me voor de komende wandelingen op andere klompenpaden gaat sponseren. Ik ben voor.
Afgelopen zaterdag durfde ik het weer aan, de hooikoorts negerend met behulp van de chemie. Dat is gelukt, al is de weerslag de dagen erna nadrukkelijk aanwezig. Vandaar niet de dag zelf een stukje, maar twee dagen later.
sprakeloos verhalen 