In eerste instantie dacht ik te maken te krijgen met een zompig geheel gedurende de wandeling in en rondom Wapenveld. Moerassige stukken met veel gekwaak van padden. Hoewel, het is niet de tijd van het jaar om bronstig te wezen voor een pad. Zouden ze in dit jaar getijde sowieso wel te bespeuren zijn? Of zorgt de opwarming er ook voor dat de winterslaap voor een pad ook afgelopen is en ze nu al bronstig moeten zijn. Dit is natuurlijk te onderzoeken in weer een klompenpad. Op aanbeveling van een neef gingen we op zoek naar de amfibie in Wapenveld. Bijna tien jaar geleden had ik al eens een sprookje geschreven over een kikker of pad. Dus met mijn liefde voor padden zit het wel goed. Trouwens het enthousiasme voor klompenpaden ook, dus het Paddenpad moet wel een fijne ervaring worden.
Maar het paddenpad is helemaal niet vernoemd naar het beestje, althans niet rechtstreeks. Wapenvelders werden Padden (Padd’n) genoemd. Ondanks mijn voorliefde voor kikkers en padden begrijp ik meteen dat dit niet zo vleiend is. Een kort onderzoekje leert dat de bijnaam ook weinig liefdevol en empathisch werd gebruikt. In vroeger tijden werd er ernstig getwijfeld aan de hygiëne van de Wapenvelder. Ze hadden, gelijk padden, een streep op hun rug, waarschijnlijk van de noeste arbeid die ze moesten verrichten om het onherbergzame gebied in het gareel te brengen. Een meer positieve uitleg is dat padden tot de pioniers behoren gelijk de Wapenvelders. De eerste zaterdag is er ieder jaar een feestelijke herdenking: Padd’ndag. Het is maar dat u het weet. Het Paddenpad is trouwens iedere dag te lopen.
Ik heb Padd’ndag vandaag gevierd samen met mijn zoon. Het Paddenpad was een fijne afwisselende wandeling op een ‘veel’ te warme 14 november. Ik denk dat dit het laatste klompenpad van dit jaar is. Het is misschien wel tijd voor een winterwandelslaap. Maar dat heb ik vaker gezegd. Maar nummer 40 is in ieder geval gewandeld.
Meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos
Het waren vandaag de optimale omstandigheden voor mij om helemaal los te gaan op het Bekbergerpad. Natuurlijk ook om te wandelen, maar vooral om Carnaval te vieren. Als calvinistisch katholiek ken je als katholiek de mentale voordelen van het Carnaval in theorie natuurlijk, het calvinistische deel houd dat dan toch weer tegen in de praktijk. Mijn moeder is een tien kilometer verder op geboren als een deugdzaam paaps meisje. Mooi dat ze rond de vastentijd moest bidden voor het zondige Zuiden. Ik heb een dertien kilometer durende (jammer dat het er geen elf waren) een solo-polonaise gelopen rond Beekbergen. Het was heel fijn, louterend voor lijf en leden, verfrissend voor het mentale gestel. Het was coronaproof, #metooproof en het 39e klompenpad mag ik bijschrijven.
Het is vandaag de 11e van de 11e, maar het was in mijn beleving echt wel een beetje gekkenwerk. Hoewel het hedenochtend nog echt novemberweer leek, mijn moeder waarschuwde voor de mist, brak de zon door rond een uur of één. Het is overdreven om te zeggen dat het warm was, maar met het vest dat ik aan had, was het toch wel wat zweterig. En in de berm en de tuinen was er hier en daar nog voldoende kleur te bekennen. Half november mensen!!!!! Het is dat de blaadjes toch echt van de bomen vallen en de bospaden soms moeilijk te vinden zijn. De natuur hoort dood te zijn in deze tijd. Hoewel ik vroeger heb geleerd dat de natuur nooit dood is, zeker niet in de winter. Dan maakt het zich op voor het nieuwe leven………………! Maar wanneer dat dan is, ik zou het je niet kunnen zeggen. Als mooiweer wandelaar zijn de klompenpaden waarschijnlijk niet meer seizoensgebonden. Carnaval is dat natuurlijk wel en vandaag was het feest in mijn eentje.
En de Allesbestierende zag dat het goed was.Allaaaaaffffff
Voor meer foto’s zie ook Instagramaccount titiissprakeloos
Ik weet niet of het portretrecht van toepassing is op bovenstaande foto, maar ik baal ervan dat ik niet nagedacht heb over de schaduw van mezelf. Ik had anders een heel mooi verhaaltje kunnen schrijven over kuieren in de nostalgie van de jaren twintig van de vorige eeuw. Niemand zou me geloven, maar dat boeit niet. Klompenpaden zijn een hobby aan het worden, nog 93 te gaan, maar een klompenpad zonder moderne middelen is natuurlijk onzin. De telefoon om te fotograferen is natuurlijk multifunctioneel tijdens de wandeling. De stappen worden bijgehouden en de App is standby als de moderne kompas om de weg te vinden. Ik besef dat je honderd jaar geleden niet eens zo’n wandeling kon maken en foto’s schieten te gelijk. Het gevaarte dat je toen moest meenemen om een paard en wagen te kieken was onmenselijk groot. Het zou in ieder geval een fijne ontspannen wandeling in de weg staan. Wat leven we toch in een bevoorrechte tijd.
De telefoon zorgt er trouwens ook voor dat de hele wereld, ook tijdens een klompenpad binnen kan komen. Normaal gesproken weet ik dat wel te filteren, maar nu liep ik met mijn zoon die met een oogopslag de pushberichten leest. Ze worden ongevraagd aan me medegedeeld. Met de Coronacijfers gaat het redelijk, maar de Amerikaanse president is formeel nog niet gekozen. Genoeg gespreksstof vanuit de buitenwereld, maar ook de wandeling zelf gaf reden genoeg om te keuvelen over de dingen die we zagen. De novemberzon was nog warm genoeg om met een T-shirt te lopen. En we waren niet de enige, het was zeker aan het begin en einde van de Doesburgermolenpad druk met wandelaars en fietsers. De parkeerplaats bij huize Kernhem was vol, dus Nederland was zich aan het ontspannen.
De fotograaf wil de eenzame herfstboom en molen op de achtergrond vereeuwigen. De boom is gelukt, de molen helaas minder goed.
Hoe zou dat volgend jaar zijn. Als de musea weer vol mogen stromen, De Efteleling de tienduizenden per dag weer mag ontvangen en iedereen in het weekend mag sporten. En natuurlijk de Horeca die nu gesloten is voor de wandelaar. Voor hoeveel mensen is een kleine wandelingetje slechts een schaamlap om koffie met gebak langs de route te legitimeren in goede tijden. Ja, hoe zal het volgend jaar zijn een klompenpad zonder Corona en naar ik nu weet met Joe Biden als president in het Witte Huis.
Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos
Voordat ik mijn indrukken van dit nieuwe klompenpad wil delen, neem ik u eerst mee naar de jaren 1974 tot en met 1978. De avondvierdaagse in Raalte. Vanaf de derde klas, groep 5, deden alle scholen een poging om iedereen te laten meelopen met de plaatselijke vierdaagse, een heel festijn. Een flesje ranja en een half rolletje drop van moeders maakte de feestvreugde compleet. Na vier dagen potjes vet, op de berg waar Sinterklaas woont enzovoort was het donderdag einde oefening, een paar takken seringen of iets van de vlinderboom en je had je bosje bloemen en natuurlijk de medaille. En het leven ging gewoon verder met school en zaterdag weer een voetbalwedstrijd. In mijn geval bij ROHDA Raalte. De vierdaagse was leuk, maar ook niet meer dan dat.
Als ouder heb ik bijna traumatische ervaringen met de vierdaagse in Duiven. En naar ik aanneem is het in Duiven niet anders dan welke dorp in Nederland dan ook. Waar in de jaren zeventig een enkele ouder gevraagd werd om het onderwijzend personeel te ondersteunen, hooguit 2 volwassenen op een groep van 30 kinderen, word je tegenwoordig met de nek aangekeken als je als ouder geen acte de présence geeft. Met ongeveer 25 opgedraaide tollen, allemaal een tas vol snoep meezeulend – de echte verwende exemplaren gebruiken daarvoor hun meelopende vader of moeder. Het collectieve ADHD gevoel gaat sky high. Op de laatste dag worden opa’s, oma’s, ooms en tantes en alle beschikbare buurmannen en -vrouwen opgetrommeld om met verbazing en bewondering de Olympische prestaties van de jeugd gade te slaan. Nog meer snoep en de koolhydratenperversiteit neemt pandemische vormen aan. Samen met de verplichte zwemlessen vormt de vierdaagse van mijn kinderen mijn absolute dieptepunt in mijn vaderschap. Heel lang heb ik wandelen als een hele vervelende bezigheid ervaren. De laatste tien jaar gaat het beter en dit jaar was er een primeur dat mijn oudste zoon vrijwillig en uit zich zelf een klompenpad wilde lopen.
Gisteren liep ik samen met wat familieleden een prachtige wandeling bij Deventer. Daarvoor was ik even bij mijn moeder in Raalte uiteraard. En u raadt het al, ik kreeg voor die tocht een rolletje mentos mee, ook om uit te delen. Al pratend heb ik geen moment meer aan het snoepgoed gedacht, maar vandaag vond ik het terug op het Babborgapad in Babberich, in mijn tas. Mijn gedachten gingen dus terug naar de jaren zeventig in Raalte.
Het Babborgapad dus, vandaag in mijn eentje maar weer eens. Wat is het toch mooi om in je directe omgeving die toch relatief bekend is nieuwe dingen te ontdekken. Het wandelperspectief is geheel anders dan wanneer je er fiets, met de auto er doorheen rijdt of een voetbalwedstrijd van Rohda Raalte ziet in Babberich om maar eens wat te noemen. Zoals gezegd, een internationale wandeling en vol gevaren lees ik op de bordjes in Duitsland, de eikenprocessierups, teken en heuse slangen. Bovendien nog een waarschuwing dat je vanwege de Corona maar beter niet in Duitsland kunt lopen. Tja, ik ben best serieus, maar zo’n grenswandeling over Duitsgrondgebied, een land dat oranje kleurt op de Coronakaart terwijl wij dieprood aan het kleuren zijn!! Ik zie er weinig gevaar in, eerder een soort van welnesskuurtje in het ‘gezonde’ Duitsland.
Beeldentuin op de grens van Duitsland en Nederland.
Van je familie moet je het maar hebben. Dat bewees deze dag maar eens. Denk je gewoon even bij de praten met de kinderen van je oom en tante, krijg je meteen een portie natuurhistorische, historische en culturele kennis in je mik geschoven. Daarnaast wat taalkundige verrijking. Kortom een topwandeling op de grens van Overijssel en Gelderland.
Het doel was al enige jaren geleden om mij kennis te laten maken met de ontwikkelingen rondom de IJssel bij Deventer. Ruimte voor de rivier, een soort van Deltawerken om grootscheepse overstromingen bij hoog water te beperken. De partner van mijn oudste nicht was hier langdurige bij betrokken vanuit zijn functie bij Rijkswaterstaat. Ooit deelde hij een filmpje van een buurvrouw die de veranderingen dag voor dag met foto’s heeft bijgehouden. (een mustsee!!!!! voor de liefhebber van planologische ontwikkeling, kunst en waardering voor mensen met geduld en toewijding. Mijn belangstelling was gewekt, terwijl ik nog helemaal niet van het bestaan van klompenpaden wist. We spreken dan over 2015/2016. En zie dan maar eens tijdig een afspraak te maken. Dat is dus vandaag gelukt.
Een luizenkolonie van de Zwarte Populier. Levend in een hun cocon wordt hun onderkomen vakkundig vernietigd om mij te onderwijzen.
Een bron van kennis over bomen, beesten, geschiedenis van Deventer en natuurlijk de totstandkoming van een nieuw natuurgebied door Ruimte voor de rivier blijkt binnen mijn familie voorradig te zijn. Uitleg over waar bruggen vroeger de provinciegrenzen vormden, wie ze kapot hebben gemaakt en wanneer nieuwe oeververbindingen zijn gemaakt wordt mij duidelijk. Oude en nieuwe dijken en doorgangswegen van oost naar west en van noord naar zuid worden getoond. Een ogenschijnlijk nietszeggende boom wordt als een trofee getoond omdat een speciale luis er zich meester van had gemaakt. Beverburchten worden aangewezen, terwijl een ogenschijnlijk lullig takje het bewijs is van de aanwezigheid van de bevers.
Het uiteinde is vakkundig werk van de bever, terwijl het bevergeweld ook op de rest van de stok duidelijk zichtbaar is.
De wandeling begon en eindige in het park waar ik als kind, op bezoek bij mijn oom en tante gevoetbald heb met mijn neven. Ze woonde op de Worp in Deventer, een stukje Overijssel aan de Gelderse kant. Tussen het begin en einde van de wandeling werd de cultuurhistorische kennis van mijn familie mij inzichtelijk onderwezen. (zie ook onderaan dit blog) Omdat we ook kleine stukjes klompenpad meenamen in onze wandeling (Fliertpad en het Tuylermarkpad) lijkt het me een uitstekend idee om er een klompenpad bij maken, over de grenzen heen kijkend van Gelderland. Het eerste pad dat in Gelderland en Overijssel loopt noemen we Husprawegpad, of van mijn part het Worppad, een hengeltje uitgooiend naar Overijssel om hier de klompenpaden verder uit te bereiden. Bovendien bedenk ik dat hele delen van de Achterhoek niet voorzien zijn van een klompenpad. Ik zou zeggen, uitbereiden die handel want ik ben nog lang niet klompenpadmoe. Vandaar de uitnodiging aan de vrijwilligers van bovengenoemde paden om wat expansiedrift te overwegen.
De loop van de Oude IJssel, een grens die voor de expansie van klompenpaden in de andere provincie gemakkelijk te beslechten is, lijkt me zo?
23 oktober een fijne wandeling met kundige mensen. Op de vraag of Jan, want zo heet de Rijkswaterstaat-man, nog werkzaam is voor het project Ruimte voor de rivier, antwoord hij ontkennend. Hij geeft aan gebiedsmanager te zijn bij een andere organisatie. Manager! En prompt toont hij ook zijn taalvirtuositeit door een prachtig liedje te zingen van Joop Visser over managers. Ik moest lachen om de herkenbaarheid. (Niet geschikt voor managers van alle leeftijden)
In mijn vorige klompenpadverslag maakte ik melding van mijn afkeer van selfies, nu een ander een foto maakte van mijn wandelverrichtingen zal ik bij wijze van hoge uitzondering een actiefoto foto plaatsen.
Belangstellende voor meer wandelingen rondom Deventer gebruik de volgende QR-code van de IVN-wandeling in de directe omgeving van Deventer waaronder de cultuur-historische wandeling in het Worpplantsoen samengesteld door mijn nicht.
Voor meer foto’s zie ook Instagram op het account van titiissprakeloos
De herfst hangt in de lucht, maar het was nog voldoende veelbelovend om een klompenpad te trotseren. In Oosterhuizen bij Apeldoorn begint het Albapad en ik loop al even vooruit op de eindconclusie, een hele fijne wandeling hebben mijn meissie en ik gemaakt. Genoten van de afwisseling, bos, coulissen en open velden. Tijdens deze wandeling werd mij weer eens duidelijk hoe behoedzaam in Nederland omgegaan moet worden met de spaarzame ruimte. Maar op minder dan 50 meter van de A50 loop je toch in een prachtig stukje bos. Toegegeven, allesomvattende stilte was er niet, maar vogels waren duidelijk te horen, boven het wegverkeer. En hoe was het vroeger trouwens, toen maakte een stoomtrein toch ook ontzettend veel herrie. De stoomtrein hebben we niet gezien vandaag, mogelijk rijdt de trein ook niet in het coronatijdperk, het station onder de A50 voor betere tijden was weer een van de verrassingen tijdens de wandeling.
Ik noemde het al, de herfst hangt in de lucht, maar niet alleen de herfst. Hier en daar pakten in de verte donkere wolken zich samen. Een regenbui of stortbui is niet gevallen. Maar de donkere luchten symboliseerden voor ons ook een beetje de ongelooflijk stomme streek die onze koning heeft uitgehaald. Wanneer zullen de gevolgen van zijn onnadenkende (ik hoop dat het onnadenkend is) neerdalen op de Nederlandse bevolking. Hoe zal de toch al gepolariseerde samenleving in Coronatijd uiteindelijk reageren? Als de donkere wolken symbolisch zijn, dan wordt het een fikse slagregen. We kunnen ook moed putten uit de zonnestralen die ook af en toe aanwezig waren. Misschien gaat het meevallen. Maar ik heb een tip voor de koning en zijn gezin. Vlak bij het Albapad in Apeldoorn staat een groot gebouw waar eens zijn voorouders leefden. Voor een welverdiende vakantie zullen ze vast nog wel wat kamertjes vrij kunnen maken. En wandelen maar. Klompen aan, rugzak op (nu met thermoskan in verband met de sluiting van de horeca) en wandelen maar.
Mijn vrouw was in de stemming voor het maken van selfies. Ik ben daar niet zo van. Ik ben al lang blij dat de selfie-stick al weer een paar jaar op zijn retour is. Is het u wel eens opgevallen dat hele grote groepen vrouwen allemaal op dezelfde manier op zo’n selfie staan? Ze hebben allemaal het geheime handboek gelezen blijkbaar: je kin naar beneden, schalks kijken en je tong dubbelgevouwen achter je holle kies of zoiets. Ik weet het niet precies hoor, heb dat boek nooit gelezen. Maar goed, een kleine dissonant van deze wandeling is dat ik ook moest poseren voor een prachtige romantische selfie. Dat gaat nooit goed. Bovendien is het Albapad veel te mooi om de tijd te verdoen met selfies.
Doe ik het wel of doe ik het niet? Die vraag stelde ik me gistermiddag op het werk. Ik was me aan het prepareren om weer meer thuis te gaan werken. Maar de woensdag is zo’n tussendag. Als je dan nog overuren hebt en je ziet dat het weer niet onaardig is dan permitteer ik me de vrijheid om te wandelen. De keus viel op Rhenen, het Grift en Graftenpad. Enkele weken terug had ik op een miezerige zondag het Marspad niet af kunnen maken vanwege het ontbreken van het voetveer naar Rhenen vanwege de Coronatijd. Ondanks de miezer lonkte Rhenen aan de overkant van de rivier. Dus maar eens kijken aan de andere kant, hoewel ik nog steeds niet in Rhenen zelf ben geweest. Het klompenpad begon en eindigde in Achterberg, een alleraardigst plaatsje als je een kleine tunneltje langs de provinciale weg trotseert.
Hier moet het dus vandaag gebeuren, toch nog een lekkere dag. De jas kon uit na een goede kilometer en is niet meer aan geweest. Een gelukje dus. En weer voelde deze wandeling zoals in het begin van de coronotijd, maar dan toch anders. We zijn het al een beetje gewend. Voelde het in maart nog als een beetje verboden om te wandelen, nu is het vooral een legale manier om drukte te voorkomen.Klompenpaden zijn een uitstekend middel als je niet van sportscholen houdt en in alle veiligheid wat wilt bewegen. De klompenpaden heb je in alle soorten en maten. Er is er nog geen één tegen gevallen en ook dit pad was een en al zen, hoewel het er gezellig druk was met fietsers, wandelaars en hondenuitlaters. Dit laatste vooral in de bossen nabij Rhenen.
Dit wandelpad gaat een toppertje worden als het natuurgebied in wording – Binnenveldse Hooilanden – aan de Gelderse kant van de Kromme Eem tot wasdom gaat komen. Tussen dit gebied en de start in Achterberg loop je door zeer vlak polderlandschap met in de verte zicht op Wageningen. Je zou denken dat het er stil was en je de vogels zou horen. Maar nee, de weidsheid zorgt er voor dat de wind, niet eens zo heel hard, langs je horen suist en een constante is naast je eigen voetstappen. Als ik niet stilstond om een foto te maken (zie ook Instagram account titiissprakeloos) , dan was de combinatie vindt en voetstappen heel meditatief, een mantra bijna. Weg van de corona, weg van de nieuwe maatregelen en vooral ook weg van het presidentiële debat van gisteravond. Je zou Biden en Trump een klompenpaadje gunnen. Dan zou de wereld er een stuk anders uit zien.
Na de vlaktes doemen de heuvels rondom Rhenen op. Bossen en korte klimmetjes zorgen voor een weer heel andere atmosfeer. Rhenen zal ik niet aandoen volgens het wandelpad, dus de lonkende kerk van een aantal weken blijft een onbekende fenomeen. Maar Achterberg ken ik en ik weet nu wat Graften zijn.
Sinds begin april is dit mijn 21e klompenpad. Ik had de klompenpaden al ontdekt in de zomer van 2019, maar de coronabeperkingen brachten dit in opnieuw in herinnering. Kuieren langs de weilanden, bossen en plukjes boerderijen, alleen, met partner of anderen. Het is een hobby die bij me is gaan passen. De triatlon zit er niet meer in, voetballen of squashen is voor mij vragen om blessures. En de sportschool vind ik verschrikkelijk. Dus wandelen maar om in beweging te blijven, ook in coronatijd. (Even alvast een rectificatie, de triatlon zat er op mijn 25e ook niet hoor)
Op je 54e wandel je dus en je vindt het ook nog heel leuk!! Bovendien is het in coronatijd extra fijn om toch een langere periode frisse lucht te ademen met al dat thuiswerken. Vandaag was een oud-collega en pensionado mijn wandelpartner. Hij nam in stijl afscheid, twee dagen voordat de echte corona-maatregelen werden afgekondigd. In stijl betekent veel collega’s, een passend lied dat in volle borst werd gezongen en een aantal biertjes. Het kon nog net, of misschien niet niet meer. We liepen vandaag samen in de omgeving van Winterswijk, het Achterwooldsepad. Zelf had ik het pad in oktober 2019 al gelopen en ik vond het een toppertje.
En toch werd ik wat weemoedig toen ik terug reed naar huis. Natuurlijk was de wandeling nog net zo mooi als vorig jaar. Prachtige doorkijkjes in een legendarisch essen- en coulissenlandschap, meerdere zelfbedieningskoffietentjes in de bossen en prachtig weer. Maar het is afgelopen met het mooie weer voorlopig. Dat voelde je, ondanks de zomerse warmte. (ik had trouwens ook een weerapp die me al waarschuwde, dus in hoeverre dat feilloze gevoel van me ingegeven was door voorkennis kan ik niet meer achterhalen.)De eerste druppels vielen op mijn voorruit, terwijl de laatste nieuwsfeiten over corona door de autoluidsprekers sijpelden.
We gaan de herfst in met ongewisheid over de tweede golf. Het weer gaat passen bij het jaargetijde, tenminste zo ziet het er naar uit. Natuurlijk besef ik dat ik ook vorig jaar in november nog mooie wandelingen heb gemaakt op andere klompenpaden. Maar dat wil er bij deze mooiweerwandelaar nu even niet in, zelfs niet als ik de foto’s terugkijk (zie ook instragram account titiissprakeloos) waarbij de herfst nog beperkt aanwezig was. Het oogde nog groen, er waren nog bloemen en het aantal paddenstoelen was niet indrukwekkend. Maar goed ergens moet je een punt achter de zomer zetten, zelfs al is het een coronazomer. Maar mijn gummetje is snel genoeg gevonden om er een puntkomma van te maken en de zomer nog even te rekken met andere mooie klompenpaden.
En voor mijn werk moet ik altijd links af slaan, vanaf de autobaan de Postweg op. Een instelling van het Leger des Heils bezoek ik een paar keer paar jaar, soms wat vaker. Maar rechtsaf is ook de Postweg en die komt in hartje Lunteren. Dat viel niet tegen en dat is het leuke van klompenpaden, je krijgt een indruk van niet alleen de weilanden, bossen, koeien en wat al niet meer. Ook een impressie van het lokale stedenbouwkundig beleid is een van de verworvenheden van het klompenpad. In Lunteren is het niet verkeerd wonen is mijn eerste indruk. Mijn tweede indruk, tijdens het wandelen, is dat het heel mooi wonen is direct buiten Lunteren. Mooie pandjes met ruime kaveltjes bepalen deels de sfeer van het Meulunterenpad.
Buiten het feit dat ik alle inmiddels 131 paden wil lopen, dus het Meulunterpad kwam vanzelf aan de beurt, is de belangstelling voor geschiedenis een reden om dit pad te lopen. Ook mijn wandelgenoot heeft een passie voor geschiedenis en oude vervallen gebouwen. Onderweg kwamen we een vriendelijke man tegen die uitlegde hoe te komen bij de muur van Mussert. Hij gaf ook aan dat het nog niet heel duidelijk is wat er met dit stukje geschiedenis gaat gebeuren. En dat was ook duidelijk. Vervallen gebouwen in de buurt van de muur en een parkachtige plek in aanbouw, terwijl duidelijk is dat er op het voormalige veld ook huisjes en sportfaciliteiten zijn geweest. De muur van Mussert, misschien een lelijke aanleiding, maar wel een interessante bijkomstigheid van deze wandeling.
Voor de echte rustzoeker is het Meulunterpad ideaal voor doordeweeksedagen, maar ook op een zonnige zondag waren de meeste stukken rustig genoeg voor een goed gesprek over……Ja, waarover? Het is soms verbazingwekkend hoe gesprekken beginnen, waar ze vandaan komen en wat de aanleiding is. Natuurlijk gaat het over koetjes en kalfjes, in ons geval voetbal, vrouwen en de uitwisseling van weetjes van ouders en wederzijdse bekenden. Maar ik verbaas me wel eens over het gemak waarmee je al wandelend kunt praten en rondkijken tegelijk. Het is in de hulpverlening ook gebleken in Coronatijd dat het voor veel, in mijn geval reclasseringsklanten, gemakkelijker praten is als er geen tafel en tegenwoordig plexiglas tussen zitten. Je kunt je blijkbaar beter focussen. Je beter focussen is weer één van de voordelen die het wandelen met zich meebrengt. Vandaag ontdekt in Lunteren. Een fijn klompenpad trouwens. Ik vraag me af of meulunteren al een werkwoord is. Zo niet, dan zou het er een moeten worden.
Een goed gebruik heeft op 12 september zijn vervolg gehad. Vier willekeurige studenten uit 1984 zijn door hun studie al 35 jaar met elkaar verbonden. Belegen geworden, wijzer geworden en levenservaring doorgemaakt in welke vorm dan ook, maar alle vier nog steeds politicoloog. Een keer per jaar wordt dat nog eens onderstreept middels een reünie. De laatste nieuwtjes van succesvolle en minder succesvolle studiegenoten worden doorgenomen, uiteraard wordt naar de gezondheid van kinderen en partners geïnformeerd maar vooral wordt er gediscussieerd. Zo zijn politicologen, al weten ze over onderwerpen zeer beperkt de ins en outs, ze hebben overal een mening over. Een van de reünisten zei in 1985 heel terecht en relativerend: ,,We zijn dan wel politicologie-studenten, maar een goedgeïnformeerde krantlezende postbode weet net zoveel.” Deze opmerking heeft toentertijd niemand weerhouden om af te studeren. Voor de 6e keer overtuigen we elkaar om het allemaal weer beter te weten. Meestal in Nijmegen, maar deze keer een wandeling op een nabijgelegen Klompenpad in Oud-Zevenaar.
Deze keer waren we niet met zijn vieren, maar liep er een gast mee. Een van de vier had twee dagen ervoor het eerste exemplaar van zijn eigen boek mogen overhandigen aan de burgemeester van Nijmegen, Hubert Bruls, ook een jaargenoot. Het boek heeft de meeslepende titel Weirdo’s in het Witte Huis – Dondald J. Trump en zijn zonderlinge voorgangers. De Donald liep dus ongezien mee op het Rijnstrangenpad. Allereerst natuurlijk omdat het een fijn boek is. Dit zeg ik niet alleen als studievriend, maar ook als welgeneemd advies aan alle geïnteresseerden in de Amerikaanse geschiedenis en volgers van de aankomende presidentsverkiezingen. Veel smeuïge details in een zeer lezenswaardige stijl geschreven. Conclusie, Trump is zeker niet de enige weirdo. Ik zou zeggen lezen en verbaast u. Of misschien ook wel niet.
Uiteraard hebben we het tijdens het wandelen over de uitkomst van verkiezingen in Amerika. We zijn er nog niet over uit wat het gaat worden, Trump of Biden. Maar hierin zijn we niet uniek. Waar we wel uniek in zijn is de omgeving waarin de wereldproblematiek wordt besproken. Het Rijnstrangenpad in Oud-Zevenaar. Je zou het bijna vergeten, maar we liepen op een van de mooiste klompenpaden. Voor mij was het al de derde keer en voor de derde keer was het een heerlijk pad om te lopen. Door het discussiëren schoot het fotograferen er een beetje bij in. Dus ik begin het blog met een foto van een wandelmaatje een jaar eerder geschoten. Prachtig.
Afsluitend heerlijk gegeten bij Thoen en Thans. En volgend jaar? Dat is de Thoekomst en we zullen dan weten of the Donald nog steeds rules. En als goede politicologen hebben we dan 1001 goede verklaringen waarom wel of waarom niet.
sprakeloos verhalen 