Plaatjes en kletspraatjes: Het gelijk van Maarten van Rossem

/ sprakeloosid / 3 reacties

Wat van ver komt, is lekker. Soms is dat waar, maar niet altijd. Al verheug ik me weer op een vakantie buiten Nederland, ik blijf ook warm pleitbezorger voor uitstapjes in de buurt. Vaak is dat Nederland, in mijn geval is Duitsland ook om de hoek. Ik zal de aloude slogan ‘Koopt Hollandsche Waar” zeker niet promoten uit onnatuurlijke nationalistische motieven. Maar Nederland is vaak erg mooi.

En dan heb je van die momenten dat je al vijftig keer langs Gorinchem bent gereden op weg naar de Kuip in Rotterdam, en ook weer vijftig keer terug. Ik ben er nooit geweest, realiseer je je dan. Nooit dacht ik, Gorkum zien en dan sterven. Nimmer! Een weekendje Gorinchem zat er niet in. Totdat het nationale bevoegde gezag op velerlei terreinen zich liet gelden, Maarten van Rossem. Ik heb zijn kennisniveau hoog, moet af en toe een beetje om hem glimlachen, soms zelfs een beetje veel. De rondgang door allerlei Nederlandse steden met broer Vincent en zus Sis (Hier zijn de Van Rossems) bekeek ik met heel veel plezier. Het is slow-tv pur sang en bovendien onderhoudend. Maar de aflevering Gorinchem had ik gemist, maar ergens staat in mijn geheugen opgeslagen dat Maarten zei: Het is de mooiste vestingstad van Nederland.”

Dus…het was tijd voor een weekendje weg, een heel fijn hotel was midden in het centrum van de stad was (Goud en Zilver) snel gevonden. En een spannend weekend voor de boeg. Blijft Maarten van Rossum op zijn voetstuk staan of moeten wij hem als kennisburcht van zijn sokkel halen. Wie zal het zeggen? Ik zal u als lezer niet lang in spanning houden met een irritante cliffhanger. Maarten van Rossum heeft er een streepje bij en is verder geklommen op de waarderingsladder. Vanavond ga ik kijken op Uitzending Gemist om te ontdekken wat ik gemist heb in Gorinchem.

Het Zuid-Hollandse Gorkum, heeft aan de andere kant van de rivieroever (Waal/Merwede) een Brabants broertje Woudrichem (Woerkum) en als klap op de vuurpijl bleek slot Loevestein binnen handbereik te liggen. Even de afgedamde Maas oversteken en dat is dan weer Gelderland. Wat een topografische overvloed dicht bij elkaar, wat een toeristische mogelijkheden voor een weekend ondanks het weer. Het was fris, maar overwegend droog. Fietsen en wandelen kan bij mooi weer met behulp van de veerpontjes. Nu was er vooral ook tijd voor winkelen en kleren kopen bij Rosa boetiek, een mustsee voor Eega. (En een mustbuy weten we nu.)

 Ook namens haar, hartelijk dank Maarten.

We versieren dit blog maar met een aantal foto’s waarvan meer op Instagram Titiissprakeloos.

Plaatjes en Kletspraatjes: Lalique, who the f*

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Who the fuck is Lalique? Ik wist het niet, maar op de vraag van Egaa om naar het Lalique-museum te gaan, was ik niet meteen enthousiast, al hadden wij sinds een paar dagen voor het eerst een museum jaarkaart. Hoe stom kun je zijn dat niet eerder te hebben aangeschaft? Dan wist je mogelijk al jaren wie René Lalique is. ,,Er is ook een tentoonstelling over Mucha en tijdgenoten!” Nu was ik om, we gaan naar Doesburg, naar het Lalique-museum kijken naar Mucha en tijdgenoten. Het tijdperk waar posters en reclame-uitingen ook als kunst werden gezien en gemaakt. Jugendstill, art-deco en art-noveau waren juist de onderwerpen die in mijn cursus moderne kunst aan bod kwamen afgelopen week. En eerlijk is eerlijk, al ben ik meer van de schilderijen, de objecten van Lalique waren best mooi.

Een wandeling in Doesburg is altijd een feest, het gebouw van het Lalique-museum was dat ook en ik kon de bescheiden kennis van de kunstgeschiedeniscursus al een beetje verinnerlijken met zowel Lalique als ook met Mucha. Een leuk museum dus.

 En met de vormgever Lalique zijn er nazaten bezig om een parfumlijn te ontwikkelen in de fraai vormgegeven glazen en potjes. Natuurlijk even een monstertje proberen. Een zeer ter zake kundige mevrouw van het museum wist op basis van de lievelingskleur van Egaa een voorstel te doen voor haar. Ze kreeg een passend monstertje mee. ,,Er is ook een mannenlijn!” Ik zeg meteen ‘rood’ mijn favoriete kleur in de hoop ook een passend monster te krijgen. ,,Is mijnheer een volger of een leider,” vraagt ze aan Egaa. Gepasseerd en gepikeerd zeg ik snel, een samenwerker vooral! Of dat de reden is dat ik twee samples mee krijg, een klassiek en een kruidige met de veelzeggende naam ‘L’Insoumis’,weet ik niet. In een later stadium zal ik met Egaa in volledige samenwerking mijn geurkeuze maken.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Plaatjes en Kletspraatjes: Vivaldi is met deze kerst in de war.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Wat moet je nu geloven? Dat is sowieso een belangrijke levensvraag in het leven die tegenwoordig voorafgegaan wordt met wie moet je nog geloven. Maar dit laat ik nu bij uzelf. Ik ben vooral bezig met de vraag is het wel Kerst? Is dit het feest van het licht dat ons moet leiden door de donkere dagen van de zonnewende? Het lijkt eerder dat we te maken hebben met de zondvloed van weleer. Het regent al weken, de sloten zijn vol, de weilanden zompig en het humeur van ons allen daalt verder in tijden van polarisatie. Er is een voordeel, namelijk dat het kutweer is, vindt de overgrote meerderheid van de Nederlanders. Daar hoeven we nu eens geen ruzie over te maken. Wel over de oorzaken ervan.

Ik sla de bijbel er even op na, Bijbelvast als ik ben. De zondige mens is zelf schuldig aan de zondvloed leer ik. Noach of Noë, afhankelijk welke stroming u aanhangt, mocht de overvloedig regen overleven met zijn zonen en hun vrouwen. En natuurlijk van ieder diersoort een mannetje en vrouwtje. Dat laatste zou tegenwoordig minder een probleem zijn, want met de afname van de biodiversiteit is een grote ark niet meer nodig. Ik ging maar eens op zoek naar een bootje in de buurt, want als er ergens narigheid ontstaan met overstromingen dan is Nederland snel aan de buurt.

Welke boot kiezen we?

Een klein onderzoek in Tolkamer leert dat we de kerst nog wel overleven, dus ik ga me opmaken voor de varkenshaas met champignonsaus op kerstavond. Welk van de vier jaargetijden ik moet opzetten van Vivaldi bij het schrijven van dit stukje weet ik dan weer niet. Winter, herfst of toch Lente want ondanks alles blijft onze nationale bloem, de Madelief, ook vandaag gewoon zichtbaar.

Voorlopig zijn we nog veilig in het achterland van de Rijn!

En 2024? Ik weet niet hoe het regenweer zal verlopen? De zonden der mensheid blijven wel voortduren, dus als het blijft regenen, toch maar ergens een bootje zoeken. En als het door blijft regenen, wachten we tot een duif met een madelief naar ons toekomt. Maar dat is voor later, vanavond eerst varkenshaas en All you need is love, met God Robert.

Fijne kerst of veilige zondvloed, u mag kiezen.

Verkiezingspolder: Frans wordt 1, maar geen premier.

/ sprakeloosid / 1 reactie

Wie valt buiten de podiumplekken en wie wordt nummer 1? Dat zijn de vragen die Nederland bezighoudt. Het is spannend en de peilingen zijn nog onbeslist. De VVD gaat voor de eerste vrouwelijke premier, Wilders 2.0 wil best in het torentje en dan lekker de tong uit steken naar Mark, Pieter wil niet, maar hij moet van de kiezers en Frans wil dat Frans het wordt. Maar zij gaan er niet over.

Bij de voorgaande verkiezingen hield ik al weken mijn eigen peilingen op basis van een beetje gezond verstand, teenwater en onderbuik. Deze mix was over het algemeen niet slechter dan de professionele onderzoekers, vaak zelfs beter. Dit jaar doe ik het anders, ik ga voor de rangvolgorde en dan zeg ik:

Op nummer 1 Frans, het zilver is voor Dilan, brons gaat naar Geert en Pieter valt buiten de medailles. Tenminste op de dag na 22 november 2023. Ook ga ik uit dat onze Frans in navolging van Joop Den Uyl een echte overwinningsnederlaag gaat lijden. Niet zo’n grote als de PvdA in 1977, maar wel een hele zure. Frans wordt geen premier, want niemand wil met Frans. Dus NSC, VVD en PVV moeten dus samen verder. En dan maar kijken hoe kneedbaar iedere partij is en hoe hard beloftes van voor de verkiezingen blijken te zijn. Wil Pieter echt niet met de PVV? Wil de PVV wel met een Turkse VVD-leider? Durft de VVD het echt aan om de laatste liberale veer te laten? En last but not least is de BBB groot genoeg om de eventuele minderheid tot een meerderheid te smeden?

We zullen donderdag in een ander Nederland wakker worden? Zo zal het waarschijnlijk voelen voor links Nederland. En als je even gluurt op Twitter/X worden de tribunalen al opgericht en de enkeltjes terug naar Verweggistan al uitgedeeld. Maar eigenlijk is er niets veranderd. Links heeft nimmer een meerderheid gehad. In 1977 had het linkse blok 67 zetels verdeeld over 5 partijen. Groter zijn ze nooit meer geweest. Nu is dat mogelijk 52 zetels en dan reken ik DENK, SP, D66, Volt en de PvdD voor het gemak mee. Hoe doen die rechtse jongens dat om de kiezer te laten geloven dat het gevaar van links komt. Links zal echt, en dan bedoel ik vooral de PvdA, bij zichzelf te raden moeten gaan wie zij nu willen bedienen. Mag je pas meedoen met het eerlijk delen als je alle klimaatdoelen ondersteunt, de woke-agenda deelt en vooral heel cosmopoliet bent op velerlei gebied. Of mag je ook gewoon jezelf zijn, of je nu Henk of Ingrid bent, of dat je Achmed en Fatima heet en je vindt dat iedereen mee mag doen, maar beseft dat niet alles tegelijk kan. Zelf ben ik een warm voorstander van de sociaaldemocratie, maar ik vraag me af of de sociaaldemocratie nog wel wat voor mij voelt.

Als er op mijn verjaardag een nieuw kabinet is stort ik €100,- voor het Leger des Heils. Als Frans Timmermans premier is geworden dan verdubbel ik dat. Een veilige weddenschap dunkt me! Ik ben trouwens op 21 mei 2024 weer jarig. Vredige verkiezingen allemaal.

foto: Amerongen tijdens wandeling op het klompenpad/Colanderpad.

Eerder verscheen: De Teflonjas van Dilan Yesilgöz en To be juicy or not to be juicy

Verkiezingspolder: De Teflon Jas van Dilan Yeşilgöz

/ sprakeloosid / 3 reacties

Zullen we het over Mark Rutte hebben? Of liever over zijn opvolgster Dilan Yeşilgöz? In dat geval beginnen we bij Mark om Dilan te positioneren in dit stukje. Ik denk dat vriend en vijand, misschien met uitzondering Jort Kelder, het erover eens zijn dat Mark niet op zijn hoogtepunt is gestopt. In mijn optiek was dat zijn winst tijdens de interne VVD-verkiezing tegen Rita Verdonk. Dat is lang geleden hè? De gevolgen van die nipte overwinning zijn enorm weten we nu. Ik ga niet zeggen dat Mark de oorzaak is van al het onrecht in Nederland, maar hij stond er wel vaak bij. Dat kan geen toeval zijn? En alle missers, fouten en gebrek aan actief geheugen gleden van hem af. De bijnaam mister Teflon was dus een rake typering.

Dilan is, net als de rest van Nederland, ook een beetje slachtoffer van gebrek aan vertrouwen in de politiek door de mestvaalt aan maatschappelijke schandalen van Marks’ VVD-politiek. Daar waar de rest van Nederland de gevolgen in meer (Groningen, toeslagenouders) of mindere mate (aandeelhouders) voelen, lijkt Dilan hier geen weet van te hebben. Als we het Teflon van Mark eens voorstellen als een jas, dan neemt Dilan die in-en-in versleten jas van hem over. En Teflon mag niet versleten zijn, dat weet iedereen, maar TeflonMark kwam er mee weg.

En nu komen we aan op een punt waar iedere columnist op eieren moet lopen, is Nederland klaar voor de eerste vrouwelijke premier? Ja zeg ik, maar dan moet Dilan niet de pretentie hebben de oude versleten teflon jas over te nemen, want die past geen enkele integere politicus.

Maar wat past dan wel? Ik hoor haar af en toe met hoge stem anderen van repliek dienen. Dat mogen vrouwen niet doen vindt de Nederlandse kiezer, mannen èn vrouwen. Agnes Kant(SP) en recenter Atje Kuiken(PvdA) zijn sprekende voorbeelden. Bij te veel opwinding en hoge stem wordt er niet meer naar de inhoud geluisterd, maar de vorm bekritiseerd.  Het tegenovergestelde kan trouwens ook niet, zoals bij Sigrid Kaag, die wijs, laag en rustig de D66 taal declameert in debatten. De vrouwenhaat was niet van de lucht al zal dat ook te maken hebben met de arrogantie van D66 in het algemeen en het gebrek aan humor bij deze partij in het bijzonder. Dat lag niet aan Sigrid Kaag, maar ze was wel het boegbeeld.

Dus is Nederland wel klaar voor een vrouwelijke premier? En is Nederland klaar voor Dilan met Rutte-trekjes? Hoewel het twee verschillende vragen zijn, is zij toch de enige kans op een vrouwelijke minister-president. Nederland is klaar met Mark, maar op een teflon Dilan zit niemand te wachten. Ik denk dat ze die overdrachtelijke jas maar moet verbranden, maar dat durft ze electoraal niet. Dus de kans is groot dat we zonder Mark de komende tijd gewoon weer met een Markachtige zitten, misschien heet ze wel Dilan.

foto: Rosandepad in Oosterbeek (klompenpad)

Het herfstseizoen is aangebroken op het Beukenburgerpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Is dit het nieuwe normaal, of mag ik nog steeds verbaasd zijn. Op 28 oktober 2023 is voor mijn wandelgevoel de herfst aangebroken. Het is al jarenlang duidelijk dat oktober eigenlijk best een fijne wandelmaand is en zelfs november zich niet onbetuigd laat qua temperatuur. Voor 2023 is nu het herfstseizoen begonnen als wandelaar. Dus iedere min of meer droge wandeling hierna is meegenomen. En ja, oktober was erg nat, maar het groen overheerst nog op het Beukenburgerpad in Groenekan en het was goed beloopbaar.

Groenekan, dat neem je dan weer mee in je topografiebagage, Groenekan. Mijn jongste zoon is onlangs verhuist van Rotterdam naar Utrecht. Ondanks werk is het nog behelpen samen met zijn vriendin qua bewoning, dus alle mensen in Groenekan en wijde omgeving: ,, Als er iets betaalbaars is in uw kennissenkring voor een jong stel, reageer vooral. Het is een fijne jongen met een lieve vriendin en hij houdt van wandelen, af en toe.” Dus we wandelen samen het Beukenburgerpad. We praten over zijn eerste werkervaring op het gebied van data-ethiek, privacywetgeving en gegevensbeveiliging. Hij is enthousiast en ik luister. Ik weet in ieder geval dat als het digibetisme nog verder toeneemt bij mij, ik me kan schuilen onder zijn vleugels, een veilig gevoel. Voorlopig kan ik nog meepraten, of in ieder geval slimme vragen stellen vind ik zelf.

De wandeling zo aan de rafelranden van Utrecht is trouwens verrassend. Zoals wel vaker verwacht je in de nabijheid van stad en een autobaan niet meteen een prettig klompenpad, maar toch het Beukenburgerpad was een fijne wandeling. Goed, het geluid van de autobaan was soms aanwezig en hele hordes mannen uit de stad op mountainbikes, deelden op sommige stukken het pad, maar al met al heb ik wel genoten. Ik begon er al mee, het is nu echt herfst. De temperatuur was prima, maar toch dreigde hier en daar een bui. We besloten op 80 procent van het pad de weg af te snijden om het droog te houden. We hadden nog geluk gehad, maar wilde dat geluk niet verder op de proef stellen. Snel via google de route naar de auto in Groenekan zoeken. Snel is dus via mijn zoon natuurlijk. En ook hij heeft dan het probleem als je start met een nieuwe googleroute, dat je je altijd goed moet oriënteren welke richting je moet beginnen. En daar is een foefje voor op Google door middel van ‘augmented reality’ als ik het goed begrepen heb. Je richt je telefoon naar een straat en hij laat je die realiteit zien en vervolgens geeft google de pijltjes waar je naar toe moet. Begrepen? Misschien had je erbij moeten zijn, maar ik heb het bewijs dat mijn zoon wel voor me kan zorgen op het gebied van informatie, realiteit en het voorkomen van al te grote stommiteiten op internetgebied. Voorlopig kan ik nog een verslag van mijn wandeling van het Beukenburgerpad wegschrijven en aanbevelen dat het een fijne wandeling was die geheel droog is geëindigd op 28 oktober. (voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos)

Verkiezingspolder: To be juicy or not to be juicy……

/ sprakeloosid / 1 reactie

Het verkiezingsreces is aangebroken. Dan moet het jeuken bij een politicoloog, maar dat doet het niet bij mij. Ja, het jeukt wel, maar dat is de genezende wond van de rozenbottelstruik die ik vorige week snoeide. Op een zonnige zaterdagmorgen heb ik tegenwoordig meer zin in stomme tuinwerkzaamheden dan het lezen van de zaterdagkranten. Bij andere verkiezingen wilde ik alles volgen. Vanaf mijn elfde jaar, de verkiezingen van de overwinningsnederlaag van Den Uyl, heb ik geen enkele uitslagavond op tv gemist. En toen was ik nog niet eens politicoloog, moet je nagaan. Later wilde ik ook duiden voor mijn omgeving en toen de blogjes in zwang raakten, blogde ik er lustig op los. Die behoefte is er nu niet. Of beter gezegd, misschien is mijn behoefte er nog wel, maar er is geen lezerspubliek voor de inhoud. Tenminste dat maak ik op uit de vele columns die zijn verworden tot ware juicechannels. Een zichzelf serieus nemende columnist van welke politieke richting dan ook, hekelt geen politieke ideeën of houdt het publiek geen alternatieven meer voor. Nee, het is mijn stellige indruk dat karakterzwakte in welke vorm dan ook het onderwerp van een geslaagde column moet zijn. Of beter nog, we verzinnen de karakterzwaktes van kandidaat 1, de scheve schaats van nummer 2 of het dubieuze verleden van nummer 3. Eigenlijk is de grote groep columnisten in verkiezingstijd een volwaardige collega van Yvonne Coldewijer, Queen of de juicechannels. En de columnisten die over inhoud willen praten? Die worden niet gelezen. Zo is mijn ervaring tenminste als blogger!

Politicoloog zei u? Dan weet u toch dat dat bij uitstek de studie is van macht en invloed. Dus doe niet zo moeilijk over de fakenews-columns, al dan niet gesubsidieerd door het grootkapitaal, de boerenlobby of Poetin himself. Of van mijn part door de ayatollahs uit Iran. Als je macht wil, moet je macht verwerven. Ideeën en visie zijn wel zo van de 20e eeuw en toen was het al ouderwets. Dat weet ook oppergod Trump. Nu mijnheer de politicoloog, doet u zich maar niet interessanter voor dan u bent. Kom met ranzige seks uit de Tweede Kamer, gewelddadigheden uit het kabinet of smeerlapperij van de boeren. Of op zijn minst met een arsenaal aan jeugdzondes van deze of gene. Maar lul niet over inhoud, daar is niemand in geïnteresseerd.

Nou, wat gaan we doen?

Gewoon een ouderwets stukkie plaatsen en als niemand het leest is er één schrale troost, dan gaat het tenminste ergens over. En misschien volgen er nog wel meer zeer zinvolle columns de komende weken. Wie weet, maar waarschijnlijk leest u ze niet.

foto: Albapad, klompenpad te Oosterhuizen

Even de vakantie afmaken aan de Tegelersee (Noordwest Berlijn)

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

,, Even de vakantie afmaken aan de Tegelersee.” Wat een branie en wat een spatjes zou je zeggen en ja, het is eigenlijk heel verwend. Heden zomer hadden we doorgebracht in Berlijn en Leipzig en het was goed, meer dan goed. Ik vind Berlijn leuk en kom er graag. Afgelopen zomer was dat al weer voor de vijfde keer. De bedoeling was alle uiteinden van de stad te ontdekken en het was zeer geslaagd vonden wij. In het Noordoosten bezochten wij de Weissensee, bekend van de gelijknamige successerie. Vervolgens naar de Wannsee met de beruchte villa van de nazi-kopstukken uit de Tweedewereldoorlog. Dat was in het zuidwesten van Berlijn. In het zuidoosten bezochten wij de Müggelsee alwaar de Hauptmann von Köpenich zich onsterfelijk belachelijk heeft gemaakt.

De laatste uithoek, namelijk het noordwesten, waren we niet aan toe gekomen. Nog geen twee maanden later deed de kans zich voor. Een workshop voor de wederhelft in Berlijn, en ik kan naar de Tegelersee. Hoewel er veel gedoe is rondom vliegvelden in Berlijn die het wel of niet doen, die gesloten worden of juist niet, was vliegveld Tegel niet het doel. Het ging mij om een wandeling, een soort Berlijns klompenpad. Het was mij al snel duidelijk dat de grootsteedse allure ver te zoeken was in en rondom Tegel. Het was groen. Eigenlijk is Berlijn sowieso wel een groene stad en een stad met veel gezichten. Bijna iedere kilometer is de sfeer en uitstraling anders. Zo ook Tegel en de nabij gelegen Tegelersee. Je had niet eens meer het gevoel in Berlijn te zijn, maar een dagje uit, naar water en bossen. Bij het zesde bezoek kan ik dus ook Berlijn-Tegel op mijn lijstje afvinken.

En er is vast nog veel meer in Berlijn voor een zevende, achtste, negende of nog meer bezoeken! Berlijn leeft, Berlijn is een stad waar de geschiedenis uit iedere stoeptegel komt, maar ook waar de mondiale actualiteit altijd te voelen is. Toch is het op veel plaatsen heel relaxed, bijna niet grootstedelijk. Tijdens de wandeling rondom de Tegelersee was de uitzondering, want de Berlijners die wilden ontspannen in het bos waren niet geneigd om een collega wandelaar een blik te gunnen of te groeten. Dus de grote stad zit misschien toch nog wel in hen. Of misschien vinden ze de city-jungle veilig en het grote enge bos een spannende uitdaging. Of misschien ben ik wel een Sallandse boer? Maar dan wel eentje die genoot van de lichtshows die avond in Berlijn.

Een enkeltje op ’t Percksepad

/ sprakeloosid / 1 reactie

Ik besef ten volle, een rare titel voor een belevenis op het klompenpad. ‘Een enkeltje op ’t Percksepad’. Het idee dat ik mijn tentje ga op slaan aan de rafelranden van Elst bij dit relatief nieuwe klompenpad kunt u laten varen. Er hoeft geen boterhammetje of biertje gebracht worden, want ondanks het enkeltje Percksepad ben ik gewoon weer thuis. Heel bewust heb ik slechts een deel van het pad gelopen en dat is een primeur na 110 klompenpaden.

Een enkelblessure weerhield me van langere wandelingen, dus ook klompenpaden. Dus de titel is daarmee verklaard, een ongelooflijke flauwe woordgrap. Zo’n vijf kilometer Percksepad was in ieder geval weer een klein stukje klompenpadbeleving. Het voordeel van een tijdje geen klompenpad is dat ik nu zeker weet dat, met ook de aanwas van de vele nieuwe klompenpaden, het zeer twijfelachtig is dat ik in 2024 alle klompenpaden zal beslechten. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ook andere wandelingen in Achterhoek, Salland of elders mijn aandacht aan het opeisen zijn.

Vandaag dus een half klompenpad en dan vooral een rondje Park Lingezegen. Ik vond het er prettig toeven. Over drie weken mogelijk de andere helft met een weer versterkte enkel. Want ook het wandelen was halfslachtig, half werken en half revalideren. Met mijn krokettenmaatje moesten we voor het werk in de buurt zijn. De kroketten waren goed bij Does en Co in Elst. Ook het weer was eigenlijk half, enkel de zon liet het afweten, daardoor was er een wat herfstige indruk, maar de temperatuur was aardig en het was nog overwegend groen. Weer spitsvondig gevonden hè dat woordje achter de komma van de vorige zin.

Ik denk maar zo dat met de tweede helft van het pad erbij, ’t Percksepad een zeer aangename aanvulling is op de toch al vele fraaie paden. Of dat echt zo is zal ik over enkele(!) weken laten weten.

Plaatjes en Kletspraatjes: Herfsklaar maken en bolchrysanten…….

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

We beseffen het niet altijd, maar nieuwe tijden brengen nieuwe woorden en begrippen met zich mee. Een weekend als deze relateer ik de nieuwe tijd vooral in het kader van het klimaat. Meer specifiek bedoel ik dan het weerkundige gebeuren, niet het humeur van Nederland, daar begin ik niet over.

 Vandaag op heerlijke zomerse dag heb ik een wandeling gemaakt op 1 oktober in een nieuw natuur gebied, Boetelerveld bij Raalte. Ik kende de naam en ben er in de buurt opgegroeid, maar toch was ik aangenaam verrast. Een mooie korte wandeling in t-shirt, het nieuwe normaal in oktober. Nieuwe woorden genoeg natuurlijk, klimaatontkenners, klimaatdrammers, asfaltterroristen of asfaltplakterroristen…….. en alles wat er tussen in zit. Het zijn termen die je 20 jaar geleden echt niet had kunnen bedenken.

Gisteren had ik ook een persoonlijke waarneming in mijn intensieve tuiniersbestaan. Een korte schets, tuinieren is niet mijn hobby, maar eenmaal bezig vind ik het niet erg. De tuin in opbouw, laten we zeggen vanaf maart tot ergens juni kan mij nog wel motiveren. Daarna verdwijnt de lol, zeker als het droog is in de tuin. Zomers water plenzen voor een paar struikjes op mijn eigen postzegel vind ik niet zo heel netjes, ik heb bovendien al een auto op mijn erf, dus daar kunnen de tegels in ieder geval niet gewipt worden.

Na augustus is het behelpen in de tuin en vanaf september komt het woord winter-klaar-maken weer in de gesprekken voor. Let maar op, dat gebeurt altijd als de R in de maand zit. Theorieën over wel of niet snoeien, de boel de boel laten en welke weersomstandigheden het beste zijn voor het winter-klaar-maken bla, bla, bla………

Maar als alles nog redelijk groen is, maar de tuin wel een ravage wat moet je dan? Je kunt nog buiten zitten, maar niet in een rommelige, verwaarloosde tuin in verband met algemene luiheid en een enkelblessure als valide excuus. Gisteren heb ik het woord herfst-klaar-maken voor mezelf geïntroduceerd. Je harkt en veegt de boel bij elkaar, maakt het optisch toonbaar en je koopt een heleboel bol-chrysanten in de hoop dat ze tot in november netjes blijven. Leuk man…….en de winter bestaat niet eens meer. Ik blij, maar weet niet of ik nu een ontkenner of drammer moet zijn, in ieder geval een chrysantenfreak voor de komende tijd. Nu zal er vast wel iemand mij attenderen dat chrysanten uiterst milieu onvriendelijk zijn…….

Boetelerveld bij Raalte 1 oktober 2023