Begrip, van de dag (48) Stoofpeertjesgevoel

/ sprakeloosid / 4 reacties

20151122_165444

STOOFPEERTJESGEVOEL

 

Ik heb soms een beetje medelijden met de jeugd van tegenwoordig. Gemakshalve heb ik de leeftijdscategorie tot 25 jaar voor ogen. Zij zullen nooit het echte zondagsgevoel kennen. Nu heeft iedere generatie (en geloof) zijn eigen zondagsgevoel. Zondag stond voor mij vooral voor vrij en de winkels zijn gesloten. Als klein kind bezigde ik de term ‘zondags kleren’ later werd dat minder. Als puber was de zondag ook, ‘shit’ de winkels zijn dicht, waar haal ik sigaretten. Kerst- en Paaszondagen waren rampzalig in dat opzicht. De jeugd heeft dat niet meer. De winkels zijn altijd open, zelfs in de kleinere dorpen. De ene dag onderscheidt zich amper van de andere als het gaat om koopgedrag. De jeugd kan later slechts terugkijken op een amorfe aaneenschakeling van weken. Ik moest er vanmiddag aan denken.

Van winkels op zondag open creëer je uitstelgedrag. Ik heb het dan over mezelf, maar ik ben vast niet de enige. Vanmiddag werd ik er mee geconfronteerd. In alle redelijkheid was ik degene die de boodschappen moest doen voor het avondeten. Dit had ik ook gisteren of vrijdagavond kunnen doen. Dan was ik vandaag gewoon vrij, zoals dat hoort op zondag, de zondag uit mijn herinneringen. De herinnering van stoofpeertjes, draadjesvlees en luisteren naar de sportuitslagen terwijl moeder de maaltijd bereidde die echt al dagen eerder gekocht was.

En echt, ik heb een hele deugdelijke maaltijd gefabriceerd, een steak met rozemarijn en zeezout, aardappelen, boontjes en een frisse salade. Niets mis mee, maar ik moest er op zondagmiddag wel voor uit de genoeglijke warmte van ons huis weg. Natuurlijk pas nadat ik de wedstrijd van mijn cluppie had gezien, dat was vroeger ook anders trouwens. Omdat het zondag was kreeg ik een bosje bloemen mee die volgende week (dat is dus morgen(!)) niet meer verkocht kon worden. Ik kon er goede sier mee maken thuis, maar zag het vooral als troost voor mezelf. Troost voor het feit dat ik op zondag boodschappen moest doen en medelijden dat mijn kinderen nooit een echt stoofpeertjesgevoel zullen krijgen.

Begrip, van de dag (47) Grijs

/ sprakeloosid / 1 reactie

20151121_140634

GRIJS

Erg wervend is de titel ‘Grijs’ niet. Ik geloof nooit dat Marco Borsato op het idee zal komen om zijn show Grijs te noemen. Vandaag is Grij-ij-s! Dat klinkt niet, dan hadden we Symphonica in Grigio gehad. Marco is voldoende streetwise om te weten dat zoiets niet verkoopt al zou het de waarheid, en wel de enige waarheid zijn. Maar vandaag wàs het grijs, intens grijs. Vanmiddag liep ik in de omgeving in het kader van mijn goede voornemens een beetje te blijven bewegen. Misschien even ergens een mooie foto schieten ter inspiratie voor een leuk blogje. Ik kwam niet verder dan de foto die de grijsheid van de dag symboliseerde.

Hoe anders had de dag gelopen als het gelukt was om tegen de achtergrond van de Betuwelijn een grote kale berk te kunnen fotograferen met wel twintig kraaien, of in ieder geval kraai-achtigen. Maar voordat ik de boom wist in te zoemen tegen de intens grijze achtergrond had de hele groep besloten krassend verder te vliegen, hun geluid langzaam wegsterven in de slome grijsheid van een zaterdagmiddag op het platteland.  Er had zomaar een flitsender begrip van de dag uit de atmosfeer kunnen komen, maar de atmosfeer was dus grijs.

Maar stiekem weet ik wel dat ik de atmosfeer zelf inkleur, al doet het decor vandaag goed mee. De eerste dag zonder sigaret, dus mijn laatste stoppoging is vandaag begonnen. En natuurlijk is dit de laatste, want anders had ik nu al buiten mijn nicotinetekort van afgelopen dag ingehaald. (Dit is een nadenkertje voor je grijze hersencellen.) Een half jaar voor mijn vijftigste, de dag van vader Abraham. De grijze baard van gisteren heb ik er afgeschoren en heb mijn vertrouwde blotekonte gezicht weer terug. Instictief wist ik dat het er daarmee iets minder grijs uit zou zijn, maar zo voelt het zeker niet. Het voelt absoluut grijs. Heel grijs.

Begrip, van de dag (46) Jan, Piet, Joris en Corneel

/ sprakeloosid / 2 reacties

20151120_165942

JAN, PIET, JORIS EN CORNEEL

 

Zij die willen op kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn. Het verhaal wil dat Jan, Piet, Joris en Corneel allen uit het goede hout gesneden waren. Ze hadden baarden. Baarden zijn er in alle soorten en maten en al naar gelang de tijdsgeest, meer of minder gewaardeerd. Baarden, de hippie-baard, de zwerversbaard, de hipsterbaard, de haatbaard, de gereformeerde baard, de ringbaard, de revolutionaire baard en tot en met vandaag ook mijn baard. Veel langer dan een week heb ik mijn overtollige haargroei uit mijn gezicht nooit getolereerd. Een keer heb ik tijdens de vakantie, meer om te jennen, mezelf een sprekende K** aangemeten. Maar voor dat ie tot volle wasdom was gekomen, hield ik het voor gezien.

Trouwens best heel vreemd dat in een tijdperk dat iedere islamitische baard verdacht is en als potentiële haatbaard wordt bestempeld, de baard in opmars is. Ze zijn er in alle soorten en maten, met de hipsterbaard voorop al heb ik me laten vertellen dat het hipsterdom al weer hopeloos achterhaald is. Tegenstrijdigheden rondom haar en haargroei zijn toch alom aanwezig, en dat betreft niet alleen haargroei op het gezicht. De meningen zijn er sterk over verdeeld. Ook herinner ik me een stellige opmerking van mijn oma zaliger uit de jaren zeventig. Ze was wars van het hippiedom. Heel stellig zei ze:,,Mannen met baarden hebben wat te verbergen!” Onderwijl waren er meerdere schilderijen met de Herder in vol ornaat, met een lange baard uiteraard.

De reacties lopen uiteen op mijn baard. Het is vrij gebruikelijk om niet iedere dag te scheren, ik denk meer uit gemakzucht dan dat er een modieuze visie aan ten grondslag ligt. Toch is er ergens een grens voor de buitenwereld dat er geen sprake meer is van een dagje overslaan van je uiterlijke verzorging, maar dat er sprake is van een bewuste keus. Flauwe opmerkingen zijn er legio, waarbij bezorgd wordt gevraagd naar de liesstreek van mijn partner de allerflauwste in een reeks is. Een voorzichtig compliment wordt afgewisseld met een amper te verdoezelen afkeer. Het zal me aan mijn reet roesten. Morgen gaat ie eraf, ik heb het geprobeerd en ik vind er niks aan. Bovendien wat heb ik op de Kaap te zoeken, dat kunnen Jan, Piet, Joris en Corneel ook wel zonder mij.

Begrip, van de dag (45) Systemen

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

SYSTEMEN

Het was vandaag een typisch geval van ‘another day at the office’ met dien verstande dat een prangende vraag in mij opkwam. Ik zal de oorsprong van die vraag even uitleggen. Ik ben werkzaam bij een organisatie die in toenemende mate afhankelijk is van computersystemen. Op zichzelf is dat niet uitzonderlijk want welke beroepsgroep is dat tegenwoordig niet. Je bent sporter, kunstenaar of acteur en je voelt misschien niet zo goed aan wat ik bedoel. De rest van Nederland zal me begrijpen. Het is eigenlijk triest maar eigenlijk ben je zonder computer, in mijn geval bij de reclassering, als een boer zonder tractor, een bakker zonder meel of een taxichauffeur zonder auto.

Alles is vastgelegd in de computersystemen die tot je beschikking staan. Je actuele voortgang over cliënten, je verantwoording over klanten en als je even pech hebt, en je hebt geen schaduwboekhouding, zelfs je agenda en telefoonnummers. Natuurlijk kun je de afspraken van die dag te woord staan, maar uiteindelijk moet alles in de computer worden geklopt. Je kunt iemand aanmelden voor de hulpverlening, maar dat mag/kan niet meer telefonisch. Je kon vandaag je bureau opruimen of de mails bijwerken. Another day at the office was vooral een beetje klusjes doen om de dag maar door te komen. Mijn prangende vraag is, wat kost dat allemaal,zo’n verloren dag?

Een snel rekensommetje, een kleine 3000 werknemers die een hele dag hooguit een kwart van hun productiviteit halen. Op zo’n 200 effectieve werkdagen verlies je op een dag zo’n halve procent omzet op jaarbasis. Als het bij die ene dag blijft is dat te overzien. Erger vind ik de constatering hoe afhankelijk we zijn geworden van de systemen. Hoe het zogenaamde werk gerelateerd is aan een systeem, juist als je met mensen moet werken. Nu heeft de overheid geen goede naam als het gaat om het implementeren van computersystemen. Wat als de zogenaamde ‘oorlog’ in cyberland gaat plaatsvinden? Ik zou in deze geen goede soldaat zijn, ik begrijp in principe een goed elektriciteitsnet niet eens. Ik weet slechts dat je een knop moet indrukken en dan doet het licht. Vandaag hielp een knop indrukken niet op het werk en ik was hulpeloos.

56. ARNHEM CENTRAAL uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 3 reacties

foto 1

Vandaag was het zover, na bijna twintig jaar. Het treinstation in Arnhem is officieel geopend. We zijn 163 miljoen verder, menig (politiek) crisis is doorstaan en de reiziger zal langzaam maar zeker moeten wennen aan enig comfort, want dat was de afgelopen jaren ver te zoeken. Zelf kom ik vanaf 1993 met enige regelmaat in of langs Arnhem voor mijn werk, maar het grootste deel daarvan had ik te maken met een hele grote bouwput. Het heeft er lang naar uitgezien dat er een hele vette vieze lelijke puist het stadscentrum van de stad blijvend zou ontsieren. Het is echter prachtig geworden. Met name het laatste jaar waarbij ik bijna dagelijks op het station moest zijn, werd het iedere dag een stukje mooier. Het station, de perrons, de gang naar de perrons en de directe omgeving van het station. Prachtig gewoon, een kniesoor die nog moet opmerken dat ze het in Rotterdam in de helft van de tijd doen.

foto 2

Vandaag dus de opening en vanochtend werd nog de laatste hand gelegd en de ramen werden gelapt.

Als eerste station buiten de Randstad mag het station mogelijk Arnhem Centraal heten. Het is de Arnhemmers gegund. In de volksmond worden namen als De Schelp of Wokkel ook al gebezigd. Ik vind dat erg oneerbiedig voor zo’n perfect staaltje esthetiek. In dit geval moet een station met deze allure een andere benaming krijgen met meer allure, passend bij de stad. Zelf zou ik willen voorstellen Port de Nijmegen, zoals in Parijs ook menig metrostation heet. Port de Nijmegen, proef dat maar eens goed. Dat klinkt. Bovendien hebben connaisseurs waar ik mezelf in dit geval onder schaar, een vooruit zienende blik gehad. Want op de vraag wat is het mooiste van de stad Arnhem, werd steevast geantoord: De plek waar de trein naar Nijmegen vertrekt. Nu, ik geloof met recht dat we hier niet meer onderuit kunnen. Port de Nijmegen is vandaag geopend.

 

Ik heb vandaag een aantal foto’s gemaakt die ik u niet wil onthouden, maar komt vooral zelf eens een kijkje nemen op Port de Nijmegen.

 

foto 3

Naar de perrons

foto 3a

Kijk op de stationshal

foto 4

Blik op de stationshal

foto 5

Blik op stationshal vanaf eerste verdieping, op voorgrond kunstzinnige verlichting

foto 6

voetgangersgedeelte van en naar het busstation

foto 7

Feestelijke uitdossing voor de opening

foto 8

Blik op het stationsplein met de WTC-torens

foto 9

Bezijden het stationplein, bioscoop Pathé, een van de grotere in Nederland met de onvermijdelijke McDonalds ernaast.

foto 10

Rondleiding vandaag & niet officiële opluistering door onze mede-Europeanen uit Zuid-Europa

foto 12

Op het perron naar de treinen.

Begrip, van de dag (44) APK

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

APK

Het is weer zo ver, een spannende dag vandaag. De auto moet voor de jaarlijkse keuring naar de garage. Het kost altijd sloten vol geld, maar met een bedrag van enkele honderden euro’s kan ik leven, maar toen het hele aircosysteem naar de Filistijnen was twee jaar geleden, was ik niet zo blij. Een week vakantie, twee vliegtickets naar Thailand of een nieuw bankstel kon ik wegdragen om de auto weer op de weg te krijgen. Maar met de APK rijden we weer veilig, zijn we geen gevaar voor onszelf of medeweggebruikers behoudens natuurlijk de rijstijl van de chauffeur.

Zoiets zou er ook voor mensen moeten zijn. Natuurlijk is er al een tietenbus en staan prostaat en darmen ter discussie om ook preventief de veiligheid van de individuele mens te verzekeren. Maar ik wil nog een stapje verder, gewoon kijken of iemand geen gevaar is voor het maatschappelijk verkeer. Hoe groot is het risico dat iemand gierend door de bocht vliegt. Moeten er nog dingetjes en dangetjes beter afgesteld worden om een verantwoord maatschappelijk verkeersdeelnemer te zijn? Wanneer zijn de (bougie)vonkjes in iemand van dien aard dat een zelfbomgordel dreigt met alle gevolgen van dien. Analoog aan de autokeuring zijn de remmen een precair onderdeel, ontremmingen moeten voorkomen worden. Lawaaibegrenzers en roetfilters zijn eveneens van evident belang. Door een teveel aan ketelmuziek en vuilspuiterij kan dat het heldere zicht en zuivere gehoor van andere deelnemers ernstig schaden. Het maakt niet uit hoe dat lawaai klinkt of welke vuil er geproduceerd wordt, de vastgestelde limieten mogen niet overschreden worden.

Afwijkingen mogen, maar ze moeten niet te hinderlijk zijn en als ze gevaar opleveren moet dat tijdig ontdekt worden. Allemaal dus naar de jaarlijkse keuring, te beginnen met die exemplaren die het meeste risico lopen. We hoeven ons dan niet meer af te vragen of ze nog wel deugen, ze zijn immers gekeurd. Het zal wel een stapje te ver gaan vrees ik? Bovendien wie stelt de normen vast? En last but not least, het zal een lieve duit kosten, net als normaliter de reguliere APK. Hoewel, het viel mee dit jaar, slechts de remklauw van de handrem links deed het niet en moest worden vervangen à €239, -.

Begrip, van de dag (43) Wordfeud

/ sprakeloosid / 2 reacties

Screenshot_2015-11-17-18-47-11

WORDFEUD

Verslavingen heb je in alle soorten en maten. Ik doel daarbij niet op de hardcore middelen als nicotine, alcohol en drugs, ik doel eerder op guilty plesures. Kleine ondeugden, of eigenlijk ondeugdelijkheden in het leven. Meer dan een jaar heb ik veel te veel tijd gestoken in Candy Crush Saga. Ontzettend verslavend en eigenlijk begrijp ik nog steeds niet waarom. Objectief is het niet leuk, je wint er niets mee en na verloop, als je naar bed kruipt, voel je je ook nog eens leeg. En het ergste is dat voor dat je de slaap kunt vatten, de knallen van de candy’s nog door knallen. Mensen die dit wartaal vinden zijn gezegend, met in ieder geval gezond verstand. Nu heb ik iets anders, niet meer op de computer maar op de mobiel. Wordfeud.

Wordfeud is wel leuk, blijvend leuk. Ik speel al jaren met ene Ria van D., een bejaarde dame. Ik ken haar verder niet. Ook speel ik af en toe tegen collega’s, maar meestal speel ik tegen wildvreemden. Soms een potje en andere momenten duren de speelsessies meerdere partijen.De meeste partijen duren zo’n vijf dagen met enkele zetten per dag, andere duren soms wel een maand. Heel soms doen we speed ‘feudten’ en is het spelletje binnen een dag klaar. Voor het slapen gaan, in de trein en soms op het privaat zijn de plekken waar ik regulier een paar woordjes leg. Soms is het spannend en houd ik tijdens het tv-kijken de zetten van mijn tegenstanders nauwlettend in de gaten.

Raar eigenlijk, ik ben helemaal niet zo’n spelletjes mens. Scrabble vond ik een zenuwslopend spel, niet op de minste plaats omdat enige verfijnde motoriek een vereiste is. Dat heb ik niet en omdat ik het meestal in familieverband speelde was het vaak een optelsom van erfelijke belasting. Wordfeud is leuk, niet verslavend maar slechts een onschuldige ondeugd. Behalve dan tegen neef R. Neef R. wint bijna altijd. Vaak nog met een mega voorsprong, terwijl ik mezelf best wel slim vind en een bovengemiddeld taalgevoel heb. Maar onlangs heb ik gewonnen. De tweede keer dit jaar terwijl het bijna 2016 is. Dus dat mag in de krant of in dit geval in cyberspace.

 

 

ALLES DRAAIT

 

Een van mijn favoriete bezigheden is in de auto naar de radio luisteren. Mijn voorkeur is Radio 1. Naast de overvloed aan nieuws en achtergronden mag ik graag luisteren naar interviews met enthousiaste mensen, het maakt me vaak niet uit over welk onderwerp. Een boek, een hobby, een kunstenaar of een leraar Nederlands die anderen weet te enthousiasmeren. Ik vind het allemaal prachtig. Een paar weken geleden hoorde ik een kort gesprek met Ellen ten Damme. Ze zong ook een van haar nieuwste liedjes, Alles draait. Geinig dacht ik, moet ik thuis nog eens horen. Youtube had ‘m. Mooi dacht ik, prachtig filmpje trouwens. Nog een keer kijken en luisteren. Ik was zowaar zelf enthousiast. Ik dacht, delen maar op Facebook, laat ik eens gek doen.

Vandaag was het een gewone dag met een stapel werk. Natuurlijk de kranten stonden vol met het nieuws van vrijdag de 13e in Frankrijk. Het hele weekend heb ik beschouwingen gelezen over hoe Frankrijk moet reageren, hoe het zo ver heeft kunnen komen en vooral hoe we verder moeten. En bij iedere bespiegeling weer een andere ‘we’ met een andere verklaring en dito oplossing. Overigens heb ik vandaag weinig nieuws geluisterd. Ik zei al, er lag veel werk te wachten. Uiteraard met collega’s een minuut stilte en de gesprekken bepaalde voor een deel de gevoelens van onmacht, onbegrip en vertwijfeling. Het werk is nooit af, dus laat in de middag plannen voor de volgende dag, de trein naar huis en thuis stond een pan soep te wachten om opgewarmd te worden. Ellen ten Damme zingt het dan ook Alles draait.

Alles draait maar door, gewoon door, is zo ontzettend waar. Parijs, Beirut, Sinaï, de reactie van Parijs, de overleggen tussen de grote leiders, de retoriek van alle partijen, het is even nieuws, maar verder draait alles gewoon door.

‘Het leven is een circus
Om te lachen en te huilen
We draaien rond in cirkels
Ook al wil je je verschuilen”

Misschien na vrijdag is het liedje Alles draait nog wel veel mooier en intenser. Dus al vind je dit een klote blogje, kijk in ieder geval naar het youtube-filmpje van Ellen ten Damme Alles draait.. En daar mag u mij dan wel voor bedanken. Graag gedaan.

 

Ook hier draait alles door, dus veranderingen zorgen ervoor dat ik het youtubefilmpje niet rechtstreeks op het blog kan zetten.

 

Begrip, van de dag (42) Alles draait

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Weltkrieg

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Geschichte, darüber kann man viel reden. In der Schule lernten wir dass mit dem Mord auf den österreichischer Thronfolger Frans Ferdinand in Sarajevo, der Erste Weltkrieg angefangen hat. Natürlich ist die Realität viel komplexer, aber so lernt uns die Geschichte einfach. Und dachten die Soldaten damals, im kanz Europa wenn sie mit Marschlieder froh im Krieg marschierten, das werden wir schnell in Ordnung machen? Mit Sicherheit haben sie nicht gesagt, wir werden der Erste Weltkrieg gewinnen. Der Anfang der Zweiten Weltkrieg ist nicht so einfach zu deuten. Fängt es an beim Anschluss Österreich, in 1939 beim Überfall auf Polen? Oder schon beim Wahlsieg von Adolf Hitler in 1933? Jedenfalls, es gab ein Moment dass man es ein Krieg nennt. Der Zweite Weltkrieg. Wann hat man das verstanden?

wereldoorlog 111

Apeldoorn-Deventer: Zwischen 10.15-11.00 Uhr keine Züge wegen demontieren Bombe Weltkrieg 3

Auf der Weltkarte sehe ich ‘Krieg’, Krieg im Irak, in Syrien, in Libyen, in Afghanistan, im Jemen, in Mali, im Sudan, im Südsudan, in Somalia, in Eritrea und in Nord-Nigeria. Direkt beteiligten Parteien sind Saudi-Arabien, die Golfstaaten, Türkei, die Kurden, Iran, Russland, USA und ‘the willing’ vor allem den westlichen Ländern. Es gibt Unruhen in Ägypten, Israel, Ukraine, Regionen im Russland und Pakistan. Die Liste ist sicherlich nicht vollständig, es ist nur ein erster Eindruck. Die Unruhen hat direkte Folgen für Europa mit der Flüchtlingenprobleme und natürlich unser militärisches Engagement in vielen dieser Länder, früher, jetzt und im Zukunft. Wir bekämpfen den Terrorismus.

Ich frage mich nur, wann nennen wir ein Krieg ein richtiges Weltkrieg? Wie viel Länder müssen beteiligt sein? Sind wir jetzt schon so weit? Können wir ein Grund oder Anfang bestimmen? Auf dem Augenblick dass die Flugzeuge die Twin Towers durchstechen, die Invasion in Afghanistan oder im Irak? Oder warten wir bis etwas noch schlimmer passiert? Vielleicht ist der Dritten Weltkrieg bereits eine Tatsache ohne dass wir es wissen, inzwsichen feiern wir unsere wirtschaftliche Verbesserungen und sind blind für die Welt um uns herum. Oder ist es nur ein Weltkrieg als ein europäisches Land gewaltsam besetzt ist? Geschichte, einer schönes Schulfach. Ich möchte gern die Lehrbücher im Jahr 2066 lesen.

Überzetsung mein Text von 23-Okt 2015: Wereldoorlog

Also available in English

Begrip, van de dag (41) Groeten

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

GROETEN

Groeten heb je in alle soorten en maten in het dagelijks menselijk verkeer. De welkomsgroet, de beleefdheidsgroet, de afscheidsgroet en de herkenningsgroet om er maar een paar te noemen. Er zullen vast antropologische onderzoeken zijn gedaan naar de wereld achter de groet. Ik ken ze niet. Ook de dierobservators en biologen kunnen ongetwijfeld prachten verhalen over het dierenrijk als het gaat om groeten. Ik kom bij dieren niet veel verder dan bals- en lokgroepen en de mensheid is natuurlijk oneindig veel verder. Stel je voor dat iedere groet een halve paringsdans zou zijn dan kunnen we heel wat feministische golven overdoen. Heel vermoeiend, dan worden we weer iedere dag geconfronteerd met Ciska Dresselhuys.

Ik wil even nader stil staan bij de herkenningsgroet in het menselijk verkeer. Ik bedoel dan niet op de ontmoeting van een oud-collega, een vergeten vriend of een dood gewaande neef die je toevallig op straat tegen komt. Nee, het gaat mij hierbij om het begroeten en herkennen van soms totaal vreemden tot op dat moment. Misschien is het beter dit de bevestigingsgroet te noemen. In de jongerencultuur komt dit nogal eens voor via high or low fives, box- en hartdrukken. Zo zie je maar waar al die New Yorkse gangstermovies hun invloed nog doen laten gelden. Uiteraard moet dit alles niet verward worden met de opgestoken middelvinger. Dat is een groet van een andere orde in de zin van ontkenning of wegzetten.

In de motorrijderswereld is de herkenningsgroet van onbekenden het meest duidelijk. Vooral motorrijders die met veel geronk, geraas en leer op hun motor zitten, lijken elkaar bijna verplicht te moeten groeten. Maar ook meer burgerlijke types die geen Harley rijden, halen vaak gevaarlijke capriolen uit om hun soortgenoten die ze tegemoetkomen te groeten. Heel recentelijk vindt een soortgelijke herkenningsgroet plaats op Facebook. Het plaatsen van de Franse vlag op je profielfoto levert al snel een aantal likes op. Een feest der herkenning waarin onderlinge verbroedering tegenover de boze buitenwereld tot uiting moet komen. Ik bespeur bij mezelf afwijkend gedrag, want ik groet niet terug. Zeer onbeleefd dus, maar soms vind ik moeten heel moeilijk. Ik hoop dat met dit stukje goed gemaakt te hebben.