Wc-papier hamsteren, wetenschappelijk verklaard

20200422_203320

De tijd is er rijp voor. Een evaluatie is op zijn plek. Natuurlijk nog niet over de aanpak van het cononavirus. Doen we het naar behoren, wie moeten we kielhalen omdat er nog onvoldoende beschermende middelen zijn en waarom testen we nog niet op grote schaal? Dat zijn discussies voor later, maar een voor mij prangende vraag kan al wel belicht worden. Waarom is er een mondiale gekte ontstaan als het gaat om pleepapier? Die vraag intrigeert me mateloos. Met stijgende verbazing heb ik naar allerlei historische filmpjes gekeken van een maand geleden. Ja, ja, ‘time flies when you’re having lockdownfun’. Hedenochtend liep ik tevreden door de supermarkt met de constatering dat de logistiek voor wc-papier weer helemaal op orde is. Dat is het altijd geweest, maar een mondiale hysterie heeft mij even doen twijfelen. Waarom nu juist wc-papier?

Volgens een vluchtig niet wetenschappelijk onderzoek begrijp ik dat het in Japan begonnen is, in Australië is het helemaal misgegaan en werd de prijs van oude papier in één keer ranzig duur. Daarna was Europa en de VS aan de beurt. Een enkele rel en achteraf vooral niet uitgesproken schaamte is het gevolg. Een van de verklaringen zou zijn geweest kopieergedrag van mensen in paniek. Er is angst voor de onzekerheid die door het coronavirus is ontstaan. De mens heeft dan de behoefte te handelen om zichzelf en zijn naasten in veiligheid te brengen. Het idee dat je iets doet is van belang voor de psyche van de mens. Bovendien, als je rationeel boven de idioterie staat, maar je constateert dat de schappen leeg zijn en je verdenkt je buurman van irrationele gedragingen op dit gebied, dan zullen de meesten overstag gaan is gebleken.

Maar dan blijf ik bij de vraag, waarom wc-papier. Waarom geen kapperskits, of astronautenvoer of van mijn part bier of sigaretten. Wat is de preoccupatie met wc-papier. Flauwe grappen hierover zijn er legio. Eén verklaring vond ik dat bij een keer niezen er 25 omstanders het in hun broek doen van angst besmet te raken. Hij is flauw, maar heel objectief is de helpende werking van wc-papier voor een broek vol bagger heel beperkt. Maar hier komen we wel bij een pijnpunt als het over poep gaat. Dat is een weinig besproken onderwerp en ik zou dat graag zo willen houden. Maar in het kader van deze evaluatie moet ik maar even door de zure appel heen bijten. We zullen toch de psychoanalyse erbij moeten halen, want onze fascinatie voor wc-papier zullen we toch moeten verklaren met dr. Freud. De anale fase is een ontwikkelingsfase die we mondiaal niet goed hebben doorgemaakt, in ieder geval niet in de westerse wereld. Ik leer in mijn vluchtige onderzoek dat er fobieën zijn op dit gebied. Ooit gehoord van coprofobie of ryphofobie? Ik moet eerlijk bekennen van niet. Het eerste is de angst om te poepen, het tweede is een heftige afkeer voor alles wat met poep te maken heeft. Interessant. We schamen ons er niet voor om wc-papier te hamsteren, maar we praten niet graag over poepen. We hebben daarentegen wel een heel uitgebreid arsenaal aan woorden voor poepen heb ik ontdekt, de meest ken ik eigenlijk niet. (Synoniemen voor poepen)We mogen ons gelukkig prijzen met een premier die zijn anale fase redelijk stabiel is doorgekomen en publiek scandeert dat Nederland genoeg wc-papier heeft om 10 jaar te kunnen poepen. Dit is de redding voor Nederland geweest en we kunnen een beetje relaxen en dat is ook de reden geweest dat de schappen weer gevuld zijn. Hulde aan Mark Rutte.

Heb ik nog geen antwoord op de hamsterwoede van wc-papier behalve dat het iets te maken kan hebben met de anale fase. Met deze aanname ga ik verder en ik geef hierbij de Japanners de schuld van de hamsterwoede, zij zijn begonnen. Zij hebben vast geen premier Rutte en bovendien schamen ze zich zo voor allerlei menselijke geluiden en geurtjes waardoor maskerende muziek op iedere wc net zo noodzakelijk is als een wc-rol. In deze tijd hoeven we veel toch niet wetenschappelijk te verklaren en als je de beschuldiging weerspreekt beschuldig ik jou van fakenews. Geen enkel probleem.

En hoe zit het met mijn hamsterwoede? Valt wel mee, met een beetje geluk liep ik tegen een reclame=aanbieding aan bij de Lidl, 20 rollen per pak, twee voor de prijs van één. Met 40 extra rollen kan ons huishouden van momenteel 3 een hele tijd voort, nog steeds. Ik had trouwens ook gelezen dat je je IQ kunt bepalen met behulp van wc-rollen namelijk 150 – het aantal extra rollen. (40:3 personen = ongeveer 13) Met een IQ van 137 kan ik leven en is voldoende om een wetenschappelijke stukje te schrijven.

20200422_203330

Hieronder een link van Pieter Derks die een maand eerder al met dezelfde vraag worstelde maar geen antwoord had. En Kasper van der Laan die geen coprofobie heeft en het Nederlandse volk leert spaarzaam om te gaan met wc-papier.

https://www.nporadio1.nl/de-nieuws-bv/onderwerpen/531499-druktemaker-pieter-derks-wc-papier-hamsteren

 

 

Mijn filmblik op Parasite

20200420_160030

Een trailer kwam langs en een interview met de regisseur, bood voldoende aanknopingspunten om de Koreaanse film Parasite in de bioscoop te bezoeken. Niet meteen met hele hoge verwachtingen, maar voldoende voor een avondje bioscoopplezier. In mijn omgeving waren er ook mensen die de film wilde zien, dus dat gaf al de voorpret om erover van gedachten te wisselen. Even later werd de film dè winnaar van de Oscar voor beste film, nota bene als niet Amerikaanse film. Dan moet ie wel heel goed zijn. De beslissende factor om de woorden in daden om te zetten was de reclame die Mr. Trump maakte door zijn walging uit te spreken dat het geen Amerikaans product is. Op naar de bioscoop dus. Maar dit was in het laatste jaar BC, Before Corona. Inmiddels zijn de bioscopen gesloten. Ik weet niet eens of de film het in Nederland wel goed heeft gedaan. Een collega is voor een tweede keer geweest, dus aan hem kon het niet liggen. Hij vermoedde een diepere laag die de tweede keer pas duidelijk zou worden. Ik moet het hem nog vragen.

 

In het Corona-tijdperk, het jaar nul zullen we maar zeggen, was het niet mijn eerste reflex om te onderzoeken of ik de film op een andere manier kon bekijken. Maar afgelopen weekend vertelde mijn oudste zoon dat via onze thuisbioscoopmogelijkheden Parasite te bekijken was. Ben benieuwd, want eerdere ervaringen met Aziatische films waren wisselend. Of ze intrigeerden bovengemiddeld zonder dat ik echt het verhaal of de kern kon na vertellen, of ze waren mij wezensvreemd hoewel ik mijn best deed om met een interculturele filmblik te kijken. Bij Parasite is het vanaf het eerste moment totaal anders. Het is een duidelijk niet Westerse film, waar alle thema’s, humor en sociale relaties toch heel herkenbaar zijn. Niet westers, mogelijk niet specifiek Koreaans, misschien wel mondiaal is de beste aanduiding. Armoede, de moderniteit, standsverschillen en maatschappelijke mobiliteit of juist het gebrek eraan komen heel herkenbaar over. De humor is soms heel subtiel. Geen dijenkletsers, eerder glimlachhumor of plaatjes waarvan je denkt wat geniaal bedacht. Andere momenten is de overdrijving erg nadrukkelijk, bijna poep en pieshumor. De geur van het klootjesvolk, bijna een centraal thema in de film, moet ook getoond worden immers. Het verhaal van de familie die in het souterrain leeft en op handige wijze binnendringt bij een zeer gefortuneerde familie is vermakelijk. Het is bovendien een film waarbij klassenverschillen op humoristische wijze worden uitvergroot. Heel apart is de constatering dat ik eigenlijk nooit stil heb gestaan bij de man-vrouw verhoudingen in dit land. De film geeft namelijk een soortgelijk beeld dat wij kennen in de Westerse samenleving. Zo oogt in eerste aanleg. Misschien is dat wel de vraag die nu het meest bij mij naar bovenkomt, hoe zijn de sociale verhouding binnen gezin en tussen man en vrouw in Zuid-Korea. Ik weet het oprecht niet.

 

Goed, de film stemt tot nadenken en is ondanks wat overdreven geweld op het einde, vooral ook lichtzinnig. Het heeft me over een drempel heen geholpen meer open te staan voor niet Europese films. Ik heb me vermaakt en zal mijn collega vragen wat ik bij een tweede keer anders zou zien. Vooralsnog heb ik niet de neiging de film een tweede keer te zien in de jaartelling na het Coronatijdperk (AC).

Dat neemt niet weg dat de film met mijn filmblik een 8 krijgt.

Voor een overzicht van alle filmblikken zie ook de hele lijst.

Oorlog rond het klompenpad in Twello

 

In volledige harmonie met mijn lieftallige echtgenote hebben we vandaag weer een klompenpad gelopen. En toch wil ik deze wandeling rond Twello het thema oorlog meegeven. Allereerst natuurlijk de eeuwige afweging of we nu wel of niet mochten lopen in de zeer rustige wandelomgeving van Twello in deze tijd. Ik blijf in oorlog met de definitie van ‘een luchtje scheppen’ al dan niet in je eigen omgeving. Goed het was een half uurtje rijden om het Fliertpad in Twello te beginnen, maar het was er relatief rustig. Geen opstoppingen, drommen mensen of anderszins gevaar voor onze vijand, het coronavirus. Dus we blijven ons geweten sussen dat het mag en kan.

20200419_131019

De roekenkolonie in Twello op oorlogssterkte, om hun nesten en jongen te beschermen dreigden ze met een biologische oorlog.

Eenmaal in Twello aangekomen bij het gemeentehuis werden we gewaarschuwd voor een zeer talrijke roekenkolonie die zich had genesteld tussen de jonge lentebladeren in de hoge bomen. Het openbare roekentoilet was in geen dagen verschoond en op tijd had ik de auto iets verdergezet. Ik sprak oorlogstaal naar de beesten met de dringende boodschap mijn auto niet te vervuilen. In ieder geval niet op grote schaal. Ze hebben redelijk geluisterd. Al vrij vlot liepen we langs het spoor in Twello en ik herinnerde mij de verhalen van mijn moeder en haar familie. Ze moesten evacueren aan het eind van de oorlog omdat het spoor een belangrijke bron was voor bombardementen voor de geallieerden. De oudste broer van mijn moeder heeft zijn belevenissen zelfs aan het papier toevertrouwd en geeft een mooi inzicht van de familie in oorlogstijd.

20200419_140146

20200419_140827

De wandeling gaat verder. We komen langs veel statige huizen, fruitbomen en natuurlijk sloten en weilanden. Ik heb van mijn moeder nooit vernomen dat zij als arbeidersdochter heeft ervaren dat Twello zo’n dorp voor de chique de friemel was/is. Voor haar speelde de oorlog tussen de klassen blijkbaar niet, maar goed, geboren in 1935 leefde ze in een verzuilde maatschappij. Zij heeft de rijkdom die er ongetwijfeld was nooit als een last ervaren. De socialistische Internationale heb ik niet van haar geleerd.

20200419_144603

20200419_150624

Palingrokerij in de middle of nowhere, of in ieder geval in de buurt van Twello

Na wat onoplettendheid van onze kant hebben we hier en daar even een aanwijzingsbordje gemist en de beloofde 16 kilometer zijn er ruim 19 geworden. We kregen op het einde wat oorlog met onze conditie. En je weet toch niet wat de oorzaak is, vorige week liepen we zonder problemen vijftien kilometer, vandaag begon het rond de 12 een beetje te stokken. Een pijntje in de benen, een onwillig schoudergewricht of een pijnlijke teen. Het waren de hobbels voor de laatste kilometers.

20200419_154507

20200419_160638

Maar hier zag ik wel, langs de Wilpsedijk,  de villa waar ik met mijn neven zo’n veertig jaar geleden heb geschaatst. De villa is ook bekend van de indrukwekkende film ‘Een brug te ver’ die voor een belangrijk deel in Deventer en omgeving is gemaakt. Gewonde Engelse soldaten zongen een droevig lied voor deze villa. De oorlog was voor hen voorlopig ten einde, in ieder geval een glorieuze overwinning zat er even niet in. Wel voor ons, we hebben andermaal genoten van een prachtige klompenpad of het nu wel of niet mocht in de Corona-oorlog.

 

20200419_172313(0)

Schaatsherinneringen en het huis van de film Een brug te ver

Alles draait…….

20200413_152041

Een eerste blik uit het raam en je ziet het niet, maar het is nog steeds lockdown en Corona beheerst nog steeds alles. Alles? Ja alles de politiek, de sociale verhoudingen, de vrijetijdsbesteding en misschien wel voor een lange tijd de psyche van de mens. Op een uitzondering na dat niet verandert, de eerste blik uit het raam blijft de eerste blik uit het raam en is bijzonder aangenaam. In korte tijd staan deze bomen,  voor in in het speelplantsoen, in bloei. Het gaat altijd heel snel en over een week is de schoonheid alweer verdwenen. De ochtend is goed begonnen dus.

20200413_152003

Het is niet zo dat ik daar speciaal nu van geniet, de bomenpracht bewonder ik al jaren achtereen. Maar ze zeggen dat je in de tijd van verstilling van de kleine dingen moet genieten. Een hele domme opmerking is dat trouwens, want je moet er altijd van genieten, nu, volgend jaar en alle daarop volgende jaren, zoals ik er in voorgaande jaren ook van genoten heb. Over verstilling gesproken, het achtergrond geluid is veel meer op de achtergrond. Auto’s, treinen en vliegtuigen moeten zich gedeisd houden. Drie decibels is het stiller dan in januari 2020 en dat schijnt best heel veel te zijn. Het heeft ook een nadeel. De altijd al irritante vinkenslag is daardoor nog nadrukkelijker aanwezig. Het overstemt zelfs de veel aangenamere geluiden van andere vogelsoorten. Ik heb ergens gehoord dat naarmate de dagen gaan lengen de vinkenslag mooier wordt. Het gebrek aan testosteron zorgt ervoor dat we in eerste instantie geconfronteerd worden met de mannetjesvink die nog niet klaar is voor het echte werk. Vandaag hoorde ik nog haperende en lelijke geluiden. Het  beestje is blijkbaar nog niet geil genoeg en zijn ‘gezang’ overstemt zelfs allerlei klussende buurmannen met hun mannelijkheid vergrotende machines. Ja dat gaat ook gewoon door merken we aan de drukte bij de bouwmarkten.

20200413_153015

13 april 2020

De ochtend is dus goed begonnen en volgens mij voor de derde keer in de laatste tien jaar vraag ik me af wat voor boom het eigenlijk is. En waarom dat is de psychologiseren we nog wel een keer. Maar wie het weet mag het zeggen.

Ter versterking van bovenstaande een nummer van Ellen ten Damme met misschien wel het allermooiste liedje van de laatste tien jaar, met een prachtige clip die in deze Coronatijd weer een heel andere dimensie krijgt. Alles draait….. Echt een aanrader!!!!!!!

En dat alles draait bewijst een foto van 12 april 2017

20170412_113620 1

Polderen, klompen en Corona-vertier

20200411_134003

Vandaag is het weekend van de waarheid. Tonen we ons als groep goede burgers of niet. Dit is de uitdaging die premier Rutte ons voorhoudt. Vier weken van een intelligente lockdown in het Coronatijdperk en nu het Paasweekend voor de boeg als ultieme test. Gaan we dat redden. Stralend weer en we worden geacht de regels in acht te nemen. Maar mag ik nu wel of niet naar buiten? Die anderhalve meter die begrijp ik. Thuiswerken is voor mij ook logisch en ik leer er nog wat van. Ik heb skype op de laptop geïnstalleerd. Zonder Corona had ik dat nooit gedaan. Bellen met je zoon en zijn vriendin die in Rotterdam op 25m3 de brave burgers zitten uit te hangen gaat nu ook met live bewegende beelden. Had ik hiervoor ook nooit echt belangrijk gevonden. Het dilemma met de regels zit hem in de frisse neus halen, hoewel die vandaag best zou kunnen verbranden als je niet uitkijkt.

20200411_140444

De media, de politiek en de talk of the town is niet eensluidend over een ommetje in de buurt. Mag ik nu een blokje om in mijn eigen dorp of mag ik ook een langere wandeling elders maken. Moet je nu zo veel mogelijk binnen blijven of is een fietstocht mits niet proestend en je neus leeg baggerend met van die harde wielrenuithalen. Je weet wel, het ene gat dicht en met volledige kracht het andere neusgat legen. En dan nog een keer andersom. Dat mag niet, dat begrijp ik. Maar ben ik in overtreding door een Klompenpad 25 kilometer verderop te maken? Ik weet het niet, maar in dit geval heb ik de regels naar mezelf toe geïnterpreteerd.

20200411_141523

Onzekerheid is toch iets raars. Ik weet dat we met zijn allen in het voor-Coronatijdperk pretendeerden avontuurlijk en ‘on the edge’ te leven, maar op de keeper beschouwd lopen de meeste mensen de geëffende paden af al geven Instagram en Facebook een ander beeld. De Coronacrisis laat zien dat we helemaal niet tegen onzekerheden kunnen. De veiligheidsmaatregelen moeten gisteren gerealiseerd zijn, het kan toch niet bestaan dat we niet voldoende IC-bedden hebben. Waarom heeft de regering niet van alles al in de startblokken gezet met betrekking tot testen. Dit had toch eigenlijk al in de begroting van 2019 bij Prinsjesdag gepresenteerd moeten zijn. En tenslotte willen we van de alwetende premier weten wanneer het allemaal een keertje klaar is?  We worden boos, politici van de oppositie stellen stomme vragen en bedenken dat we als cowboys de wereldmarkt moeten afstruinen met smeergeld. Journalisten bevestigen ons extreme angst dat niet alles van tevoren geregeld kan zijn. De mens heeft niet alles onder controle. Integendeel zou ik nu zeggen, maar we eisen het wel. En als het niet gebeurt dan maken we iemand anders hiervoor verantwoordelijk. De mens, in ieder geval de westerse mens is niet gewend aan onvolkomenheden.

20200411_150238

Vandaag was er voor mij weinig reden om boos te worden. Via de routes van Klompenpaden hebben we het Leuvenschepad gelopen. Het was zeer rustig zoals bijna altijd op de Klompenpaden. Ik denk dat we zo’n 10 wandelaars zijn tegengekomen en iets meer fietsers op de route van 14 kilometer. Geen toestanden als in stadsparken of langs de kust. Minder gevaar op besmetting dan een gemiddelde supermarkt is mijn indruk. Dus voor vandaag heb ik mijn aandeel in het zijn van de brave burger geleverd. Nu jullie nog. De foto’s zijn het bewijs.

20200411_155809

20200411_163508

Het tijdperk van de tuimelaar

NIJNTJE

De hele mieterse bende rondom corona is te vergelijken met een tuimelaar. Als rekwisiet uit de jeugdjaren van onze kinderen bewaren we de Nijntjetuimelaar van Dick Bruna op onze slaapkamer. Gisteravond bij het inslapen keek ik ernaar. In een flits had ik een kapstok om de toekomst te duiden, de tuimelaar. Niet dat daarmee de toekomst duidelijk wordt, want spelend met het ding valt het op dat een tuimelaar de neiging heeft om op dezelfde plek tot stilstand te komen. Maar wordt er iets ruiger gespeeld, dan kan de nieuwe plek gradueel verschillen. We zouden dat evolutie kunnen noemen. Wordt er te ruig omgegaan met de tuimelaar dan komt Nijntje minder snel tot rust en vaak op een heel andere plek. Nijntje staat in mijn brainwave voor de wereldorde. Er zijn heel wat spelers die Nijntje graag een zwieper willen geven. Individuele landen, bondgenootschappen, multinationals en diverse belangengroeperingen. Een ieder wil Nijntje van zijn plek hebben richting de eigen positie. De ene groep wil zo snel mogelijk de status quo van voor het Corona-tijdperk in ere herstellen. De economie repareren en doorgaan waar we gebleven waren.  Anderen zien de pandemie als aanleiding om een schonere, betere, eerlijker en rechtvaardiger samenleving tot stand te brengen. Stof tot discussie, ruzie en verdachtmakingen zijn al aan de orde van de dag. Terwijl Nijntje nog tolt en blijft tollen, gaat de pandemie gewoon zijn gang met alle gevolgen van dien.

20200404_215536

 

Aan de hand van drie opmerkelijke thema’s wil ik de instabiliteit van Nijntje aantonen in de wetenschap dat er veel meer spelers zijn die Nijntje willen beroeren. Als eerste noem ik de kwestie Hoekstra/Rutte tegen het Italiaanse volk. De tweede actualiteit is de zaak Kelder versus bijna iedereen. De derde is de verdeling van de Europese steunmaatregel versus……ja versus wie?  Ik kon er met mijn verstand niet bij. Ik geloof dat Pieter Omzigt (CDA) vragen gaat stellen in de Tweede Kamer.

 

BOTTE BOEREN

In een reflex, of zijn het ingesleten gewoontes van calvinistische cententellers, leek het woord solidariteit niet meer in het woordenboek van Wobke Hoekstra en premier Rutte te staan. Ontdaan van ieder greintje empathie strooide onze politieke elite zout in de wonden van de hele Italiaanse natie. Een wond die Corona heet en zijn weerga niet kent in de recente geschiedenis. Ik ga nu niet dimdammen over begrotingstekorten en creatief boekhouden in Italië. Over hoe Italië bestuurskundig werkt weet ik te weinig. Wat ik wel weet is dat er nu een groot probleem is bij een bondgenoot. Dan rest maar één ding, samenwerken. Hoekstra haalde bakzeil na de kritiek en bood zijn excuses aan. Hoewel wij wijzen met het vingertje naar anderen, wordt ons nagewezen dat wij  een belastingparadijs creëren voor multinationals.  Wij zijn dus geen beter soort.  De Italiaanse politici proberen via Duitsland hun gelijk binnen te halen. Dit verdient ook geen schoonheidsprijs, maar mogelijk is het politiek wel handig. In Italië wordt al gesproken over een boycot van Nederlandse producten.

Nederland petst Nijntje op zijn kop en Italië beukt terug. Het zal iets doen met de Europese verhoudingen, nu maar ook op termijn. Waar komt de kindertuimelaar tot stilstand?

20200405_165933

MANNETJE KELDER

Gisteren ontplofte Twitter over de uitspraken van Jort Kelder gedaan bij omroep Friesland. Gechargeerd, we vernaggelen de economie voor tachtigers die hun hele leven gerookt hebben en bovendien te dik zijn. Over twee jaar gaan ze toch dood. Deze quotes overheersen op Twitter, al heeft hij meer gezegd. We moeten vooral denken, beweert Kelder, aan de allergrootste ramp die er dreigt, de stilstand van de economie. Bij Op1 kreeg hij een kans om zich te weren. Hij slaagde hierin niet. Met zijn drie huizen verliest hij bakken met geld in deze dagen. Wie niet Jort, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje en menig timmerman zonder economische graad beseft heel goed wat het is zijn basis kwijt te raken. We acteren in een open economie, we zijn het buitenbeentje in de bestrijding van de coronacrisis en Jort schreeuwt zonder gevoel voor zijn omgeving. Moeten we de ‘Chinezen’ van Europa worden, dus voor het startschot snel beginnen om alvast een voorsprong te hebben? Zo ‘heurt’ het niet heer Kelder. Bovendien, het (gezamenlijke) proces is misschien wel de beste kans om de economie te redden. Iedereen begrijpt dat een publieke sector, zeker na Corona, belangrijk is en betaald moet worden.

Heel stiekem denk ik zou Jort niet de spreekbuis zijn van onze premier om met een proefballonnetje de stemming in het land te peilen?

Het type Jort Kelder zal met alle macht Nijntje zo snel mogelijk tot stilstand willen brengen om op de oude voet door te gaan. Er moeten vooral geen geluiden opwellen die vraagtekens zetten bij het grote graaien. De angst voor een rechtvaardige publieke sector en een fatsoenlijke belastingmoraal mag vooral niet te hard doorklinken. Er zouden eens privileges worden aangetast.

20200405_170031

DE WEG KWIJT

Terwijl Wobke in het stof bijt, de Italianen op zijn Mediterraans boos worden, komt Europa met een eerste noodplan. Wat schetst mijn verbazing, niet Italië en Spanje kunnen rekenen op de meeste ruimhartigheid. Nee Hongarije en Polen krijgen de hoofdprijs. Ik weet niet eens hoe de Coronacrisis daar huishoudt, maar dit stuit mij persoonlijk heel erg tegen de borst. Landen die marchanderen met de rechtsstaat worden beloond voor hun slechte gedrag. Onbegrijpelijk. Die fooi voor Nederland kan me niet schelen, we hebben diepe zakken zegt Wobke. Maar als we het dan toch over solidariteit hebben, dan graag naar Spanje en Italië, en ook de Grieken die al jaren ons ‘vluchtelingenprobleem’ oplossen. Er is niet gekeken naar het probleem, maar vooral naar bestaande stoffige procedures. ,,Dit gaat sneller!”, zegt voorzitter Ursela von der Leyen. Het gebaar is belangrijker dan effectiviteit. Dit is toch geld wegsmijten? Mijn motivatie voor Europa krijgt een optater.

 

Hier heeft Nijntje vooral werking op mij als Europeaan. Nijntje bevriest en ik weet nog niet wanneer ik een ongelooflijke zwieper wil geven. Maar wie ben ik, mijn zwieper zal niet zoveel gewicht in de schaal leggen.

Hoeveel dreunen zal Nijntje krijgen, van wie en wanneer?  En waar komt ze een beetje tot rust?

 

 

 

Uitgeschreven interview en geluidsfragmenten met Jort Kelder à https://www.quotenet.nl/zakelijk/a32028389/jort-kelder-over-corona-aanpak-we-zijn-80-plussers-die-te-dik-zijn-en-gerookt-hebben-aan-het-redden/?fbclid=IwAR1Odw64-sKEt69maC4skyl-d872PwNpFMN49fLiOQW2asNYn7c3EuBKb-Q

 

Van RTL Nieuws over de verdeling van de Europese gelden voor bestrijding van Corona https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/artikel/5077391/eu-coronavirus-covid-19-noodsteun-37-miljard-polen-hongarije

 

Aprilwilletje

DE BLOGGER

Teruggeworpen op jezelf klinkt zo melodramatisch in dit tijdperk en dat is voor de meeste ook niet waar. Of je woont met meerderen in huis en je mag/moet nog werken. Boodschappen doen is, mits aan de regels houdend, geen bezwaar. Zelf een frisse neus halen mag nog steeds.  Anders is er nog het onuitputtelijke reservoir aan sociale media. Natuurlijk is de afleiding minder of in ieder geval anders. We moeten eraan wennen.

Wat nog niet veranderd is, nog niet, is de hoeveelheid hedonistische filmpjes van vlotte, fitte en blitse mensen die van de nood een deugd hebben gemaakt. En ik begrijp best wel dat je vanuit je eigen kleine wereldje de rest van de wereld wil duidelijk maken dat je je redt en hoe je je vermaakt. Opvallend zijn de filmpjes van sporters die hun huis tot een parcours hebben omgedoopt. Ze hangen in de gordijnen, slechten de trap 150 keer en gebruiken hun partner om te powerliften. Ook de meditatiegoeroes zien hun kans schoon en roepen op om samen-apart te mediteren al dan niet via ZOOM.

Van mij is geen vlog te verwachten, geen bewegende beelden van een jonge God in wording, geen acrobatische zenhoudingen of wijsheden waarmee ik de mensheid deelgenoot wil maken. Maar ook ik ben een kind van mijn tijd, een tikje hedonistisch, dus een blog en geen vlog, dus niet vlot, fit en blits. Ik doe mijn beweeg- en meditatieoefeningen in één keer. Trouwens, het is mij opgevallen hoeveel niet geoefende mensen zijn gaan hardlopen in niet eigentijdse sportkleding. Een nieuw virus in de maak?

 

ZEN & BEWEEG

Hoe kom ik mijn tijd door, naast gewoon thuiswerken? Ik neem u mee in onderstaande foto.

20200330_114738

Mijn zolder en schuur zijn nog niet opgeruimd. Ik zie op tegen de lange rijen bij de vuilstort in deze dagen. Maar ik heb zo mijn projectjes in de tuin. Op de foto ziet u het meest verwaarloosde deel van mijn tuin en dat moet anders. Dat had ik al bedacht in het pré-Corona tijdperk. De zeer bejaarde coniferen heb ik een maand of twee geleden al gesloopt. Onlangs heeft de buurman de schutting gezet. Hij kon het alleen en moest ook wel vanwege de anderhalve meter eis. (daarvoor dank M.) Samen met een vriend heb ik een uit de kluitgewassen boom (laurier) aangepakt. Hij is gereduceerd in hoogte en breedte tot 30 procent van wat het was. Het ziet er niet uit, maar over vier weken zien we zonder kappers er allemaal een beetje uit zoals de boom. Het afval ziet u links op de foto. En met dat afval heb ik tussendoor zo mijn eigen bewegingsmomentjes. Het doel is om het laurierafval te decimeren. Het kan dan gemakkelijker in de gliko’s van mij of bij de buren. Het is monnikenwerk, maar je kunt je gedachten wel lekker laten gaan. Zo zat ik er vanmiddag nog met nieuws van mij bekende Coronaslachtoffers, hier en via Italië. Het komt wel dichterbij. Ik zit dat allemaal zo eens te overdenken op mijn krukje, even goed kijken, linksonder achter die kale takken. Dat is mijn mediteer en sportkrukje voor dit moment. Vandaag kreeg ik via de werkmail een gedicht van Judith Herzberg onder ogen, Hopen is een vorm van gekte, wanhoop ook. Ik probeer dat maar te doen, niet gek worden.

 

TOEKOMSTMUZIEK

En wat als alle laurier verwerkt is afgevoerd? De buurman merkte op, en je hoeft daar geen hogere school voor gehad te hebben, dat mijn zorgvuldig in elkaar geboetseerde border aan het verzakken is. Dat wordt nu pas zichtbaar. (zie foto) Dus de komende tijd is er nog wel werk aan de winkel en kan ik me als een verstandig, democratisch Nederlander gedragen. En anders….anders kan ik altijd nog een filmpje opnemen waarin ik accordeon speel.

20200330_114835

 

En hoe groeit de pioen (zie ook later is allang begonnen)

Hij lijkt al groter en ik zie wat knopjes.

20200331_145832

Later is allang begonnen

Iedere dag heb ik wel 1000 vragen. Helemaal niets is meer zoals het was. In ruim drie weken is het perspectief van eenieder veranderd, al is het maar omdat het dagelijkse ritme vanuit een heel ander principe wordt gedicteerd. Social distance herbergt de twee-eenheid waar veel hulpverleners al mee te maken hadden, afstand en nabijheid. Er is echter één groot verschil, de afstand is gedefinieerd, anderhalve meter. Meer afstand naar de ander betekent meer jezelf tegenkomen. En dat is best eng. Alles staat relationeel op zijn kop. Thuis, je familie, je vrienden, je werk, je vrije tijd en bovenal je kijk op politiek en samenleving. Het is een ongeplande en misschien wel ongewenste herijking op het leven zelf. Alles is anders, maar ongewis. Daarom heb ik wel 1000 vragen, maar geen antwoorden.

20200330_151602

Om te beginnen is mijn partner gebombardeerd tot collega en we moeten samen nieuwe kantoorhumor ontwikkelen. Er gaan al geruchten dat er collega’s zijn die met geeltjes werken om de kopjes in de vaatwasmachine te krijgen. Ouders met kinderen ervaren nu dat hun prinsjes en prinsesjes niet zo koninklijk zijn, maar de etters waarvoor ze soms versleten werden door leerkrachten. Het bezoek aan je moeder wordt voorafgegaan door een pittige beslisboom om tot een verantwoorde conclusie te komen. Boodschappen doen wordt een uitje en iedereen wil ineens met de hond lopen. De stroom grappen, grollen en filmpjes neemt pandemische vormen aan. Wie maakt welke grappen, wie stuurt ze naar wie en wie komt een week later met een belegen filmpje die de rest van de wereld al gezien heeft. Een eldorado voor cultureel psychologisch en antropologisch onderzoek. Zullen de grappen de komende weken van inhoud veranderen? Zullen gezin, werk en de digitale wereld een andere dynamiek krijgen en zal de virtuele wereld echt de kinderschoenen ontgroeien? Vragen alom.

Dit is allemaal in de categorie klein leed en onbenulligheden. Het echte gevecht speelt zich af in de ziekenhuizen, maar ook bij de verzorgingshuizen, daklozencentra en niet te vergeten de thuiszorg en de schoonmaakbranche. De jarenlange veronachtzaming van de publieke sector laat zich gelden. En dan te bedenken dat het in veel andere landen erger is! Gaan we hiervan leren? Wijkt Nederland echt zo veel af van andere landen als het gaat om de virusbestrijding? Doen we het wel goed, of hebben die politieke vandalen toch gelijk? Zij dus, die zich in de Tweede Kamer misdroegen zoals tuig dat ambulancepersoneel in elkaar slaat? Waarom zijn er groepen mensen die zich niet aan de afspraken houden? Hoe zit het met de macht van de farmaceutische industrie? Hoe staat het nu met de Europese/mondiale solidariteit of is het spreekwoord ieder voor zich en God voor ons allen in gestaald ijzer gegoten? Virologische- en samenwerkingsvragen alom bij mij.

Maar ook hoe is nu de situatie aan de Turks-Syrische grens? Hoe ervaren de mensen die leven onder de rook van Schiphol de situatie? Weten we over drie maanden nog wel wat de Brexit inhield? Kan ik in augustus wel op vakantie om de mensen bij de Bulderbaan weer te treiteren? Krijgt fakenews er nog weer een dimensie in de overtreffende trap bij? Want hoe is de situatie in Iran, Noord-Korea of delen van Afrika? En als we het gevecht tegen het Corona-virus een oorlog noemen, wie presenteren zich later dan als verzetsstrijders, wie zijn de NSB’ers of zal het aantal helden exponentieel groeien? Wat zal dit doen met het mondiale geheugen van de wereld, wat zal er veranderen en wat blijft bij het oude?

Vragen alom over de onzekerheden die we in ieder geval in Nederland niet gewend zijn. Maar één ding is wel zeker, de samenleving en de wereldorde zullen als gevolg van Covid-19 veranderen. In zijn serie over Europa zegt Geert Mak het al, niets is zo moeilijk te duiden in de geschiedenis als je er zelf nog midden inzit. Maar ik weet wel, later is allang begonnen.

 

Onderschrift bij foto: Bij iedere (corona)column zal ik een foto maken van deze pioenroos, nu nog klein en onbeduidend. We zullen zien hoe ver we in de bloei en groei zullen komen.

Beetje Bert Haanstra

Het gebeurt me niet zo vaak. Er zijn dagen dat ik niet aan hem denk, maar vanavond wilde ik Bert Haanstra zijn. De man die geweldige documentaires heeft gemaakt over mens- en diergedrag. Hij deed mij voor het eerst beseffen dat mensen eigenlijk hele eigenaardige wezens zijn. Bert Haanstra is trouwens vooral bekend van misschien wel de beste docu ooit. Wie kent er niet Fanfare. Een muzikaal epos dat zich afspeelt in Giethoorn met plaatjes waar velen naar terugverlangen. Ik zal heel eerlijk zijn, Bert was al populair voordat ik ook nog maar in de planning was, maar dat stukje nostalgie uit Fanfare is onbetaalbaar.

 

 

 

Vanavond, de hitte is op zijn retour, pak ik de fiets voor mijn portie noodzakelijke beweging. Het waait, maar op de dijk met uitzicht op de Loowaard heb ik de wind mee. Dat is goed voor het gemiddelde en dat is te zien op mijn kilometerteller. Misschien vind ik de aanschaf van een eenvoudige kilometerteller nog wel belangrijker dan die hele mooie solide fiets van me. Vlak voordat ik het rustieke dorpje Loo voorbij fiets, vang ik muziekklanken op.  Dat moet de plaatselijke muziekvereniging Excelsior zijn. Ik laat even in het midden of het een Fanfare of een Harmonie-orkest is. Misschien wel geen van beide, dat laat ik aan de kenners over. Ik neem in ieder geval een heleboel ‘kopergeluiden’ waar. Ze spelen buiten in de buurt van het gebouw van de Schutterij Willem Tell.

 

Wanneer ik verder fiets zie ik ze ook. Mijn fietstocht wordt begeleid door eerlijke muziekklanken. En op dat moment moest ik denken aan Bert Haanstra door de muziek tegen de dorpse achtergrond. De fietstocht, de zomerse warmte, de muziek uit het dorp bij elkaar was een compleet plaatje. Bert Haanstra legde zoiets op filmische wijze vast. Ik schiet een plaatje met mijn mobiel in de wetenschap dat de afstand waarschijnlijk te groot is. Later zie ik wel of de foto gelukt is en een weergave is van de sfeer die ik ervoer op dat moment. Ik ga verder richting Pannerden over de bochtige dijk. Nog lang blijven de klanken hoorbaar, immers de wind komt vanuit de goede richting. Ik fiets lekker door in de wetenschap dat ik ook nog terug moet, tegen de wind. Maar dat is voor later, nu luister ik hoe lang ik de muzikale zomeravondgeluiden uit Loo nog kan opvangen.20180629_203716

Juffrouw Ooievaar?

20180612_211345

Je hebt een nieuwe fiets, je moet van de dokter afvallen en je denkt het nuttige met het aangename te verenigen door je fietsavonturen wereldkundig te maken. Even overnieuw, ja ik heb een nieuwe fiets, ik moet van mezelf afvallen hetgeen door de huisarts met klem is aangeraden en mijn avonturen zijn natuurlijk heel betrekkelijk. Hoewel a dirty mind is a joy forever zeggen ze wel eens. En toch moet het anders, want schreef ik in mijn eerste fietstochtje insinuerend over bizar schapengedrag, bij de tweede wilde ik de hele muggengemeenschap dwingen tot algehele seksuele onthouding en het laatste ging over hengstendriften. Deze keer maar op zoek naar iets onschuldigers. Misschien over de prachtige uiterwaarden of als ik geluk heb over iets filosofisch al is dat dan wel de eerste keer. Of gewoon niet, dat kan ook.

20180612_211410

Het fietsen gaat lekker dus ik besluit een extra grote lus te maken en rijd over een van de mooiste dijken van het Gelders Eiland. Vaak rijden we er met de auto over om te kijken of de ooievaar op zijn nest zit. Nu met de fiets kan de blik op de ooievaar misschien nog intenser zijn. Een stemmetje in mijn hoofd zegt ‘Oppassen!’ Want waar moet je over schrijven als je de ooievaar centraal gaat stellen? Dat kan maar naar één ding leiden of ik zou de Fabeltjeskrant moet aanhalen. Welke onbewuste preoccupatie zorgt voor deze onderwerpen in mijn blogs op dit moment?  Het stikt hier van de ooievaars trouwens. Je zou bijna denken dat het bewust regeringsbeleid is om de vergrijzing op termijn te keren.

20180612_211621

 

Geconcentreerd zoek ik naar leven op het ooievaarsnest, maar niets. De jongen kunnen nog niet uitgevlogen zijn en van vader en moeder ooievaar geen spoor. De kuikens zullen wel slapen nu ze niet hoeven te eten. Jammer geen statige vogel op het nest. Ineens trap ik volop op de rem. Op een lantaarnpaal vlak voor me zit één van de ouders. Of het vader of moeder is weet ik niet, misschien leven de ooievaars in al in een gender-neutrale maatschappij? Wie zal het zeggen? Ik bewonder het enorme beest daar op de lantaarnpaal dat zich rustig laat fotograferen. Na vijf minuten fiets ik door in de wetenschap dat de kuikens reageren op het geklepper van het exemplaar op de lantaarnpaal. Even steken de kopjes boven de rand uit. Nu nog veilig langs het dier, want de peristaltiek van een ooievaar is niet spreekwoordelijk, maar zou dat wel moeten zijn. Zonder vogelpoep op mijn overhemd fiets ik verder. Ik moet toch eens uitzoeken waar de fabel van de ooievaars vandaan komt. Of laat het mij of de andere lezers hieronder weten.

20180614_114905

De jongen zitten nog op het nest zag ik vandaag.