Het was objectief qua nieuws een kabbelende week. Of we moeten het over de heropening van de maatschappij hebben. Ik ben blij voor de horeca, de kunstsector en alle neringdoenden die weer kunnen verkopen. Het zorgt in ieder geval voor meer blijheid in de samenleving en het chagrijn is voor even weg. Hoewel het kabinetsbesluit om een Kamermeerderheid te negeren als het gaat om het verbieden van homogenezing vind ik onbegrijpelijk. Misschien moeten we demissionaire ministers gaan genezen en wel verplicht. Ik heb ook nog een suggestie voor de formateur . Als we alle Nederlanders oproepen om hun vaccinatie allemaal twee dagen uit te stellen en de vrijgekomen prikken linea recta naar Suriname verschepen. Lijk me logistiek en politiek niet zo’n probleem toch? Ik bel de GGD wel om mijn afspraak te verzetten. Moeten we toch niet willen, code zwart in de Surinaamse ziekenhuizen.
Na het vorige weekend te zijn vreemdgegaan en mijn rugzak en klompen op een andersoortig wandelpad, dit weekend gewoon weer een oud en vertrouwd klompenpad. En gedurende de eerste kilometers word ik geconfronteerd met een herkenbaar bloemetje, maar ik het had nog niet vaak gezien. Mijn nieuwste plantenapp gaf aan dat het Incarnaatklaver zou zijn. Ik geloof het meteen, er was overigens een veel kleinere kans dat het purper klaver was. Voor mij staat het vast voor de rest van mijn leven dat het incarnaatklaver is, mooie opvallende dotjes in het weiland. Iets anders viel ook heel erg op. De dijken rondom Veessen waren op deze mooie zomerse dag ook erg aantrekkelijk voor motorrijders in groepjes. Wat een irritante herriebakken zitten er bij, de meeste trouwens. Ik herinner me vroeger in mijn jeugd vonden de jongens die een Kreidler of Zundapp hadden, de Yahama een minderwaardige naaimachine. Ik was het met ze eens, hoewel ik slechts een fiets had. Lawaai schijnt leuk te zijn. Als achtjarige had ik natuurlijk ook een wasknijper met een stukje karton tussen mijn spaken om heel aanwezig rondjes te rijden rond het huis. O, o wat was ik stoer. Nu zijn het hele hordes volwassen mannen en ook vrouwen, die aanhoudend aan het accelereren zijn. Ik vind ze zeker niet stoer. Uiteraard heb ik geen foto van ze gemaakt om een verslag van het Markluider (hoe toepasselijk is de naam) op te leuken.
De klompen gingen naar de hemel en stonden wat mij betreft symbool voor een fijn klompenpad. Mooie vergezichten, de Incarnaatklaver, ooievaars en veel vriendelijk fietsende mensen die net zo als ik genoten van het weer en de rust buiten de dijken om. Aan het einde van de wandeling werd het toch nog even spannend. Ik kwam langs een zwanennest met jongen. Een van de ouders was in alle rust bij de jongen aanwezig. Mijn eerste gedachte was, waar is die ander. Wordt ik tijdens het fotograferen in de rug aangevallen door Pa Zwaan. Uit ervaring weet ik hoe furieus zo’n beest kan worden. Mijn oudste zoon heeft er naar aanleiding van een waterfietsritje in het Sauerland een heus trauma aan opgelopen. Maar niets van dit alles. Ik mocht na het nemen van de foto gewoon doorlopen.
Tijdens de laatste loodjes van de wandeling ontspint zich een boosaardig plan in mijn hoofd. Ik hoor in de verte weer van die irritante motoren. Als we nu eens met zijn allen Incarnaatklaver gaan plukken, tot sap vermalen of misschien wel honing en deze substantie vermengen met de brandstof. Misschien verworden die motoren dan wel tot lachwekkende naaimachines. Vinden die leren pakken vast niet lollig om daarmee de IJsseldijken van decibels te voorzien. Tja, ik weet er is al zo veel polarisatie in Nederland. Een wandeling zou helend moeten zijn, maar toch………
Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos
Is twee keer vreemd gaan het begin van een relatie, of is het nog een ondeugd die door de vingers gezien kan worden? Met deze vraag ging ik mijn eerst avontuurtje in het Pinksterweekend te lijf. Het antwoord heb ik nog niet. Het geweten speelt af en toe op, het is onwennig en nog zoeken naar de juiste knoppen. Maar goed, het leed is geschied. Ik moet leren omgaan met het vreemd gaan of een nieuwe relatie opbouwen. Misschien is het wel mogelijk om twee relaties te onderhouden, ruimdenkend als ik ben. Een menage a troi, dat klinkt best wel goed. Ik zal u verslag doen van de avonturen. Na ruim twee jaar klompenpaden, 57 sessies komen we aan in Drenthe. Geen klompenpaden maar wel een vurig verlangen om te wandelen. Je zoekt eens op de wandelmarkt en vindt een potentiële welwillende partner. Een partner met alles er op en eraan, maar geen klompenpad. Ik trof Komoot, zo heet ze, en ze doet het met je op de hele wereld, maar ook in Drenthe en omgeving dus. Eenmaal begonnen was er geen weg meer terug. Ze leidt via een keurig navigatieprogramma, ze geeft uitleg aan haar omgeving en ze brengt je uitgeput, afhankelijk natuurlijk van je conditie, terug naar het startpunt.
Rondje Borger was fijn, het pad heette Hunebed D27, een aanrader. Ik wil het best delen, maar niet te massaal, want anders wordt het zo’n afgelikte boterham. Hoe alles werkt met Komoot is me nog niet duidelijk, maar morgen weer.
Niemand gelooft nog ergens in behalve de jongens en meisjes van het Songfestival. Die geloven vooral in zichzelf. Het geloof in de wetenschap is verdwenen, maar geloof mij maar, Covid-19 is op zijn retour dankzij de wetenschap en niet door het neerdalen van de Heilige Geest op deze Pinksterdag. Voor Jeangu Macrooy kwam de Heilige Geest te laat. De culturele elite had hem al een plaats bij de eerste tien toegedicht, maar ik was niet onder de indruk. Europa was ook niet woke genoeg trouwens. De afterparty gisteravond was stuitend. Jeangu mocht aanschuiven, maar de ego’s wilden vooral zichzelf horen. Tussendoor werd er nog met stront gegooid naar het Twentse Enschede. Het zal mij niet verbazen dat de BBB van Caroline terecht blijft groeien. Tegen Jeangu zou ik zeggen ‘Yu no man broko mi’ of in mijn eigen dialect ‘Ie kriegt mie nie kapot’
Moet ik het optreden van premier Rutte deze week nu als schaamteloos, ongemakkelijk of gewoon respectloos naar het Nederlandse volk betitelen? Voorlopig maar alle drie. Tegelijkertijd zal ik mijn definitie van radicaal moeten bijstellen en kan ik mijn beeld van Pinokkio handhaven. Kritische vragen vanuit de Kamer werden geretourneerd met ‘bedenk dan zelf wat!’ Inderdaad, schaamteloos, ongemakkelijk en respectloos was het optreden van de grote leugenaar. Wat fijn dat Sigrid Kaag lippendienst bewees door hem niet helemaal met de grond gelijk te maken. Het nieuwe leiderschap krijgt daarmee een radicaal fletse kleur. Eigenlijk moeten we het niet over de Nederlandse poldercultuur hebben. Het oplaaiende conflict tussen Israël en de Palestijnen is pas ernstig. Maar ja, zeg daar maar eens iets van zonder niet eerst een 24-delige historische encyclopedie aan te halen. Dan is het gemakkelijker om te anticiperen op Rutte 4, slechts een Hamerstuk.
We vierden deze week de vrijheid. Baudet deed dat weer misselijkmakend anders dan de rest van Nederland. Maar wat is vrijheid eigenlijk? Op mijn ‘to-do-list staat al dertig jaar het boek van Erich Fromm, Angst voor de vrijheid. En omdat het op mijn to-do-list staat, weet ik niet wat vrijheid is. Dus ter lering bestudeer ik een citatenlijst. De eerste aansprekende uitspraak was van Sully Preudhomme: De geboorte van een recht betekent bijna altijd de dood van een vrijheid. De tweede opvallende was van Pierre Joseph Proudhon: De vlag van de vrijheid heeft altijd gediend om de tirannie te bedekken. Met deze brainkrakers van 19e eeuwse Fransen, weet ik nog niet wat vrijheid is. Dat angstige van Fromm komt weer bovendrijven. Dus op bevrijdingsdag permitteerde ik me een steigerhouten tuinset. Leve de vrijheid! Ik had ook bij de Primark in de rij kunnen staan.
Het 57e klompenpad stond voor vandaag gepland in Hattem. Afgelopen zomer had ik al goede ervaringen met het Hoenwaardsepad. En in het begin waren er overlappingen en dat is geen straf. Lopen langs de Spaanse Graven wordt een stuk geschiedenis uit 1572 en de jaren daarop getoond. Mogelijk dat de plek in de vroege middeleeuwen al van betekenis was. En daar mogen we dan op een koude zondagmiddag in mei zomaar rondlopen. Even later een bruggetje over een stroompje, de Molecate. Zeer fotowaardig vond ik, maar ook een beetje ‘living on the edge’. Met mijn 100+ kilo wekte de brug de indruk dat het nog door de Spanjaarden is aangelegd. Ik kreeg er een beetje een De Kuip gevoel van. Als we winnen tegen een gerenommeerde tegenstander in Europa of tegen 020 dan kan de massa het beton aan het bewegen krijgen. Magnifiek, echt waar. Maar dat is al weer een tijd geleden en volgende week weer tegen 020, maar het gaat nergens meer om, behalve de eer. Het Rotterdamse beton zal echter niet in beweging worden gebracht, al winnen we met 10-0. Dat stomme coronagedoe ook. Snel even kijken op mijn App……..Die klungels staan achter tegen Den Haag. Dan maar 100% concentratie op het Assenradepad.
Een pad met twee gezichten is mijn mening. Na het veelbelovende begin, kwam er toch een minder gedeelte. Maar zoals een bekend Engels gezegde ons leert: Where the heart is, are your legs. Dus we lopen ondanks de frisse meiwind het 57e klompenpad netjes af, we kijken niet meer op de voetbalapp. De foto’s zijn het bewijs.
Het was de week van nieuwe woorden. Of in ieder geval woorden die Jan Modaal normaliter niet gebruikt. Oirbaar en brisant waren de vocabulaire knallers in parlementair Nederland, om vervolgens door de media tot in het oneindige geroeptoeterd te worden. De kwestie was uiteindelijk niet meer dan of het kabinet oirbaar heeft geroddeld en een zoektocht naar brisante details. De marathonzitting in de Kamer was een weinig oirbaar schouwspel. Passend bij het brisante karakter van Wilders deed hij, zoals al twintig jaar, wat onoirbare beschuldigingen naar het kabinet. Hij hoort immers bij de Haagse poppenkast en is geen haar beter. Saillant detail trouwens, in de media bewijst vriend Jort Kelder lippendienst aan de premier. En passant is deze valse schrielkip ook nog de kroonprinses op een uiterst onoirbare wijze aan het ‘vetshamen’. Brisant is daarentegen zijn hofmakerij met het tweede minderjarige exemplaar van Willy!!
Het weer zat mee, de dag was vrij en Willy vierde zijn verjaardag en met hem veel bewoners van Lienden ondanks de net nog lockdown. Een hele sliert van gezinnen met jonge kinderen fietsten met oranje versierde rijwielen over de dijk. Waarschijnlijk als alternatief voor oud-Hollandsche spelen, want dat kon nog niet. Het mocht hun pret niet drukken, voor de ouders was het af en toe billenknijpen en voor ons als bezoekende wandelaars van het Batouwepad……we knepen maar een oogje toe. We genoten ook met fietsers wel van de Gelderse Streken zoals ze zich opdienden in Lienden en omgeving. Lienden kende ik trouwens helemaal niet, misschien van de voetbal met Hans Kraay jr. (hansie hansie voor intimi). Maar verder een alleraardigste start van de wandeling.
We waren vooraf trouwens gewaarschuwd door derden dat het pad niet hèt klompenpad der klompenpaden zou zijn. Over de hele linie hebben wij echter genoten. Na een paar kilometer werd het al rustiger en we konden plaatjes schieten bij de vleet. We genoten van de Betuwe die in bloei stond. De fruitbomen contrasteerden met de gele vlaktes met koolzaad. Hoewel, gisteren las ik op het commentaar bij dit klompenpad op de site dat het geen koolzaad betreft maar raapzaad. Weer wat geleerd al zal ik het verschil niet zien en voorlopig koolzaad blijven gebruiken.
Op biologisch gebied is er trouwens best wel wat de leren tijdens de wandeling. Vorig jaar zagen we elders een vlinder met een oranje stipje op de vleugels. Nooit eerder gezien, maar ik heb het opgezocht en ik leerde dat het om een oranjetipje gaat. Ik las dat alleen het mannetje een oranje stip had. Het vrouwtje heeft bruinige vleugel uiteinden. Nu weet ik dat.
Gisteren, natuurlijk gisteren op Koningsdag, zag ik zo’n mannetje vliegen en wees mijn vrouw op het fenomeen dat voor ons uit fladderde.
,,Wist je dat het een mannetje is, vrouwtjes hebben niet zo’n stip!”
Als antwoord kreeg ik: ,,Waarom heet het dan oranjetipje?”
Tja daar had deze man geen antwoord op, maar ik voorvoel dat heel woke-feministisch Nederland is wakkergeschud na lezing van mijn stukje. Waarom moet mevrouw Oranjetipje noodgedwongen de naam van haar echtgenoot dragen? Waarom heet zij niet gewoon mevrouw Bruin vleugelpuntje? Ik zie felle acties in het verschiet. Let op mijn woorden. Of Lienden daar al klaar voor is waag ik te betwijfelen. Het dorp oogt Oranjegezind en zal voorlopig nog wel hechten aan de bestaande situatie. Het zal mij om het even zijn, we lopen het Batouwepad gewoon lekker door. En met plezier hoor.
De echte liefhebbers van dit pad hebben zich mogelijk al geërgerd aan mijn plaatsing van een onheus klompenpad eerder op de site van klompenpaden bij het Tuylermarkerpad. Een verslag van dit niet officieuze pad liep ik al een half jaar geleden. Een combinatie van het Fliertpad, de Deventer Worp stadswandeling en een piepklein stukje van het Tuylermarkerpad werd georganiseerd door goedbedoelde familieleden, dus de omgeving kende ik al wel een beetje. Een verslag van bovengenoemde wandeling, ik noemde het Husprawegpad, met de intentie dat de klompenpaden de grenzen van de provincie zouden moeten overstijgen. Eigenlijk vind ik dat heel Nederland in een groot klompenpad zou moeten veranderen. Mijn stelling werd deze middag maar weer eens bewezen op het Tuylermarkerpad in Terwolde.
Mooie huisjes en huizen langs de route, rust, veel vogeltjes en vogels en op zeker moment het altijd mooie Deventer op de achtergrond. Verder onverwachte kunstobjecten en natuurlijk de weilanden met daarin paarden, koeien en vooral veel schapen vandaag. Beesten die vanuit hun thuis de enthousiaste klompenpadgangers weer kunnen langs zien struinen.
Vanuit Terwolde staat het Tuylermarkerpad garant voor een fijne zondagmiddagwandeling. Jammer dat de fruitbomen nog net niet helemaal volop in de bloei stonden, anders had ik mogelijk met vijf foto’s van bloesemlandschappen kunnen pronken. Na vandaag dacht ik weer, waar kan ik aan armen trekken en mensen enthousiast maken om de klompenpaden uit te bereiden, te beginnen in Overijssel. Dit was mijn 55e klompenpad, maar als iedere provincie er nu eens 40 voor haar rekening neemt dan heb ik een levensvervulling en kan de rest van mijn leven coronaproof recreëren. Nu is het de planning dat ik medio 2023 klaar ben, maar met nog eens 400 wandelingen extra buiten Gelderland en Utrecht heb ik nog wel even, deo volente, te gaan. Rugzak op en klompen aan.
sprakeloos verhalen 