Afscheid, stil staan en weer verder op het Kelrepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

AFSCHEID

Eigenlijk een rare titel voor een net nieuw klompenpad in de Achterhoek. Maar het zegt helemaal niets over het Kelrepad, een hele fijne wandeling trouwens, maar meer over mijn eigen gemoedstoestand. Toen ik weg reed dreef een wolk voor de zon en het waaide vele bladeren in de straat. Voor de zekerheid had ik mijn jas meegenomen want eigenlijk had ik sinds april geen jas aangehad tijdens het wandelen. Het kon wel eens het laatste klompenpad van dit jaar zijn en dat stemt me melancholisch. Tegelijkertijd weet ik dat ik dat ieder jaar wel weer heb. Echter als ik terug kijk naar mijn foto’s op Instagram (titiissprakeloos) constateer ik dat ik in 2019 in november en december nog twee klompenpaden heb gelopen, in 2020 zelfs zeven en vorig jaar ook zeven. Dus die weemoed zal wel met de vallende blaadjes hebben te maken. Misschien ook dit jaar nog zeven? Wat me wel opvalt als ik al die foto’s van de klompenpaden bekijk, dat het beeld van de wisselende seizoenen wel heel mooi is in Nederland. Als je de moeite neemt, raad ik aan de Vier Jaargetijden van Vivaldi op de achtergrond aan te zetten. Want vandaag op 2 november was het nog absoluut geen jassenweer om twaalf uur, bovendien veel bomen zijn best nog wel groen. Dus niet zeuren en dat afscheid nemen van het klompenpadjaar 2022 stellen we nog even uit.

STILSTAAN

Het nieuwe Kelrepad is voor mij echt een kuierpad met vooral veel stilstaan om een fotootje met mijn Samsung te schieten. En terugkijkend naar de kiekjesoogst ben ik best tevreden. De foto’s geven voor mezelf een prachtige herinnering aan mijn 105e klompenpad. Maar ik ben eerder in Kilder geweest en daar wil ik ook even bij stilstaan. Rond 1980 fietsten ik met twee schoolvrienden vanuit Raalte naar een oom en tante van één van hen. Ze hadden een boerderij nabij Kilder. Ik bewaar er goede herinneringen aan. Maar het meest in mijn geheugen gegrift staat het teleurgestelde gezicht van Tante T. Niet dat daar veel aanleiding voor was, maar één keer hebben wij de gastvrijheid ernstig misbruikt. Rond een uur of vier fietsten we nog even naar het dorp. We zouden gaan biljarten in het plaatselijke café. Ik herinner me een snackbar ernaast, waar de friet, of patat zo u wil, zeer goedkoop was. Zelfs met ons budget konden we als veertienjarige gewoon twee keer bestellen. Dat deden we dan ook, en biljarten natuurlijk, totdat de kroegbaas ons waarschuwden dat we naar huis moesten. Het eten stond al een half uur klaar, we zouden namelijk om vijf uur aanschuiven bij Tante T…… Oom J. keek boos, tante T…. zeer teleurgesteld en wij? Wij maar bewijzen dat we echt maar één frietje hadden gehad en nog best veel honger hadden. De naam van het café kan ik me niet meer herinneren, maar het gezicht van tante T. wel.

Uitzicht op de Kale Jacob

EN VERDER

Verder gewoon genieten. Ieder pad heeft zijn eigen atmosfeer dat bepaald wordt door weer, eigen stemming en conditie en soms ook mijn eigen hersenscheten tijdens het wandelen, zeker als je alleen loopt. Na mijn 18e heb ik bijvoorbeeld nog nooit zo lang zonder sigaretten geleefd. Vandaag dag 66 zonder nicotine. Het klinkt triest en echt leuk vind ik het nog niet. Wel weet ik dat ik 66 dagen geleden minder ontspannen de Kale Jacob had kunnen beklimmen. Dat is dan wel weer een pluspuntje. En vlak onder de top was een kwieke heer op leeftijd met een harkje naar iets aan het zoeken. ‘Nee, hij had niets verloren. Ik zoek klapperstenen!’ Of ik er wel eens van gehoord had. Ik moest ontkennen, maar na zijn uitleg weet ik het nu ook. En zal het nooit meer vergeten. Als klap op de vuurpijl kan ik, mocht ik goede ogen hebben bijna naar huis kijken.

Een heuse klappersteen!

Zeer flexibel op het Uddelermeerpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

HET PLAN

Er lag een strak plan voor de zondag. De volgende gegevens waren daarbij leidend. Het zou belachelijk mooi weer worden voor 30 oktober 2022, het is de eerste dag van de door mij verfoeide wintertijd en er is een nieuw klompenpad in de buurt. Het leek me voor mijn psyche zo’n fijne opsteker om ’s morgens direct na het ontbijt met een uurtje extra slaap het Kelrepad te gaan lopen, een een vervroegd lentegevoel of een verlengd zomergevoel, wie zal het zeggen.

WAT ER VAN KWAM

Tijdens het ontbijt waren we onze aanstaande verbouwing aan het bespreken. We zochten nog een onderkomen om een paar maanden te overbruggen. Een losse flodder van mijn partner om via Marktplaats iets te proberen, leverde meteen een reactie op. We konden meteen komen kijken voor een eerste indruk. Een vakantiepark in opbouw in Garderen geeft ons de mogelijkheid om betaalbaar en lekker te wonen als onze benedenverdieping gestript wordt. De hond kan mee en er is ruimte voor drie volwassenen. De Wifi voor thuiswerken is ook bij de mogelijkheden inbegrepen. Dus dag Kelrepad in Kilder (voor vandaag) en Garderen here we come.

EN HOE NU VERDER?

Wij zien het tijdelijke onderkomen zitten en zullen de komende week de formaliteiten verder bespreken. Onze verbouwing vind ik niets aan, maar op de Veluwe is het volgens mij wel uit te houden. We hebben in ieder geval een prachtige uitvalsbasis om het één en ander heel ZEN over ons heen te laten komen. En omdat we er toch zijn, van de 104 gelopen klompenpaden moest ik er nog een lopen waarvan nog geen verhaaltje aan vast zat, het Uddelermeerpad in Uddel. Op 21 september 2019 liepen we deze wandeling, ons zesde klompenpad, toen. Vandaag liepen we het nogmaals om er een stukje over te schrijven. In ons geval is dat niet zo moeilijk vandaag, want we zullen zomaar een aantal maanden bivakkeren in de nabijheid van dit pad. Bovendien zijn er nog enkele andere klompenpaden in de buurt die ik nog niet gelopen heb. Ik heb er zin.

Drie jaar geleden vonden we de omgeving en de wandeling al heel mooi en ook vandaag was het weer een bevestiging dat klompenpaden lopen erg leuk is. Het weer was inderdaad belachelijk voor de tijd van het jaar, maar we zullen het er mee moeten doen. En binnenkort de nieuwe wandeling in Kilder maar lopen.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Plaatjes en Kletspraatjes: LUTTENBERG, mijn blinde vlek

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

En in één keer besef je het, je hebt een blinde vlek. Nu weet ik echt wel dat ik er meer heb, maar dat is omdat ik voor iets te stom ben of geen interesse heb. Zo heb ik een blinde vlek voor de GP met Max Verstappen, het interesseert me niet; of de werking van een deeltjesversneller…….schiet mij maar lek. Maar het bewustzijn dat ik een echte blinde vlek had voor Luttenberg en de berg met dezelfde naam, was een gekke gewaarwording afgelopen woensdag. Dit  behoeft natuurlijk enige uitleg.

Komt ie. Luttenberg ligt in de gemeente Raalte, de plek waar ik ben opgegroeid. Natuurlijk was ik er wel eens doorgefietst of langsgereden, maar hoe het eruit ziet? Ik weet het niet. Het heeft in ieder geval twee grote campings en het is toeristisch, maar ja, niet voor mij blijkbaar. Ik houd van wandelen dus ik dacht, we moeten ook maar eens in de buurt van mijn eigen roots gaan kuieren.

Luttenberg dus. Bij de verplichte zondagswandeling met mijn ouders kwam ik in Haarle, Lemele, Nijverdal en Holten, maar in Luttenberg? Mijn moeder kon dat ook niet verklaren. In de jaren 70 en 80 waren plaatsgenoten opgewonden als de motorraces op de Luttenbergring plaatsvonden. Ik zag op Studio Sport wel of Jack Middelburg dan wel Wil Hartog gewonnen had. Het boeide me niet.

De Luttenbergring, of een stukje ervan

In het eerste jaar van de middelbare school kwam een dozijn meisjes uit Luttenberg bij me in de klas. Och je was twaalf en toen hadden meisjes nog geen interesse in voetbal, dus wat had je met ze te bespreken? En als je ze en passant eens sprak, dan snoefden ze heel hooghartig over een grot in Luttenberg. Ze waren er trots op concludeerde ik uit hun opgewonden stemmen. Grot of die meisjes, niets bracht mij in beweging om eens op een woensdagmiddag een kijkje te nemen in Luttenberg.

De Lourdesgrot in Luttenberg

Ook qua voetbal was de plaatselijke club een apart verhaal. SDOL speelde in het district Twente, wij van het grote ROHDA Raalte maakte onze doelpunten in het Zwolse competities. Ik heb geloof ik op een zomeravond eenmalig een vriendschappelijke wedstrijd tegen ze gespeeld heb. Ik weet de uitslag niet meer en ook de clubkleuren van SDOL zijn me niet bijgebleven. Op het einde van de middelbare school kwamen de feestjes, ook in Luttenberg. Maar ja, dan was het donker en was er bier. Zo werd ik 18 jaar en vertrok uit Raalte zonder actieve herinneringen aan Luttenberg en haar berg. We kunnen dat een blinde vlek noemen. Blinde vlekken zijn er om in te kleuren, een (ge)zicht te geven. 26 oktober 2022 was het zover

Ik heb de blauwe route rond en over de Luttenberg gelopen. En eerlijk is eerlijk, het was een hele aangename wandeling. Ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. (zie ook Instagram: account titiissprakeloos) en er was veel ruimte om te reflecteren waarom die blinde vlek.

Nu zou het mooi zijn om na de blauwe route ook de Luttenbergse Horeca te ontdekken, echter mijn moeder stond te wachten in Raalte met een overheerlijke uitsmijter met de eitjes van de kippetjes van oom Ben. Ook heel lekker. De volgende keer bij de gele route zal ik Luttenberg verder ontdekken. Ter compensatie heb ik wel de boodschappen voor die dag bij de plaatselijke Coop gedaan. Zo ben ik dan ook wel weer.

Plaatjes en Kletspraatjes: Het perfecte (klets)plaatje.

/ sprakeloosid / 1 reactie

Toeval bestaat niet, of misschien ook wel. Zelf heb ik te weinig kijk in de kosmos om het toeval te ontdekken. Ook mijn filosofische gaven zijn van dien aard dat ik het bestaan van toeval kan ontkennen noch bevestigen. Maar heel soms vallen dingen wel aardig samen, al is het maar voor het schrijven van een stukje.

Afgelopen week keek ik naar het uiterst ontspannen programma Het perfecte plaatje. Infotainment zullen we maar zeggen. BN’ers gaan met elkaar de strijd aan om met een bepaald thema de mooiste foto te maken. Ik houd van foto’s. Het programma heeft niet veel om het lijf, maar ik leerde daar wel de term kikvorsperspectief. Dit is de foto maken van onderuit. Je speelt dan als het ware met de horizon en het object bekijk je dan vanuit een ander perspectief. ,, Bij mijn volgende wandeling ga ik daar bewust mee experimenteren.” Gewoon met mijn Samsung mobieltje, leuk. Ik had al plannen voor de komende zaterdag, de Kemnaderoute bij Braamt.

Met een collega keuvelde ik over het werk en we bespraken de weekendplannen. Ik vertel over mijn kikvorsperspectiefplannen voor de dag erop. Deze wijze collega weet er blijkbaar wat van. Ze zegt dat is toch de manier waarop Poetin gefotografeerd wordt om wat imposanter te zijn. Tja, denk ik dan, zulke wetenswaardigheden zou ik als politicoloog zelf in de conversatie moeten brengen.

’s Morgens voor de wandeling in alle rust ontbijten met koffie, eitje en krantje. Ik zie een oude foto van Poetin met onze vorst op de voorpagina van het NRC. Niet met het kikvorsperspectief, maar de foto is al meer dan tien jaar oud. Vladimir is niet imposant en kijkt zelfs een soort van vriendelijk. Misschien moest zijn persoonlijksproblematiek nog groeien. In ieder geval had hij de internationale pers niet in de hand.

In Braamt had ik mijn eerste imposante object om in het kikkerperspectief te vereeuwigen al snel gevonden. Ik was tevreden, dit ga ik vaker doen. Tijdens deze wandeling rondom Braamt en alle andere wandelingen die hopelijk nog zullen volgen. Toeval bestaat niet, of misschien wel, maar je kunt de ingrediënten van je verhaal ook een beetje kunstmatig bij elkaar associëren. En dan heb je naast het perfecte plaatje ook nog een aardig praatje.

Voor meer plaatsjes zie ook Instagram account titiissprakeloos. De Kemnaderoute is te vinden op de App van Achterhoekroutes.

Grijze flarden over het Avervoorderpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Lichtjaren terug, in het pré-corona tijdperk was het Avervoorderpad het tiende klompenpad dat ik liep. Bijna 100 andere paden verder wist ik, hier moet ik nog een keer lopen omdat ieder klompenpad met een klein verhaaltje moet worden afgesloten. Daarmee ben ik pas begonnen in het Corona-tijdperk, dus ik had een corvéetaak te vervullen, een klompenpad in De Vecht nabij Terwolde. En dat is maar goed ook, want het lawaai van de vliegtuigjes en vooral de luchtfietsjes zoemden in mijn hoofd als ik terugdenk aan deze wandeling. Het was een mooie zondag, 10 november2019. Zoals ik al begon, lichtjaren geleden. Wij vonden het lawaai erg irritant en de filosofische vraag kwam bij ons op: Wie heeft er meer recht op ontspanning, wandelaars of sportvliegers? Ons antwoord was duidelijk, maar ik ben dan ook geen goede filosoof.

Maar vandaag lachte het geluk me toe. Een neef, ook klompenpadliefhebber en woonachtig in de omgeving van dit klompenpad en wiens moeder, tante Greet, er geboren is. Voldoende ingrediënten dus voor een fijne wandeling al zat het weer niet helemaal mee. Voor dat we goed en wel begonnen waren liet neef Mark een foto van zijn opa zien. Een soort SRV-man avant la lettre, die trots bij zijn paard en kar met brood en kruidenierswaren staat. Op 13 april 1945 is hij door geallieerd granaatvuur om het leven gekomen. Ook zijn stiefopa had een roemruchte historie in het altijd bruisende De Vecht. Hij was namelijk oprichter van de voetbalclub Vlug&Lenig. Bij deze voetbalclub startte onze wandeling die in omgekeerde volgorde liep in vergelijking met de eerste keer. En ja, een wandeling is dan echt anders.

Twee neven aan de verkeerde kant van de vijftig met een gezamenlijke familiegeschiedenis, keuvelen over werk, gezin en toekomstplannen. Tja, want de tweede helft van de vijftig betekent al een persoonlijke geschiedenis voor beiden, maar ook nog een toekomst met werk en gezin, als de pijntjes en ongemakken tenminste een beetje op de achtergrond blijven. Bijvoorbeeld het in stand blijven van een beetje deugdelijk geheugen!? Ik vertelde over een verhaal dat ik hoorde op de radio, vlak voordat ik aankwam. Een stukje van een cabaretier over Willy en René van de Kerkhof en het functioneren van je geheugen. En laat ik niet op de naam van de grapjas komen. ,,Ge wit wel, di’n mafklapper uit Eindhoven……..” Mijn neef, 8 maanden ouder sloeg ook niet meteen aan, maar zei. ,, Een paar weken geleden heb ik hem nog getekend.” De vermelding over de verkeerde kant van de vijftig is dus verre van pathetisch. Bij thuiskomst kreeg ik het resultaat van zijn artistieke inspanningen met de bij behorende naam.

Opa van Mark
Theo Maassen door Mark Hurenkamp

Een grijze en druilerige dag in oktober. Het was nog behoorlijk groen, ondanks de droogte van afgelopen zomer. Het mocht de pret niet drukken, bovendien, hoegenaamd geen vliegtuigherrie vernomen. Maar ook onderstaande dames waren er niet. Ik vond zo toen zo grappig. Ben benieuwd waar ze zijn.

Waar zijn ze gebleven?

Meer foto’s op mijn account op Instagram titiissprakeloos

In de slag met Maarten op het Slagmaatpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Op het kaartje was het al te zien. De start van het Slagmaatpad was nabij het spoor en op duidelijke gehoorsafstand van de A12. Dat laatste was natuurlijk niet op het kaartje te zien, maar wel uit af te leiden. Toch was ik benieuwd wat het pad me te vertellen had, wat het zou brengen. Mijn wandelpartner was een collega met wie ik eerder twee klompenpaden had gelopen. Bovenal is het een kameraad waarmee ik iedere wedstrijd van Feyenoord rechtstreeks in verbinding sta om de wedstrijd van oehhhs, ahhhhs, yes en soms k*****s te voorzien. Ja, a man has got to do what a man has got to do. Vandaag was dat wandelen in Bunnik. Natuurlijk hebben we ons aller Arne Slot eensgezind van advies gediend. (Voor de niet Feyenoordfan, Arne is de trainer, onze trainer.)

Wat schets mijn verbazing, de drukte van verkeerswegen en relatief veel andere bezoekers rond het Fort bij Vechten raakten al snel op de achtergrond. Er is een hele fijne overzichtelijk wandeling gecreëerd van ongeveer 7 kilometer in een groene omgeving. Goed, het is geen oerbos en waarschijnlijk recent in elkaar geknutseld landschap, maar een heel prettig en rustgevend decor voor een fijne wandeling. Een aanrader wie van oost naar west rijdt, of andersom, en even een uurtje wil ontspannen. Als Oosterling ben ik dan altijd weer verbaasd dat ook in de drukke Randstad een klompenpad echt wel op zijn plek kan zijn.

Rond het Fort was trouwens een filmploeg bezig en ons aller ‘Vaderlandse geweten van de parate kennis’ struinde er ook rond. Op de terugweg hielden we de pas even in om een ongetwijfeld wetenswaardig antwoord van Maarten niet te verpesten door twee bolle wandelaars. Het zou zonde zijn om de erudiete verhalen van Maarten van Rossem te interrumperen met het gesjok van ons met een air, we kijken niet in de camera. Maar hij wenkte vriendelijk naar ons met de woorden, dat het een leuk artistiek beeld geeft. Ik heb Maarten van Rossem hoog staan als het gaat om de historische of politieke kennis. Zelfs op het gebied van auto’s of techniek kan hij waarschijnlijk een heel kundige verhandeling houden, maar over artistieke vermogens op het gebied van de bewegingskunst van twee heren heeft hij geen verstand. Ik repliceerde dan ook dat hij zijn esthetische en artistieke verwachting maar moest temperen. Hij had overigens niet gezien hoe ondergetekende een half uur daarvoor met een trekpont een slootje over ging, bibberend en heel onvast. Ben benieuwd of we in beeld waren want hij wees nog op het ‘gevangenisgehalte’ van mijn shirt. Heel artistiek.

(Voor meer artistieke kiekje verwijs ik ook naar mijn Instagram account titiissprakeloos)

Plaatjes en Kletspraatjes: Kroketten in Nijmegen

/ sprakeloosid / 1 reactie

28 jaar geleden was ik nog geen vader. De kermis van 1994 was de laatste die ik samen met de moeder van onze kinderen in ons kinderloze bestaan mocht vieren. We slenterden over de kermis, het was druilerig weer. De zwangere buik van mijn partner nodigde niet uit om allerlei attracties te bezoeken, integendeel. We liepen naar een voor ons nieuw Mediterraan Restaurant in de buurt van het Koningsplein. Het was nieuw en goed werd gezegd. Het zou voorlopig wel eens het laatste rustige etentje kunnen zijn. Inmiddels bestaat het restaurant al niet meer. Ik moest er vandaag aan denken toen ik wachtte op een lunchafspraak met een collega. We zouden kroketten eten.

Ik moest een boef bezoeken, hem spreken om er daarna iets verstandigs over te zeggen voor de rechtszitting. Als je dan toch in Nijmegen moet zijn, vind ik het altijd leuk om er even rond te lopen. Ik heb er immers vijftien jaar met veel plezier gewoond en mijn beide zoons zijn er geboren. Ik moest er dus aan denken bij het zien van het reuzenrad dat vandaag werd afgebroken. Mijn zoon wordt bijna 28 jaar.

Maar mijn zoon is niet de reden om een blogje te schrijven. Integendeel, hij zou het eigenlijk helemaal niet leuk vinden dat zijn vader lichtelijk weemoedig terugkijkt op bijna 28 jaar vaderschap. Hij leest mijn blogjes dan ook gelukkig niet. Blogjes schrijven is zo’n boomertijdverdrijf!

Het blogje werd geboren door mijn verbazing over bovenstaande foto. De foto is niet mooi, niet bijzonder en waarschijnlijk fototechnisch onder de maat. Maar er ontbreekt iets op de foto en daarvoor moeten we terug naar 1987 of 1988.

Ik had mijn auto geparkeerd op de Wedren en dacht, ik loop even langs mijn oude studentenflat. De echte Nijmegenaar had natuurlijk de Jacob Canisstraat allang herkend. Op de derde verdieping met zicht op de Bergendalseweg heb ik een aantal jaren mijn studentenhokje met veel plezier bewoond. Wat de aanleiding was weet ik niet meer, maar een studievriend was destijds student-bestuurslid van de SSHN (Stichting Studenten Huisvesting Nijmegen) en vroeg of ik nog iets voor de volgende vergadering had. Ik kon niets bedenken, keek eens naar buiten en zei, misschien kun je de brandveiligheid van deze flat benoemen. Zelf ben ik nooit bang geweest of maar een moment gedacht aan onveilige situatie op driehoogachter. De voordeur was immers aan de andere kant. Sterker nog, ik kan me zo voorstellen dat ik gedacht heb, het is toch allemaal beton, dat vat geen vlam.

Met jeugdig enthousiasme en een grote dosis scoringsdrift van mijn studiegenoot, agendeerde hij brandveiligheid in de vergadering. Een half jaar later, of misschien nog wel sneller was er een heuse lelijke brandtrap ter hoogte van de balkons op de foto. De laatste drie meter moest je wel springen. Bij mijn weten heb ik er geen foto’s van, maar u moet me maar geloven. Het kostte een lieve duit en iedere keer als ik er langs kwam moest ik glimlachen. Het had iets betekenisvol. ,,Als ik er niet geweest was, dan……… Mijn leven heeft zin gehad, naast de rijkdom van twee zonen natuurlijk.

Op deze dag in oktober 2022, zie ik dat er nieuwe groepjes studenten de vergadering binnen de SSHN mogelijk hebben beïnvloed. Esthetische redenen moeten ongetwijfeld de oorzaak zijn om de lelijke brandtrap ‘van mij’ te laten verdwijnen. Misschien zijn ze niet bang meer? Misschien is de vluchtroute nu anders georganiseerd? Ik ben te weinig onderzoeker om dat na te gaan. Ik accepteer dat de wereld verandert en dat de brandtrap er niet meer is. Alles draait (door) zoals Ellen ten Damme zo mooi zingt. Ik loop door de stad in en vind Nijmegen nog mooier dan 30 jaar geleden. Het is maar goed dat alles draait. Zo’n boomer dat vroeger alles beter was ben ik dan weer niet. De kroketten waren trouwens ook lekker.

Een complete wandeling op het Snorrenhoefpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Onder ideale omstandigheden vandaag mijn 103e klompenpad mogen lopen. Waarom ideale omstandigheden, dat ga ik nu uitleggen. Voor mij is dat echt niet alleen het pad en de rust van het wandelen, al zijn dat belangrijk bestanddelen. Het Snorrenhoefpad in Achterveld is een hele fijne wandeling, dat staat buiten kijf.

Zaterdagochtend even drie kwartier tijden om op tijd (half elf) in Achterveld te zijn. Radio 1 op de achtergrond. Ik luisterde naar Radio 1 (Nieuwsweekend). Allereerst een interessant onderwerp over moderne verslavingen. Filosofe Doortje Smithuijsen vertelt ons over de afhankelijkheid van allerlei sociale media en apps. De vraag is daarbij waar gaat het gemak van deze apps over in verslaving? Beschouwen we dit wel als verslaving? Vroeger waren alcohol en drugs vooral om je te onttrekken aan de maatschappij, de hedendaagse verslavingen zijn een onderdeel van de aandachtscultuur van de moderne mens. Zo rijd ik op de Mapsapp naar Achterveld, terwijl ik mijn klompenpadapp al heb ingesteld. Luister vooral naar het interview met Doortje Smithuijsen via de NOS-uitzending gemist app!

De zon schijnt warm in de auto en het tweede onderwerp dat mijn aandacht volledig opeist is een interview met Désiré Palmen, gepromoveerd psycholoog die de luisteraar een inkijkje geeft in het ‘alledaagse’ psychopathische gedrag. Niet de grote gekke leiders, niet de gevaarlijke gekken in de TBS of gevangenis, maar misschien wel gewoon jou baas op het werk? Ze promoot een vragenlijst voor sollicitaties om de charmante, slimme maar gewetenloze leidinggevende met persoonlijkheidskenmerken van grandiositeit te onderscheiden van een fijne baas. Ook hier verwijs ik voor de geïnteresseerde naar de NOS-app met het volledige interview.

Voor de tradionele lezers van mijn klompenpadverslag is het misschien nog even doorbijten, maar bovenstaande zaken zijn wel mijn ideale ingrediënten om de wandeling in Achterveld en omgeving te beginnen, want mijn wandelpartner voor vandaag is studievriend en politicoloog. Pratend over verslavingen, maar vooral ook over psychopathisch leiderschap in een instabiele wereldorder is natuurlijk voer voor politicologen.

Maar natuurlijk niet voor we van koffie en gebak hebben genoten bij De Roskam, tegenover de prachtige Sint Jozefkerk in Achterveld, een kerk die nog niet eens zo oud is leert de informatie op internet. Info die je met een druk op de knop zo uit je computer kunt laten rammelen. Heel leerzaam en dit had ik 25 jaar geleden niet gevonden. Waarschijnlijk was ik veel te lui geweest om nog even de kerk en de geschiedenis van Achterveld op te zoeken. Tegenwoordig kan het allemaal.

Resumerend: Radio 1 op weg naar Achterveld, goed weer, een mooi pad, een inspirerende gesprekspartner en koffie en gebak om mee te beginnen. Een fijne wandeling dus vandaag, zeker als we bij hetzelfde etablissement de Roskam kroketten kunnen eten ter afsluiting. Toch?

Mijn Stappenteller stond toen op 14.000 passen en een kleine elf kilometer. Het is maar dat de wereld ervan weet.

Voor meer foto’s zie ook Instagram op mijn account titiissprakeloos

Rondje persoonlijke nostalgie in een modern jasje

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Vanmiddag in de auto hoorde ik flarden van een interview met Maroesja Lacunes. Maroesja Wie!!! (Nu volgt even een hele flauwe woordspeling.) Maroesja Lacunes. Ik kende haar niet, dacht ik. Maar ze was, of eigenlijk voor mij nog steeds is, de tovernaarsdochter van TiTa tovenaar. Een lacune in mijn culturele kennis, ik geef het toe.

Het is vijftig jaar geleden dat de eerste aflevering van TiTa Tovenaar zo vlak voor de klok van zeven uur op tv verscheen. Ik zat net goed een maand op de ‘grote school’ dus de eerste klas. Ik voelde mij heel stoer, maar keek wel TiTa Tovenaar met Ton Lensink als de Tovenaar, maar vooral naar Tika zijn dochter dus. Hoewel er bij mijn weten absoluut geen sprake was van in de weg zittende hormonen, was ik op zesjarige leeftijd best wel verliefd op Tika. Op Maroesja Lacunes weet ik nu.

Voor de mensen van na 1972, die tijd was al best wel heel modern met televisie en een jeugdcultuur, maar het was voor jongetjes en meisjes van 6 jaar ook nog heel overzichtelijk. Op de nationale televisie was er vlak voor bedtijd altijd vijf minuten ontspanning voor de jeugd. Van 1972 tot 1974 was dat dus TiTa Tovenaar. Ook Paulus de Boskabouter en de Fabeltjeskrant hadden de opvoedende functie dat als het programma afgelopen was, moest je tandenpoetsen en naar bed. Douchen hadden we voor die tijd al gedaan, want anders geen TiTa Tovenaar.

Voor de mensen van mijn leeftijd haal ik even wat namen op voor de nostalgie. Je had de grobbebollen en Tato de aap. In het dorp waar Tika nog wel eens moest zijn had je in mijn herinnering het deftige heertje, maar ook het boertje. Het boertje was nogal  eens verbaasd over de toverkunsten die hij niet begreep maar hij sprak de zelfhypnotiserende woorden uit: Doodgewoon als een bruine boon. Ik heb deze uitspraak nog lang als levensmotto gebruikt, als het me uitkwam tenminste.

Het zal hele volksstammen niets zeggen, maar het is waar ik mee grootgebracht ben. Toen het intro liedje werd gespeeld op de radio kon ik de woorden gewoon meezingen.

Mijn vader is een tovenaar

Het is echt, het is heus

Het is raar maar waar

Een Tita Tovenaar

Het is raar, het is raar, het is raar

Hij heeft het ook aan mij geleerd

Maar soms gaat het wel eens verkeerd

En gaat het niet zoals ik wil

Dan doe ik dit

En alles staat stil

Tika klapte dan in haar handen en papa tovenaar moest dan heel snel mopperend optreden om de fouten te herstellen. Geloof me, ik had niet eens zoveel met magie en wonderen, maar Ti Ta Tovenaar was geweldig niet op de minste plaats door Tika.

Inmiddels zijn we vijftig jaar verder en nostalgisch moet ik denken aan de mogelijkheid om alles stil te laten staan. Dat zou kansen geven zeg. Ik denk aan Poetin die zijn oorlog kan terugdraaien, aan Vera Bergkamp die de afgelopen dagen ook wel eens gedacht moeten hebben, was Tika er maar. Dat geldt natuurlijk voor een heel arsenaal aan laffe politici in haar slipstream. Zou Khadija Arib Tika kennen? Ze had er mogelijk baat bij gehad. Jammer, want voor haar had ik graag alles even stil willen zetten. Ze was de reden om na veel twijfel nog steeds op de PvdA te stemmen.

Dubbel nieuw, maar ook vertrouwd op het Uchtapad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Een nieuw pad en na een jaar van uitstel nu toch maar met nieuwe wandelschoenen, maar wel met mijn eigen vertrouwde partner. De dag presenteerde zich als een herfstdag na gisteren, maar in de zon was het lekker en afhankelijk waar de ‘Hollandsche Luchten’ naar toe gejaagd worden, wordt het herfst of misschien toch nog wel een ouwe wijvenzomer, wie zal het zeggen. De illusie dat je als eerste een nieuwe klompenpad loopt had ik niet, het was vandaag zelfs best wel druk voor een zondag in Ochten op het Uchtapad. Deze nieuwe loot aan de klompenpadfamilie is gisteren officieel geopend. Dus na dit pad beslecht te hebben moet ik net als gisteren er nog 34 lopen. Voor de mensen die niet meer echter fris zijn is dit een nadenkertje!!

Meestal heb ik wel een actualiteit of een persoonlijke noot die me vergezeld op de wandeling, vandaag was het alleen mijn vrouw. Ik laat de foto’s bij dit klompenpad vooral het werk doen. Voor nog meer foto’s verwijs ik naar mijn Instagram account : titiissprakeloos.