Begrip van de dag

Begrip, van de dag (13) Laatste der dingen

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

DE LAATSTE DER DINGEN

Een speciale dag vandaag, 21 jaar geleden kwam onze eerstgeborene ter aarde. Voor het geboortekaartje hadden wij een stukje uit het liedje van Liselore Gerritsen bedacht, oktoberkind. Een optimistisch liedje dat het laatste leven dat de maand oktober de mensheid te bieden heeft bezingt. Dat is dus het eerste voor een oktoberkind. De wegtrekkende zwaluwen, de laatste zoet braam en geboren in een gouden bed van dwarrelende bladeren, de optimistische omgeving van een oktoberkind.

Vandaag kwam mij het bericht ter oren dat de Playboy stopt met het bekende naakt en mogelijk met het naakt in het algemeen. De dames worden vanaf nu decent geoffreerd en de spreekwoordelijke interviews staan op de voorgrond. Ook hier weer het laatste der dingen in oktober, twee dingen wel te verstaan. Mijn zoon kan ze bezingen als de eerste die hij zag, want nu immers 21 en echt volwassen. Hoewel het internet de oorzaak is dat het vast niet de eersten zijn want alles open en bloot te verkrijgen zodra een kind de computerknoppen kan beroeren.

Dat was vroeger wel anders. In mijn kringen een Playboy kopen was nog al wat, eigenlijk een beetje ordinair, dat deed je niet. Maar toch was ik soms best een beetje nieuwsgierig als jongeman. En ik niet alleen, want de oplages logen er niet om in de jaren tachtig, dus vele anderen durfden wel. Toen ik eindelijk een paar guldens over had en de moed verzameld om een Playboy te kopen met een air ‘ik koop een Playboy en dat is heel normaal’ vergat ik te onderzoeken wie de bekende Nederlander was. Ik kocht het Viola Holt exemplaar. Ik weet niet of het in oktober was, maar na die ervaring ook voor mij de laatste der dingen.

Begrip, van de dag (12) Koud hè!

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

KOUD HÈ!

Vandaag was het weer zo ver, de eerste echte koude dag. ‘Koud hè’ was niet van de lucht. Buren begroeten elkaar bij het krabben van de eerste winterlaag op de auto’s. Collega’s startten hun werkdag na de kou mee te hebben genomen op kantoor. ‘Koud hè! Op het internet staan de eerste winterfoto’s en waarzeggerij over een aanstaande strenge winter op basis van stekende eksterogen en andere trek van vogels. Het feit dat bij de buren de sneeuw twee weken eerder is gevallen dan gemiddeld is voor de zuiderburen het sluitende bewijs. Voorlopig is het bij mij in de tuin nog overwegend groen, al zal dat niet lang meer duren want ‘koud hè!

Raar eigenlijk dat het zo vanzelfsprekend is om een kletspraatje te beginnen over het weer. Dat schijnt in andere landen toch minder te zijn heb ik me laten vertellen. In Nederland is zoiets vanzelfsprekend. Misschien hebben we minder mooie andere openingszinnen of is het slechts een overblijfsel van vroeger tijden toen we veel meer dan nu voor de overleving afhankelijk waren van de grillen van de weergoden. Koud hè deed vandaag zijn intreden als een ongenode, maar o zo vertrouwde gast. In de jaren tachtig maakte het befaamde duo Henk Spaan en Harry Vermeegen er al furore mee.

Als we elkaar benaderen met Koud hè! weten we allemaal meteen dat het over het weer gaat. Maar ook andere zaken kunnen koud zijn. Woerden en de acties van anti-asielzoekers kunnen ook becommentarieerd worden met Koud hè. Niemand doet het! Wilders die hele volksstammen wegzet als gevaarlijke testosteronbommen, kun je afdoen met Koud hè. We zijn het niet gewoon. De uitslag van Oranje tegen Tjechië, 2 -3. Koud hè! Nederland een lange hete zomer  zonder oranjeleut. Koud hè! Een fijne winter toegewenst.

Begrip, van de dag (11) Sober en rechtvaardig

/ sprakeloosid / 1 reactie

SOBER EN RECHTVAARDIG

 

Het is al enkele dagen aanstaande, maar vandaag is het setje dan geboren, sober en rechtvaardig. De ultieme twee-eenheid om het kabinet een smoel te geven en de nationale eenheid te bewaren. Sober en rechtvaardig. Ik zie onze Halbe en Diederik ten einde raad het volgende compromis sluiten om eruit te komen inzake de vluchtelingencrisis. Omdat Nederland in verval dreigt te geraken, Wilders garen spint bij de chaos en de piemelotjes ego’s van de heren dusdanig groot is, moeten ze beide één woord roepen. Halbe denkt even na en zoekt naar synoniemen voor niet, niets en nada, beseffend dat zoiets niet door de beugel kan. Hij roept: , Sober!’ Maar ook Diederik moet zijn onderbuik laten spreken en zijn sociale gezicht laten gelden zonder als potverteerder te worden bestempeld. ,Euhh, Euhh…….Rechtvaardig!’ De lelijke tweeling Sober en Rechtvaardig is geboren. We schrijven 11 oktober 2015.

Het beleid is niet duidelijk, maar onze bewindslieden trekken de vluchtelingstroom tegemoet met soberheid en rechtvaardigheid. Dit wordt de kapstok voor alle gevluchte nooddruftigen. Krijgen ze nu een boterham met tevredenheid (sober) of toch maar er een plakje worst (mits niet van een varken) of moet dat juist wel voor de integratie? Geven we ze een onderdak waarmee bed, bad en brood verzekerd zijn of accepteren we dat de piramide van Maslow ook voor gevluchte medeburgers geldt. Wat is sober en wat is rechtvaardig. Vraag het een PVV-er, vraag het een demonstrant bij de Pegida-bijeenkomst in Utrecht, vraag het een vluchteling in Woerden, vraag het een hulpverlener of vrijwilliger, vraag het weet ik niet wie en er komen verschillende antwoorden. Sober en Rechtvaardig.

De eenheid in het kabinet is voor vanavond verzekerd en de woorden sober en rechtvaardig zullen als warme broodjes tevredenheid uit de monden rollen. Een ooglidcorrectie, borst- of penisvergroting zit er niet in, want niet sober. Daarentegen pleit ik voor een oogklepcorrectie van alle politici om zich daadwerkelijk met de opvang van vluchtelingen te bemoeien en laat die sober en rechtvaardig zijn, maar weet in ieder geval wat het daadwerkelijk inhoud. Ik wil toch niet mee maken dat het aantal douchebeurten een politieke discussie gaat worden van landsbelang. Is een zaterdagse douchebeurt te sober of is er pas sprake van rechtvaardigheid bij een dagelijkse verschoning?

Begrip, van de dag (10) Heksen

/ sprakeloosid / 4 reacties

HEKSEN

Het schijnt al van vele eeuwen te zijn, vrouwen hebben de onnavolgbare behoefte om soms bij elkaar te klitten. Ik heb het dan niet over nonnen in een middeleeuws klooster, maar over gewone vrouwen zoals je moeder, je buurvrouw of collega. In de jaren zeventig had je dat ook al, de vrouwencafés en zelfs vrouwenboekhandels waar mannen niet welkom ware op straffe van castratie of anderszins onmenselijke behandeling. Tegenwoordig zijn mannen wijzer en laten die behoefte gewoon bestaan. Het is niet anders.

Heksenkringen zijn er natuurlijk altijd al geweest, naakt dansen bij volle maan en weerwolven aanroepen. Tegenwoordig hebben die heksenkringen een meer ‘sofisticated’ uiterlijk. Een voorbeeld daarvan is ‘the red hat society. Vrouwen die lekker gek willen doen met de meiden. Voorwaarde is wel dat de meiden 50+ zijn en een rood hoofddeksel dragen. Ik ben op het station wel eens een kudde tegengekomen. Best wel eng eigenlijk. Meer eigentijds is de opkomst van de rode tent bijeenkomsten. Maandelijks komen vrouw bijeen om te leren van elkaars vrouwelijke wijsheden in het aanschijn van hun voormoeders. Mentaal en fysieke ontspanning is verzekerd.

Eigenlijk ben ik best nieuwsgierig naar die vrouwelijke wijsheden, maar helaas, ik ben niet welkom want een man. Ik kan natuurlijk hartstochtelijk pretenderen in het lichaam van een heks te zitten en daarom een waardig lid van de rode tent te kunnen worden. Hierbij verklaar vandaag mijn ‘coming out’. Ik vrees echter dat de wereld er nog niet klaar voor is. Om die reden heb ik 20151011_151600een kloek besluit genomen deze middag. Bij het ontbreken van eredivisievoetbal heb ik een amateurwedstrijd bezocht. Rohda Raalte moest aantreden in Silvolde. Ze hebben verloren.

Begrip, van de dag (9) Thee-tips

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

THEE TIP

Je hebt koffiedrinkers en theedrinkers. En natuurlijk bierdrinkers, maar die laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. Zelf zweer ik bij een stevige bak koffie in de ochtend en tussendoor een bakkie troost om de dag door te komen. Een theedrinker ben ik zeker niet. Ik doe mijn uiterste best om meededogen te hebben voor de theedrinkende medemens, maar feitelijk vind ik het niet veel meer dan een ouwewijvendrank. De echte theedrinker neem ik op de keeper beschouwd niet serieus.

Daar denkt de marketing heel anders over. Kenden we vroeger in deze contreien vooral de Engelse thee, tegenwoordig kan ieder struikje mondiaal ontdaan worden van zijn blaadjes en er zijn creatieve geesten die er thee van weten te maken. Sterker nog, ze weten dit ook nog aan de man te brengen door er allerlei louterende eigenschappen en kwalificaties aan te geven. Ik ontken niet dat een kopje warm water slecht is voor het gestel en de ingewanden, maar als dat nodig is kan dat natuurlijk ook zonder blaadjes. Ook komt het ritueel van theedrinken vanuit de Oriënt steeds meer in zwang. Thee serveren wordt verheven tot een ware kunst. Het blijft gewoon kokend water, hoe vaak je het ook overgiet naar een ander bakje of potje.

De mondialisering van het theedrinken heeft in sommige kringen drastische vormen aangenomen mede door een gladde campagne van de theeproducenten waardoor thee een vals, gezond en jeugdig imago heeft gekregen. Toch blijft thee voor mij een ouwewijvendrank. Of ik nog theetips heb? Nee, ik niet en dat moge duidelijk zijn. Ik ben zelfs tegen Teatips, louter propaganda naar mijn bescheiden mening.

Begrip, van de dag (8) De druk niet voelen

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

DE DRUK NIET VOELEN


Stel, je bent vijf keer op geweest voor je rijexamen en het rijbewijs is een vereiste voor je nieuwe baan. Een goedbedoelde vriend vraagt je of je zenuwachtig bent. Heel laconiek antwoord je: ,, Nou, nee ik voel die druk niet zo.” Of je bent gezonde Hollandse jongen van twintig jaar en gaat al jaren om met dezelfde vriendengroep, tegenwoordig testosteronbommen genoemd. Iedere zaterdagavond is het gezellig, biertjes, lachen en vrouwen. Je vrienden verdwijnen soms om tegen een hekwerk aan te vozen of hun Golf GTI in een dampende condens te veranderen. En jij loopt het ene blauwtje na het andere. Het begint de vrienden op te vallen en kameraadschappelijk proberen ze je aan een chickie te helpen. Op de dansvloer beweegt een schone brunette.  Nonchalant neem je nog een biertje en deelt je kameraden mee dat je geen druk voelt. Nu dan zeg ik, in beide gevallen ben je niet goed bij je hoofd, heb je geen binding met je eigen gevoel en mis je ieder gevoel met de realiteit.

Op weg naar huis hoorde ik een interview met onze bondscoach Danny Blind. Voor de niet voetballiefhebber, het Nederlands elftal speelt wedstrijd na wedstrijd als een dweil, ze verliezen van tegenstanders van wie dit theoretisch niet eens voor mogelijk wordt gehouden, bovendien komt er na de wedstrijd geen zinnig woord uit die duurbetaalde nepvedetten. In de wetenschap dat heel Nederland ons land Oranje wil kleuren, de economie een boost krijgt bij deelname en dat bovendien alle nieuwe Syrische Nederlanders van harte mee zullen juichen. Dat laatste bevordert dan weer de integratie. Op de vraag of onze bondscoach enige druk voelt bij de wedstrijd tegen Kazachstan morgenavond antwoord hij:,, Nee, dit is een wedstrijd als alle anderen, ik voel geen extra druk!” Dan durf ik toch te stellen dat je iedere vorm van realiteitszin verloren bent.

Natuurlijk is voetbal geen zaak van leven op dood, er zijn belangrijkere zaken. Maar als meest belangrijke bijzaak mag mijnheer Blind zich er wel iets meer rekenschap geven dat hij speelt met het humeur van vele miljoenen in ons land. Hij vergooit door zijn lakse en onverschillige houding het cumulatieve effect van Oranje uitgelatenheid in ons land. En Danny Blind voelt de druk niet? Nu mijnheer Blind, ik voel de druk heel erg om die oogkleppen van je kop te halen en om te  winnen voor de laatste kans om Nederland te redden.

Begrip, van de dag (7) Zo trots als een pauw

/ sprakeloosid / 1 reactie

ZO TROTS ALS EEN PAUW

Bij het wegzakken van een hazenslaapje kreeg ik het terloops nog mee. In het programma van Mathijs van Nieuwkerk werd de Sonja Barend Award uitgereikt aan niemand minder dan Jeroen Pauw. Met de kop nog vol snot, herstellend van een akelige verkoudheid, dacht ik nog ‘Hebben we dan niet beter in Nederland?’ Blijkbaar niet en ik ging over tot de orde van de dag, in mijn geval wegzakken in een broodnodig slaapje om me verder te herstellen van de griep. De wereld draait toch wel door.

Een goed uur later, mijn gestel had blijkbaar meerdere slapen nodig, werd ik kattig wakker. De vermoeidheid nog sterker in mijn lijf zoals te doen gebruikelijk is als een hazenslaapje onverwacht uitloopt. Het duurt dan vaak een hele poos voordat je je herstelt hebt van je rust. Een quality-nap was het zeker niet. Dit zijn ook de momenten dat de misantroop in me naar boven komt. Snel zoek ik op internet, het is toch niet waar dat die Pauw een prijs gewonnen heeft? Het blijkt dat ik niet gedroomd heb. Hij heeft gewonnen. Wat is er mis mijn mijn oordeelsvermogen vraag ik me neerslachtig af?

Het is al jaren vaste prik om met plezier de dag te eindigen met een afsluiting à la Barend en Van Dorp, Jinek, Pauw en Witteman en Knevel & Van de Brink. Toegegeven, als een setje te lang achter elkaar bezig is, ontstaan er sleetse vlekken. Dat was bij Pauw&Witteman onmiskenbaar, al lag dat volgens mij meer bij Pauw dan bij Witteman. Toch mocht de eerste alleen verder. Al weken erger ik me in toenemende mate aan zijn zelfingenomenheid, ongeïnteresseerdheid, ja zelfs gebrek aan professionaliteit. Ik vind hem bij uitstek een vertegenwoordiger van de door mezelf uitgevonden term ‘grachtengordelfascisme’. Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met zulke termen, maar soms mag je die vrijheid nemen en hanteer je in een column de hyperbool. Daar staat ie dan weer vanavond, zo trots als een Pauw de beste interviewer te wezen. Eén voordeel, tegen die tijd ben ik weer hoentjesfris en kan ik mijn slaperige mening staven met frisse argumenten. Die komen toch wel.

Begrip, van de dag (6) Schikken

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

SCHIKKEN

Proef het woord schikken eens goed. Een heel mooi woord als je er even bij stil staat. Een kleine bloemlezing van de betekenissen levert louter positieve zaken op, tenzij je natuurlijk non-conformistisch of anarchistisch bent aangelegd. Je kunt de tafel schikken, iemand kan geschikt zijn, het kan goed uitkomen, maar het betekent ook dulden, aanpassen en arrangeren. Ook op juridisch vlak is schikken een vorm van recht doen zonder tussenkomst van een rechterlijke uitspraak. Justitieel polderen en dat heeft dan ook weer een positieve klank voor de meesten. Schikken, een mooi woord.

Hedenochtend kwam ik een berichtje tegen op Twitter, maar ook Trouw schonk er aandacht aan in het economisch katern: BP (British Petroleum) schikt met VS, 21 miljard dollar! In eerste instantie denk je dan, mooi dat is opgelost. De schade in de Golf van Mexico kan worden hersteld in zoverre dat mogelijk is. Bovendien de vervuiler betaalt. Ik laat de Amerikaanse claimcultuur even buiten beschouwing, want wat nu 21 miljard dollar in werkelijkheid is, voel ik niet echt aan.

21 miljard dollar! Dat is in zware tijden een bezuinigingsactie voor een heel land als Nederland. Dat is ook een substantiële bijdrage voor reddingsacties van de Griekse economie. Er zijn dus bedrijven die dat kunnen betalen middels een schikking. Als de gang naar de rechter zou zijn gemaakt, was het bedrag ongetwijfeld hoger. Had BP het dan wel kunnen betalen? Hoe zal het Volkswagen vergaan? Zullen zij ook gaan schikken? Als multinationals zulke bedragen in de achterzak hebben om de mondiale politiek en meningsvorming te kunnen beïnvloeden, dan proeft schikken heel vies. De winsten van die bedrijven zijn bij voorbaat pervers. Ze kunnen hun goddelijke gang gaan en als er iets te opzichtig fout gaat, dan schikken ze de boel wel even. 21 miljard dollar schikkingsgeld, ik schrik dat toch van.

Begrip, van de dag (5) Mutmensch

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

MUTMENSCH

Precies weet ik het niet, maar ik ‘zit’ ongeveer tien jaar op de sociale media,  een soort van carrière. Heel bijzonder is dat natuurlijk niet, want wie heeft er tegenwoordig geen loopbaan op Facebook of Twitter? Ik typeer me als een nette en gemiddelde gebruiker passend bij sekse en leeftijd. En ondanks mijn leeftijd van bijna een halve eeuw, mag ik stellen dat gedurende deze carrière ik nog nooit zo vaak ben uitgescholden ben. Het hoort erbij.

De eerste discussies die me bij zijn gebleven waren die met mensen van het ter ziele gegane Volkskrantblog. Ik kon de ‘kanker’ krijgen als ik met argumenten tegen de PVV aankwam. Wist ik veel dat argumenten bij veel Wildersadepten niet getolereerd werden. Later op Twitter ben ik ze vaker tegengekomen en was ik een multiculti, lid van de Linksche Kerk of wat het summum in die kringen schijnt te zijn: Gutmensch, een omgekeerde geuzennaam. Maar PVV-ers hebben niet het alleenrecht om in vrijheid te schelden. Tijdens verkiezingen kan ik mijn zeer lage waardering voor de PvdD soms niet onder stoelen of banken steken. Prompt wordt ik gevolgd door een hele serie fundamentalistische volgdieren op Twitter die je de meest onaangename zaken toewensen. Meng je je in het Zwarte Pietendebat, ben je racist van het zuiverste water. Kan ik er wat aan doen dat ik in de discussie, opgezet door het Grachtengordelfascisme, vooral veel gevaren en onheuse sentimenten zie? Aan de andere kant als je toentertijd Mauro verdedigde was je weer een allochtonenknuffelaar.

En nu het vluchtelingendebat, crisis zo u wilt? Op politiek niveau bepaalt Wilders de discussie, geen enkele landelijke politicus heeft hierover iets wezenlijks gezegd of de morele richting gegeven. Op de sociale media is het heel zwart-wit en de valse berichtgeving, aan beide kant van het debat, vallen op. Moet ik er wat van vinden? Een genuanceerde mening is al reden voor scheldkanonnades, of je bent een Gutmensch of een racist. Een genuanceerde mening wordt niet gepruimd. Zal ik het morgen eens proberen? Als MUTMENSCH!!!! Och misschien heb ik het dan wel over voetbal of over de verdwenen woorden uit de dikke Van Dale. Zal Gutmensch er trouwens al in staan? Mutmensch in ieder geval niet.

Begrip, van de dag (4) Grazende koeien

/ sprakeloosid / 1 reactie

GRAZENDE KOEIEN

Vandaag de dag begonnen met een een onbegrijpelijk artikel in de Trouw. De kop zei: Oppositie wil koe verplicht in de wei. In de papieren versie had het artikel nog een ondertitel: ‘SP, D66 en GroenLinks geven niet op en presenteren vandaag een initiatiefnota. ‘Polderen leidt niet tot verandering.’ Het enige dat ik van deze twee zinnen begrijp is dat de oppositie alles in het werk zal stellen om de regering te treiteren, hun constructieve bijdrage. Twee van de drie partijen noemen zich liberaal en daarbij pas het niet om in deze context ‘verplicht’ te gebruiken. Verder begrijp ik niet dat de fundamentalisten van de PvdD er niet in geslaagd zijn dit naar zich toe te trekken. Mogelijk gaat het voorstel niet ver genoeg?

Het meeste verbaasde me nog de zin: ‘Polderen leidt niet tot verandering.’ Dat is raar.  Eigenlijk zeggen ze: We hebben  niet onze zin gekregen! Als jengelende kleuters luisteren ze daarom niet naar ongetwijfeld valide (bedrijfs)economisch, planologisch en landbouwkundig argumenten en dromen van een 19e eeuwse Hollandsche plaatjes met groene weiden, lieflijke slootjes en grazende koeien. Met polderen krijgt niemand zijn zin en moet iedereen zich schikken met de secondbest solution.  Voor anachronistische vergezichten gaan ze maar naar het museum.

Toegegeven, het is een vredig gezicht, al dat rood- en zwartbont in de weilanden, maar als we echt zo begaan zijn met het wel- en wee van dieren, dan moet je niet de boeren pesten, maar de consument aanpakken middels hogere belastingen op stalvlees en melk. En de consument blieft dit klaarblijkelijk niet. Later op de dag hoorde ik D66 woordvoerder en mede-initiatiefneemster Fatma Koser Kaya iets onsamenhangend zeggen over goed voor de dieren, boeren en de ecologie. Ik ken deze mevrouw niet, maar ze klonk als een Randstedelijke dame die vroeger op school les kreeg dat flessen melk niet aan de bomen groeiden. Ze klonk sowieso als iemand die landbouwbeleid helemaal niet sexy vindt en liever woordvoerder op een ander beleidsterrein zou zijn geweest. Ik zou graag een verbod op kakelende parlementaire kippen willen. Het maatschappelijk welzijn verbeter je daarmee aanzienlijk en die grazende koeien komen er toch wel als de consument het wil.