Lullen niet kieken op het Oranjeveldpad

Lullen en niet kieken, daarmee wordt deze wandeling gekenschetst. Met neef Mark hebben ik het 130e klompenpad gewandeld, het noordelijke deel van het Oranjeveldpad tenminste, inclusief de aanlooproute vanaf de Molen in Wenum Wiesel. Het was geen straf, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de onderlinge conversatie meer aandacht opslokte dan het maken van foto’s oftewel kiekjes. De titel, lullen en niet kieken is daarmee verklaard. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar en we spreken elkaar niet heel regelmatig, maar vaak genoeg om gewoon verder te praten sinds onze laatste wandeling zo’n drie jaar geleden. Goed niet zo heel veel kieken dus, maar we hebben echt wel gekeken. We hebben houtsnijwerk gezien, maar ook opvallende landschapskenmerken en een raar bord.

Vanuit de App konden we lezen, maar ook neef Mark wees me erop, dat het landschap opvallende kenmerken vertoonde. In de jaren dertig moest er een autoweg komen tussen Zwolle en Apeldoorn. Het toenemende verkeer in de verschillende dorpen maakte dit noodzakelijk. Het kan verkeren, denk ik dan met mijn hedendaagse mindset over het verkeer van bijna 100 jaar later. Voor het bestaan van een volwaardig Oranjeveldpad is het misschien wel beter zo. Saillant detail, het gerucht gaat dat koningin Wilhelmina een stokje heeft gestoken tegen deze ridicule plannen! Misschien heet het daarom wel Oranjeveldpad. Ik ga niet oordelen over de planologische beslissingen van destijds en wie welke invloed heeft gehad. Ik vind het wel intrigerend dat planologische beslissingen zo’n impact kunnen hebben op het landschap jaren later, ook als de uitvoering achterwege blijft.

Het Oranjeveldpad zal ik altijd blijven herinneren door de Rijksweg 50 die er nooit gekomen is op die plek.

En misschien ook wel door het volgende bord. Ik kan er niets mee. Een Ruiterpad, waar je op moet met een paard, maar een stokpaard verboden is? Als je je er als wandelaar vervoegd, ben je schuldig en het stalen ros is helemaal verboden? Of juist niet. Misschien is hier ook een lid van de koninklijke familie weer de planologie aan het beïnvloeden. Wie weet. De kleur van het bord, kleurt wel lekker met het jonge gras, dat dan weer wel.

Een gedachte over “Lullen niet kieken op het Oranjeveldpad

Geef een reactie op Rob Alberts Reactie annuleren