After-party op het Boereneschpad

Na in de vakantie zo’n 140 kilometer te hebben gewandeld op de Hünsruck en het Saarland, stond de eerste wandelafspraak al weer gepland twee dagen later. Het Boereneschpad in Gelselaar (en Geesteren). Hoewel het reliëf beduidend minder zwaar was dan in Duitsland, blijkt een ieniemienie heuveltje toch een rol te spelen tijdens deze wandeling’. Hierover later meer. Laten we eerst eens beginnen met een eerste indruk. Je hebt Achterhoek, Achterhoeker en het Achterhoekst. Ik weet niet hoe het komt maar de klompenpaden in de Achterhoek hebben bij mij altijd een streepje voor, ook deze. Prachtig rustgevend landschap, afwisselend weilanden en bossen en in dit geval twee alleraardigste plaatsjes uit het liedje van Wim Sonneveld. Dus eigenlijk een soort afterparty na een geslaagde vakantie.

Maar naast de natuurlijke schoonheid van het Boereneschpad zal deze wandeling om meerdere reden in het geheugen gegrift blijven staan.

Allereerst omdat ik met mijn passieve kennis van het Achterhoeks me veel narigheid heb kunnen besparen. Onderweg bij zo’n heerlijk en eerlijk erfterras (De Busker) worden we geconfronteerd met het volgende bord:

Ik heb een klacht, ie was d’r niet. Moar ik blief met de klauw’n van de knop. Ik heb ’t goed wies echt nog we’ in orde!!!!

Het tweede toeval was dat ik in het Saarland werd overvallen door de hoeveelheid slakken, die ook in Nederland dit jaar goed renderen. Ik besefte dat ik eigenlijk helemaal niets van slakken afwist, dus dat heb ik maar eens onderzocht en een blogje over geschreven met de welluidende titel ‘slakkenseks’. En dan kom je zomaar een paar dagen een heuse slakkenorgie tegen. Het kan geen toeval zijn. Praktiserend onderwijs in de Achterhoek.

Maar het allermooiste vond ik wel de kennismaking met het beeld van ‘de vrouw van het Starveld in Geesteren. Dit beeld is gemaakt met de legende van de Sprakelberg als inspiratiebron. Nu kende ik deze legende niet, maar Sprakelberg is wel een berg naar mijn familienaam vernoemd en ik kende de Sprakelberg dus ook niet. Nu is het geen imposante berg, het schijnt niet meer dan zeven meter te zijn, maar toch schrijft in de 19e eeuw de schrijver Maalderink een heuse verhaal over de gebeurtenissen rondom jaloezie over geld en goed, volksgebruiken en natuurlijk intriges rondom de liefde. Ook toen al. De navolgende link gaat naar een prettige samenvatting die je lekker terugbrengt naar de 19e eeuw.

Kortom een fijne gedenkwaardige wandeling. Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s