Mark Rutte

Kakelkrant van Sprakeloos 55: Mark Rutte lijkt op Yup van ’t Hek

/ sprakeloosid / 3 reacties

Hoe gaat die ook al weer, die volkswijsheid tevens marketingregel: Een reputatie opbouwen kost tijd, afbreken is zo gebeurd. Het Heineken-concern kent de inktzwarte waarheid van dit gezegde. Er zullen ongetwijfeld miljoenen besteed zijn om een alcoholvrij-biertje in de markt te zetten toentertijd en slechts 1 lolbroek op nieuwjaarsavond maakt een grapje. Buckler is erdoor uit de markt geprezen. Et l’hisoire se répète, iedere keer maar weer op alle terreinen.

Bijvoorbeeld de imagoschade die Geert Wilders denkt te moeten aanbrengen om de Oost-Europeanen en dan met name de Polen te treiteren. Het is rond stuitend en dom, maar daarmee ìs er nog niet meteen imagoschade aan de BV Nederland. Ook Polen, Roemenen en Tsjechen begrijpen heus wel dat ieder land zijn gekken herbergt en bij ons heet ie toevallig ome Geert. So far, so good. Maar als het hoogste gezag, na de koningin, onze hofharlekijn Mark Rutte niet meer kan doen dan dom lachen, ontkennen en wegwuiven, dan begint er imagoschade te ontstaan.

Nederland mag dan af en toe aanschuiven bij de G20, maar is dat ook niet mede dankzij de Turken, Marokkanen en meer recent de Polen? Wij hebben de afgelopen decennia blijkbaar meer werk kunnen genereren dan wij als Nederlanders alleen klaar konden krijgen. Fijn dat er dus mensen zijn die onze economie helpen. Ik begrijp heus wel dat er sprake is van een win-win situatie, want ook de Poolse arbeiders in de kassen en de bouw zijn niet gek en werken niet voor niets heel hard. Het in standhouden van goede arbeidsverhoudingen met onze fellow-Europeanen is daarom erg belangrijk. Ik denk daarbij in eerste instantie nog niet eens aan ethische bezwaren tegen de carnavalskolder die Geert Wilders uitbraakt. Het is vooral de economische schade die kan ontstaan.

Geert Wilders mag dan treiteren en zuigen voor eigen gewin om te kijken of Henk en Ingrid er nog intrappen. Misschien lukt het hem weer voor even. Het is vooral Mark Rutte en zijn kabinetskliek die Nederland imagoschade bezorgen door niet te re(a)geren. Als we niet uitkijken zal het Nederland met Rutte vergaan zo als Buckler. En Mark Rutte? Die kunnen we de grote Yup-award gaan geven. En met een Yup-award op zak liggen de Europese baantjes in de toekomst niet voor het oprapen, ook niet voor Mark Rutte.

Kakelkrant van Sprakeloos 45: Slecht toneel en matige acteurs uit Nederland

/ sprakeloosid / 6 reacties

Theaterliefhebbers kunnen zich de laatste tijd op vele fronten verheugen op gratis voorstellingen. Is het poppentheater in de Haagse politieke burelen niet in de spotlight, dan valt in de Europese Arena veel te genieten. Vaak werken de nationale- en internationale gezelschappen geweldige spektakelstukken gezamenlijk af. En zoals het is met alles, je moet er wel van houden.

Vorige week waren de hoofdrollen voor het duo Merkozy, maar bij het spannende einde kwam er in een keer een duveltje uit de doos, de Britse acteur David Cameron. Je dacht dat het epos ten einde was, komt er een cliffhanger, goed voor talloze nieuwe afleveringen, op Engels en op Europees niveau.

In dat acteursgeweld valt de zeer middelmatige toneelspeler Mark Rutte amper op. Ogenschijnlijk is de man niet meer dan een decorstuk voor de aftiteling, waarbij hij ook op de foto mag. Mogelijk dat er in zijn acteurs-cao ook nog andere werkzaamheden genoemd zijn voor achter de coulissen, maar die vallen voor mij als theaterdier niet waar te nemen. Soms is er even een bijrolletje op het Europese toneel weggelegd. Vaak gebeurd dat op momenten als Mark Rutte en zijn toneelgroep op nationaal niveau ogenschijnlijk een subliem stuk hebben gespeeld zoals onlangs. Het toneelstuk heette: ‘De mitsen en maren van Roemenen en Bulgaren.’ Als souffleur en regisseur fungeerde een blonde pruik die Mark Rutte en zijn medespelers influisterde: ‘Een invasie uit de Balkan is op weg om onze rijkdom af te pakken.’ Met dat gegeven moest Rutte gaan improviseren. Tot tevreden van de regisseur vervulde Rutte zijn rol. Als beloning mocht hij hetzelfde stuk opvoeren in Europa. Wat zowel Rutte als zijn regisseur niet wisten, maar wel hadden moeten weten, dat indien een stuk eenmaal gespeeld is, een tegenstuk zich aandient. Aldus geschiedde.

De Roemeense president heeft snel een eenakter geschreven met de titel: ‘Een groot gevaar dus koopt geen Hollandsche waar. De kans is groot dat er een huilerig stuk komt van Rutte c.s.: ‘De Roemeen is gemeen’ of mogelijk iets heroïscher: ‘Weet je waar ik van baal, de Roemeen is geen liberaal.’

Tja, en dan weet je dat je weer in de kelder van het theater bent beland. We moeten het er mee doen. Maar toch heeft al dat toneelspel gevolgen, logische gevolgen want: Als de Roemenen niet in grote getale naar Nederland kunnen komen, kunnen ze ook niet in de kassen werken, maar dat hoeft ook niet meer. De producten worden immers minder verkocht. Zo zorgt ook het toneel voor logistieke verfijning, wie durft nog te beweren dat cultuur alleen maar geld kost.

Kakelkrant van Sprakeloos 44: Het ontzet van Europa met hutspot

/ sprakeloosid / 3 reacties

Vanavond is het ‘the night before the big day’ en de dames en vooral heren regeringsleiders gaan een vorkje prikken, oftewel schuiven aan bij de ongetwijfeld rijkelijk gedekte tafels, gesponsord door de afzonderlijke lidstaten. Sazkozy neemt fijne flessen champagne mee, de Italianen wijn, de Duitsers ontdooien grote hoeveelheden curryworsten, Griekse tzaziki als voorgerecht en de Engelsen? Ik denk dat de meesten denken laten die hun troep maar houden, ze hebben als meest cynisch lidstaat nu vooral een hele bittere boodschap voor de andere landen. Maar dat is niet erg, Mark Rutte had erop gerekend en hij heeft 200 ijsjes besteld, vanille met aardbei en onder in het bekertje zit een heuse toverbal. ‘It’s changing every time when you’ve got it in your mouth’, roept hij enthousiast. Hij huppelt van leider naar leider. De meeste kijken hem meewarig aan.

Natuurlijk zal de haute cuisine zich van haar beste kant laten zien. In tijden van crisis is dat raar. Nu begrijp ik best wel dat we niet niet hoeven te verwachten dat een ieder zijn broodtrommeltje meeneemt, zijn bekertje melk ledigt en het appeltje voor de dorst zorgvuldig langs de mouwen opwrijft. Maar zou het niet een mooi gebaar zijn om bijvoorbeeld de maaltijd te versoberen en de bespaarde kosten te schenken aan een goed doel. Ik denk aan de vele slachtoffers van de ‘Europese monetaire, politieke en culturele crisis’. Wat kost nu een bord hutspot met een gehaktbal voor 200 mensen. Je laat de plaatselijke ‘occupyers’ de aardappels schillen, ze introduceren eigengemaakte vegaballen en met een paar zakjes poeder is ook wel een jus-tje te maken. Hutspot, lekker toch, het doet me denken aan het ontzet van Leiden, want ik denk dat de koppen van onze crisisbestrijders ontzettend ontzet zullen staan bij de gedachte aan hutspot.

De crisisbestrijding zal wel niet af hangen van die ene maaltijd op ‘the night before the big day’ maar ik vraag me af of ik morgen uit voorzorg niet al vast grote hoeveelheden blikken bruine bonen moet inslaan, voor het geval de maaltijd voor de leiders niet goed gevallen is. Ze kunnen morgen dan allerlei rampzalige beslissingen nemen. Misschien moet 9 december een dag worden die herdacht gaat worden en waarbij we in Europa een brei maken met allerlei nationale ingrediënten, een Euro stamppot als het ware. De kruiden die we zullen gebruiken zijn afhankelijk een afspiegeling hoe de negende van december in 2011 is verlopen, zoet gekruid of heel erg pittig. Na morgen weten we meer.

Kakelkrant van Sprakeloos 35: Race tegen de Klok van Berlosconi e.a.

/ sprakeloosid / 4 reacties

 

‘Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. De tijd van gaan voor Berlosconi is nu gekomen’ Tenminste dat is wat de Volkskrant deze ochtend kopte op de voorpagina. Er zijn nog wel wat mitsen en maren. Dus mijn eerste gedachte is, welke truc haalt Silvio uit om Italië en daarmee Europa verder te beschadigen? Ik weet het niet, ik ben namelijk erg slecht in trucs. Ik heb het al bij goocheltrucs waar bij mij de ergernis vaak wint van de bewondering. “Verdorie hoe doet die dat” of “GVD hoe bestaat het.” Vandaag was toevallig de rechtszaak tegen de illusionist Hans Klok die trucs zou hebben gestolen van zijn voormalige partner. Klok is blij met de uitspraak van de rechter die oordeelt dat de beklaagde deels gelijk heeft. In reactie hierop zegt Klok:

”Ik heb niets gestolen van Rafael en de rechter heeft dit nu bevestigd. Dat ik de uitvoering van de illusies in volgorde moet aanpassen maakt mij niet uit. Het belangrijkste is dat ik de illusies vrij kan blijven gebruiken.”

Voor de goede orde, ik heb geen oordeel over de uitspraak bij gebrek aan kennis. Maar als die grote illusionist uit Italië een van zijn trucs uithaalt, zijn we nog niet van hem af. Hij goochelt zichzelf weg en komt ergens anders weer tevoorschijn, geen rechter die hem tegenhoudt. Ook bij Berlosconi heb ik “Verdorie hoe doet die dat” of “GVD hoe bestaat het.” Maar bij hem gaat het niet meer over ergernis, maar over compleet ongeloof. Ik sta perplex dat de maffia zo’n grote bovengrondse rol speelt in Italië met een pedofiele seksmaniak als leider. Politieke commentaren spreken dat in Italië eigenlijk geen enkele partij de macht kan krijgen zonder dat de maffia zijn invloed laat gelden? En als bevriende natie kunnen we in Europa er niets van zeggen. Nederlandse politici zwijgen in alle toonaarden over de zwarte magie van de Italiaan, Angela Merkel moet zich laten welgevallen dat haar bips Silvio geen stijve bezorgt en zelfs Barak Obama krijgt de vraag of hij een fijne vakantie heeft gehad vanwege zijn kleurtje.

Ik kan er mee leven dat we met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten en het zware economische weer moeten pareren, al is dat moeilijk. Maar als we de politiek van die intimiderende gek moet accepteren, heb ik mijn twijfels over Europa. Waar komt hij weer tevoorschijn en welke marionet zal hem tijdelijk vervangen? Hoe normaal gaan andere landen om met dit gegeven en in hoeverre brengt dit mafkezen in andere Europese lidstaten tot ideeën?

 

Om met staatssecretaris Fred Teeven, minister Opstelten en zelfs onze premier te spreken: ‘Als het moet, moet de dief fysiek hardhandig aangepakt worden.’ Want dat Berlosconi een dief is en zijn eigen land en Europa naar de knoppen helpt, moge duidelijk zijn. Dus wat let u leden van het kabinet Rutte, pak aan die man, neem je honkbalknuppel mee en matten maar.

Of ga ik nu te ver en moet ik constateren dat eigenrechter spelen al het begin is van een maffiastaat? Wat dat betreft staat de Klok op vijf voor twaalf, als onze eigen regeringsleiders dit al roepen.

Kakelkrant van Sprakeloos 28: Occupy, is dat bevrijdend?

/ sprakeloosid / 1 reactie

Als wereldburgers zijn we het zat. Een kleine groep begon in New York, maar de Occupy beweging is zich aan het globaliseren. Dat is mooi, want ik ben een wereldburger, wie niet trouwens. Bovendien behoor ik tot 60% van de Nederlanders die sympathiseert met de Occupy-beweging. De aversie tegen banken, pathetische grootgraaiers en ander multinationaal gespuis is groot. In Nederland heb ik ook al andere ontevredenen gezien bij de beweging, ‘Free Palastina’ om maar eens wat te noemen. Er is ook zoveel om ontevreden te zijn, bijvoorbeeld bij de Italianen. De massademonstratie in Rome van afgelopen weekend is natuurlijk maar een slap aftreksel van de weerzin die Berlosconi oproept. Je premier zal maar van de Forza-Gnocca zijn, dat is mooi kut. Ik zou ook demonstreren.

 

 New York

Onvrede, verontwaardiging en bezorgdheid over de toekomst van de wereld en er iets aan willen doen, dat is de basis van de Occupy beweging. Ook ik vind het raar dat in Nederlandse verhoudingen de één twintig keer meer heeft dan de ander en dan hebben we het nog niet eens over de mondiale verhoudingen. Stuitend is het dat een goed draaiende economie om zeep wordt geholpen door zoiets banaals als geld, terwijl de schuldigen waarschijnlijk rijker worden en de gemiddelde belastingbetaler er voor op moet draaien. Maar mijn ontevredenheid reikt verder. Ik kan me bijvoorbeeld heel boos maken over de oneindige nutteloze bureaucratie in onderwijs en zorg. Ook ik begin, als politicoloog nota bene, steeds minder respect te krijgen voor veel politici en dan beperk ik me tot Nederland. Iemand die zich christen noemt kan zich eigenlijk niet vertonen als gedoger van dit kabinet. CDAers grimasseren tegenwoordig massaal bij ieder interview, want hetgeen hen gedicteerd wordt door de PVV, stralen ze non-verbaal niet uit. En Rutte, ze zeggen dat hij het goed doet, maar mind my words, over 10 jaar zijn er Rutte harlekijnpoppen. Maar goed we hebben ze zelf gekozen, evenals de PVV.

 

Rome

Over de PVV en de Occupy-beweging gesproken, ik zie grote overeenkomsten. Beide putten ze uit de beerput van ontevredenheid. En toch zijn er verschillen. Geert Wilders doet dat op een VVD manier, terwijl hij Henk en Ingrid laat geloven dat hij voor de kleine man zorgt. Een ander verschil is dat, hoewel de Occupy heel divers is, argumenten een belangrijke rol spelen. Daar heb ik de PVV als bijna grootste partij in Nederland nog niet op kunnen betrappen. En mijn ontevredenheid ten spijt, geen haar op mijn hoofd die denkt om PVV te stemmen. De Occupy beweging zie ik wel zitten.

 

 Amsterdam

Maar met welk spandoek zou ik willen rondlopen? Als ik ontevreden ben, denk ik dan dat het komt door de banken, door Berlosconi of de PVV? Nee, ik mag dan af en toe wat last hebben van weltschmerzen, maar gek ben ik niet. ’s Ochtends als ik opsta, denk ik niet wat een pipo is die Mark Rutte en daarom staat mijn dag op onweer. Zelfs de afkeer tegen bureaucratie, waarin ik zelf werk, zorgt niet voor onmiddellijke ontevredenheid bij het opstaan. Ik denk vaak wel, was ik de avond ervoor maar op tijd naar bed gegaan. Of als ik de trap oploop met een kloppend hart en ‘dikke benen’ omdat mijn conditie slecht is, ga ik niet zitten schelden op de tabaksindustrie. Dan ben ik ontevreden over mezelf. Maar met dit soort futiliteiten kan ik me toch niet vertonen bij een Occupy demonstratie? Ontevredenheid is in eerste instantie vooral een zaak van het individu. Maar hoe kun je je zelf nu bezetten, terwijl je je zelf eigenlijk zou moeten bevrijden? Dat is bijna een onmogelijke opgave. Het is gemakkelijker boos te zijn op de banken, hoe terecht dan ook, dan boos zijn op jezelf.

‘Selfoccupying-movement, het klinkt niet, maar je hoeft er tenminste niet de deur voor uit om jezelf te bevrijden’

 

Kakelkrant van Sprakeloos 27: Het is kruipen voor Geert!

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

De sorry-cultuur is misschien wel de basis waaraan de PVV zijn bestaansrecht te danken heeft, naast natuurlijk de intense afkeer jegens moslims en het voor de gek houden van Henk en Ingrid. De sorry-cultuur staat voor oude politiek en achterkamertjes en dat lusten Wildersianen niet. Nu constateer ik dat het gedoogmonster grote gelijkenissen vertoont met hetgeen Geert Wilders zo verafschuwt. Misschien kan het met politiek niet anders en komt ook Wilders tot die conclusie. Tenminste één ding doet Geert Wilders anders, buiten natuurlijk het bezigen van onparlementair taalgebruik hetgeen Geert duidelijkheid noemt, dat is verongelijkt klikken bij de bovenmeester. Misschien is dat een trenbreuk oftewel nieuwe politiek? Voorlopig zijn vooral CDA-ers hiervan het slachtoffer, al hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken.

Ik neem u even terug naar de oude politiek of misschien wel naar algemene menselijke waarden via de spreekwoorden ‘Waar gehakt wordt, vallen spaanders’ of ‘fouten maken is menselijk’. Kortom een mens is niet onfeilbaar, de slager niet, de timmerman niet, u en ik niet, dus ook politici niet. En als je fouten maakt dan zeg je sorry en doet vervolgens je stinkende best om dezelfde fout niet opnieuw te maken. Zo doen ook politici dat, want ze zijn niet alleswetend en alleskunnend, integendeel zou ik haast zeggen. Maar wij hebben ze per slot van rekening gekozen. Mocht je echter willens en wetens fouten maken, met in gedachte dat, als ze erachter komen, een ‘sorry’ voldoende is als een aflaat voor je slechte (politieke) geweten, dan is dat zwendel en geen transparantie politiek.

Ook het CDA zal in principe voorstander zijn van transparante politiek. Zeker nu ze gekozen hebben ‘om met hun poten in de modder te staan’ en ‘hun verantwoordelijkheid te dragen‘. Met een beetje kennis van (christelijke) solidariteit en meededogen, snap ik dat niet. Aan de andere kant heb ik voldoende zelfkennis. Ik snap heel veel niet in het (politieke) leven en kan daar mee leven.

Een aantal CDA-ers vindt heel terecht dat zij ook moeten zeggen wat ze vinden op basis van hun geweten en politieke principes. Maar ze moeten blijkbaar tegenwoordig oppassen met wat ze zeggen. Als een heuse Inquisiteur van het gedoogbeleid, waakt Geert namelijk. Als het hem niet welgevallig is, gaat hij stuiteren en rent naar bovenmeester Rutte. En hoewel ik vind dat Rutte nog minder charisma heeft dan Balkenende en de authenticiteit van Chinese koopwaar uitstraalt, is dat voor menig CDA-er voldoende om hun oprechte woorden in te trekken. Sterker nog, ze verexcuseren zich voor het hebben van een eigen mening. Zo ontstaat de nieuwe sorry-cultuur, met nu Gerd Leers als duidelijk exponent door te kruipen voor Geert Wilders. Het gedoogmonster ontpopt zich in een heus gijzelingsdrama waarbij de eigen mening wordt opgeofferd. In navolging van Descartes (Je suis, donc j’existe) hebben ze een nieuwe levensvisie bij de christendemocraten: ‘Ik verexcuseer, dus ik ben een CDA-politicus’.

Kakelkrant van Sprakeloos 22: Het hondenasiel op het Binnenhof.

/ sprakeloosid / 7 reacties

 

Het is genoegzaam bekend dat Geert Wilders eigenlijk niemand serieus neemt, vooral zijn eigen kiezers niet. Henk en Ingrid hebben nog weinig kunnen genieten van hun grote Roerganger, tenminste niet op politiek gebied. Zoveel heeft Geert nog niet weggehaald. Misschien zien zij in de clown Wilders wel een man van formaat. Hedenochtend bij de algemene beschouwingen was het weer zover, vooral heel veel pesten, maar weinig inhoud. En och, als Geert zijn eigen publiek meeneemt in de kamer, dan zullen er zeker mensen lachen als hij Job Cohen een poedel noemt. Een hondje dat af en toe mag keffen, maar snel weer in de schoot van het gedoogmonster kruipt. Geert Wilders heeft heel goed door dat er voor Henk en Ingrid weinig te genieten valt, dus hij projecteert zijn eigen gedoogbeleid op Job Cohen, de poedel.

Maar als ik van de Tweede Kamer nu eens een hondenkennel maak en de poedel is al bekend, wat zijn dan de andere honden in het blafconcert van de Algemene Beschouwingen. Ik ga een poging wagen, al ben ik kynologisch niet zo goed onderlegd als Geert Wilders zelf uiteraard.

Emiel Roemer/ SP–>een echte Sint Bernard

 

Een lobbes, een goedzak en doet altijd een duit in het zakje voor de onderdrukten en nooddruftigen. Vaatje rum (of andere hartversterkende middelen) altijd bij de hand. .

 

Jolande Sap/ Groen-Links–>een echte Ierse Setter

Op het eerste oog een prettige hond, leuk om te zien, maar wel zenuwachtig. In een zenuwbui, laat ze haar valse tanden zien. Ze kan gemeen bijten, ook in zaken waarin je beter niet kunt bijten. Die ervaring maakt haar dan nog zenuwachtiger.

 

Alexander Pechtold/ D66–>een echte Golden Retriever

Schrander, tikje arrogant met behoud van speelsigheid, maar wel op eigen voorwaarden. Als het zijn eigen weg gaat, dan dreigen alle positieve eigenschappen als sneeuw voor de zon te verdwijnen.

 

Kees van Staaij/ SGP–>Een echte Keeshond

Gedegen, ouderwets en past goed in het decor van Ot en Sien. Daar voelt hij zich dan ook het beste thuis. Hij is heel lief voor bekenden in eigen kring, maar fel en vervelend naar andersoortigen.

 

Stef Blok(VVD) & Syband van Haersma Buma (CDA)–> Echte trouwe herdershonden

Loyaal tot op het bot, ze houden trouw de wacht bij het gedoogmonster, kabinet Rutte 1. Ze halen fel uit als iemand het benadert en zoals echte honden betaamd, ze vragen niet af wat ze bewaken. Ze bewaken.

 

Mark Rutte (minister-president)–>een echt schoothondje

Welgemanierd, maar onecht en niet oprecht. Een schoothondje dus, het ziet eruit om op te eten, maar heeft ondertussen hele nare scherpe tandjes. De gevleugelde uitspraak van Godfried ‘was ik maar twee hondjes, dan konden we samen spelen’ geldt ook voor hem.

 

Maxime Verhagen (vice-minister-president) –>een echte teckel

Kynologisch een probleem, want ratachtige hondjes doemen op. Op zijn nachtkastje ligt echter de biografie van Norbert Schmelzer, zijn grote held. Dus de teckel past bij hem.

 

En bij een hondenkennel past goede leiding. Marianne Thieme vertrouw ik heel weinig toe, maar een goede hondentrainster zal ze toch zeker zijn. Meehuilen bij al het leed dat de viervoeters zal overkomen. Ze is voor mij de Akela van de honden, de moeder van het stel, de oorsprong ofwel de wolf. Haar eerste taak is, buiten het slechten van alle ruzies, op zoek gaan naar een vermist hondje, namelijk het slobhondje, waarvan de ware identiteit op dit moment erg onduidelijk is. Vermist en gemist dus.

 

 

 

Missen we verder nog wat? O ja, de vechthond. Het beest dat vecht om te vechten, zonder duidelijk doel. Het existeert op basis van slechte vibraties en boezemt bij sommigen ontzag in, maar is bij weinigen geliefd. Ben benieuwd of de grote Kynoloog Wilders zich hierin kan vinden.

 

Kakelkrant van Sprakeloos 19: Gangbang van dit kabinet

/ sprakeloosid / 4 reacties

 

De liefde van de PVV voor de regering is zeer betrekkelijk. Dat wist een ieder die maar een greintje mensenkennis heeft. De liefde is zeker niet onvoorwaardelijk en dat is ook goed te zien aan de krampachtige lichaamshouding van de verschillende CDA en VVD politici. Eigenlijk willen ze niet, maar dorsten geen nee te zeggen. De PVV-ers hebben ogenschijnlijk minder last van de koelte binnen het gedoogconstruct. Wilders gaf  andermaal woorden aan zijn verhouding met het CDA en de VVD door te spreken van een verstandshuwelijk.

Er is natuurlijk niets mis met een verstandhuwelijk an sich al heeft het mijn voorkeur niet, een beetje gevoel erbij lijkt me wel prettig. En weet je, als je zo overduidelijk koketteer dat het gevoelsmatig niets voorstelt, is dat niet goed voor de mensen die er afhankelijk van zijn. In een gewoon huwelijk zijn dat vaak de kinderen, in dit geval is dat de samenleving als geheel. Tja, beslissingen moet je met je verstand èn je hart nemen, ook in de politiek, want anders resteert slechts kilte.

 

Verhagen voorzag dit en prompt reageert hij op Wilders’ uitspraak. In zijn visie is er sprake van een LAT-relatie en niet zomaar een LAT-relatie, maar een open LAT-relatie. Anderen mogen als het uitkomt, meehelpen het huwelijk (of de relatie) te consumeren. Als er meerderheden nodig zijn worden GroenLinks of de PvdA van harte uitgenodigd. Een soort gang-bang is dat in mijn voorstelling. Al blijft het tot op heden nog beperkt tot een enkele beurt van slechte kwaliteit. Vraag dat maar aan Jolande Sap en haar Kunduz- vrijage.

Nee, dat hele gedoogmonster is vooralsnog een grote ‘Dark Room’ waar af en toe een muurbloempje verwachtingsvol in de donkere diepte kijkt, maar van een echte gang-bang is ogenschijnlijk nog geen sprake, al doet Maxim Verhagen wel heel stoer als wannebee gangbanger.

 

Ik heb het niet zo op die openlijke ‘Spuiten en Slikken’ taal, maar als ze zo nodig moeten, denken ze dan wel aan de bescherming. Want als braaf burger word ik wel graag beschermd tegen welke (seksuele) escapade van deze regering. De vraag is alleen, wanneer beginnen ze over die bescherming? Van mij mag er in ieder geval één grote condoom over Rutte 1 heen, want je kunt er nooit vroeg genoeg over praten.

Een mensen-mens, GADVERDAMME

/ sprakeloosid / 11 reacties

 

Ik ga mezelf niet afficheren als een misantroop, hoewel ik op gezette tijden wel last heb van mensen in het algemeen. Omdat dit niet chronisch is, maak ik me geen zorgen. Sterker, ik vind het soms een prettige, hoewel geen gemakkelijke, instelling. Het maakt je kritisch, hoewel dat doodvermoeiend kan zijn. Het zogenaamde mindfucken ligt altijd op de loer en dat is destructief.

In zo’n misantropische bui, kan ik een gloeiende hekel krijgen aan bepaalde termen. Ik krijg bijvoorbeeld acuut rode bultjes van de term ‘mensen-mens’, wat een godvergeten jeukterm is dat. Gadverdamme. Op dit moment ben ik niet misantropisch, kun je nagaan hoe ik over mensen-mensen denk op mindere dagen.

Wat is nu een mensen-mens? In een eerste opwelling zou ik denken dat is iemand die van mensen houdt? Maar doen we dat in wezen niet allemaal, uitgaande van de goedheid van mensen en het zijn van een sociaal wezen. Ziet u, ik ben geen geboren calvinist, zo misantropisch ben ik niet.

Of zou een mensen-mens iemand zijn die goed met andere mensen kan omgaan? Volgens mij kunnen de meeste mensen dat in meer of mindere mate. Je eigen socialisatieproces maakt dat je met de ene minder goed kan, dan met anderen. Zolang je dat van elkaar accepteert, is er niets aan de hand. Gelukkig zijn de mensen met ernstige psychische defecten of anderszins persoonlijkheidsgestoord, ver in de minderheid, tenminste dat denk ik nu, maar in een misantropische bui denk ik er beslist anders over.

Of kan een mensen-mens met iedereen opschieten, een soort kameleon die qua omgangsvormen zich constant aanpast en niet zich zelf is. Ik zou dat soort mensen ernstig wantrouwen, misschien wel misantropisch worden. Niets mooier dan een oorspronkelijk mens met zijn hebbelijkheden en zijn onhebbelijkheden.

Soms zijn het wat zweverige types die zichzelf tot mensen-mens bombarderen. Nu moet ik bekennen dat ik deze mensen niet serieus neem, maar ze zijn in het algemeen totaal ongevaarlijk, vaak zelfs charmant in hun naïviteit. Het wordt anders als managers of directeuren, politici of bestuurders zich mensen-mens gaan noemen. Dan moet je gaan oppassen. Je ziet ze zo staan voor een groep werknemers op de dag dat ze zichzelf moeten introduceren. Handenwrijvend noemen ze hun naam, ratelen hun hele CV op alsof ze niet doorhebben dat niemand daar in geïnteresseerd is. Bovenal gaan ze uit van een goede samenwerking. Breed gesticulerend, zoals ze hebben opgepakt tijdens de peperdure seminars human resource, zetten ze hun woorden kracht bij, zoiets als Mark Rutte nog iedere keer doet en daarbij steeds ongeloofwaardiger wordt. “Dat zal toch wel lukken, dat samenwerken?” roept de man of vrouw naar het gehoor. ‘Ik ben immers een echte mensen-mens.’ Een teiltje moet worden aangesleept, maar tot echte vomeren ga ik over als de toevoeging komt, ‘A peoplesmanager.’ Het zweet breekt me van alle kanten uit bij die kretologie: ‘Een mensen-mens, a peoplemanager, gadverdamme, je bent niet goed wijs.’

Als je van mensen houd, dan moet je dat je dat zeker niet uitroepen, want daarmee geef je je gebrek aan mensenkennis al bloot. En als je met iedereen kunt omgaan, of te vriend wilt houden, dan ben je bij voorbaat al een slecht manager. Maar het gevaar dreigt dat een mensen-mens-manager zich vooral gaat ontpoppen tot een onbetrouwbare kameleon. Zo één die helemaal niet van mensen houdt, volstrekt onbetrouwbaar is en vooral van zichzelf houdt, of dat zelfs niet eens. Mensen-mensen, driewerf gadverdamme, ik word er subiet misantropisch van.

Kakelkrant van Sprakeloos 11: PVV bashers zijn ook treurniswekkend

/ sprakeloosid / 11 reacties

 Kakelen en de PVV horen bij elkaar, toch zal ik in de Kakelkrant weinig aandacht aan hem besteden. Inhoudelijk kom ik bij de PVV niet verder dan roeptoeteren met PVV-bashers over politieke blunders en raaskalen over politici met een justitieel smetje. Dat wil ik niet. Eergisteren had ik immers al een rioolblogje over de burgemeester van Aalst geschreven.

Hedenochtend dacht ik na over de populariteit van de PVV.

Zal het de armoede zijn? Ik denk het niet, want ondanks alle misère is Nederland nog steeds één van de rijkste landen en ondanks Rutte c.s. die heel hard bezig is te denivelleren en Henk en Ingrid te nekken. De tweedeling is reletief en mondiaal gezien niet dramatisch. Hoewel de ontwikkeling al sinds de jaren wel tachtig gaande is. Steeds vaker mogen mensen niet meedoen, wel een beetje als het economisch goed gaat, maar alle kruimels worden bij conjunturele neergang weer afgepakt van minima en chronisch zieken. Tweedeling is een onderliggend probleem, maar niet de oorzaak van de PVV. Anderhalf miljoen PVV stemmers zijn niet allemaal arm, bovendien steunt Wilders het neo-liberalisme.

Ligt het aan de multiculturele samenleving? Ze is natuurlijk wel een uithangbord voor de anti-sentimenten, maar ook de oorzaak? Schelden op anderen, zondebokken zoeken, is een beproefd mechanisme. Je hoeft dan niet naar eigen fouten te kijken, laat staan substantiële oplossingen aan te dragen.

Is het de onvrede met de ‘oude’ politiek? Politiek zal zelden schoonheidsprijzen in de wacht slepen en we leven vanaf de middeleeuwen noodgedwongen in een poldermodel, al wil Geert Wilders er niet aan. In de praktijk is zijn optreden net zo oud als Machiavelli zelf, mogelijk nog ouder, bovendien exelleert hij in de verfoeide achterkamertjes.

Bovenstaande zaken hebben in onderlinge samenhang met de populariteit van de PVV te maken, maar waarom blijft die populariteit. Rationeel zijn hier geen argumenten voor, of toch? In ieder geval eentje, namelijk de stomzinnigheid van zogenaamde Wilders bashers. Versta me goed, ieder deugdelijk argument om de PVV te attequeren is welkom, maar hun volkomen onverdraagzaamheid is opmerkelijk. Alle PVV-ers zijn dom, kijkers van stupide tv-programma’s Wilders-adepten, Telegraaflezers heulen met uiterst rechts en als je André Rieu of André van Duin goed vindt, ben je hooguit een geleerde ‘Tokkie”.

Zoals gezegd, ik ken geen deugdelijke argumenten om PVV te stemmen. Als ik een tv programma stupide vind dan zal ik ageren, maar om de kijkers paupers te noemen, gaat me te ver. De Telegraaf vind ik niet geweldig en hun presentatie ronduit hijgerig, dus aan mij niet besteed. En Duin’s Dikvoormekaar vind ik subliem, de rest boeit me minder. Dan onze Limburgse violist, volgend jaar ben ik van plan zijn orkest ergens in den lande te bezoeken, fantastisch, terwijl het zogenaamde ‘zware’ klassieke werk me ook bevalt. Ik ben toch niet beter door mijn mening, muzieksmaak of scholing.

Moraal van mijn verhaal. Het dedain waarmee zogenaamde (linkse) intellectuelen op Twitter en andere sociale media menen te moeten bashen naar Wilders en vooral in hun ogen Wilderpubliek is stuitend. Het is kleinzielig en vooral erg dom. Als je weet dat je intelligentie groter is dan die van de gemiddelde Nederlander en je al dan niet terecht waarden en normen uitdraagt, verlaag je niet tot het niveau van de gemiddelde anti multiculti bashers. Als je stiekem verheven gedachten koestert, heb dan op zijn minst mededogen met hen die het niet begrijpen. Sabel het gedachtengoed dat je niet aanstaat neer, niet de mensen. Want anders zie ik geen verschil tussen de PVV bashers en het gedachtengoed van de PVV.