Bij het maken van bovenstaande foto op het Eekterpad had ik te laat door dat er een waslijn in de weg stond. Maar goed beschouwd stoort het fototechnisch gezien helemaal niet. Ik besef dat als ik het Eekterpad een dag later op zondag had gelopen, de was niet zichtbaar was geweest. Eenmaal waslijn bewust, zag ik overal waslijnen met overals, lakens en andere kledingstukken. Misschien ga ik ze wel verzamelen, waslijnen op foto’s om een apart mapje aan te leggen op mijn computer. Misschien ook niet hoor, maar het heeft wel iets, al die nijverheid in de periode dat de drogers het gemak van ‘den huismens’ dient. (ik ben wel zo woke om het woord huisvrouw niet in de mond te nemen). Goed ik zal er eens over nadenken om tijdens de resterende 71 klompenpaden alert te zijn op waslijnen in het landschap. Maar er is zo veel om op te letten. In Oosterwolde nabij Elburg ging het al om graven, mooie lanen, heel veel (verbouwde) oude boerderijen en landhuizen.
En naast de focus op al het bovenstaande moois op dit klompenpad kwam ik ook nog een slapend ponyveulen tegen. Ja, ik weet het niet of een nieuwe hobby van de waslijnen echt een goed idee is. Ik heb in ieder geval geen spijt van dit, voor mij 61e klompenpad.
Weg met het bier op vrijdagavond, weg met de bijna niet verslaanbare vermoeidheid na de vrijdagmiddagborrel, we kunnen ook gewoon de vrijdagmiddagborrel vervangen door een vrijdagmiddagwandeling. Zo gezegd, zo gedaan. Een flesje water en een paar bakjes overheerlijke salade en je kon me de afgelopen vrijdag vinden op het Kuilenburgerpad in Culemborg. Een heel verstandig alternatief om het weekend mee te beginnen. Nu is verstandig niet altijd per definitie leuk, maar in dit geval was het weer een hele fijn klompenpad. We hadden al goede herinneringen van het Goilberdingerpad in juni 2020. Zo goed dat enkele weken terug ik mijn zoon enthousiast kreeg om naar Culemborg af te reizen. Ik had niet goed op het kaartje gekeken en ik zag een soort van achtje, dus we liepen naar het pondje over de Nederrijn om de eerste lus door de Steenwaard te lopen in de veronderstelling dat we later de tweede lus zouden pakken, het echte Kuilenburgerpad. Hoewel de wandeling door de Steenwaard beslist de moeite waard was, was bij mijn zoon niet te porren om nog zo’n rondje te lopen. En ik dacht, breek het lijntje niet, want anders gaat hij nooit meer mee. Vandaag de schade in mijn eentje in gehaald.
De weersverwachtingen waren niet louter positief, maar boven Culemborg voorzag ik geen rampen. En die zijn ook uitgebleven, hoewel de helft van de tijd was er wel een gestage lichte regen. Een oudere dame spoorde me nog aan door te lopen, maar ik was bezig met fotograferen. Ingespannen was ik bezig met de sluitertijd op mijn telefoon, dat blijkt te kunnen. Nu weet ik, gezien ook de bovenstaande foto, dat bewegingen nog gevoeliger worden meegenomen. Maar omdat onweer dreigde kan ik uitleggen dat het wel heel erg dreigde en dat de zinderende lucht zichtbaar was op de foto’s. Een vrijdagmiddagwandeling oftewel een vrimiwa houden we er maar eens een tijdje in.
Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos
Wat is er nuttiger dan je overuren weg te wandelen door op een klompenpad te lopen op woensdagmorgen. Goed, werken in de tuin, klussen, de auto schoonmaken kan ook, maar dat is van een andere orde. Soms ook fijn, maar niet altijd. Het Paradijspad in de nabijheid van Barneveld trok me lang niet omdat heen en terugweg deels hetzelfde stuk klompenpad betrof. Uit ervaring kan ik zeggen, laat u hierdoor niet afschrikken. Al mijn vooroordelen werden gelogenstraft. Het was een hemels klompenpad om maar eens een hele flauwe woordspeling te gebruiken. En heel rustig.
Het eerste half uur kwam ik niemand tegen, hooguit in de verte een boer op een trekker. Je waande je in het Aardse Paradijs. Even overwoog ik een vijgenblad te zoeken en mijn oer- oer – oervader te eren. Mijn Victoriaanse inborst hield mij tegen. Na ruim een half uur kwam ik twee Eva’s tegen, netjes gekleed zoals het hoort in Barneveld en omstreken. Ik was erg blij met mijn Victoriaanse inborst en groette de dames heel vriendelijk om te ervaren dat er in het Paradijs wel wat mensen waren, maar niet veel.
Al met al een hele nuttige woensdagmorgen/ lunch besteding door me te laten verrassen. In Barneveld en omgeving is het 59e klompenpad voltooid en staat in mijn geheugen gegrift.
Voor mee foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos
(op dit blog gaat er iets fout, onderstaande foto is (door mij) tijdelijk niet te verwijderen.
Het weer zat mee, de dag was vrij en Willy vierde zijn verjaardag en met hem veel bewoners van Lienden ondanks de net nog lockdown. Een hele sliert van gezinnen met jonge kinderen fietsten met oranje versierde rijwielen over de dijk. Waarschijnlijk als alternatief voor oud-Hollandsche spelen, want dat kon nog niet. Het mocht hun pret niet drukken, voor de ouders was het af en toe billenknijpen en voor ons als bezoekende wandelaars van het Batouwepad……we knepen maar een oogje toe. We genoten ook met fietsers wel van de Gelderse Streken zoals ze zich opdienden in Lienden en omgeving. Lienden kende ik trouwens helemaal niet, misschien van de voetbal met Hans Kraay jr. (hansie hansie voor intimi). Maar verder een alleraardigste start van de wandeling.
We waren vooraf trouwens gewaarschuwd door derden dat het pad niet hèt klompenpad der klompenpaden zou zijn. Over de hele linie hebben wij echter genoten. Na een paar kilometer werd het al rustiger en we konden plaatjes schieten bij de vleet. We genoten van de Betuwe die in bloei stond. De fruitbomen contrasteerden met de gele vlaktes met koolzaad. Hoewel, gisteren las ik op het commentaar bij dit klompenpad op de site dat het geen koolzaad betreft maar raapzaad. Weer wat geleerd al zal ik het verschil niet zien en voorlopig koolzaad blijven gebruiken.
Op biologisch gebied is er trouwens best wel wat de leren tijdens de wandeling. Vorig jaar zagen we elders een vlinder met een oranje stipje op de vleugels. Nooit eerder gezien, maar ik heb het opgezocht en ik leerde dat het om een oranjetipje gaat. Ik las dat alleen het mannetje een oranje stip had. Het vrouwtje heeft bruinige vleugel uiteinden. Nu weet ik dat.
Gisteren, natuurlijk gisteren op Koningsdag, zag ik zo’n mannetje vliegen en wees mijn vrouw op het fenomeen dat voor ons uit fladderde.
,,Wist je dat het een mannetje is, vrouwtjes hebben niet zo’n stip!”
Als antwoord kreeg ik: ,,Waarom heet het dan oranjetipje?”
Tja daar had deze man geen antwoord op, maar ik voorvoel dat heel woke-feministisch Nederland is wakkergeschud na lezing van mijn stukje. Waarom moet mevrouw Oranjetipje noodgedwongen de naam van haar echtgenoot dragen? Waarom heet zij niet gewoon mevrouw Bruin vleugelpuntje? Ik zie felle acties in het verschiet. Let op mijn woorden. Of Lienden daar al klaar voor is waag ik te betwijfelen. Het dorp oogt Oranjegezind en zal voorlopig nog wel hechten aan de bestaande situatie. Het zal mij om het even zijn, we lopen het Batouwepad gewoon lekker door. En met plezier hoor.
De echte liefhebbers van dit pad hebben zich mogelijk al geërgerd aan mijn plaatsing van een onheus klompenpad eerder op de site van klompenpaden bij het Tuylermarkerpad. Een verslag van dit niet officieuze pad liep ik al een half jaar geleden. Een combinatie van het Fliertpad, de Deventer Worp stadswandeling en een piepklein stukje van het Tuylermarkerpad werd georganiseerd door goedbedoelde familieleden, dus de omgeving kende ik al wel een beetje. Een verslag van bovengenoemde wandeling, ik noemde het Husprawegpad, met de intentie dat de klompenpaden de grenzen van de provincie zouden moeten overstijgen. Eigenlijk vind ik dat heel Nederland in een groot klompenpad zou moeten veranderen. Mijn stelling werd deze middag maar weer eens bewezen op het Tuylermarkerpad in Terwolde.
Mooie huisjes en huizen langs de route, rust, veel vogeltjes en vogels en op zeker moment het altijd mooie Deventer op de achtergrond. Verder onverwachte kunstobjecten en natuurlijk de weilanden met daarin paarden, koeien en vooral veel schapen vandaag. Beesten die vanuit hun thuis de enthousiaste klompenpadgangers weer kunnen langs zien struinen.
Vanuit Terwolde staat het Tuylermarkerpad garant voor een fijne zondagmiddagwandeling. Jammer dat de fruitbomen nog net niet helemaal volop in de bloei stonden, anders had ik mogelijk met vijf foto’s van bloesemlandschappen kunnen pronken. Na vandaag dacht ik weer, waar kan ik aan armen trekken en mensen enthousiast maken om de klompenpaden uit te bereiden, te beginnen in Overijssel. Dit was mijn 55e klompenpad, maar als iedere provincie er nu eens 40 voor haar rekening neemt dan heb ik een levensvervulling en kan de rest van mijn leven coronaproof recreëren. Nu is het de planning dat ik medio 2023 klaar ben, maar met nog eens 400 wandelingen extra buiten Gelderland en Utrecht heb ik nog wel even, deo volente, te gaan. Rugzak op en klompen aan.
Je hoopt dan stiekem toch de eerste te zijn, maar dat is natuurlijk een illusie. Begin van de week zag ik dat er een nieuw klompenpad geopend was. Nu moest ik er nog 78, maar bij “nieuw” werkt het bij klompenpaden net zoals in de reclame van bijvoorbeeld tandpasta. Je interesse is gewekt. Het betreden van een maagdelijk pad is idioterie, want ik kan me niet voorstellen dat er voor de opening van dit pad al niet heel veel gewandeld is in deze omgeving. Nu kan het officieel in de vorm van een klompenpad. En dus na vandaag nog steeds 78 te gaan.
De keuze voor Rekken was mede ingegeven om mijn partner over te halen om mee te lopen. Dat is niet zo heel moeilijk, maar Rekken heeft voor haar iets nostalgisch als getogen Eibergenaar. De Rekkense Instuif was blijkbaar een begrip in haar tijd toen ik er nog niet was. Al jaren voor deze wandeling, laten we zeggen op de eerste week van ons ruim dertig jarig durende relatie na, kwam het regelmatig ter sprake. Ook lepelde ze zomaar en geheel spontaan een versje op dat tegenwoordig in deze tijd van inclusie en woke niet meer kan. Ik wil het u niet onthouden. ,,In Rekken wonen de gekken met een touwtje om hun nekken en dan maar trekken.” Tijden veranderen, maar het is educatief heel mooi om een stukje culturele antropologie mee te nemen in de wandeling. Toch?
Wat niet veranderd is, is ons beider voorliefde voor het coulissenlandschap van de Achterhoek met de vele mooie oude boerderijen. Met de Berkel als ankerpunt tijdens deze wandeling, durf ik te stellen dat de komende jaren dit pad veelvuldig geprezen en geroemd gaat worden. Met name ook voor de hardcore klompenpadders die gruwen van asfalt is dit een heel fijn pad. Al geldt dit niet voor mij, toch was het licht glooiende landschap een heel aangenaam decor om de zondagmiddag door te brengen.
voor meer foto’s zie ook Intagram: account titiissprakeloos
Hieperdepiep, hoera. Mijn vijftigste klompenpad is een feit. Een gouden klompje heb ik dus verdiend. Dit is mijn veertigste stukje, dus dat betekent dat er nog 10 klompenpaden gelopen moeten worden, die nog voorzien moeten worden van kiekjes en een verhaaltje. Het vijftigste klompenpad wil niet zeggen dat ik er nu ben. Er moeten nog 81 trajecten doorlopen worden en dat is geen straf. Met vijftig sta ik ook bij lange na niet in een toppositie, tenminste als ik de commentaren mag geloven op http://www.klompenpaden.nl. Maar daar gaat het niet om, ik durf te stellen dat bijna alle vijftig hele fijne wandelingen waren. Plekken die je anders nooit zou zien, historische feiten die ik nog niet eerder gehoord had en ieder klompenpad heeft wel een eigen verhaal. Soms is het al geboren bij de eerste pas, op andere momenten moet ik er even over nadenken of associeer ik een beetje met de actualiteit. Een minutieuze uiteenzetting van de wandeling zal ik niet geven. Daarvoor zijn genoeg andere bronnen.
Bij het vijftigste pad, het Kreelsepad, had ik verwachtingen van veel bos en hei en dat was ook niet geheel onterecht, maar ook waterpartijen en tussendoor boerenbedrijven. Dat gaf de wandeling een extra dimensie. Afwisseling van landschap is wel iets wat mijn waardering verhoogd, net als natuur en cultuurhistorische schatten. Ja, ik heb een ranglijstje, maar die ga ik niet prijsgeven. De omgevingsfactoren zijn een gegeven en daarmee ga ik de enthousiaste vrijwilligers niet mee afserveren of een extra veer in de reet duwen. De eigenheid van de plek, het moment en mijn eigen gemoedstoestand maken de wandelingen. Soms wordt dat versterkt door wandelgenoten.
Vandaag viel mij op dat de lente aan het vechten was tegen de korte winter. Ze lijkt te gaan winnen hoewel de meeste bomen nog geen blad hebben, sommige struiken gaven de eerste prille blaadjes bloot. De lammetjes in de schaapskooi spreken natuurlijk boekdelen, maar wat te denken van een dagpauwoog die volgens mij net een vlinder is geworden. De vleugels leken wat klammig en het beestje bleef nog wat onwennig op het zandpad zonnebaden. De vleugels moesten volgens mij drogen? (NB: Een natuurkenner in mijn directe familie-omgeving zegt dat een dagpauwoog als volwassen exemplaar overwintert. Er is niets in deze wandelaar die zijn kennis in twijfel trekt.)
Over drogen gesproken. We hebben net een pak sneeuw verwerkt, maar ik vond het hier en daar al knap droog, met name de wegen waren weliswaar beloopbaar, maar erg mul. Wat moet dat worden de komende zomermaanden? De drassigheid die bij dit gebied hoort was gelukkig wel te zien en zorgde weer voor mooie plaatjes en doorkijkjes. Maar de Ginkelse Hei, waar ik toch voor mijn werk bijna maandelijks lang rijd heb ik nu in het echt gezien en beleefd. En natuurlijk veel foto’s kunnen maken op basis van het geijkte verwachtingspatroon. Hei, vlakte en bosschages in de verte.
En verder? De Ginkelse Hei is natuurlijk bekend om de slag bij Arnhem en de terugkerende veteranen ieder jaar. Maar ik wist toch echt niet dat er tijdens de Eerste Wereldoorlog een vluchtelingenkamp was voor onze Zuiderburen.
En voor deze stier is de lente volgens mij nog niet begonnen. Eten, eten en geen aandacht voor de omgeving. Of geen versiervlees, dat kan ook.
Meer foto’s zien, kijk ook op Instagram account titiissprakeloos
Vorige week rapporteerde grote Neef zijn bevindingen en vooral foto’s van het Klompenmakerspad in Oene. Ik was meteen enthousiast, want grote Neef heeft gezegd en zijn bevindingen hebben enige autoriteit bij mij. Een week later was het ‘monkey see, monkey do’. Hoewel apen, de eerste serieuze gast onderweg was geen aap. Een lieftalig knorretje eiste alle aandacht op. Ik ben sinds de film ‘The unbearable Lightness of Being, helemaal gek op varkentjes, en dan niet alleen op het bord. Als ik later groot ben en een grote boerderij zou hebben, wil ik een varkentje. Vandaag maar even geoefend. Deze zeug kwam meteen nieuwsgierig naar me toe. Ze liet zich even op haar kop aaien en verlangde mogelijk meer genegenheid van mij, echter meer had ik niet. Ik ben niet zo heel erg thuis in de psychologie van varkens en al schuimbekkend vond ik hem best wel een beetje viezig deze ‘Mefisto’. Maar wel lief volgens mij. De wandeling begon dus al goed al was er wel een handicap.
Het maken van foto’s leverde enige problemen op. Sinds enige dagen heb ik een nieuw toestel (mobiel) met wel vier camera’s verzekerde mijn jongste zoon. ,, Poeh hé” dacht ik. Voor dat ik alle mogelijkheden een beetje door heb en ook nog snel kan hanteren, zijn we vier generaties mobieltjes verder. Ik probeer dus maar wat met panorama, afstanden, dichtbij etc……Een beetje op goed geluk. Het Klompenmakerspad leent zich er wel voor om een beetje te experimenteren met knopjes. Bij de ene krijgt je een veel bredere opname dan bij de andere weet ik inmiddels. Nu moet ik het de volgende keer wel onthouden.
Grote Neef ziet me trouwens aankomen, zelf creatief en sterk met camera èn penseel, zit ik maar een beetje te schutteren. Al vind ik ze soms best geslaagd, maar technisch kan en moet het beter. Welk gedeelte van het genensoepje van mijn voorouders heb ik gemist denk ik wel eens. Ook heb ik niet het geduld om de foto’s te verwerken. Het zij zo, dit was mijn 49e klompenpad en dus nog 82 mogelijkheden op verbeteringen.
Meer foto’s zijn te zien, zo ziet u maar, ik schaam me er niet voor, op: Instagram onder mijn account titiissprakeloos
Eigenlijk moet je best wel lef hebben om in het grote aanbod aan klompenpaden een route van 3 tot 5 kilometer aan te bieden. Zo dacht ik toen ik als toetje van een eerdere wandeling die dag (Appelpad) nog even mijn aantal paden op 48 wilde zetten. Je moet wel wat te bieden hebben om mensen naar je toe te laten komen. Maar het is gelukt hoor, niet in de eerste plaats omdat dit het eerste klompenpad is en dateert uit 2002.
Als ik alle 130 of dan meer paden heb gelopen en de stramheid is naar binnen geslagen, kan ik hier, in de nabijheid van Leusden me gaan toeleggen aan een andere hobby, geschiedenis. De geschiedenis van het klompenpad, nu nog in Utrecht en Gelderland, maar mogelijk over tien jaar in heel Nederland. In den beginne was er dus het Schutpad……..
Een zwaluw maakt nog geen zomer, maar het is al wel weer de tweede lenteachtige dag. Wandelweer dus, maar ik ben niet echt iemand van morgenstond, goud in de mond. In tegendeel, om zeven uur klaar wakker op zondag en maar woelen. Dus dan maar met het verkeerde been uit bed en drie uur eerder gaan wandelen dan gepland. Hiervoor moest ik een belofte breken, want mijn zoon zou meewandelen, maar die wilde ik niet om half acht wakker maken in plaats van 10 uur. Dus op tijd was ik al in Renswoude om het Daartselaarsepad te lopen. Rondom de Grebbelinie dus, maar ik ben er nooit echt wezen kijken. Nu weet ik niet of de verdedigingswerken echt goed gefunctioneerd hebben. In de Tweede Wereldoorlog in ieder geval niet, maar dat had vooral ook andere oorzaken.
En zoals de Grebbelinie niet afdoende is gebleken voor de landsverdediging, moet ik vandaag maar afwachten of de wandeling voldoende verdediging zal blijken om mijn humeur te herstellen. Niet wandelen is natuurlijk helemaal geen optie. In die zin is aanval de beste verdediging, zegt men wel eens. Een ik moet zeggen, redelijk verkwikt kwam ik thuis. Op tijd voor de wedstrijd van 12.15 uur. Die kon ik dan weer wel zien. Zo heeft een groot filosoof ooit eens beweert dat ieder nadeel, zijn voordeel heb! Hij had gelijk, maar voor de klojo’s die vanmiddag in Enschede speelden, was aanval niet de beste verdediging en de verdediging was zo lek als een mandje. Geen woorden, maar daden zeggen ze dan. Ik denk maar eens een paar strafwandelingen op de verschillende paden, met klompen en een extra zware rugzak. Het zal ze leren.
Meer klompenpaden van mijn hand op Instagram titiissprakeloos
sprakeloos verhalen 