Werken op het Nudepad

’s Morgens heb ik lang in twijfel gestaan, doe ik het wel of doe ik het niet. Het eerste klompenpad in 2021. Het was koud, maar zonnig. Op mijn vrije dag was ik op tijd wakker. Bovendien bezit ik waterdichte schoenen en warme kleding. De wat negatieve commentaren op de site van klompenpaden met betrekking tot het Nudepad maakte mij nieuwsgierig. De echte puristen dulden geen asfalt, maar ik ben geen purist dus een stukje asfalt langs de weiden en vergezichten vind ik geen bezwaar. Er is overal wel wat te zien of te beleven. De start in Oude Nude op zich is al compleet onbekend en nieuw voor mij. Dus gaan met die banaan. De laatste kerstkilo’s er af lopen, of in mij geval kuieren. De ervaring leert dat met het maken van foto’s, een bammetje eten en wat drinken, ik amper de vier kilometer per uur haal. Vandaag al helemaal niet want op sommige plekken was het heel hard werken.

Hoezo te veel asfalt, mijn schoenen zogen in de modder en ik heb menig glibberpartij moeten ombuigen in ware acrobatiek om niet geheel bemodderd bij de eindstreep te komen.

De dag had trouwens een primeur. Ik ben altijd jaloers op mensen die vogels goed kunnen onderscheiden op kleur, geluid en manier van vliegen. En dan zijn er ook bij die de beestjes nog vast weten te leggen. Dat is mij vandaag ook voor het eerst gelukt. Nu had ik wel te maken met hele brutale meesjes die helemaal nergens van opkeken. Brutaal en zelfverzekerd bleven ze gewoon in de boom, speciaal voor mij. Geen kunstzinnige of bijzondere foto, maar wel mijn eerste gelukte vogelreportage. Ik herinnerde mij ook eens pogingen te hebben gedaan een biddende roofvogel in de buurt van klooster Sion in Diepenveen met mijn mobiel te vangen. Niet gelukt. Met deze foto is de dag dus in principe al gelukt.

Do I have to say more?

Kortom een verrassende wandeling tussen het laagland van Wageningen, Veenendaal en Rhenen. Prachtige vergezichten en genoeg tijd om te mijmeren over van alles en nog wat, behalve de politiek had ik besloten voor vandaag. Geen afzettingsgedoe in Washington, geen dreiging van het vallen van het kabinet en al helemaal geen coronacijfers. Het mijmeren zorgde er wel voor dat ik twee keer een bordje miste, maar dat lag geheel aan mij. Met een goede vier kilometer extra hoop ik dat 13 januari de eerste is van vele klompenpaden dit jaar.

Voor meer foto’s zie ook mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Een eer om het Paddenpad te hebben bewandeld.

In eerste instantie dacht ik te maken te krijgen met een zompig geheel gedurende de wandeling in en rondom Wapenveld. Moerassige stukken met veel gekwaak van padden. Hoewel, het is niet de tijd van het jaar om bronstig te wezen voor een pad. Zouden ze in dit jaar getijde sowieso wel te bespeuren zijn? Of zorgt de opwarming er ook voor dat de winterslaap voor een pad ook afgelopen is en ze nu al bronstig moeten zijn. Dit is natuurlijk te onderzoeken in weer een klompenpad. Op aanbeveling van een neef gingen we op zoek naar de amfibie in Wapenveld. Bijna tien jaar geleden had ik al eens een sprookje geschreven over een kikker of pad. Dus met mijn liefde voor padden zit het wel goed. Trouwens het enthousiasme voor klompenpaden ook, dus het Paddenpad moet wel een fijne ervaring worden.

Maar het paddenpad is helemaal niet vernoemd naar het beestje, althans niet rechtstreeks. Wapenvelders werden Padden (Padd’n) genoemd. Ondanks mijn voorliefde voor kikkers en padden begrijp ik meteen dat dit niet zo vleiend is. Een kort onderzoekje leert dat de bijnaam ook weinig liefdevol en empathisch werd gebruikt. In vroeger tijden werd er ernstig getwijfeld aan de hygiëne van de Wapenvelder. Ze hadden, gelijk padden, een streep op hun rug, waarschijnlijk van de noeste arbeid die ze moesten verrichten om het onherbergzame gebied in het gareel te brengen. Een meer positieve uitleg is dat padden tot de pioniers behoren gelijk de Wapenvelders. De eerste zaterdag is er ieder jaar een feestelijke herdenking: Padd’ndag. Het is maar dat u het weet. Het Paddenpad is trouwens iedere dag te lopen.

Ik heb Padd’ndag vandaag gevierd samen met mijn zoon. Het Paddenpad was een fijne afwisselende wandeling op een ‘veel’ te warme 14 november. Ik denk dat dit het laatste klompenpad van dit jaar is. Het is misschien wel tijd voor een winterwandelslaap. Maar dat heb ik vaker gezegd. Maar nummer 40 is in ieder geval gewandeld.

Meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Joe in ‘the White House’ en ik op het Doesburgermolenpad

Ik weet niet of het portretrecht van toepassing is op bovenstaande foto, maar ik baal ervan dat ik niet nagedacht heb over de schaduw van mezelf. Ik had anders een heel mooi verhaaltje kunnen schrijven over kuieren in de nostalgie van de jaren twintig van de vorige eeuw. Niemand zou me geloven, maar dat boeit niet. Klompenpaden zijn een hobby aan het worden, nog 93 te gaan, maar een klompenpad zonder moderne middelen is natuurlijk onzin. De telefoon om te fotograferen is natuurlijk multifunctioneel tijdens de wandeling. De stappen worden bijgehouden en de App is standby als de moderne kompas om de weg te vinden. Ik besef dat je honderd jaar geleden niet eens zo’n wandeling kon maken en foto’s schieten te gelijk. Het gevaarte dat je toen moest meenemen om een paard en wagen te kieken was onmenselijk groot. Het zou in ieder geval een fijne ontspannen wandeling in de weg staan. Wat leven we toch in een bevoorrechte tijd.

De telefoon zorgt er trouwens ook voor dat de hele wereld, ook tijdens een klompenpad binnen kan komen. Normaal gesproken weet ik dat wel te filteren, maar nu liep ik met mijn zoon die met een oogopslag de pushberichten leest. Ze worden ongevraagd aan me medegedeeld. Met de Coronacijfers gaat het redelijk, maar de Amerikaanse president is formeel nog niet gekozen. Genoeg gespreksstof vanuit de buitenwereld, maar ook de wandeling zelf gaf reden genoeg om te keuvelen over de dingen die we zagen. De novemberzon was nog warm genoeg om met een T-shirt te lopen. En we waren niet de enige, het was zeker aan het begin en einde van de Doesburgermolenpad druk met wandelaars en fietsers. De parkeerplaats bij huize Kernhem was vol, dus Nederland was zich aan het ontspannen.

De fotograaf wil de eenzame herfstboom en molen op de achtergrond vereeuwigen. De boom is gelukt, de molen helaas minder goed.

Hoe zou dat volgend jaar zijn. Als de musea weer vol mogen stromen, De Efteleling de tienduizenden per dag weer mag ontvangen en iedereen in het weekend mag sporten. En natuurlijk de Horeca die nu gesloten is voor de wandelaar. Voor hoeveel mensen is een kleine wandelingetje slechts een schaamlap om koffie met gebak langs de route te legitimeren in goede tijden. Ja, hoe zal het volgend jaar zijn een klompenpad zonder Corona en naar ik nu weet met Joe Biden als president in het Witte Huis.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos