begrip van de dag

Begrip, van de week (93) Cijfertjesfetisjist

/ sprakeloosid / 4 reacties

kilometerteller

CIJFERTJESFETISJIST

Ik kan me er nu al op verheugen, het ophalen van mijn fiets deze middag. Hij is naar de fietsenmaker voor een servicebeurt, behorend bij de aankoop van afgelopen augustus. De fiets deed het prima en de eerste maanden heb ik ongeveer duizend kilometer gefietst, recreatief en ook voor het werk. Hoewel de winter niet streng is, een understatement, zorgde een bronchitis voor minder fietskilometers. Toen bij de laatste rit de kilometerteller dienst weigerde, baalde ik als een stekker. Ik wil net niet zeggen dat ik desperaat was, dat staat zo pathetisch, maar eigenlijk kwam het daar wel op neer.

Het belangrijkste van mijn fiets is vooral mijn kilometerteller. Dat wist ik al, maar ik werd er nu frontaal mee geconfronteerd. Het interesseert me helemaal niet of fietsen gezond is, of ontspannend in de zomermaanden, de wind langs mijn gezicht voelend en genietend van het rivierlandschap in de omgeving. Nee, ik wil gewoon kijken hoe ver ik fiets, hoe hard ik fiets en wat mijn gemiddelde snelheid is. Het belangrijkste is vooral het verkrijgen van inzicht in de met mij gemaakte afspraak van een gemiddelde van 70 kilometer per week. Op 7 augustus 2016 moet ik van mezelf 3650 kilometer gefietst hebben. Afspraak is afspraak, dus mijn paniek met een kapotte kilometerteller is te verklaren, maar niet te legitimeren. Eigenlijk ben je niet goed wijs, toch?

In zekere zin ben ik een cijfertjesfetisjist om daarmee mijn competitieve inborst te bevredigen. Hard fietsen tegen anderen kan mijn constitutie niet aan, dus ik moet mezelf maar blijven kietelen. Met een kapotte kilometerteller heb ik de voorsprong op mijn 70 kilometer per week zien veranderen in een hopeloze achterstand. Ik had 1530 kilometer op de teller moeten fietsen, dus voor 6 augustus moet ik naast de reguliere 70 per week, die 600 kilometer ook nog eens inhalen. U kunt zich voorstellen hoe blij ik ben dat ik aan de slag kan om mijn geestelijke gezondheid te verbeteren. De verbetering van de conditie interesseert me geen moer.

Begrip, van de dag (85) Stel je toch eens voor

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

STEL JE TOCH EENS VOOR

Stel je toch eens voor, Oudejaarsdag 2016 en je bent bezig met de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Dan kun je maar een conclusie trekken:,,Ik hoef nu niets meer te doen vandaag want dat is zinloos.” Als dat het vooruitzicht is dan neem ik nu vrij af, want dan zit ik over 365 dagen in hetzelfde schuitje.

Dus dan maar nog een jaar lang aanrommelen, fouten maken en toegeven aan mijn verslavingen. Kortom nog een heel jaar mens zijn. Dat lijkt me eigenlijk best een aardig vooruitzicht.

Het hoeft ook allemaal niet zo perfect te zijn. Stel je dat eens voor, we accepteren de mens als een groot kneuzenparadijs. De echte hemel kan wachten. Oudejaarsdag 2016 belooft een mooie dag te worden. We moeten dan wel een ander liedje kiezen met zijn allen om het jaar af te sluiten. Imagine dat Heaven can wait op nummer 1 staat. Een goed 2016.

 

Begrip, van de dag (73) Melkertgevoel

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

MELKERTGEVOEL

Gisteravond Pauw gekeken? Ik wel en ik had een herbeleving die ik graag zou verwoorden met het absolute Melkertgevoel. Wie herinnert zich niet de historische beelden van de verslagen Ad Melkert na de verkiezingen in maart 2002 en de triomferende Pim Fortuyn. Het geen antwoord hebben op het opportunisme van Fortuyn, of eigenlijk helemaal geen maatschappelijke ideeën en antwoorden hebben, luidde de neergang van de PvdA in. Aan tafel bij Pauw zaten onder andere Sanne Wallis de Vries en Dolf Jansen. Toen Jan Roos, ook uitgenodigd, zijn recalcitrante betoog startte, gaven ze verbaal niet thuis. Non-verbaal spraken hun gezichten boekdelen, arrogantie, verbazing maar ook onmacht.

De colour local van Pauw de laatste jaren is er al een van een hoog grachtengordelgehalte, starend naar de eigen navel als de moederbron van het absolute morele gelijk en daarmee andere wegzettend als minderwaardig. Zei de babyboomer Marcel van Dam niet dat Pim Fortuyn een minderwaardig mens was? Iedere keer als ik me kan zetten tot het kijken naar Pauw verzucht ik, jammer weer honderd PVV’ers erbij. De intolerantie, het wegzetten van mensen en het ontkennen van problemen die ze in hun eigen incrowd niet herkennen zorgt evenzo voor weerstand. ik durf zelfs te beweren dat haatzaaien een onderdeel is van de grachtengordelcultuur.

Ik wilde dit stukje de titel meegeven Schot in de Roos. Maar dat zou te veel eer zijn voor de GeenStijl-journalist Jan Roos. Op de keeper beschouwd komt er uit zijn mond ook alleen maar poep en is zijn doel slechts het besmeuren van andersdenkenden. Wat dat betreft verschillen tegenwoordig Jeroen Pauw c.s. en Jan Roos met zijn club eigenlijk maar heel weinig van elkaar. Ze preken radicaal voor eigen parochie en van goede journalistiek is geen sprake meer.

Begrip, van de dag (68) In de knoop

/ sprakeloosid / 1 reactie

20151213_114342

IN DE KNOOP

De titel suggereert enige zwaarte voor dit stukje, maar niets is minder waar. Ik ga het hebben over tradities. Over het algemeen kan ik goed leven met tradities. Dat wil zeggen, ik kan ze waarderen als er van mij maar niet te veel gevraagd wordt. Op het moment dat tradities een zware wissel op mijn leven trekken en participatie een ‘verplichting’ wordt, dan vind ik tradities heel stom. Een traditie waar ik goed mee kan leven is het optuigen van de kerstboom. Ik hoef niet mee te doen. In de periode dat we nog een echte boom hadden, was mijn rol groter. Ik haalde de boom, een traditie. Tijdens de kerstdagen is het dan lekker keuvelen over de kwaliteit en bij wie je de boom gehaald had. Niemand had er verstand van en altijd wist iemand met de beste en de goedkoopste de ander te overtroeven. Keuvelen over de boom is al een traditie op zich.

Maar tijden veranderen. Ik had mijn klauwen altijd al vol jeukplekken na het halen van de boom. Voor het optuigen van de boom werd ik dus ontslagen en dat is al weer een fijne traditie geworden. Want ook nu, nadat mijn jongste zoon ook lichamelijke reacties vertoonde vanwege de den, spar of andere naaldboom, hoef ik de kunstboom ook niet op te tuigen. Ik mag de spullen van zolder of schuur halen en zoals gezegd, ik ben de beroerdste niet. Weet je wat het toppunt van traditie is geworden bij mij thuis? En we zijn vast niet de enige, altijd zitten de snoeren door elkaar, hoe goed je de troep de vorige kerst ook hebt opgeborgen.

Vandaag was het weer zo ver, mijn jongste zoon en vrouw waren heel erg ingespannen bezig met de verschillende snoeren. Hele theorieën kwamen boven tafel over hoe zoiets nu kon. Uiteindelijk is het gelukt, de lichtjes hangen in de boom. Zelf herken ik het probleem. Als ik in de zomer mannendingen doe in de tuin met elektrische zagen enzo, heb ik altijd hetzelfde probleem met het verlengsnoer. Een vijftien meter lange stekkerdoos, gekocht in een periode dat we dachten dat voor ons het campingleven een traditie zou gaan worden, zit altijd in de knoop. Ik heb er mee leren leven en ook onze kersboomoptuigers hebben in volledige harmonie de klus dit jaar weer geklaard.

 

 

Begrip, van de dag (65) Nek omdraaien

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

NEK OMDRAAIEN

Een grofgebekt persoon ben ik niet. Aan de andere kant ben ik ook niet heel teergevoelig als de gvd’s of vleeswaren van beider kunne bij mijn gesprekspartner over tafel rollen. Ik gebruik zelf ook wel gvd’s, k** en kl****. Het behoort immers bijna bij de hedendaagse conversatie. Nu heb ik ook werk waarbij het klantenbestand (reclassering) niet altijd even fijnbesnaard is in hun woordkeuze. Er zijn een aantal strategieën die je dan kunt hanteren. Negeren, opvoeden of meegaan in het taalgebruik. Zelf heb ik de neiging om een mix van de drie te gebruiken al naar gelang de persoon tegenover me. Bovendien, wie met pek omgaat wordt er mee besmeurd.

Als ik terug ga in mijn eigen taalontwikkeling, denk ik dat ik synchroon loop met de maatschappelijk ontwikkeling, verloedering zo u wilt. Vloeken is in mijn omgeving geen dagelijkse kost, maar een doodzonde vind ik het niet. Als kind schold ik iemand uit voor rotzak, pas op de middelbare school was iemand een klootzak of een lul. Een onvoldoende voor je proefwerk was natuurlijk wel ‘zwaar klote’. Het was ver in de jaren tachtig, ik studeerde inmiddels, dat ik voor het eerst het woord ‘kut’ gebruikt als iets me niet beviel. Inmiddels heb ik me dit vocabulaire ook toegeëigend, een kwestie van emancipatie. Een mij onwelgevallige vrouw een ‘kut’ noemen als tegenhanger van lul, gaat me nog een stap te ver, hoewel ik het steeds regelmatiger hoor.

Eufemistisch kunnen we zeggen dat het taalgebruik veranderd is. Daarnaast constateer ik dat er bij de gebruikers een emancipatiegolf gaande is de afgelopen decennia. Een vloekende en scheldende man was een bootwerker, maar goed een man. Het was een zeldzaamheid dat een vrouw als een viswijf tekeer ging in het openbare leven. Ik denk inmiddels dat de inhaalslag bijna compleet is en dat mannen en vrouwen gelijkelijk met vleeswaren gooien. Vandaag werd ik in mijn werkomgeving (geen klant) geconfronteerd met een vrouwspersoon die me een gunst verleende op voorwaarde dat ik alles in dezelfde staat moest teruggeven. Bij wijze van grap zei ze, anders draai ik je [piep] om. Ze sprak het niet uit. Maar ik ben er bijna zeker van dat ze niet mijn nek bedoelde. Bovendien in ons jargon zou dat een regelrechte  bedreiging zijn en dus strafbaar. Ik zal er nooit achter komen. Er staat ons nog wat te wachten volgens mij en niet alleen van mannen. Viva la emancipación!

Begrip, van de dag (63) Twittertwijfel

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

TWITTERTWIJFEL

 

Hevige twijfel viel me ten deel na het lezen van de volgende tweet van ChristenUnie parlementariër Joël Voordewind. Hij twitterde: ,,Bussemaker vraagt extra aandacht voor homoseksuele asielzoeker (via @nu). Laat ze dat ook doen voor christenen die bedreigd worden in AZC’s.” Nu is het me al vaker opgevallen dat de ChristenUnie oproept voor extra aandacht voor christenen in bijvoorbeeld Syrië, Egypte of welk land dan ook waar ze bedreigd worden. Dat begrijp ik best, want de achterban van Joël Voordewind is natuurlijk overwegend christen. En ook politici van de CU doen soms uitspraken die vooral voor de eigen achterban bedoeld zijn. Toch is het raar, iedereen zou beschermd of geholpen moeten worden als ze bedreigd worden ongeacht sekse, religie of geaardheid.

Hetzelfde kunnen we zeggen van Bussemaker die een oproep doet om extra aandacht te geven aan homo’s in AZC’s. Ook zij, als vertegenwoordiger van liberaal en progressief Nederland moet denken in doelgroepen en hoe dit bij haar achterban, of wat er nog van over is, overkomt. Je zult niet gemakkelijk van een PvdA-er, D66-er of Groenlinkser horen dat er speciale aandacht moet zijn voor christenen. Ook Joël Voordewind zal niet een automatisme hebben ontwikkeld dat als homorechten in de knel komen of zoals in dit geval homo’s in AZC’s bedreigd worden, dat hij gaat roeptoeteren dat er extra aandacht besteed moet worden aan vedrukte lesbo’s, homo’s of transgenders. Een heel bijzonder fenomeen is dit.

Ik begrijp heel goed dat een AZC een enorme smeltkroes is van culturen, emoties en ontreddering, maar daarin mag geen plaats zijn voor verdere uitsluiting van ontheemden, wie of wat ze ook zijn. Er moet vooral aandacht komen voor mensen die zich schuldig maken aan uitsluiting en bedreiging. Die aandacht verwacht ik van het hele politieke spectrum, niet alleen voor de eigen doelgroep. Ook wordt ik kotsmisselijk van PVV-achtigen die iedere ruzie of incident met of tussen asielzoekers aangrijpen om ze allemaal het land uit te willen gooien, maar dit ter zijde. Gerichte aandacht voor raddraaiers, ruziezoekers en onverdraagzamen is volgens mij wat we nodig hebben voor een sober en rechtvaardig asielbeleid en zeker geen doelgroepenexclusiviteit.

 

Schermopname (17)

Begrip, van de dag (61) Adele

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

ADELE

 

Dag Adele! Vandaag kwam ze weer even langs. Niet zo lang, maar ze was er weer. Sinds een week of drie komt ze met enige regelmaat langs via de lijst ‘trending topics’ op Twitter. En dat is dan een signaal dat iets hot is, of zoals ze vroeger, zelfs voor mijn tijd zeiden, ‘hip’. Soms reageer ik meteen als iets trending is. Op andere momenten misbruik ik de trending topic items om mijn eigen stukjes te promoten. Soms lukt dat en op andere momenten helemaal niet. Bij Adele reageer ik eigenlijk slechts met ‘Dag Adele’. Niet hardop hoor, ik ben niet gek. Ik weet dat het een zeer populaire zangeres is, volgens mij uit Engeland. En als Paul de Leeuw niet van de herenliefde zou zijn geweest, zou hij haar al twintig keer ten huwelijk hebben gevraagd. Ik weet niet of Adele zou hebben toegehapt.

Vandaag dacht ik, nu moet het er maar eens van komen, ze schijnt een megahit te hebben en wat ik van haar ken qua zingend vermogen is beslist het aanhoren waard. Nu luister ik zelden of nooit de populaire hitzenders, dus ik ben nog niet doodgegooid met een nieuwe “Adele”. En uiteraard heb ik ook niet in de rij gestaan om haar concert te bezoeken. De nieuwste hit heet “Hello” en dat is dan weer heel toepasselijk. Ik luister en zoek even naar de lyrics omdat ik geluidsdoof ben, dus haar teksten amper kan verstaan, maar dat heb ik ook bij veel Nederlandse teksten. Mijn ‘Dag Adele’ wordt door haar niet begroet met Hello, want ze heeft het overduidelijk tegen iemand anders.

Ze beschrijft de spijt van iemand die het uitgemaakt heeft met een ander, zijn of haar hart heeft gebroken en naar het schijnt zich in de relatie ook nog lullig heeft gedragen. Zo te horen heeft ze er echt spijt van, maar de andere kant geeft niet thuis. Van mijn vader leerde ik altijd al de volgende levensvisie namelijk ‘Berouw komt na de zonden’. In mijn werkzame leven zei ik het onlangs nog tegen een boefje op het politiebureau toen hij spareribs had gestolen in een supermarkt. Hij begreep me, in ieder geval op dat moment. Ik weet niet of Adele het begrijpt, maar als ze weer als trending topic verschijnt, zal ik dat tegen haar zeggen. Nog steeds niet hard op, want ik ben nog steeds niet gek.

Op deze link kom je bij het nieuwste youtubefilmpje

 

 

Begrip, van de dag (58) Lompenproletariaat

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

LOMPENPROLETARIAAT

 

Als student heb ik genoten van het boek ‘Zorg en de Staat’ van Abram de Swaan, een vooraanstaand socioloog. In mijn niet wetenschappelijke definitie van het boek stel ik de kern van zijn betoog samenvattend als volgt vast: ‘De elite of gevestigde orde komt pas in actie tegen sociaal onrecht en sociale misstanden als ze er zelf last van krijgen.’ Uit puur eigen belang worden sociale arrangementen in onze verzorgingsstaat ingebouwd als de ellende letterlijk bij de voordeur komt, als de elites kunnen niet meer wegkijken. De behoefte aan riolering en betere hygiënische omstandigheden worden pas dan gevoeld als de ‘zwarte dood’ of cholera ook bij de rijken aanklopt. Of de noodzaak tot scholing was niet uit puur menslievendheid geboren, maar de industrialisatie vroeg in toenemende mate om geschoolde arbeid.

Hedenochtend hoorde ik op de radio dat 2 miljoen mensen in Nederland niet meekomen vanwege de complexiteit in onze samenleving. En mij bekend gegeven, maar af en toe is het goed dit nog eens nadrukkelijk te beseffen. Deze zogenaamde LVB-groep (licht verstandelijk beperking) kan de brieven niet meer lezen, begrijpt de gevolgen van hun eigen handelen onvoldoende en doen dus eigenlijk niet meer mee. Deze groep is oververtegenwoordigd in gevangenissen, de verslavingszorg en binnen de schuldenproblematiek. Een heel woud aan hulpverleners ten spijt, maar de hulpverleningsindustrie vergroot de bureaucratie en door de complexe ondoorzichtigheid raken ze van de regen in de drup. Grote groepen in de Nederlandse samenleving krijgen volwassen verantwoordelijkheden, maar bezitten onvoldoende volwassen competenties om zich te reden.

Goede bedoelingen van veel hulpverleners ten spijt, dit zogenaamde leger van intellectueel gebrekkigen, veroorzaakt nog onvoldoende last voor de elite. Ze worden veelal weggezet als racisten (zwarte piet, vluchtelingen), angsthazen (anti Europa) en vooral onterechte grootgebruikers van de hulpverleningsindustrie. En dan is er nog verbazing dat Wilders met zijn PVV zo hard groeit. En ieder weldenkend mens weet dat Wilders geen alternatieven heeft, integendeel. Voor dit ‘lompenproletariaat’ heeft de gevestigde orde dat immers ook niet. We zijn in het rijke Nederland niet toe aan de door Marx voorspelde Verelendung. Echter misschien wordt het de Culture Verelendung waar uiteindelijk de gevestigde orde last van gaat krijgen. Pas dan zal bijvoorbeeld schuldenhulpverlening echt serieus genomen worden en niet net zo als nu verplaatst op het bordje van onvermogende èn onbekwame gemeentes.

Begrip, van de dag (56) Blijde boodschap

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

BLIJDE BOODSCHAP

 

Op weg naar moeders pappot, die ik zelf nog moet bereiden, is het nat, vies en koud. Koud mag je het niet noemen voor de tijd van het jaar, maar misschien dat ze daar een oplossing voor gaan vinden op de klimaattop in Parijs. En ongetwijfeld doen ze dat door geen pakkend akkoord te maken zodat het volgend jaar op 30 november misschien niet 11 maar 12 graden Celsius is. Dan is het onder de zelfde omstandigheden nog steeds vies, koud en nat, zeker met die gure stormachtige wind. En het ergste van alles de donkerte. Donker als je naar je werk gaat en donker als je weer naar huis gaat. Wie toch dat draaien van zon, maan en Aarde bedacht heeft, heeft geen hart.

In al die donkerte, worden de gedachten van een normaal mens ook niet plezieriger. En op mondiaal niveau werken de politici ook niet mee. Ik zeg speciaal mondiaal, want onze eigen Rutte’s, Samsom’s, Wildersen en Buma’s spelen een zeer ondergeschikte rol, dat wil zeggen, zijn amper zichtbaar. Ze spelen als het waren de triangel in een groot orkest en daarin zijn ze niet eens zo bedreven. Het zijn de Erdogan’s en Poetin’s van deze wereld die het nieuws bepalen. Zelfs tijdens de klimaattop hebben ze het over een totaal ander klimaat dan die gure natte viezigheid die over ons heen komt. De donkerte blijft, klimaattop of niet.

Ik kijk al lopend in de striemende regen op mijn mobiel. De weersverwachting blijft hetzelfde en morgen 1 december gaat de zon om 8.26 uur op en besluit haar werk om 16.30 uur al weer te staken. Nadere beschouwing leert dat op 16 december het licht heel langzaam ’s avonds langer zal zijn. Tijdens de feestdagen besluit de zon ’s morgens nog wel een beetje uit te slapen, maar dat is vanaf 4 januari 2016 ook afgelopen en zal het iedere ochtend weer vroeger licht zijn. Grosso modo is het rond 21 december inderdaad de kortste dag. Mijn blijde boodschap is dus nog 21 nachtjes slapen, dan wordt het beter. Even de feestdagen doorkomen en dan wordt het donkere nieuws verdreven door geboren lammetjes en de naderende Elfstedentocht die toch niet doorgaat vanwege de klimaattop. Ik kan niet wachten, laat het licht maar komen, zeg ik als verkondiger van de blijde boodschap.

Begrip, van de dag (2) Het heerst

/ sprakeloosid / 5 reacties

HET HEERST

Wat begon als een onbestendig gevoel en zich al snel ontwikkelde tot een forse keelpijn, heeft zich inmiddels vastgezet in alle mogelijke holtes met een venijnig uitstapje naar de bovenste luchtwegen. Het heerst wordt er gezegd en als roker vind ik dat prettig om te horen, want dan ben ik zelf niet verantwoordelijk. Tenminste, zo dacht ik enkele dagen geleden nog. Inmiddels denk ik hierover minder flexibel nu ik door slapte overmand ben en de lust tot enige maatschappelijke bijdrage, laat staan huishoudelijke participatie, tot een minimum is gezonken. Het heerst is zo’n nietszeggende opmerking van mensen met goedbedoeld medeleven, die een rijtje andere sukkels kunnen opnoemen met soortgelijke symptomen en dan rap over hun eigen pijntjes ouwehoeren. Je mag ook nooit als individu ziek zijn of voelen, altijd moet dat in een collectief worden getrokken ter legitimatie. Het moet wel heersen. Wie of wat heerst er nu verdorie?

Ik heers in ieder geval niet, ik word overheerst door HET. Ik word in ernstige mate gehinderd en HET laat zich niet een, twee, drie verjagen. En dat laatste is dan weer logisch, anders zou HET niet heersen, zou ik gewoon aan het werk zijn gegaan en me niet schuldig voelen nu mijn wederhelft de huishoudelijke taken alleen uitvoert. Het voordeel is dan heel even dat, conform voormalige conventies, zij heerst over het huishouden. Zie hier ieder nadeel heb zijn voordeel.

Ik laat HET net niet zo ver heersen, dat ik niet mijn gal mag spuien over HET middels een klein blogje. Verder heerst HET. En het meest verneukeratieve vind ik dat het heerst iets onoverkomelijks heeft, met mij als passief en hulpeloos slachtoffer. Als strijdvaardig man met strategisch inzicht zou je moeten opstaan tegen de heerser. Maar niets van dat alles, de slapte en gebrek aan strijdlust zit blijkbaar in alle poriën van mijn overheerste lichaam. Maar met het schrijven van dit stukje tart ik de heerser toch een beetje door te onderkennen dat ik mijn overheerste positie kan benoemen. Misschien wel het begin van bevrijding en emancipatie? Voorlopig heerst het echter nog.