Begrip, van de dag (58) Lompenproletariaat

 

LOMPENPROLETARIAAT

 

Als student heb ik genoten van het boek ‘Zorg en de Staat’ van Abram de Swaan, een vooraanstaand socioloog. In mijn niet wetenschappelijke definitie van het boek stel ik de kern van zijn betoog samenvattend als volgt vast: ‘De elite of gevestigde orde komt pas in actie tegen sociaal onrecht en sociale misstanden als ze er zelf last van krijgen.’ Uit puur eigen belang worden sociale arrangementen in onze verzorgingsstaat ingebouwd als de ellende letterlijk bij de voordeur komt, als de elites kunnen niet meer wegkijken. De behoefte aan riolering en betere hygiënische omstandigheden worden pas dan gevoeld als de ‘zwarte dood’ of cholera ook bij de rijken aanklopt. Of de noodzaak tot scholing was niet uit puur menslievendheid geboren, maar de industrialisatie vroeg in toenemende mate om geschoolde arbeid.

Hedenochtend hoorde ik op de radio dat 2 miljoen mensen in Nederland niet meekomen vanwege de complexiteit in onze samenleving. En mij bekend gegeven, maar af en toe is het goed dit nog eens nadrukkelijk te beseffen. Deze zogenaamde LVB-groep (licht verstandelijk beperking) kan de brieven niet meer lezen, begrijpt de gevolgen van hun eigen handelen onvoldoende en doen dus eigenlijk niet meer mee. Deze groep is oververtegenwoordigd in gevangenissen, de verslavingszorg en binnen de schuldenproblematiek. Een heel woud aan hulpverleners ten spijt, maar de hulpverleningsindustrie vergroot de bureaucratie en door de complexe ondoorzichtigheid raken ze van de regen in de drup. Grote groepen in de Nederlandse samenleving krijgen volwassen verantwoordelijkheden, maar bezitten onvoldoende volwassen competenties om zich te reden.

Goede bedoelingen van veel hulpverleners ten spijt, dit zogenaamde leger van intellectueel gebrekkigen, veroorzaakt nog onvoldoende last voor de elite. Ze worden veelal weggezet als racisten (zwarte piet, vluchtelingen), angsthazen (anti Europa) en vooral onterechte grootgebruikers van de hulpverleningsindustrie. En dan is er nog verbazing dat Wilders met zijn PVV zo hard groeit. En ieder weldenkend mens weet dat Wilders geen alternatieven heeft, integendeel. Voor dit ‘lompenproletariaat’ heeft de gevestigde orde dat immers ook niet. We zijn in het rijke Nederland niet toe aan de door Marx voorspelde Verelendung. Echter misschien wordt het de Culture Verelendung waar uiteindelijk de gevestigde orde last van gaat krijgen. Pas dan zal bijvoorbeeld schuldenhulpverlening echt serieus genomen worden en niet net zo als nu verplaatst op het bordje van onvermogende èn onbekwame gemeentes.

Begrip, van de dag (57) December

 

DECEMBER

Waar komt december vandaan, ik bedoel de naam december. Even Sherlock Holmes spelen en dan weet ik dat het afkomstig is van de Romeinse kalander en dat het de tiende maand betekent. Maar zoals met ieder onderzoek, roepen de antwoorden nieuwe vragen op. De verklaring is dat de Romeinse kalander tien maanden kent die begint met Maart, afkomstig van de God Mars en eindigt bij de tiende maand, december. De tussenliggende maanden zijn taalkundig afkomstig van de corresponderende getallen tot en met tien. In de loop van de tijd hebben de Romeinen in hun wijsheid besloten om de vijfde en zesde maand te noemen naar Julius Ceasar en Keizer Augustus. Zijn we er dan?

Nee, dan zijn er nog twee maanden over, de zogenaamde maanloze maanden januari en februari. De Romeinse kalander voert terug op de maanstanden. Via ingewikkelde berekeningen is de Romeinse kalander omgevormd tot de christelijke oftewel de Gregoriaanse kalander. Alleen die berekeningen en de wijze waarop de kalander georganiseerd is, geeft aan dat er heel wat denkwerk en waarschijnlijk ook politieke strijd is gevoerd. Volgens mij kunnen hele volksstammen promoveren op de voor ons zo vanzelfsprekende tijdsindeling. Het gaat mij de ver om de finesses echt te doorgronden. Maar geinig is wel dat je als kleine onderzoeker met een eenvoudig vraagje kunt ervaren dat er een hele wereld opengaat.

Rest mij in vertwijfeling af te vragen waarom januari en februari niet gewoon de elfde en twaalfde maand zijn gaan heten. Ik begrijp het qua zonnewending, maar als lente het zogenaamde nieuwe begin is, de zomer de volle bloei en de herfst de naderende dood representeert en de winter staat voor doodsheid, pleit ik voor het nieuwe jaar te laten beginnen in maart. Op 1 maart zetten we de wekker en dat is dan het einde van de winterslaap, het nieuwe begin. Voorlopig leven we in december, de tiende maand maar voor ons de twaalfde en laatste. We overleven dat vast wel.

 

Begrip, van de dag (56) Blijde boodschap

 

BLIJDE BOODSCHAP

 

Op weg naar moeders pappot, die ik zelf nog moet bereiden, is het nat, vies en koud. Koud mag je het niet noemen voor de tijd van het jaar, maar misschien dat ze daar een oplossing voor gaan vinden op de klimaattop in Parijs. En ongetwijfeld doen ze dat door geen pakkend akkoord te maken zodat het volgend jaar op 30 november misschien niet 11 maar 12 graden Celsius is. Dan is het onder de zelfde omstandigheden nog steeds vies, koud en nat, zeker met die gure stormachtige wind. En het ergste van alles de donkerte. Donker als je naar je werk gaat en donker als je weer naar huis gaat. Wie toch dat draaien van zon, maan en Aarde bedacht heeft, heeft geen hart.

In al die donkerte, worden de gedachten van een normaal mens ook niet plezieriger. En op mondiaal niveau werken de politici ook niet mee. Ik zeg speciaal mondiaal, want onze eigen Rutte’s, Samsom’s, Wildersen en Buma’s spelen een zeer ondergeschikte rol, dat wil zeggen, zijn amper zichtbaar. Ze spelen als het waren de triangel in een groot orkest en daarin zijn ze niet eens zo bedreven. Het zijn de Erdogan’s en Poetin’s van deze wereld die het nieuws bepalen. Zelfs tijdens de klimaattop hebben ze het over een totaal ander klimaat dan die gure natte viezigheid die over ons heen komt. De donkerte blijft, klimaattop of niet.

Ik kijk al lopend in de striemende regen op mijn mobiel. De weersverwachting blijft hetzelfde en morgen 1 december gaat de zon om 8.26 uur op en besluit haar werk om 16.30 uur al weer te staken. Nadere beschouwing leert dat op 16 december het licht heel langzaam ’s avonds langer zal zijn. Tijdens de feestdagen besluit de zon ’s morgens nog wel een beetje uit te slapen, maar dat is vanaf 4 januari 2016 ook afgelopen en zal het iedere ochtend weer vroeger licht zijn. Grosso modo is het rond 21 december inderdaad de kortste dag. Mijn blijde boodschap is dus nog 21 nachtjes slapen, dan wordt het beter. Even de feestdagen doorkomen en dan wordt het donkere nieuws verdreven door geboren lammetjes en de naderende Elfstedentocht die toch niet doorgaat vanwege de klimaattop. Ik kan niet wachten, laat het licht maar komen, zeg ik als verkondiger van de blijde boodschap.

Begrip, van de dag (55) Import

 

IMPORT

 

Vandaag kon ik er voor het eerst woorden aangeven. Ik ben ontheemd, eigenlijk een soort vluchteling. Overal waar ik in de mijn bijna vijftig jaar heb gewoond, behoorde ik tot de groep ‘Import’. Ik ben geboren in Heel (Limburg), mijn ouders kwamen uit het oosten van het land, maar dat was voor de dorpelingen ter plekke gewoon Holland, dus mijn ouders waren verfoeide ‘Ollanders’, oftewel import. Bij geboorte was ik dus al import. Daarna zijn ze naar Raalte verhuisd, daar heb ik ruim 16 jaar gewoond, dus ik ben er getogen. Maar als ze me vroegen, ‘Woar b’uj d’r ene van?’ en ik noemde mijn naam dan zag je ze denken. “Die ken ik niet, niet van hier.” In het gunstigste geval werd er met medelijden gesmiespeld ‘Import’, vaak werd er een vies gezicht bij getrokken of een wegwerpgebaar. Niet belangrijk.

Eenmaal meerderjarig, heb ik in Nijmegen gewoond en mijn thuis staat nu al weer zo’n 16 jaar in Duiven. U raadt het al, al weet ik hoe ik naar de Stevenstoren ‘moet krupe’ of op blote voeten ‘goan’ een echte Nijmegenaar ben ik niet geworden en ook in Duiven ben en blijf ik import, niet van hier. Een belangrijke indicatie is altijd dat mensen willen verhalen over vroeger, van hun dorp of stad. Toen was het allemaal anders, beter en in ieder geval niet zoveel import. Daar sta je dan met je goeie gedrag wereldburger te spelen.

Hoe lang is het geleden dat in Nederland, het land waar om de tien kilometer een ander dialect werd gesproken, men elkaar niet begreep? Hoe lang is het geleden dat dijenkletsende spraakverwarring plaatsvond bij de eerste boeren die uit het hele land gingen boeren in de Zuiderzeepolders? Het dialect van Limburg was reden tot grote hilariteit, hoog Haarlemmerdijks was iets ridicuuls al zagen zij het beslist anders en ook het geknauw van de Grunningers deed vermoeden dat de afstamming van de Neanderthalers nog niet zo lang daarvoor had plaatsgevonden. Ik vraag me af of ik nu de enige ‘ontheemde’ ben in Nederland. Zijn we dat niet bijna allemaal, of in ieder geval een ruime meerderheid. Ik moet dan vaak denken aan het vluchtelingenprobleem. Hoeveel maakt het uit in het land van de ‘importers’ waar je vandaan komt. N’importe quoi!

Begrip, van de dag (54) Winkelhormoon

 

WINKELHORMOON

 

We schrijven het weekend voor 5 december. Sinterklaasinkopen moeten gedaan worden voor 8 mensen en wat verjaarscadeaus. Bedragen staan vast, de wensen niet dus dat wordt lopen door de stad. We hadden Zutphen op het oog. Een alleraardigst stad met een overzichtelijk winkelcentrum. En om het nuttige met het aangename te verenigen, of andersom natuurlijk, ook de plaatselijke woonboulevard maar bezoeken. We zijn op zoek naar een hoekbank, dus zelfs voor een woonwinkel kon ik de motivatie opbrengen. Ik had de knop omgezet, we gaan er een gezellige dag van maken.

En een gezellige dag is het geworden. Op tijd bij de landelijke woonbelevingswinkel en na anderhalf uur konden we terugkijken op een geslaagde oriëntatie. Toen een hapje eten en de winkels af. Tegen sluitingstijd is het meeste binnen en het humeur van mijn levensgezel is uitstekend. Bij mij is de halleluja-stemming tanende. Ik laat het niet merken, want natuurlijk wilde ik geen partypoeper zijn. Ik verbaas me vooral over de energie die ze heeft, als representatief exemplaar van die andere helft die onbegrijpelijk door het leven gaan. Hoe kun je in een feeststemming blijven door te blijven kijken naar dingen die je niet kopen kan, fantaseren over aankopen waarmee je niet kunt aankomen en vooral betrijp van de dag 1geen last hebben van al dat winkelende publiek?

Het is zo’n typische zaterdagmiddag. Hele kuddes vrouwen lopen als kippen zonder kop door de winkels, niks en niemand ontziend, botsend tegen sukkels als mij. Medesukkels sjokken in de buurt met in hun handen de steeds zwaarder wordende tassen met aankopen. Het moet gebeuren, maar waar halen ze de energie vandaan? Mijn rug begint te kraken, mijn ellebogen doen pijn en dan heb ik het nog niet eens over de mentale gesteldheid. De ergernis over dat lompe winkelende vrouwvolk brengt bij mij TBS-waardige gedachten naar boven. Maar voor mijn vrouw laat ik niets merken. Zouden vrouwen speciale winkelhormonen hebben? Ik heb ze niet in ieder geval. Bijna thuis bedenkt ze ook nog dat we even bij een landelijk tuincentrum naar binnen moeten voor een mandje om cadeaus in te doen. En een bosje bloemen voor het weekend. O ja, er is ook nog de kerstshow, die hadden we nog niet gezien. Nee, natuurlijk hebben we die nog niet gezien, ik probeer het, met succes, al jaren te ontlopen. Ik heb zelfkennis, want geen winkelhormoon.

20151128_171151

Begrip, van de dag (53) Rode Kruis

 

RODE KRUIS

Als nieuwsjunk zijn er de laatste maanden veel momenten dat je jezelf moet beschermen tegen de ongelooflijke hoeveelheid slecht nieuws, tegenstrijdig nieuws en vooral hyperig nieuws. Er zijn dagen dat ik bewust geen nieuwsuitzendingen op tv kijk en de sociale media probeer links te laten liggen. Dat lukt niet zo heel goed, zeker als ik twee nieuwsapps op mijn mobiel heb die ieder hot-news meteen opblieben. Zo wist ik onlangs tijdens het werk, ik zat in vergadering, dat er een Russisch vliegtuig door Turkije was neergehaald. ‘Oef’ denk ik dan, dat is stront aan de knikker, zonder de directe ins en outs te kennen. Je kunt het bliebje afzetten natuurlijk, maar dan zou ik mezelf geen nieuwsjunk noemen.

Vandaag kwam het Rode Kruis via de NOS app naargeestig in het nieuws. Ongeveer 20% van de vrijwilligers weigert uit principe hulp aan vluchtelingen. Dat is niet alleen naargeestig, maar zeer kwaadaardige PR. Dat is zoiets als dat christenen die de God de Vader en de Zoon ok vinden, maar de Heilige Geest niet wensen te dienen. Of doneren aan het kankerfonds, maar met de clausule dat leverkanker verder niet onderzocht mag worden, uit principiële overwegingen en dat longkankerpatiënten verbannen moeten worden. Het Rode Kruis is er voor iedereen in nood, zonder aanziens des persoon, tenminste daar ga ik vanuit. Het opblopberichtje komt dan koud op je dak. Zo zijn die vrijwilligers niet!

Nadere beschouwing leert dat er toch wat genuanceerder naar de feiten gekeken moet worden. Goed er is een bepaalde angst voor het onbekende, waarbij de aard van de werkzaamheden wezenlijk zullen verschillen met het verlenen van hulp bij de plaatselijke carnavalsoptocht. Dat is even wennen. En natuurlijk zullen er mensen zijn met principiële bezwaren, het overgrote deel heeft bijvoorbeeld slechts moeite met de frequentie, die niet 2 of 3 keer per jaar is, maar steeds vaker 2 of 3 keer per week. En dat is waar ik me als nieuwsjunk wel het meeste aan stoor, de schaamteloze sensatiebelustheid bij zogenaamde serieuze media zoals de NOS. Heel goedkoop. Beetje zelfonderzoek is misschien heel goed voor het Rode Kruis, maar om op deze manier gekruisigd te worden, vind ik heel bedenkelijk. En we delen het nieuws massaal op Twitter.

 

Begrip, van de dag (52) Stompzinnig kromdenken

 

STOMPZINNIG KROMDENKEN

Ik wist het al van alle talloze mislukte pogingen om te stoppen met roken, je wordt geconfronteerd met de meest stompzinnige gedachtes. Je prent je verhalen in die de rechtvaardiging moeten scheppen waarom je wel moet roken. Omdat er geen enkele logische verklaring is om weer te roken worden de gedachtespinsels steeds gekker. Ik maak u geen deelgenoot van alle donkere krochten van mijn grijze brein, maar ik kan u verzekeren dat ik het heel normaal vindt om met mijn fiets tegen een muur op te rijden. Dan ben je pas echt zielig en mag je dus roken. Heel normaal. Of ik moet de huidige internationale crisis oplossen, in gesprek met Rusland, Turkije, Frankrijk en wie al niet meer. Dat is stressen, geloof me. Ik heb de oplossing, maar dat kan alleen met sigaret. Of wat te denken van het volgende gedicht.

 

Als ik toch eens zwerver was,
niet zo’n vieze
niet zo’n boze
gewoon, een beetje uit de pas
Dan zou ik vrijer zijn,
minder letten op de wet
een blikkie bier,
een flesje wijn
lekker vrij, zo op straat
kan geen kwaad
intens genietend, met sigaret.

Als ik toch eens zwerver was
observerend
niet afwerend
vrolijk, altijd in zijn sas
wars van burgerlijke dwang
carpe diem, iedere dag
kosteloos vertier
vibrerend op het straatgezang
kijkend in de lampen
cirkelende dampen
van iedere peuk die ik roken mag

Als ik toch eens zwerver was
zonder last
of ruggespraak
de stad, geheel en al mijn terras
Dichter bij mezelf
Schijt aan de conventies
roken slecht?
Pleurt op, spuit elf!
Lopend door de straten
het roken echt niet laten
lekker leven, zonder pretenties.

Ik bedacht dat het wel handig zou zijn om zwerver te worden, dan hoef je niets alleen lekker een sigaretje roken. Leek me ideaal en bedacht het volgende gedicht. Even doordenkend besefte ik dat als je zwerver wordt, dat je je werk vrijwillig op moet geven, dus je moet je sigaretten ook nog stelen. Dat is wel heel dom. Bovendien kun je geen blogjes met stompzinnige krompraat fabriceren. En vandaag weer gered zonder sigaret.

 

Begrip, van de dag (51) Astrid Roemer

ASTRID ROEMER

Het mag wel eens na 40 jaar, een boek lezen van een Surinaamse auteur. De gouden griffel winnaar Henk Barnard is volgens mij het laatste dat ik gelezen heb. Kon Hesi Baka was dat, in 1977. Al jaren zingt de naam Astrid Roemer rond in mijn hoofd, maar ik ben er nog niet aan toegekomen. Ik denk dat 25 november 2015 een hele mooie dag is om het werk van Astrid Roemer te gaan ontdekken. Ik ben reeds begonnen in ‘Waarom zou je huilen mijn lieve, lieve..’ uit 1987. Ik weet niet of het mijn stijl is, maar ik ben vastbesloten het boek uit te lezen en er een blogje aan te wijden.

En toch was het even zoeken naar de juiste kapstok om de 40-jarige onafhankelijkheid van Suriname in een begrip te vatten. Moet ik iets zeggen dat Suriname terecht meer en meer een Zuid-Amerikaanse land wordt; of dat er warme banden aangegaan worden met China, hetgeen logisch is gezien de mondiale verhoudingen, of we dat nu in Nederland nu leuk vinden of niet. Om nu veertig jaar Surinaamse onafhankelijkheid op te hangen aan Bouterse zit me ook niet lekker. Het is op zich raar dat vanwege de gevangenisstraf die Bouterse nog uit moet zitten in Nederland, op het hoogste niveau er eigenlijk geen contact is. Of moet ik een ode brengen aan de voetballers met Surinaamse roots die voor Oranje gouden jaren hebben gebracht? Of een betoog gaan houden over de bezoedeling van het sinterklaasfeest door het onterecht te koppelen aan de slavernijgeschiedenis van Nederland en Suriname?

Suriname! Veertig jaar onafhankelijk, veertig jaar gezamenlijke banden, veertig jaar uit elkaar gegroeid en ik in bijna veertig jaar nog geen Roemer gelezen. Dat wordt dus hoog tijd, om mijn wereld te verrijken en misschien ook iets verder te komen dat mijn eerste Surinaamse literaire pasjes via Kon Hesi Baki. Kom gauw terug is mij klaarblijkelijk niet gelukt als het gaat om de verkenning van de Surinaamse literatuur. Die onbekendheid exploreren vind ik een mooi begrip passend bij veertig jaar Surinaamse onafhankelijkheid.

Begrip, van de dag (50) Turks Fruit

 

TURKS FRUIT

Turkije, in 1991 was ik er op vakantie. Ik heb genoten van het weer, de mensen, het eten en de bezienswaardigheden zoals Selcuk, Izmir, Pamukkale, Denizli, Istanboel en Canakkela. Het land was veel moderner dan in mijn bekrompen gedachten en de economische hausse moest nog komen. Turkije kenden we natuurlijk van de vele medelanders van Turkse komaf, maar vooral ook van de stereotypen verhalen van de Turken die voor de poorten van Wenen stonden, de zwarte bladzijden met betrekking tot Armenië en de eeuwige strijd tegen de Grieken. En ene Mustafa Kemal Atatürk die Turkije de moderniteit in geschopt heeft met een strikte scheiding tussen kerk en staat. Atatürk is wat Willem van Oranje is voor ons land, een soort vader des vaderlands.

Maar nadat bleek dat Turkije wel goed was voor de NAVO, maar niet voor de EU en Atatürk wel rekening had gehouden met de moderniteit in Turkije, maar minder met het (islamitische) conservatisme, werd de voedingsbodem gelegd voor een nieuw soort democratisch gekozen leider, Erdogan. Een leider, die allereerst de binnenlandse tegenstellingen op scherp heeft gezet, de persvrijheid niet zo nauw neemt en een soort van islamitische staat propageert, op zijn Turks weliswaar. Met Erdogan begint, in mijn beperkte visie, Turkije toch een probleempje te krijgen waarbij de broedertwist met de Grieken een onschuldig tijdverdrijf is.

Natuurlijk kan ik niet alles natrekken op internet na het neerhalen van het Russische vliegtuig in Turkije (of Syrië). Maar het mogen duidelijk zijn dat Russen geen Grieken zijn. En verder is de positie in het mondiale schaakspel voor Erdogan wel heel ondoorzichtig en gevaarlijk. Nogmaals ik kan niet alle geruchten nagaan, maar ze bestrijden de Koerden, die IS bestrijden, dus steunen ze IS (ze zouden grote afnemers zijn van IS olie?), terwijl ze met de westerse bondgenoten IS bestrijden. Assat wordt gesteund door de Russen, dus wat is het standpunt van de Turken. De vluchtelingenstroom is een probleem voor Turkije, samenwerken met EU of de vluchtelingenstroom het EU probleem maken? Wie ook tegen wie vecht, Turkije heeft gewild of ongewild altijd ergens een tegenstrijdige connectie buiten het feit dat het land zelf gespleten is tot op het bot tussen stad en platteland. Een gevaarlijk Turks fruitmixje, een hele uitdaging om al die aspecten goed aan de man te brengen.

Begrip, van de dag (49) Stelling van Henk Krol

 

STELLING VAN HENK KROL

Onze 50+ held, Henk Krol is binnen een week weer in de fout gegaan door een overledene te feliciteren op Facebook. De grappen en krollen (haha, ik ben me er eentje) zijn niet van de lucht op Twitter. Ik zal niet in herhaling vallen en verwijs u, mocht u interesse hebben, gewoon maar even naar #henkkrol en u zult zelf beleven hoe fijn hij zijn persoonlijke PR op de rails heeft. Dat hij al opzienbarend in het nieuws kwam door creatief boekhouden bij de Ouderenpartij en toch nog een comeback mag maken, er zullen vast redenen voor zijn. Dat de arme man Joost Zwagerman kort na zijn dood feliciteert is pijnlijk, maar het is hem vergeven. Maar dat hij er niet van leert is kwalijker en zo moeilijk is dat niet, iemand niet feliciteren. Vandaag andermaal in het nieuws met de felicitaties. Zou de man een glaasje te veel op hebben na de beraadslagingen in het parlement.

Dan heb ik een tip voor Henk Krol, wat ik altijd deed als ik te veel gedronken had of dacht dat ik in de buurt kwam van dat teveel. Ik trakteerde mezelf op een wiskundige vraag. Zolang ik nog wist dat A-kwadraat + B-kwadraat = C-kwadraat, daarbij bevestigde ik nog eens dat de schuine zijde C was, ook wel de hypotenusa genoemd. Dit alles heet de Stelling van Pythagoras. Zolang ik dit voor mezelf kon repeteren, was er met mij nog niet zoveel aan de hand. Ik zorgde wel dat ik de stelling van Pythagoras goed uit mijn hoofd kende. Dat scheelde zo een biertje of twee.

Voor Henk Krol is Facebook blijkbaar hogere wiskunde dus ik betwijfel of de truck van de Stelling van Pythagoras zal helpen om nieuwe fiasco’s te voorkomen. Cijfers en administratie zijn niet de sterkste punt van Henkie, maar misschien kan hij taalkundig beter uit de voeten. Voordat hij iets verstuurd op Facebook, moet hij eerst vijf spreekwoorden met dood opnoemen, misschien dat het kwartje valt. Een broertje dood hebben aan cijfers; de dood kent geen lieve kinderen; een nagel aan iemands doodkist zijn. Als de dood zijn voor. Met als grande finale: Ik heb een broertje dood aan al die conventies…….