Zoemen op het Hallsekerkepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Als ik een klompenpad loopt, doe ik geen enkele moeite om een getrouw beeld te geven van de wandeling zelf. Ik doe pas verslag van de bijzonderheden in natuur of cultuur van het klompenpad als het mij op dat moment tenminste opvalt. Beter gezegd, als het een herinnering of iets dergelijks bij me naar boven roept. Wandelbeschrijvingen worden al heel goed gemaakt door de mensen die de paden maken. En met de vernieuwde app inclusief herinneringsgeluidjes heb ik daar beschrijvend niets aan toe te voegen. Behalve dan wat foto’s (instagram account titiissprakeloos) en mijn waardering op de klompenpadwebsite.

Ik verbaas mezelf altijd weer hoe een verhaaltje ontstaat. Op basis van mijn gedachten, mijn wandelgenoten indien aanwezig, de weg naar de wandeling toe of de toestand in de wereld, dichtbij of mondiaal. Ik weet het van tevoren nooit.

Hoe ontstaat nu zo’n titel ‘Zoemen op het Hallsekerkepad?’ Het eerste aanknopingspunt is een hele grote hoop paardenvijgen aan het begin van de wandeling. Het pad was breed genoeg, dus samen met eega liepen we aan weerszijden er langs. Ik schrok me echt kapot toen eensklaps een hysterisch geluid opsteeg. Niet een, maar honderden strontvliegen hadden we onbedoeld verstoord bij hun zondagse brunch. (Hiervan heb ik geen foto, ik wist immers nog niet waar mijn wandelverslag naar toe zou leiden. Sterker nog ik wist helemaal nog niet af ik wel iets op papier zou krijgen.)

Dit waren trouwens niet de maaltijdverstrekkers van bovengenoemde strontvliegenzwerm, deze moet ik dus vrijpleiten.

Enkele kilometers verder op kwamen langs de Bijenhof. We liepen door het hek en van ene moment op het andere moment een fijnbesnaard gezoem op de achtergrond. De fijnbesnaardheid werd nog versterkt door de alom aanwezig zoetige geur. Het was fijn daar. (Een verhaal is nog niet geboren, maar de titel kreeg al vage contouren, gezoem op het Hallsekerkpad? Wie weet? Voor de zekerheid maar vast een fotootje gemaakt.)

Voor de lunch een kroket bij de Uitspanning De vrolijke Frans. Er kwam geen directe associatie boven met het gezoem, de kroket was overigens lekker in een heerlijke ouderwetse ambiance die bij het woord ‘uitspanning’ past.

We besloten na 9 kilometer geen gebruik te maken van de routeverkorter, maar vlak voor Hall speelde een teen bij eega parten. We hebben dus gesmokkeld, het laatste lusje van ruim een kilometer hebben we gelaten voor wat het was. Maar niets is zomaar blijkt maar weer eens. We sloegen Hall in en konden hierdoor een heerlijk potje honing kopen. Dit hadden we anders gemist. Zoemen op het Hallsekerkepad, de titel is geboren. Een hele fijne wandeling in Hall is hiermee beschreven en tevreden brommend ‘zzzzzzzz’ schrijf ik de laatste letters op.

Het einde van de herfst op het Heyrderpad

/ sprakeloosid / 1 reactie

Je kunt je afvragen of een wandelroute een beoordeling moet hebben, maar één ding is zeker, bij prettig weer is de kans op een goed cijfer zeker hoger. Maar weer of geen weer, de entree naar de parkeerplaats van het Heyrderpad was echt een voorbode voor een prachtige wandeling in Hierden, nabij Harderwijk op de Veluwe. Na maanden van herfstachtig weer, zonder dat het echt koud was, maar wel veel regen, leek het vandaag zowaar zomer te gaan worden, zo vlak voor 21 juni. De kans is echter aanwezig dat op het moment dat u dit leest, de herfst al weer ingezet is. Over één of twee dagen? Iets met klimaat zeggen ze? Op weg naar het begin van mijn 118e klompenpad hoor ik op de autoradio dat de laatste ministers zich melden bij de formateur. De klimaatsverandering kan dus aangepakt worden, gelukkig. En passant hoor ik dat Nederland ver in de Europese achterhoede loopt als het gaat om de biologische landbouw. Dit ligt niet aan de boeren, maar gebrek aan stimulans van beleidsmakers en investeerders. Caroline gaat het oplossen, vast en zeker. Tot die tijd geniet ik van de klompenpaden die wel mede mogelijk zijn gemaakt door o.a. heel veel boeren, ook hier in Hierden.

Wat valt moet ook ergens heen, de beken stromen onvervalst als ruige bergriviertjes alsof ik in Zwitserland ben. Nu nog op zoek naar de Edelweis.

Hollandsche luchten verraden dat een plensbui nooit uitgesloten is, maar vandaag in ieder geval niet. Het Heyrderpad had ik juist gekozen met de gedachte dat het ondanks de regen het niet heel drassig zou zijn. Ik had het goed in geschat.

Kasteel de Essenburgh, een prachtige entree en toeristische trekpleister. Er is ook een Norbertijner order aanwezig en Oekraïners worden er gehuisvest.

Een van de cultuur historische hoogtepunten van deze wandeling was het voormalige station Hulshorst. Een prachtig gebouw die hier en daar nog zijn gelijke had in Nederland. Gerrit Achterberg maakte er een gedicht over. Ik ga het niet duiden, daar ligt niet mijn sterkste kant. U doet er maar wat mee, net als met mijn stukje. Een blogje dat bijna reclame dreigt te worden van de plaatselijke VVV.

Hulshorst

Hulshorst, als vergeten ijzer
is uw naam, binnen de dennen
en de bittere coniferen,
roest uw station;
waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat,
niemand inlaat, o minuten,
dat ik hoor het weinig waaien
als een oeroude legende
uit uw bossen: barse bende
rovers, rans en ruw
uit het witte Veluwhart.

– Gerrit Achterberg, uit: Verzamelde Gedichten, 1972.

How the magic happened, ruim 20 jaar familiegeschiedenis.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Weet jij nog wanneer je voor het eerst een Harry Potter las? En waarom en wat vond je ervan? Ik weet het nog goed. Het was in de zomer van 2000 en op bezoek bij mijn zwangere schoonzus. Ze las Harry Potter, ze moest toch wat. En ze was heel enthousiast?  En heel zwanger hè! Ik nam het niet zo heel serieus. Natuurlijk had ik de beginnende hype al meegekregen, maar haar enthousiasme voor een kinderboek weet ik toch echt aan haar zwangerschap. Toen kon dat nog, een tikje seksistisch denken. Nu niet meer.

Onderweg naar huis ontboezemde onze toen zesjarige zoon dat hij ook wel een Harry Potter wilde. Als ouders waren wij niet onredelijk, immers een kinderboek, en lezen is belangrijk. Hij kon inmiddels lezen, dus……… Een paar dagen later gaven wij hem zijn eerste Harry Potter. Na dertig pagina’s moest hij bekennen dat dit nog wel een beetje moeilijk was. Of ik het wilde voorlezen! Geen probleem! Een traditie is geboren en in ieder geval tot en met deel 4 hebben we samen gelezen, voorgelezen, herlezen en ieder apart gelezen. De films volgden, de jongste zoon werd vanzelfsprekend meegenomen in de betovering. Bij deel 4 waren we zelfs bij een echte Zweinstein-school voor de lancering van dat deel. Harry Potter en de vuurbeker is met afstand het beste deel mijns inziens. Ruim twintig jaar later is deze avond één van zijn topherinneringen uit zijn jeugd.

Het moet rond zijn 12e of 13e zijn geweest toen hij meldde dat het zesde deel in het Engels was uitgekomen. Hij kon niet wachten en jengelde om deze uitgaven. Als ouders waren wij niet onredelijk, immers Engels is belangrijk. Hij zei dat hij het best aankon, dus…. Wij gaven hem op vakantie in België zijn eerste Harry Potter in het Engels. Ik wachtte liever op de Nederlandse uitgave. Harry Potter, het is een substantieel deel van onze opvoeding gebleken voor beide zoons. In 2024 was een gezinsaangelegenheid reden om een feestje te vieren. Het werd London met als subdoel de Warner Bros studio’s waar de filmsets van de Harry Potterfilms waren te zien. We hadden er zin in.

De tour begon met de uitspraak van J.K. Rowling: ,, No story lives unless someone wants to listen.” Dat denk ik ook wel eens over mijn blogjes, maar daar gaat het nu niet over. Harry Potter is een essentieel onderdeel geweest van onze opvoeding. Het was soms ons gezamenlijk referentiekader, het was een belangrijk gespreksonderwerp en het was reden voor een bioscoopuitje of het kopen van het nieuwste boek, soms zelf dubbel, om tegelijk te kunnen lezen. Want ook ik was er aan verslingerd geraakt. We hèbben geluisterd, naar J.K. Rowling en naar elkaar over onze persoonlijke belevenissen met Harry, Ron en Hermelien in en rond Zweinstein. Soms wisten we niet of we luisterende dreuzels waren of dat we per ongeluk toch een onderdeel vormden van de toverwereld. Afgelopen zondag dus een bezoek aan de studio’s. Het was overweldigend mooi en ruim twintig jaar gezinsgeschiedenis liep mee in de studio’s. In de bus terug naar het station van Watford Juntion konden we met recht concluderen. ,,Onze opvoeding is klaar!”

Die avond aten we op kosten van onze zoons in de City of London. The magic has happened!

Leidschehoevenpad, we waren toch in de buurt

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Combineren, dat is een motto dat ik van mijn ouders heb meegekregen. En dan heb ik het niet over de mode. Mijn vader was wars van mode en ook mijn moeder is meer van zuinigheid dan met de laatste trend meedoen. Combineren betrof bij hen meer tijd en plaats. Ging je naar tante Jet, kon je net zo goed even die oude schoolvriend gedag zeggen. Hij woonde toch in de buurt. Zo bespaarde je kilometers en tijd. Zo ging dat soms. Zonder een oordeel te hebben of ik dat nu handig of stom vind, moest ik er bij het 117e klompenpad aan denken. Leidschehoevenpad stond gepland. En waarom? Mijn werkgever, het Leger des Heils, organiseerde een festival voor haar werknemers, vrijwilligers en andere liefhebbers. Dit was op het Landgoed Heerlijkheid Mariënweardt. Dit was niet ver van de start van het Leidschehoevenpad. Ik kan dan heel oneerbiedig zeggen, een klompenpad combineren met het festival, of andersom. Het nuttige met het aangename verenigen? Maar wat is dan het nuttige en wat het aangename? De reden voor mijn opgave voor het festival was de wetenschap dat Shirma Rouse zou optreden. Een opvallende verschijning en een dijk van een stem. Dat wilde ik wel eens live aanschouwen. Voor de mensen die me kennen, niet dat de kans groot is op meezingen, dansen of anderszins theatrale participatie. Ik heb wel genoten van haar performance.

Wat voor het festival gold, telde ook voor het klompenpad, het was drassig, zeer drassig hoewel wij deze zaterdag ter plekke geen regen van betekenis hebben gehad. De weergoden hadden hun werk het etmaal ervoor al gedaan. Voor de opkomst van het festival was het misschien jammer, voor de wandeling betekende dit vooral veel rust in een oase van lentegroen. De wandelbroek werd modderig en een onverwachte glijpartij lag op de loer. De broek kan gewassen worden en een valpartij is me bespaard gebleven. (Enkele foto’s, meer op Instagram titiissprakeloos)

Wat heeft Marius van Dokkum met het klompenpad van doen? Het was een onderdeel van het festival, al heb ik de workshop van hem niet meegemaakt. Zijn werken hingen nog wel in het theehuis. Ik mag graag naar zijn schilderijen kijken. Deze geeft zo’n prachtig, of in ieder geval een realistisch tijdsbeeld. Het thema van van het festival was trouwens: Verbind met elkaar, vier met elkaar.

En toen was de taak volbracht, dank Pippa

/ sprakeloosid / 2 reacties

Eén onbezonnen moment als opvoeder en je staat 12,5 jaar later een traantje weg te pinken. Als dierenvriend, maar vooral op afstand, had ik in 2011 een heel week moment. Bij mijn jongste zoon ging het niet zo crescendo in de tweede klas. Speels, vleugje dyslectisch en op en top een hele lieve puber. MAVO of HAVO, dat was de vraag toen. Hij was zeer verdrietig toen de MAVO dreigde na het eerste rapport. ,,Ach laten we hem een hondje geven, dan heeft ie wat afleiding!” Dit is once in a lifetime dacht mijn eega, meteen voorstellen aan onze verdrietige puber. De belofte terugtrekken bij een verdrietig kind dat durft ie toch niet. Ze kende me goed en ik luisterde in het najaar welke nestjes te koop stonden. In januari 2012 togen we naar Vierlingsbeek voor Golden Doodles. Vijf schattige beestjes kwam op ons af, eentje had andere interesses. Dat was de enige die nog te koop was. Coco!  Coco zo heette de net geopende hoerenkast in Duiven, dus ze werd omgedoopt tot Pippa.

User comments

Wat is zij een onderdeel geweest van ons gezin de afgelopen jaren. Troost voor beide zoons, ieder op hun eigen manier. En het was een lieve hond. Gemakkelijk in de omgang, lief naar andere mensen en dieren. Speels en enthousiast en tot heel lang eigenlijk een grote schoot- en troosthond. Na vijf jaar kwam het favoriete mensje in haar leven en vanaf dat moment had Pippa vijf baasjes. Het gaat te ver om te zeggen dat alles om Pippa draaide, maar ze was een geïntegreerd deel van ons gezin. Mijn aversie van een hond in huis verdween en ik ontpopte waarachtig tot een echt baasje tot aan de seksuele voorlichting toe.

De laatste tijd ging het minder met haar, moe en veel slapen en we vermoedden pijn. De dierenarts constateerde tandsteen en een ontsteking. Vandaag zou ze geopereerd worden. Om één uur bracht ik haar. Na een half uur een telefoontje. Wat ze zagen was niet meer operabel. De vraag was, of we haar zouden laten slapen of zouden we nog wakend afscheid willen nemen? De oudste zoon was net als bij haar komst op 15 februari 2012 op vakantie. Hij is zeer gedecideerd ondanks verdriet. Haar niet laten lijden om mensen te plezieren, maar laten slapen en versterven. Dat was ook mijn idee. Eega stemde in, mijn jongste zoon ook en Pippa’s meest favoriete mensje idem. Om vijf uur was de oudste zoon in het vliegtuig, maar de rest rondom Pippa om haar nog één keer te zien. Ze was inmiddels dood. In gezamenlijkheid besloten we haar af te staan voor de opleiding en wetenschap van de dierenartspraktijk in Duiven.

En daar sta je dan 12,5 jaar later toch tegen de tranen te vechten. De jongste zoon heeft de HAVO gedaan, is nu filosoof en heeft werk. Sinds vorige week ook een leuk en betaalbaar appartement in Utrecht. “Pippa’s taak is volbracht” zegt hij. Dat vond ik mooi. Hij dacht toen ze vorige jaar ziek was toen hij net een baan had, ook al zoiets. Pippa heeft gewacht tot het huis in Utrecht. De oudste zoon, die vooral het eerste jaar het meest voor haar heeft gezorgd, heeft vrede met de situatie en kan goed terugkijken op een leven met 12,5 jaar Pippa. Het meest favoriete mensje knipte wat plukjes haar ter herinnering.

En thuis gaat het leven verder zonder de begroeting van Pippa, zonder de geur van Pippa, zonder het wandelstramien met Pippa, zonder het nadenken over opvang met werk & vakantie vanwege Pippa. Afscheid van de mensen die je bij het uitlaten tegenkomt en je zonder hond niet herkennen. Afscheid nemen van de gezonde verplichte beweging en het opstuwen van je stappen op de stappenteller.  Maar vooral afscheid nemen van Pippa. Ik had 12,5 jaar geleden niet gedacht dat ik zo onder de indruk zou zijn van een hond, onze hond. Onze Pippa.

De laatste foto, hedenmiddag 22 mei 2024. Gemaakt voor de andere baasjes met als onderschrift: Zij die onder het mes gaan groeten u.…….

Plasterk geen premier, JAMMER

/ sprakeloosid / 4 reacties

Vlak voor de verkiezingen heb ik in mijn laatste politiek blog een belofte gedaan. Ik vermeld het zelf maar, want mijn wijze woorden werden geen hype. Niemand zal me er op attenderen.

Ik citeer:

Als er op mijn verjaardag een nieuw kabinet is stort ik €100,- voor het Leger des Heils. Als Frans Timmermans premier is geworden dan verdubbel ik dat. Een veilige weddenschap dunkt me! Ik ben trouwens op 21 mei 2024 weer jarig. Vredige verkiezingen allemaal.

Mijn voorspellingen voor de verkiezingen waren niet helemaal goed. Hoewel ik een grote winst voor de PVV al van mijlenver zag aankomen, was een nummer één positie van PvdA/GroenLinks  mogelijk wensdenken. Dat niemand met en onder Frans in de regering wilde, is gebleken. Ik kan dat begrijpen, want als links georiënteerde kiezer heb je met zulke vrienden geen vijanden nodig. Wat me verbaasd heeft dat er wel drie partijen met de PVV in zee wilden?  De rechtsradicalisering van de VVD ging  wel met 130 kilometer per uur. De snelheid waarmee het geweten van Pieter Omzigt’s NSC is vertroebeld is ongelooflijk. De oerconservatieve BBB, de boeren VVD zullen we maar zeggen, gelooft blijkbaar toch in Europa, want daar willen ze  gaan jengelen.

De uitkomst van het regeerakkoord! Dilan kraait victorie, want het bedrijfsleven kan weer verder!! Dat konden ze onder Rutte niet? De BBB kan een 100 ritten kaart naar Brussel nemen, Brussel op stelten zetten is immers leuker dan een snelweg vernielen. De zon schijnt voor Wilders’ PVV, maar ook voor zijn kiezers? De eigen bijdrage zal via de belastingen alsnog betaald worden, tenzij Shell of de agro-miljardairs een hulpfonds gaan oprichten voor de gezondheidszorg? Ik zie het niet zitten. De duurbetaalde zonnepanelen door de hardwerkende Nederlander kunnen trouwens niet goed terugverdiend worden. De energiegiganten zullen dat wel cashen.  Klasse Geert, loopjongen voor het grote geld. En Pieter, Pieter zal een hoop te onderzoeken krijgen de komende tijd. Of heeft ie al wraak genomen door de excuses van Ronald te aanvaarden mits hij zich terugtrekt als premier?

En wij als kiezers? Ik blijf een sociaaldemocraat, dus ik vind het geen probleem om alsnog een weddenschap aan te gaan voor het goede doel. Deze keer hoef ik niet te betalen, want morgen immers jarig en er is geen kabinet. Wat zullen we zeggen, binnen een half jaar alsnog verkiezingen? Zo niet, dan 100 euro en als Frans dan alsnog premier wordt, verdubbelen. Deal!! Niet dat ik gerust ben op de eventuele uitkomst. Echter als Nederland dit rechtse circus van conservatief rechts, populistisch rechts en sorry mijnheer Bosma, extreem rechts in herhaling wil. Dan stemmen we toch gewoon nog een keer. En maar kijken of er iets sociaaldemocratisch te kiezen is.

Afbeelding: 18 mei 2024

De Rijn bij Tolkamer, aan de overkant Duitsland, nu nog vredige buren. Misschien volgend jaar bewapende boten om de Gothen, Hunnen en alle anderen onverlaten weg te houden…….

Een beetje filosoferen op het Hoeverveldpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Bij de start van mijn 116e klompenpad weet ik al dat gedachtes over vorig jaar bij me zullen opkomen. Hoeverveldpad zou ik vorig jaar al lopen, want gedurende drie maanden woonden wij in Garderen in verband met een thuisverbouwing. Garderen en de Veluwe zijn mooi hoor, maar als elders je huis wordt verbouwd dan is een vakantiepark, hoe hard je je best doet, geen vakantie. Natuurlijk hebben we gewandeld, maar dit pad is er niet van gekomen mede ook door het natte weer de eerste drie maanden van 2023. Toen ook al. Dus de eerste echte lentedag dit jaar de schade maar ingehaald. Ik was wel een beetje benieuwd hoe ik dit pad zou gaan waarderen? Commentaren alom bij de recensies!

Ik heb er al vaker over geschreven, maar onder de diehards van de klompenpaden bestaat het woord asfalt slechts als een boosaardig scheldwoord en het horen van auto’s op een autobaan is zo ongeveer heiligschennis? Op dit vlak ben ik een stuk flexibeler. Want wat de ondergrond ook is, op zeker moment ben je daar wel op uitgekeken. Dus ik raad dan iedereen aan de rug te rechten, schouders naar achteren en kijk om je heen en geniet en verbaas je je over de omgeving, ook op het Hoeverveldpad. En wees je je ervan bewust dat het niet de bergen in Zwitserland zijn, niet de oneindige bossen in Zweden of onderdeel van de wandeltocht naar Santiago de Compostella waar ongetwijfeld ook stukken asfalt zijn.

Er is voldoende stilte, vogels zijn hoorbaar en druk aanwezig, voorjaarsbloemen en het eerste groen laat zich al weer zien, de temperatuur is op het niveau van ‘met-zonder-jas en de was wordt buiten gehangen. Er hangt optimisme in de lucht.

Als ik er aan denk, dan fotografeer ik waslijntjes tijdens de wandeling. Vandaag was het weer er voor. Ik bedenk dan hoeveel procent van de waslijntjes zal in Nederland ‘behangen’ zijn door vrouwen? En zal dat in Putten en omgeving nog anders zijn. Het is zomaar een vraag die in me opkomt.

En inderdaad om van a naar b te komen was er een stuk autobaan hoor- en zichtbaar. Ik had zelf ook een stuk gereden op zo’n monsterlijke vierbaansweg om het Hoeverveldpad te kunnen lopen! En op weg naar de stroom auto’s en vrachtauto kijk ik in een verder wijds graslandschap. Volgens mij worden de auto echt stiller, veel stiller. En ik filosofeer in mezelf, niet over of ik het landschap per definitie mooi vind, maar eigenlijk met verwondering  dat iedere vierkante meter in Nederland bezet lijkt te zijn. Zal iedere vierkante meter ook belopen zijn door de mens in Nederland? We zullen het nooit weten, maar dat is maar een gedachte die in me opkomt. En als ik bijna bij de snelweg ben, hoor ik mijn telefoon? Mijn jongste zoon, hij heeft zijn rijbewijs en mag vanaf nu meedoen met het rijden in de Heilige Koe. Hij is vastbesloten dat elektrisch te gaan doen. En als iedereen dat gaat doen, wordt er in ieder geval niet meer gezeurd over een autobaan in de buurt van een Klompenpad. Of andersom. Het was een aangename wandeling.

Magisch realisme op het Bruilschepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Statue bij Lustslot van Willink uit 1935

Het is laat, rijkelijk laat dit seizoen. Maar 16 maart 2024 is voor mij het klompenpadseizoen begonnen. Ik weet het nu zeker, eigenlijk ben ik vooral een mooiweerloper. Maar de kop is er af en wel in Ruurlo. Een prachtig pad, met op het einde uitzicht op een echte Carel Willink. Als oefening misschien maar eens kijken of er door mij surrealistische plaatjes zijn te schieten die de echte Willink doen verbleken.

Nu heeft de Achterhoek zich bewezen uitstekende klompenpaden te kunnen fabriceren. Het Bruilschepad is nog niet zo heel oud, maar kan zich meten met vele andere populaire klompenpaden. Het is natuurlijk niet alleen de verdienste van de makers van het pad, de Achterhoek is namelijk een paradijs om te wandelen. Met onderweg, voor ons start en finish, Kasteel More. Dan noem ik al drie ijzersterke punten van de wandeling, Willink, Achterhoek en kasteel More. Nu kijken of we wat magisch realistische foto’s van de wandeling kunnen tonen?

Voor nog meer plaatjes zie ook Instagram titiissprakeloos

De lente was duidelijk begonnen al was het nog wat frissig en drassig. Daarmee is nummer 115 geslecht. maar komen de kiekjes in de buurt van Willink? Ik waag het te betwijfelen. Het is misschien ook appels met peren vergelijken. Hoewel, de realiteit van wandelen èn kunst, is een uitstekend marketingconcept voor het Bruilschepad. Nog 37 klompenpadrealiteiten te gaan.

Plaatjes en Kletspraatjes: Van welke realisme ga jij uit?

/ sprakeloosid / 1 reactie

Hoe kijk jij naar de wereld? Is dat het zelfde dan ik? Zie jij het wel goed of ben ik abuis? Meer realisme! Velen vinden dat wenselijk, maar dan wel hun eigen kijk op de werkelijkheid. Maar wat is realisme? Willen we wel realisme of steken we liever onze kop in het zand? En dat is dan ook weer een nieuwe realiteit. Voor de mensen die nu wegswipen of anderszins heel verveeld worden omdat dit een politiek of maatschappelijk verhaal gaat worden, geen zorgen. Als het al ergens naar toe leidt dan is het misschien kunst?

Werk van de Duitse Cornelius Völker

Sinds nog niet zo lang geleden weet ik dat het (sur)realisme in de kunst meer is dan Carel Willink. ‘More realism’ in het museum in Gorssel met de toepasselijke naam More. En met een paar colleges kunstgeschiedenis ervaar ik met meer kennis, een andere realiteit om naar kunst te kijken. Kunst is vaak heel veel, soms bijna niet te behappen, niet rationeel en ook niet emotioneel. Nu weet ik dat als je een centimeter voorsprong hebt op een bepaald kennisgebied kun je veinzen een college te geven over wat je zojuist gezien hebt in dit prachtige museum. Maar zo zit ik niet in elkaar. Dus geen politiek epos èn geen kunstzinnige beschouwing over het realisme!

Op de voorgrond het beeld in marmer van Thom Puckey met het werk van Katinka Lampe op de achtergrond.

Geen politieke en geen kunstzinnige beschouwing! Wat dan wel? Een blogje over filosofische verwarring wat nu echt is en wat niet, wat realistisch is en wat (net) niet; of meer in hedendaags jargon: fake (nieuws) of de realiteit, mijn realiteit. Mijn realiteit is dat het museum niet verveelde en waarvan ik verwacht terug te komen. Een feit is ook dat ter vervolmaking een prachtige foto van mijn eega in het restaurant niet wordt geplaatst. Ze geeft geen toestemming, ik zie blijkbaar een andere realiteit. Een selfie als bewijs dat ik er geweest ben is voor mij dan weer een te confronterend realisme en dat ga ik ook niet doen. Dit blogje is misschien niet meer dan een egodingetje onder het mom, kijk mij, ik was er ook.

Hieronder dan nog drie andere foto’s van deze museumwandeling:

  1. Lara de Moor, met het buiten museale realisme van dat moment. (Weet niet van wie het beeld buiten is)
  2. stukje eigen fotografische kiekjeskunstzinnigheid met volgens mij weer werk van Cornelius Völker op de achtergrond.
  3. Katinka Lampe omdat dit weer zo realistisch is. Beide vonden we dat dit een passend schilderij was voor onze werk in de reclasseringsomgeving, tenminste zo ervaren wij deze realiteit.

Joost Klein de Bob Marley van de Lage Landen?

/ sprakeloosid / 2 reacties

Joost Klein de nieuwe vaderlandse Bob Marley? Het zou zo maar kunnen.

Gisteravond ben ik naar de film One Love over het leven van Bob Marley geweest. Ik ben nooit een grote Marley-fan geweest, maar zijn muziek vond ik wel leuk. Een kind van die tijd. Met de dood van Marley (1981) werd reggae even heel populair. Naast Bob Marley was Peter Tosh hip en happening. Natuurlijk ook de Europese variant van reggae van UB40 scoorden hoog in die tijd. Aanverwante stromingen en bands waren The Specials, Madness en die band van Down Under, Man at Work. Mijn muziekvormende jaren lagen zo tussen 1980 en 1984, het jaar dat ik 18 werd. Bij het kijken van de prachtige film realiseerde ik pas hoe sterk Bob Marley in mijn poriën is gaan zitten. One Love is echt een aanrader ook voor wie (ver) na 1984 18 is geworden en geen jonko’s rookt. (Link = trailer van de film)

Die zelfde dag werd ik op de radio geconfronteerd met Joost Klein, onze inzending voor het Eurovisiesongfestival. Nu is het songfestival in mijn conservatieve en weinig flexibele optiek toch al verworden tot een internationaal commercieel rariteitenfestival, maar ieder zijn meug. Met Joost Klein hebben we ons eigen Jolly Joker uit Nederland, zo dacht ik in eerste instantie. Maar na het zien van de film van Marley denk ik er genuanceerder over. Europapa kan wel eens de talk of the town worden voor de komende jaren. Mind my words!!!!

In de trailer van de film laat men Bob Marley zeggen, Reggae is people music. Een keer Europapa luisterend en de boodschap en beat zit in je geheugen gegrift en nodigt uit om mee te doen, muziek voor het volk. Bob Marley had een vader issue door zijn blanke Engelse vader niet echt te hebben gekend. Joost Klein heeft zijn vader op vroege leeftijd verloren. (en kort daarna ook zijn moeder). Zijn vader zou hebben gezegd, de mensen hebben de grenzen gemaakt, dus creëer je eigen wereld. Dat doet Joost. Bob Marley wilde het verscheurde Jamaica verenigen, en Joost Klein Europa? Marley zegt dat hij geen superster is. Ik weet niet wat Joost Klein hierover van zichzelf vindt, maar ik beweer dat hij geen sterallures toont, maar wel past in het Europese rariteitenkabinet. Hij wend zijn creativiteit, misschien wel genialiteit, aan om een boodschap uit te dragen. Hoe zei Rita Marley dat ook alweer: de boodschapper wordt misschien wel zelf de boodschap.

Ik zeg Joost Klein is misschien wel degene die met zijn Europapa Nederlanders gaat verenigen, wat zeg ik Europa gaat verenigen. Ik zeg Joost Klein, zijn naam is klein en zijn daden benne groot. Europapa: douze points!!!!!

One love, one heart, one destiny.