de kabbelende 100

17. PARADIJS VAN DE VROUW? uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Wandelend door de winkelstraten kom ik bedrijvigheid tegen bij het pand waar De Bijenkorf gevestigd was. Een bestelbusje, mannen achter geblindeerde deuren maken lawaai en een beveiliger ziet erop toe dat de geheimen van achter de blindering ook geheim blijven. De Bijenkorf is het Walhalla voor de meeste vrouwen, te vergelijken met een pot voetbal voor mannen. Een zinnig gesprek is dan niet meer te voeren, de hersenen zijn uitgeschakeld en alle zintuigen zijn gericht op de koopwaar van het meest vermaarde warenhuis van Nederland. Met de dolle dwaze dagen, alleen de naam al, is het allemaal nog een graadje erger. Maar het kan niet meer in Arnhem. Ik kan er niet om treuren, er zijn nog genoeg andere winkels. Bovendien er komt iets anders moois voor meisjes en vrouwen, de Primark. Ik vraag me daarbij af of het om dezelfde vrouwen gaat die de Bijenkorf als hun clubhuis beschouwden?

2014-01-10 10.22.09

Ik moet denken aan mijn middelbare schooltijd toen ik het Frans probeerde machtig te worden. Het is nooit echt gelukt. Ik kan een volzin fabriceren. Mocht een Fransman mij verstaan dan zal de vloed aan Frans dat me tegemoet komt te machtig zijn. Ook moest ik boeken lezen. Het is nooit duidelijk geworden of dat percé in het Frans moest, of dat je ook de vertalingen mocht lezen. Gezien mijn staat van Frans, was ik aangewezen op de vertalingen. Dapper begon ik aan ‘Het Paradijs van de Vrouw’ geschreven door Emil Zola. Mijn ouders hadden het in de boekenkast staan. Ik vond er geen klap aan. Het ging over de verwikkelingen rondom het warenhuis Lafayette, één van de eerste in zijn soort. Misschien is dat ook geen leesvoer voor een 17-jarige jongeman. Toch moest er minimaal één dik boek gelezen worden naast de Franse leesliflafjes. Opnieuw de boekenkast van mijn ouders nagespeurd en ja, Simone de Beauvoir. Na de mislukking van Au Bonheur des Dames moest het met de Mémoires d’une jeune fille bien rangée toch lukken. Mogelijk was door het existentialistische gehalte de kost nog zwaarder, maar ik heb me erdoor heen geworsteld. Het eindexamen was zowaar een succes omdat één van de bijpersonen in het boek nog les had gegeven aan de rector, pater Bos. Ik zou zijn laatste kandidaat zijn, ik kon zijn oud-leraar benoemen. Het stemde hem mild.

Zouden de zogenaamde welopgevoede jongedames tegenwoordig wel naar de Primark gaan, of is dat te min voor ze.

16. GESPREK VAN MAN TOT MAN uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik zie mijn zoon denken, terwijl hij netjes de tafel dekt. Het is niet die manier van denken waarbij moeders heel empathisch gaan vragen ‘Is er wat?’. Dat werkt trouwens meestal niet bij 15-jarigen. Ook mijn vaderinstinkt springt niet op oranje om hem een goedmoedige dreun op zijn schouder te geven en een serieus man-to-man gesprek te voeren. Hij kijkt niet bezorgd, een vage glimlach ontvouwt zich. Het lijkt vooral dat hij iets aan het uitbroeden is. Hij heeft nogal een filosofische inslag. ,,Pa, er zijn in Nederland nogal veel honden?” Ik bevestig zijn vraag. Sinds twee jaar zijn wij ook in het bezit van een hond. Het is dus niet gepast om te keer te gaan tegen hondenbezitters. De vraag is eigenlijk nogal een open deur en het wetenschappelijke, zoals ik zijn blik beoordeel, komt er niet uit. Tenminste nog niet. Ondertussen kijken we beide naar de doezelende Pippa.

2014-01-08 14.41.31

Terwijl ik verder ga met koken, komt hij bij me staan en stelt de vraag. ,,Denk je dat wij over 3 miljoen als mens nog bestaan?” Ik proef een hoger existentiële lading dan bij de eerste vraag. Ik murmel een beetje dat ik dat natuurlijk ook niet weet, maar het is niet ondenkbeeldig dat de mens dan niet meer bestaat. Zoveel kennis heb ik ook wel van de evolutie-leer. Mijn zoon bevestigt instemmend en zegt, meer tegen zich zelf dan tegen mij: ,,Misschien is er dan wel een andere levensvorm?” Ik knik slechts.

,,Stel dat wij helemaal weggevaagd zijn, net zoiets als in Pompeii en ze doen dan onderzoek, misschien breken ze hun hersenen dan wel met de vraag hoe zullen die viervoeters toch al die huizen en flats hebben kunnen bouwen.” Ik moet even schakelen maar barst dan in lachen uit. Ik vul hem aan dat ze ook wel hele rare huisdieren hebben op twee benen. Samen lachen we verder om het idee van wetenschappelijke onderzoek door andere levensvormen. Ook over de nuchterheid ten aanzien van de hedendaagse wetenschap, met name op het gebied van historie, want dat is voor een deel ook maar zoeken naar de ontbrekende puzzelstukjes en interpreteren. Stel dat we van het het ene moment op het andere weggevaagd worden, dan zien ze twee tweevoeters in de weer met pannen en potten en een liggende viervoeter. Tja, hoe zal dat in de toekomst geschiedkundig geïnterpreteerd worden? Het was een heel aardig man-to-man gesprek over mankind.

15. HOEKIE OM uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 2 reacties

Rotterdam
Schiedam
Vlaardingen
Maassluis

hoekie om
trappie af

gekkenhuis

Misschien wel het meest bekende gedicht van Jules Deelder. Dat zegt natuurlijk meer over mijn verhouding tot de hogere kunsten van het dichten dan over Rotterdamse Jules Deelder. Maar dit is het niveau dat ik aankan, zonder op mijn tenen te hoeven staan. Ik moest eraan denken toen ik vanmiddag beroepshalve door Arnhem liep. Het doel was niet het gekkenhuis, maar de rechtbank. Het is aan uw oordeelsvermogen om uit te zoeken of de verschillen wezenlijk zijn. Kuierend door de winkelstraten was ik in gedachten bij de komende zitting. Ik kwam het hoekie om en had zicht op de Eusebiuskerk midden in het centrum van de stad. Nog nooit had ik de ingepakte kerk vanuit dit gezichtspunt gezien. Eigenlijk best wel mooi, hoewel de wereldvermaarde Bulgaarse kunstenaar Christo het vast beter zou hebben gedaan. Mijn gedachten bleven steken bij het inpakken.

2014-01-06 13.27.42

Mijn associatie bij ingepakte kerk liep naar Paus Fransiscus. Hoewel bij mijn weten de Eusebiuskerk geen katholieke kerk meer is, denk ik in deze dagen bij de kerk aan de grote baas in Rome. Het feit dat de kerk ingepakt is, heeft te maken met de langdurige restauratie van mogleijk meer dan 20 jaar. Hoewel de kerk na de oorlogsschade is hersteld, moet met name de toren opnieuw onderhanden genomen worden. Veel vroeger is de kerk ook verwoest, maar dat zullen wij onze hervormende medelanders niet meer kwalijk nemen. Een geste die mijns inziens geheel in de lijn ligt van de Paus. De Paus die katholieken over de hele wereld lijkt in te pakken. En zie daar de associatie.

Of zal de mores de Roomse Katholieke Kerk de Paus uiteindelijk gaan inpakken? Ik hoop het niet, want ik van Fransiscus best wel goed in inpakken. Wat gebeurt er eigenlijk als alles is ingepakt door de Paus. Dan moet het op zeker moment ook weer uitgepakt worden. De vraag is dan hoe het eruit zal zien. Dat blijft voorlopig een verrassing. Net zoals het een geduldig wachten is voor het aanzien van de Gelderse hoofdstad, als de Eusebiuskerk kan worden uitgepakt. Ik kijk naar boven en bedenk dat ik bij een volgende wandeling weer eens in de toren moet stijgen, want er is een fijne lift beschikbaar. Je hebt er een prachtig uitzicht over Arnhem en omstreken. En niet onbelangrijk, bij helder weer is de mooiste Gelderse stad ook te zien.

14. BLIK OP ONEINDIG uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 4 reacties

 

Waar kijk ik naar als ik niet geconcentreerd ben op het beeldscherm van de computer, dus niet zoals nu een blogje uittik, of het laatste nieuws bijhoud, twitterberichten bekijk, mijn facebookpagina afspeur of erger nog Candy Crush Saga speel? Dan kijk ik even van me af. Soms staat de deur naar de huiskamer open om niet helemaal te vereenzamen achter mijn computer en/of zo nodig mijn huishoudelijke taken in de gaten te houden en tussendoor voed ik natuurlijk ook nog op. Ik leun dan achterover op mijn IKEA-bureaustoel en kijk de huiskamer in. Ik zie dan van alles, vertrouwde bekende zaken, zonder ze bewust te zien. Ik constateer dat de tafel opgeruimd is en dat er verse bloemen staan. In de verte wordt de bank bezet door iemand die leest en niet achter de computer zit. Ik zie van alles en toch kun je stellen dat mijn blik op oneindig staat.

 

 2014-01-04 17.10.51

 

Een raar begrijp dat oneindige. Aan de ene kant is dat iets onvoorstelbaar, tegelijkertijd is het niets, omdat we er geen voorstelling van hebben. Voor een wiskundige uiteenzetting van oneindig ben ik ongeschikt, dus daar waag ik me niet aan.

 

Waar denk ik dan aan bij het oneindige? Dat kan van alles zijn, maar meestal zijn dat banale zaken. Zal ik opstaan om koffie te zetten, of wacht ik totdat er leven komt vanuit de huiskamer en laat ik me bedienen? Op andere momenten luister ik mee met het aanbod van de tv. Meestal stemt me dat niet vrolijk, maar soms is dat reden om iets te ‘googelen’ of toch maar van mijn stoel te komen om mee te kijken. Op andere momenten hoor ik het tikken van hondenagels op de houten vloer. Er komt beweging in onze Pippa. Zal ze gewoon van de ene bank naar de andere bank gaan, of komt ze de baas even gezelschap houden, daar waartoe ze eigenlijk op Aarde is. ’s Avonds later is er ook wel eens louter vermoeidheid, de veroorzaker van een calvinistisch schuldgevoel waarom ik überhaupt achter de computer zit en niet in de tuin werk, de was doe of erger nog, in de sportschool rondhang. Al deze zaken komen langs als ik mijn blik op oneindig heb. Op dit moment zorgt die blik voor een kabbelend blogje. Eigenlijk kun je stellen dat oneindig ver, eigenlijk heel dichtbij kan zijn. Dat is een mooie levensles voor een nieuw jaar vol ambities.

 

13. KERSTKUNST uit de serie de kabbelende 100 van Sprakeloos

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Keuvelen op tweede kerstdag bij je ouders op de bank. Vertrouwd, al ben je er al 29 jaar weg. Het is mijn ouderlijke huis en dat zal het altijd blijven al ben ik er net niet geboren. Gesprekken gaan over de familie, de buurt die veranderd is en onvermijdelijk over mogelijke verhuisplannen. Ze zijn per slot van rekening rond de tachtig. Helemaal vanzelfsprekend gaat het niet allemaal, maar toch zijn er nog wel plannen voor een fietsvakantie in Nederland komend jaar. ‘Count your blessings’ denk ik dan, al zou het helemaal niet doorgaan. Voorlopig blijven ze nog wonen in dit huis en eigenlijk kan ik ook niet anders voorstellen. Moeders is in de keuken de brunch aan het voorbereiden, terwijl mijn vader de tafel dekt. Ik kijk naar buiten, het is zacht, grijs en het waait. In een van de kerstdecoraties op de vensterbank zie ik ineens een kunstwerk.
2013-12-26 14.39.29

Mijn vrouw bladdert in een tijdschrift en kijkt op. Met mijn mobiel probeer ik het gewenste kunstwerk tastbaar te maken. Te pakken voor de gevoelige plaat zouden ze vroeger zeggen. Tegenwoordig moet je je digibetisme ontstijgen om iets moois uit je telefoon te halen, maar ik probeer het tenminste. ‘Misschien kan ik er een blogje van maken.’ Voor mijn vrouw is dat afdoende verklaring en leest verder. Ze zal het wel zien na de promotie op Facebook. Want naast een stel zijn we ook nog goede vrienden op Facebook. Mijn ouders schuifelen verder in huis om de kerstbrunch voor ons te prepareren en slaan geen acht op mij. Ik peins me suf hoe ik de brandende kaars in beeld kan krijgen, terwijl ik de kern van mijn kunstigheid, de weerspiegeling van tegenoverliggende huizen, in de vaas ook in beeld krijg. Ik voel dat het iets moet zijn met inzoomen, maar ik krijg niet de juiste proporties te pakken. Ik weet sowieso niet of de foto’s iets gaan opleveren, dat wordt pas duidelijk als ze groot geprojecteerd worden op mijn computer. Hoe dan ook zal ik een blogje schrijven neem ik me voor. Een herinnering aan kerst 2013 zullen we maar zeggen. Geen foto van een rijk gevulde tafel met lachende gezichten en hinderlijke weerkaatsing van de kaarsen. Een echte kunstherinnering van mijn hand. Ik schiet een foto of zes en ga weer zitten. Mijn vader vult het wijnglas van mijn vrouw bij en ik blief nog wat sinas. Ik moet rijden.

12. EEUWIG TROUW uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

Tegenwoordig zitten de zakken van mijn jas overvol. Naast mijn portemonnee, autopapieren, hondendrollenzakjes en sigaretten, is er sinds een week iets nieuws bijgekomen. Een chique doosje met de e-sigaret. Vorige week heb ik me laten overtuigen dat de elektrische sigaret een middel moet zijn om het roken te verminderen. Over stoppen met roken durf ik nog niet te dromen. Meerdere maandsalarissen heb ik al gespendeerd aan stoppen, dus toekomstvoorspellingen hieromtrent laat ik achterwegen. Het doel is halvering van mijn sigarettenbehoefte. Als dit lukt heb ik mijn investering binnen een maand eruit en moet het ‘winst’ op gaan leveren. Natuurlijk weet ik dat ook de elektrische sigaret niet gezond is. Ik ben toch niet gek! Er zitten in ieder geval minder slechte stoffen in. Dus sinds een week puilen mijn jaszakken uit. Ik heb inmiddels geleerd dat ik niet alles in mijn broekzak moet stoppen. Dat zou zo’n raar gezicht zijn.

 

2013-11-30 14.13.22

 

En dat heb ik weer, alles overwogen, van alle kanten bekeken en gerationaliseerd, komt er deze week een hausse aan anti-informatie over de e-sigaret. Natuurlijk is het goed dat we in Nederland instanties hebben die ons gewone stervelingen waarschuwen voor verderfelijk gedrag, maar dan graag op een volwassen manier. Ik heb in een week twee pakjes minder sigaretten gerookt en dat is pure winst, voor zowel mijn kredietwaardigheid als ook voor mijn gezondheid. (Ja hoor, ik begrijp best wel dat mijn gezondheid zo minder hard achteruit holt) Gisteravond was er een debat bij onze nationale grachtengordeltrollen Pauw en Witteman over de e-sigaret. Niets geen nieuws, behalve dan dat ik bevestigd werd in de alom aanwezigheid van fundamentalisten en gezondheidsfreaks. De directeur van het voormalige Astmafonds, de heer Michael Rutgers triggerde mij om de volgende tweet de wereld in te helpen.,,Moet het even ophoesten #penw Bij zo’n #ayatollah vd longstichting zou je toch bijna wensen dat roken de norm gaat worden #rutgers.”

 

Ik weet dat het niet genuanceerd is, maar weet je wat ongezond is? Kinderarbeid, vrouwenhandel en oorlog. Maar ook een kabinet Rutte die willens en wetens de economie naar de mallemoer helpt. Machtswellustelingen en persoonlijkheidsgestoorden in de to(p van allerlei organisaties, dat is ook ongezond. En ja, roken ook, heel ongezond, maar laat mij zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht. Ja, of voor de cynici: Laat me effe zelf de regie van mijn dood in eigen hand nemen (t.z.t.). Betutteling is misschien wel het meest ongezonde in Nederland.

 

11. DE K VAN QATAR uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De bladzijde van het Wereldkampioenschap in Brazilië moet nog geopend worden, maar er is al veel meer in het nieuws over Qatar 2022. De geruchten over omkoping van de maffia-gevoelige FIFA zullen ongetwijfeld meer waarheid bevatten dan de grootste cynicus ooit zal kunnen beweren. De protesten van met name de Europese bonden, met Engeland voorop, dat zij niet zullen voetballen in de winter moeten denk ik heel serieus genomen worden. Recentelijk, en dat is heel kwalijk, komen de arbeidsomstandigheden van allerlei arme Aziatische paupers in het nieuws. En dan begrijpt ook de hoogste FIFA-baas Sepp Blatter dat de imago-schade groter is dan zelfs de FIFA kan handelen. De rijke sjeiks worden derhalve op de vingers getikt en dat is heel lullig. Over geslachtsdelen gesproken, wat te denken van het stadion in ontwerp dat nu ook al een onderwerp van discussie is. Een zeer warm welkom in de SCHOOT VAN QATAR.

De kut van Qatar, ogenschijnlijk een prachtig stadion, ook zonder bijgedachtes. Maar ik moet vooral denken aan hoe zo iets tot stand komt. De ontwerpster van het stadion is een wereldberoemde Iraakse architecte die op vele fronten een enorme staat van dienst heeft. Zou zij vanuit een feministisch standpunt daadwerkelijk de vrouwelijke anatomie in de voetbalwereld willen representeren? Is het een provocatie ten behoeve van alle onderdrukte vrouwen in de Arabische wereld of is dit een voorbeeld van Westerse superioriteitsdenken? Ook vraag ik me af hoe de keuzeheren in Qatar dit proces zijn ingegaan. Zouden zij niet op de gedachte zijn gekomen van een enorme stalen vulva in het straatbeeld van Qatar? Misschien hebben ze nog nooit een naakte vrouw gezien want porno zal ongetwijfeld verboden zijn en nieuwe Qatareesjes zullen mogelijk, net als bij ons in de jaren vijftig, in het donker gemaakt worden. Het zijn maar wat stereotypen die bij me opkomen. Of is het nu juist typisch White Egocentric Male Pig Bahavior om met onze gepornoficeerde geest overal een kut in te willen zien. Als ik het nieuws mag geloven is het nog maar zeer de vraag of het mondiale voetbal in Qatar gaat plaatsvinden. Zoals gezegd, er zijn nog vele beren op de weg om daadwerkelijk een partijtje te voetballen in de woestijn. Ik hoop dat het doorgaat, al is het om antwoorden op mijn vragen te krijgen. En uiteindelijk komen we allemaal uit de schoot van Moeder Aarde, daar moeten we niet lullig over doen.

10. HET PRIVAAT uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 3 reacties

Ik zal eerlijk zijn, ik verdoe ontzettend veel tijd achter de PC. Maar toch is dat niet de enige plek die ik regelmatig frequenteer, de stoel achter het beeldscherm. Ik zit ook wel eens ergens anders. De meer beschaamden onder u zullen mogelijk afhaken. Ik begrijp dat, want ook ik behoor tot het Victoriaanse deel van de bevolking. Dus al die fases van mijnheer Freud, ik lees er wel eens over, maar voor mij is dat geen praat voor bij het koffie-apparaat op het werk. Hooguit zal ik besmuikt toegeven dat er mogelijk iets mis is gegaan in de orale fase gezien mijn verstokte verhouding met de sigaret. Maar over de andere fase in de ontwikkeling houd ik angstvallig mijn mond. Daar praat je niet over. Maar dan toch wel even kabbelen over het kleinste hokje, vraagt u zich af. Misschien omdat ik het eigenlijk een gezellig verblijf vind.

2013-11-24 20.32.20

Zelf heb ik geen aandeel in de entourage op het privaat, de inmiddels vijftig bordjes met spreuken zijn door mijn wederhelft verzameld. Ook de andere attributen of de poster met smarties hebben goedkeuring, maar ik heb er part nog deel aan. Natuurlijk laat ik ook wel eens iets achter op het privaat, maar zoals gezegd, ik praat niet over de anale fase in mijn ontwikkeling. Ik houd het op een variatie van Descartes ‘Ik ontlast, dus ik ben mens’. En juist dat ontlasten, ik bedoel dan ook in contemplatieve zin, maakt het een bijzonder hokje. Even weg van de drukte en verplichtingen, om in alle rust je te kunnen drukken en tot soms geweldige ideeën te komen. Ik weet dat die rust niet iedereen is gegund. Sommigen kunnen alleen nadenken op hun eigen privaat en lopen op het werk of tijdens de vakantie met ingehouden gedachten. Heel schadelijk. Anderen hebben angst dat er ook maar iets van de geestrijke gedachten bij derden terecht komt. Een heel arsenaal aan verhullende geuren begeleiden het private moment. In Japan schijnt er muziek te zijn om het surplus aan decibels te onderdrukken. Of men laat continu de spoeling doorlopen. Ik lees graag de spreuken en probeer af toe een nieuwe te maken. Meestal verdwijnt mijn genialiteit op dit gebied zodra de deur weer opengaat en dat dan weer ontlastend voor mijn sociale omgeving. Je moet er toch niet aan denken dat ik naast de fysieke omgeving van het privaat, ook die gedachten prijs geef.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN

7. STILLEVEN

8. BITES VAN HUISELIJKHEID

9. LEVE DE HERFST

9. LEVE DE HERFST uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 3 reacties

Wanneer is het nu herfst? Het meest voor de hand liggende antwoord is wanneer de zomer is afgelopen. Als de blaadjes dus vallen en wanneer bij de melancholieke mens de gemoedstoestand richting een dieptepunt gaat. De nachten worden kouder, de dagen korter en de geneugten van een extra deken zorgen ervoor dat je ’s morgens minder fijn uit bed komt. Bovendien, alsof het niet erg genoeg is, komen de feestdagen eraan, die het toch al niet aangename perspectief van doodgaan en afsterven nog eens extra benadrukken. Kortom we zitten diep in de herfst is mijn conclusie. Van een Indian Summer was helaas geen sprake om het sombere gevoelen te kunnen verstoppen. En tegenwoordig constateer ik dat ook paddestoelen geen houvast zijn voor een goed seizoensgevoel, want ik heb ze her en der al in augustus gezien. Maar zonder dieptepunten geen hoogtepunten zeggen ze wel eens. We dragen ook deze herfst manmoedig.

2013-11-20 13.43.18

We vegen alle bewijsstukken van de herfst weg uit de tuin en zien dat er ook nog heel veel van de bomen en struiken moet vallen. Dus meerdere keren per week snel even met de bezem het terras schoonvegen. Onderwijl vraag ik me af waarom de Voorzienigheid niet gezorgd heeft voor één dag waarop al het blad er ineens af is. Het is dan even doorwerken, dat wel, maar het voorkomt de stroperigheid van wekenlang vallende blaadjes. Echter dat laatste zal wel voor de minder flexibelen van geest zijn, opdat zij kunnen wennen aan de verandering van atmosfeer. Zelf prijs ik me gelukkig zeer snel te kunnen anticiperen op veranderingen, dus die slopende afbraak van tuin en natuur kan wat mij betreft gestolen worden. Ik heb het echter niet voor het zeggen, dus tussen de bedrijven door snel even vegen. Straks vergaat me de lust waarschijnlijk als de zoveelste geplande herfstige regenbui op ons neervalt. Koud, nat en waarschijnlijk met veel wind, want zo zijn die buien in het najaar, leer mij het grijze seizoen kennen. Tijdens het vegen moet ik aan Vivaldi denken. Zou hij bij het componeren van zijn ‘Jaargetijden’ ook zo’n dubbel gevoel hebben gehad bij de herfst. Ik denk het wel. Straks maar eens even opzetten, misschien dat ik dan de vraag kan beantwoorden wanneer het echt herfst is. Maar volgens mij weet ik het wel: Het is echt herfst, wanneer je niet meer met blaadjes kan schrijven door de onvoorspelbare wind en een onstuimige hond.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN

7. STILLEVEN

8. BITES VAN HUISELIJKHEID

8.BITES VAN HUISELIJKHEID uit de serie de kabbelende 100

/ sprakeloosid / 2 reacties

Huiselijkheid kent geen tijd, maar een potje Halma aan tafel onder de lamp die door moeder ontstoken werd, is voor mij geschiedenis, compleet voltooid verleden tijd. Ook samen met je familie op zaterdagavond, gewassen en in de pyjama, met een bakje chips en een glaasje prik naar “Hamelen” kijken; of de Willem Ruis Show, gaf een huiselijk gevoel. Dat heb ik wel gekend, maar is ook al 35 jaar geleden. Je kon meepraten op school, je werk of met de buurvrouw. We keken immers in grote getale, allemaal samen apart in je eigen veilige omgeving. Huiselijkheid kon je namelijk delen. Maar tegenwoordig is de homogeniteit er niet meer. Individualisering, hedonisme zo u wilt, heeft ruimte gemaakt voor eigen invulling van het leven. Maar immer nog is huiselijkheid in vele gedachten een gewaardeerde entiteit. Maar wat is het nu: ‘Eigen haard, goud waard’ of ‘Home is where the heart is’ ?

20131113_192945

Er zijn mensen die beweren dat de evolutie van de techniek lichtjaren verder is dan de emotionele ontwikkeling van de mens. In een sombere bui denk ik dat we een grote verzameling autisten zijn geworden om onszelf in de vluchtigheid van het dagelijkse leven nog op de been te houden. Het aantal keuzemomenten en de oneindige hoeveelheid prikkels die een mens te verduren heeft, past niet bij zijn gevoelsleven. Ik heb er eens een onwetenschappelijk relaas over geschreven. Misschien sombermakend, maar nu verkeer ik eerder in een verbaasde stemming. Zittend achter mijn PC, verwonder ik me over de grote wereld die tot me komt. De dorpsomroeper hebben we niet meer nodig voor nieuws, radio en tv leveren slechts een achterhoede gevecht als het gaat om kennisverwerving. Tegenwoordig komt alles via satelliet en bites. En als ik alles zeg, dan bedoel ik ook alles. Nieuws over de Filipijnen, een misstap van de Amerikaanse president, de agenda van de plaatselijke muziekvereniging, politieke meningen, maar ook films, muziek of porno in alle soorten en maten. Het kan allemaal via dat ene kastje binnenkomen, in de huiskamer, of in mijn geval werkkamer. Niet dat ik enig technisch benul heb, integendeel. Van elektriciteit heb ik al geen weet, hoewel dat er eerder was dan mijn grootouders geboren waren. Mijn wereld komt wel binnen via een adapter op het elektriciteitsnet. Een groot wonder, maar daarmee zitten we toch allemaal in principe weer op één golflengte al we willen. Dat is toch ook best weer heel huiselijk.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN

7. STILLEVEN