Begrip van de dag

Begrip, van de dag (43) Wordfeud

/ sprakeloosid / 2 reacties

Screenshot_2015-11-17-18-47-11

WORDFEUD

Verslavingen heb je in alle soorten en maten. Ik doel daarbij niet op de hardcore middelen als nicotine, alcohol en drugs, ik doel eerder op guilty plesures. Kleine ondeugden, of eigenlijk ondeugdelijkheden in het leven. Meer dan een jaar heb ik veel te veel tijd gestoken in Candy Crush Saga. Ontzettend verslavend en eigenlijk begrijp ik nog steeds niet waarom. Objectief is het niet leuk, je wint er niets mee en na verloop, als je naar bed kruipt, voel je je ook nog eens leeg. En het ergste is dat voor dat je de slaap kunt vatten, de knallen van de candy’s nog door knallen. Mensen die dit wartaal vinden zijn gezegend, met in ieder geval gezond verstand. Nu heb ik iets anders, niet meer op de computer maar op de mobiel. Wordfeud.

Wordfeud is wel leuk, blijvend leuk. Ik speel al jaren met ene Ria van D., een bejaarde dame. Ik ken haar verder niet. Ook speel ik af en toe tegen collega’s, maar meestal speel ik tegen wildvreemden. Soms een potje en andere momenten duren de speelsessies meerdere partijen.De meeste partijen duren zo’n vijf dagen met enkele zetten per dag, andere duren soms wel een maand. Heel soms doen we speed ‘feudten’ en is het spelletje binnen een dag klaar. Voor het slapen gaan, in de trein en soms op het privaat zijn de plekken waar ik regulier een paar woordjes leg. Soms is het spannend en houd ik tijdens het tv-kijken de zetten van mijn tegenstanders nauwlettend in de gaten.

Raar eigenlijk, ik ben helemaal niet zo’n spelletjes mens. Scrabble vond ik een zenuwslopend spel, niet op de minste plaats omdat enige verfijnde motoriek een vereiste is. Dat heb ik niet en omdat ik het meestal in familieverband speelde was het vaak een optelsom van erfelijke belasting. Wordfeud is leuk, niet verslavend maar slechts een onschuldige ondeugd. Behalve dan tegen neef R. Neef R. wint bijna altijd. Vaak nog met een mega voorsprong, terwijl ik mezelf best wel slim vind en een bovengemiddeld taalgevoel heb. Maar onlangs heb ik gewonnen. De tweede keer dit jaar terwijl het bijna 2016 is. Dus dat mag in de krant of in dit geval in cyberspace.

 

Begrip, van de dag (42) Alles draait

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

ALLES DRAAIT

 

Een van mijn favoriete bezigheden is in de auto naar de radio luisteren. Mijn voorkeur is Radio 1. Naast de overvloed aan nieuws en achtergronden mag ik graag luisteren naar interviews met enthousiaste mensen, het maakt me vaak niet uit over welk onderwerp. Een boek, een hobby, een kunstenaar of een leraar Nederlands die anderen weet te enthousiasmeren. Ik vind het allemaal prachtig. Een paar weken geleden hoorde ik een kort gesprek met Ellen ten Damme. Ze zong ook een van haar nieuwste liedjes, Alles draait. Geinig dacht ik, moet ik thuis nog eens horen. Youtube had ‘m. Mooi dacht ik, prachtig filmpje trouwens. Nog een keer kijken en luisteren. Ik was zowaar zelf enthousiast. Ik dacht, delen maar op Facebook, laat ik eens gek doen.

Vandaag was het een gewone dag met een stapel werk. Natuurlijk de kranten stonden vol met het nieuws van vrijdag de 13e in Frankrijk. Het hele weekend heb ik beschouwingen gelezen over hoe Frankrijk moet reageren, hoe het zo ver heeft kunnen komen en vooral hoe we verder moeten. En bij iedere bespiegeling weer een andere ‘we’ met een andere verklaring en dito oplossing. Overigens heb ik vandaag weinig nieuws geluisterd. Ik zei al, er lag veel werk te wachten. Uiteraard met collega’s een minuut stilte en de gesprekken bepaalde voor een deel de gevoelens van onmacht, onbegrip en vertwijfeling. Het werk is nooit af, dus laat in de middag plannen voor de volgende dag, de trein naar huis en thuis stond een pan soep te wachten om opgewarmd te worden. Ellen ten Damme zingt het dan ook Alles draait.

Alles draait maar door, gewoon door, is zo ontzettend waar. Parijs, Beirut, Sinaï, de reactie van Parijs, de overleggen tussen de grote leiders, de retoriek van alle partijen, het is even nieuws, maar verder draait alles gewoon door.

‘Het leven is een circus
Om te lachen en te huilen
We draaien rond in cirkels
Ook al wil je je verschuilen”

Misschien na vrijdag is het liedje Alles draait nog wel veel mooier en intenser. Dus al vind je dit een klote blogje, kijk in ieder geval naar het youtube-filmpje van Ellen ten Damme Alles draait.. En daar mag u mij dan wel voor bedanken. Graag gedaan.

 

Ook hier draait alles door, dus veranderingen zorgen ervoor dat ik het youtubefilmpje niet rechtstreeks op het blog kan zetten.

 

Begrip, van de dag (41) Groeten

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

GROETEN

Groeten heb je in alle soorten en maten in het dagelijks menselijk verkeer. De welkomsgroet, de beleefdheidsgroet, de afscheidsgroet en de herkenningsgroet om er maar een paar te noemen. Er zullen vast antropologische onderzoeken zijn gedaan naar de wereld achter de groet. Ik ken ze niet. Ook de dierobservators en biologen kunnen ongetwijfeld prachten verhalen over het dierenrijk als het gaat om groeten. Ik kom bij dieren niet veel verder dan bals- en lokgroepen en de mensheid is natuurlijk oneindig veel verder. Stel je voor dat iedere groet een halve paringsdans zou zijn dan kunnen we heel wat feministische golven overdoen. Heel vermoeiend, dan worden we weer iedere dag geconfronteerd met Ciska Dresselhuys.

Ik wil even nader stil staan bij de herkenningsgroet in het menselijk verkeer. Ik bedoel dan niet op de ontmoeting van een oud-collega, een vergeten vriend of een dood gewaande neef die je toevallig op straat tegen komt. Nee, het gaat mij hierbij om het begroeten en herkennen van soms totaal vreemden tot op dat moment. Misschien is het beter dit de bevestigingsgroet te noemen. In de jongerencultuur komt dit nogal eens voor via high or low fives, box- en hartdrukken. Zo zie je maar waar al die New Yorkse gangstermovies hun invloed nog doen laten gelden. Uiteraard moet dit alles niet verward worden met de opgestoken middelvinger. Dat is een groet van een andere orde in de zin van ontkenning of wegzetten.

In de motorrijderswereld is de herkenningsgroet van onbekenden het meest duidelijk. Vooral motorrijders die met veel geronk, geraas en leer op hun motor zitten, lijken elkaar bijna verplicht te moeten groeten. Maar ook meer burgerlijke types die geen Harley rijden, halen vaak gevaarlijke capriolen uit om hun soortgenoten die ze tegemoetkomen te groeten. Heel recentelijk vindt een soortgelijke herkenningsgroet plaats op Facebook. Het plaatsen van de Franse vlag op je profielfoto levert al snel een aantal likes op. Een feest der herkenning waarin onderlinge verbroedering tegenover de boze buitenwereld tot uiting moet komen. Ik bespeur bij mezelf afwijkend gedrag, want ik groet niet terug. Zeer onbeleefd dus, maar soms vind ik moeten heel moeilijk. Ik hoop dat met dit stukje goed gemaakt te hebben.

Begrip, van de dag (40) Wegkijken

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

WEGKIJKEN

Al snel sijpelden gisteravond de eerste berichten binnen dat er iets gaande is in Parijs. Naast de sociale media is dan toch de televisie je bron van informatie. Na ongeloof en verbijstering is de eerste reactie wegkijken, wegdenken en weghoren. Dit kan en mag niet waar zijn. Als je de rationaliteit erbij haalt, weet je hoe de wereld in elkaar zit en bijna geen enkele Midden-Oostendeskundige, terrorisme-wetenschapper of politicoloog kan de complexiteit van de werkelijkheid nog duiden. Heel ontmoedigend dus. Als de beelden langer duren en de werkelijkheid dringt tot je door, besef je dat de journalisten die verslag doen van de actualiteit ook maar herhalen, open deuren intrappen en geruchten herhalen en ontkennen. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, maar je wilt het niet horen.

De dag erna komen de reacties van solidariteit, met de slachtoffers en het Franse volk. Hashtags met #porteouverte #jesuisunParisien en zo meer, geven uiting hieraan. Het is gratuit, maar wat moet je anders? Moet ik ook met de Franse vlag over mijn kop op Facebook staan. Een Franse vlag nota bene, terwijl een veel gemaakte grap is (of was): ‘Frankrijk een prachtig land, jammer dat er Fransen wonen’. Ik wil niet met een Franse vlag in de openbaarheid, ik wil het niet zien. En nog veel erger zijn de discussies over de islam. Mijnheer Wilders en vele met hem zien de oorzaak louter in het islamitische geloof. Ze zaaien daarbij haat en gebruiken almaar dezelfde mantra’s. Het lijkt wel een geloof an sich. Ik wil het niet horen, ik moet hierbij wel wegkijken.

Maar wat als je wegkijkt? Wat zie je dan? Kun je wegkijken, wegdenken en weghoren tegelijk? Ik niet. Maar waar moet ik me op richten? Op de fiere woorden van Hollande, Rutte of de burgemeesters van de grote steden in Nederland? Op de groeiende paranoia die ieder Noord-Afrikaan en iedere hoofddoek verdacht maakt, want we moeten immers alert zijn? Op de bekeringen van de toenemende PVV’ers onder ons, die luidkeels gehoor geven aan de angst die gezaaid wordt? Geen van deze zaken staan me aan. Maar wegkijken in het totale niets, is al helemaal geen alternatief, dan nog liever met een Franse vlag over mijn Facebookkop.

Begrip, van de dag (39) Niet-Piet

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

NIET-PIET

Met het naderen van Sinterklaas in ons land heb ik een kloek besluit genomen. De stellingen worden in Meppel al ingenomen. Hordes grootsteedse Randstedelingen nemen de bus om vermeend racisme rond de figuur van Zwarte Piet aan de kaak te stellen, niet op de minste plaats aangemoedigd door de zedenprekerij van de grachtengordel die met name de publieke omroep bevolken. De demonstranten zullen ongetwijfeld hordes Neanderthalers, racisten en opruiende Geen-Stijlers tegenover zich vinden. Jammer van zo’n kinderfeest, maar ik doe dit jaar niet meer mee aan de discussie. Ik ben het zat.

In het kort komt de discussie neer op een gesubsidieerde actie van de Mathijs van Nieuwkerk-en, Jeroen Pauw-en en hun duurbetaalde gasten die ondersteuning bieden aan een beperkte groep schreeuwende Bijlmer-fundi’s die daarmee uit alle holen en gaten hun racistische evenknie zullen ontmoeten. Mooie sensatie-televisie en veel nieuws natuurlijk, maar het gaat compleet voorbij aan het gevoel van de overgrote meerderheid in Nederland. Waarom moet de sfeer verpest worden door kleine groepen raddraaiers die hun gang gaan in morele verontwaardiging door een opeenstapeling van foutieve koppelingen van historische en sociologische feiten met valse sentimenten? Om de morele superioriteit van de grachtengordel te bevredigen? Hebben ze daarom deze wannebee Black Panters geïncorporeerd?

Die valsheid van de sentimenten heeft de weldenkende mens in de discussie schaakmat gezet. Of je bent een racist als witte Nederlander of je verraadt de goede zaak als donkere Nederlander, in beide gevallen een overgrote meerderheid. De discussie is gegijzeld dus ik praat niet meer over Zwarte Piet, Stroop Piet of wat dan ook. Het sinterklaasfeest is te ernstig bezoedeld en kan slechts tot maatschappelijke ontwrichting leiden. Ik stel voor dat we het afschaffen en het herinneren als Sinterklaas en Niet-Piet.

PS. Toen ik nog niet zo wijs was

In 2009 en 2011 dacht ik nog een geschiedenislesje te moeten geven. Ik wist niet beter.

In 2013 probeerde ik nog ludiek te doen om een vergelijk te maken met het Caraïbisch Carnaval in Rotterdam. Het heeft geen zoden aan de dijk gezet. In 2013 probeerde ik het ook nog een keer met een blogje om te waarschuwen voor de negatieve gevolgen van de Zwarte Piet discussie in de maatschappij.  In 2014 twijfelde ik heel hard of ik nog blogjes over het Sinterklaasfeest zou schrijven. Uiteindelijk vond ik inspiratie in mooie artikelen over de hoogmoed van de zichzelf uitgeroepen elite.

Begrip, van de dag (38) BOUILLON

/ sprakeloosid / 4 reacties

 

BOUILLON

Je weet het wel, maar eigenlijk wil je het niet weten. Vanavond keek ik naar een van mijn favoriete programma’s De Keuringsdienst van Waarden. Het ging over het alom in de Nederlandse keuken aanwezige bouillonblokje. Hoewel zout door de Gezondheidsraad onlangs als groot gevaar wordt gezien, zag ik geen kwaad in het aromatische kleinood. Maar nu blijkt dat er eigenlijk helemaal geen kip in kippenbouillon te zitten. Hooguit een heel klein pietsie kippenvet, maar dat is dan ook nog maar een extract. 0.01% is mogelijk rechtstreeks te herleiden van de kip. En hoe groot is nu zo’n blokje, hooguit een halve vierkante centimeter en daar dus 0,01% van. Daar gaat mijn romantische beeld van hele grote pannen ingedikte kippensoep.

Wat is er dan wel echt vraag je je af? Op culinair gebied niet veel meer als je het niet in je eigen tuin hebt verbouwd. In wat voor land leven we eigenlijk? Ja Nederland natuurlijk. Maar is dat wel echt? Wat is Nederland nu eigenlijk precies. Als we een programma als de Keuringsdienst van Waarden nu eens deze vraag laten onderzoeken, waar kom je dan terecht. Klompen, tulpen en Zwarte Piet maken maar een heel klein bestanddeel uit van onze hedendaagse cultuur. Misschien maar 0,01%, maar door de juiste toevoegingen maken we een mooi concentraat, de Nederlandse cultuur. We geloven erin, zoals ik in het waarachtige van het kippenbouillonblokje geloofde.

Nederland is Friezen, Limburgers, Zeeuwen en Drenten. Nederland is ook Marokkanen, Surinamers en vluchtelingen. Nederland is al van vroeger uit een stroom van vreemdelingen, Hugenoten, Portugese Joden, Duitse Hannekemaaiers en Indo’s. Nederland is een democratie waarin we niet alles mogen weten en waar uit de school wordt geklapt in de commissie stiekem. En wil dat een beetje werken met zijn allen, moeten er goede koks in de pan roeren willen we het nog een beetje betrouwbaar vinden, anders loopt het mis. Misschien loopt het al wel in de soep. Je weet het wel, maar eigenlijk wil je het niet weten.

Begrip, van de dag (37) Alaaf

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

ALAAF

Het is vandaag de elfde van de elfde en het mantra van de jaarlijkse nieuwsvoorziening heeft de camera’s weer gericht voor een shot uit Brabant of Limburg. Ik houd wel van die vast terugkerende nietszeggende thema’s op het landelijke journaal. Over Carnaval heb ik hoegenaamd niets te melden, het zit niet in mijn genen, niet in mijn karakter al ben ik ver beneden de rivieren geboren. Ieder zijn meug, al moest mijn katholieke moeder vroeger bidden voor het zondige Zuiden tijdens de Vastenavond. Ik zou zeggen Alaaf!

Alaaf, een raar woord eigenlijk als je het even goed proeft. Normaal gesproken bezigt men dat niet in het dagelijkse spraakgebruik, zelfs niet in gebieden die verder weg staan van het ABN of wat er voor ABN door moet gaan. Er zijn twee versies wat de oorsprong is van het  Keulse woord. De eerste zou zijn een verbastering van elf, een voor de hand liggende verklaring. Het tweede zou een begroeting van Keulse carnavalvierders zijn die in plat Keuls elkaar bevragen all af (in Hoogduits all ab). En hèt moet natuurlijk af zijn voor je echt los mag gaan.

Ik vraag me dan wat er af moet zijn, je werk, je katholieke plichten om de wereld beter te maken of dat de ruzie met je vrouw beslecht is? Pas dan kan er carnaval gevierd worden om na het carnaval met een kater op je werk te komen, alle 10 geboden te zijn vergeten en weer ruzie met je vrouw omdat je het gebod van het overspel naast je neer hebt gelegd. Carnaval is antropologisch het feest van de omkering van maatschappelijke rollen. Ik vraag me af of die behoefte er nog wel is anno 2015 als je een beetje om je heenkijkt. Eerder zou ik denken aan de wens van totale verdoving. En dat is het in de praktijk ook vaak. Zoals ik al zei, ieder zijn meug. Alaaf!

Begrip, van de dag (36) Helmut Schmidt

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

HELMUT SCHMIDT

In mijn herinnering heb ik nog niet zo lang geleden een interview gezien met Helmut Schmidt. Hij was toen al dik in de negentig. Vandaag is hij gestorven op 96-jarige leeftijd. In dat interview met de oud bondskanselier praatte hij met de interviewer op nog presidentiële wijze van een staatsman, maar met tevens met een humoristische oud man die het allemaal gezien had. Over de inhoud heb ik geen beelden, maar dat de ene sigaret na de andere gerookt werd staat mij helder voor de geest.

Met het bericht van de dood van Helmut Schmidt weet ik ook ineens weer dat er nog een boek van hem in mijn boekenkast staat. Ik heb het gekregen in 1993 van mijn ouders toen ik in mijn voorbereidende periode voor leerling psychiatrisch verpleegkundige geslaagd was en me verder mocht bekwamen op dit vakgebied. De keuze voor dit boek is typisch voor ouders die zien dat hun zoon door de economische omstandigheden een andere beroepskeuze moest maken. In hun gedachte was hun zoon nog steeds politicoloog. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het boek nimmer gelezen heb. Misschien is nu het moment.

Helmut Schmidt schreef het boek in 1987, hij was inmiddels uit de actieve politiek. Mensen en mogendheden heet het boek en is vlak voor de val van de muur geschreven. Misschien moet ik het toch maar eens gaan lezen. Juist nu in een tijd waarin Europa op zijn grondvesten schudt qua mogelijkheden van samenwerking en toenemende onderlinge politieke spanning. In 1987 waren de tekenen van een einde van de Koude Oorlog al duidelijk zichtbaar, nu bouwen nieuwe spanningen zich op. Mensen en mogendheden gaat over de relatie met de grootmachten, de VS, de Sovjet-Unie en China. Heden ten dage zijn er andere grootmachten en politieke actoren. En weer hebben ze een krachtdadige bondskanselier in Duitsland, Angela Merkel. Ik kan niet wachten haar autobiografie te lezen, maar nu eerst het boek van Helmut.

Begrip, van de dag (35) Tempelbezoek

/ sprakeloosid / 1 reactie

IMG-20151109-WA0018

TEMPELBEZOEK

Mensen bezoeken nogal eens een kerk als ze een dagje uit zijn, of tijdens de vakantie. Vaak zijn het mooie historische gebouwen met vele mogelijkheden voor contemplatie. Ik ben er graag, vaak buiten de missen om. Maar kerken hebben niet het alleenrecht op historie en contemplatie, dat kan op vele andere terreinen ook. Zo was ik zondag j.l. in De Kuip in Rotterdam. ’s Middags zou ik de hoogmis bezoeken, de wedstrijd tegen 020.

In de ochtend waren we op tijd voor een rondleiding op het heilige gras dat we alleen maar mochten bekijken, maar niet beroeren. Een lege Kuip is bijna net zo indrukwekkend als een vol stadion. In de dug-out nam ik plaats en zag een betere wereld voor me. Een wereld waar hardwerkende voetballers niet zouden hoeven buigen voor de lucky ones. Ik dacht na over een mooi kampioenschap dit seizoen.

Het kampioenschap, daar geloof ik nog steeds in, maar het heeft die middag niet zo mogen zijn. De kansen waren er volop, maar een puntendeling met 020 was toch het meeste dat mijn gedachten hebben opgeleverd. En dat is natuurlijk hetzelfde als in kerken waar ieder gebedje ook niet meteen raak is. Hoe het ook moge zijn, het blijft wel een mooie tempel.

Begrip, van de dag (34) Terror-Oehoe

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

TERROR-OEHOE

Naast de Pegida-demonstratie in Utrecht en de uitslag van de enige Klassieker in het betaalde voetbal van Nederland, was de terror-Oehoe prominent in het radionieuws van vandaag. Ze zal levenslang in gevangenschap moeten doorbrengen. Eerder dit jaar heeft ze meerdere mensen aangevallen en de verwachting bij vrijlating is dat ze in herhaling zal vallen. Eigenlijk een soort van TBS voor de Oehoe, waarbij ze meteen op de longstay is geplaatst. Ze komt niet meer vrij.

Ik verbaas me er niet meer over dat een enkele vogel het nationale nieuws bepaald. Ik verbaas me er ook niet meer over dat kosten nog moeite worden gespaard om een enkele vogel te redden. Ik verbaas me er niet over dat mensen in verzet komen tegen vluchtelingen in hun nabijheid, maar een longstay afdeling van een Oehoe in hun achtertuin accepteren. Ik constateer slechts dat we met zijn allen wel hele rare prioriteiten zijn gaan maken in onze nieuwsgaring als gevolg van valse sentimenten.

Heel soms zou ik wensen dat er een dienst was in Nederland die dit soort nonsense geruisloos aanpakt. Een dienst die, nadat de terroristische vogel gevangen is genomen, doet wat het moet doen. Een klein spuitje en het beest hoeft niet levenslang te creperen in gevangenschap en de mensheid kan tijd, geld en energie besparen om hier verder geen Partij van de Dieren-sentiment op los te laten. Wat zou de wereld er een stuk leuker, gezonder en vooral minder decadent uitzien. Ik zou toch niet op het idee moeten willen komen een dit soort stukjes te schrijven, maar de maatschappelijke ordening van het moment dwingt me ertoe.