Een dag te laat op het Eertbeeckse Beekpad

Nummertje 91 was er één met een aanloop. Op zaterdag was ik vastbesloten het Eertbeeckse Beekpad te lopen. Maar de ochtend wilde niet op gang komen. Te laat wakker, weinig energie en ook nog een koude wind. Dat laatste is normaal gesproken geen probleem, maar als je daar over gaat zeiken dan moet je bij jezelf te raden gaan. Mijn ratio zegt dan, of eigenlijk het stemmetje dat mijn moeder zou kunnen zijn, ‘Gewoon gaan, je loopt jezelf wel fit’.

Vandaag om kwart voor tien was ik bijna klaar ware het niet dat een goede wandelvriend met de mededeling komt dat hij voor een aantal maanden werk heeft gevonden in Noorwegen conform zijn plan. Hij wist daarmee dat hij het 100e klompenpad niet met me mee kon lopen. Moet ie dan maar zelf weten, hij zal zijn moverende redenen wel hebben. Ik zal hem een verslag sturen van deze en mijn 100e klompenpad, als hij meer wil dan laat ik hem wel betalen. Bij terugkomst is de rekening van de schnitzels voor hem en daar valt niet over te discussiëren.

Strak half elf start mijn wandeling en om mezelf uit te dagen, of is het schuldgevoel omdat ik gisteren niet ben gegaan, meteen maar de volle 16 kilometer. Ik wilde geen gedoe met routeverkorters of anderszins een wandeling met beperkingen. Gaan met die banaan.

Het nieuwe Eertbeeckse Beekpad is een nieuw klompenpad en een volwaardige aanvulling op de bestaande paden in de buurt. Het was een fijne wandeling met vooral heel veel rust, ook op de stukjes landweg dat je moest delen met andere weggebruikers. Ik had alleen de pech dat de BMW-cabrioclub vandaag ook had uitgekozen om een toertocht te maken. Dus op een klein stukje was het filerijden met de genoemde BMW’s die zonder uitzondering door mannen werden gereden met een mevrouw ernaast. De meeste chauffeurs hadden een (klassieke) pet op en de dames veelal een kek sjaaltje. Ik schatte ze in op gemiddeld 1 of 2 generaties ouder dan ikzelf, pre pensionado’s of echte pensionado’s. Ik hoef dit niet was mijn volle overtuiging na het zien van de BMW-kermis. Zeker toen ik in de verte, lopend tussen de weilanden, opnieuw een sliert cabrio’s zag langskomen. Ik weet niet of het dezelfde waren of dat de groep liefhebbers van Cabrio-BMW veel groter is dan ik dacht. Bovendien hebben ze de onhebbelijke behoefte om massaal achter elkaar in het mooie Gelderse landschap te rijden.

Love & Peace, ook voor de BMW-cabrio rijders

Op het einde had ik een handicap, namelijk de tijd. Zorgvuldig had ik uitgevogeld dat met twee korte pauzes ik op tijd zou zijn voor de wedstrijd Feyenoord – Utrecht om half drie op t.v. Het intermezzo met de Noorwegenganger zorgde voor wat oponthoud. Hij is ook een Ajaxied, dan kan je zoiets verwachten. Dus ik was te laat voor het begin van de wedstrijd. Gelukkig hebben ze het ook gered zonder mijn support in het begin. Moe maar voldaan zag ik ze winnen tegen Utrecht.

Nog een paar weken en dan kunnen er op het Eertbeeckse Beekpad prachtige foto’s gemaakt worden van de rododendrons.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s