Op drie gevulde koeken doen we het Valkschepad

Om 11 uur had ik nog een werkafspraak in Ede, dan kan ik met een beetje geluk om half één aan de wandel. Ik had het Valkschepad nabij Lunteren op het oog. Lekker dichtbij Ede. Helaas had ik niet goed rekening gehouden met de logistiek van de innerlijke mens. Een fles water had ik bij me, maar verder niets. Nu wil het toeval dat de start van de wandeling bij een plattelands supermarktje was ‘Et Schuurtje’. Daar hebben ze vast wel een broodje of iets anders eetbaars leek me. Een broodje vond ik niet zo snel, groente, fruit en zuivel in overvloed. Chocola was er ook. De dame achter de kassa wees me op het feit dat de gevulde koeken kakelvers waren. Dat leek me wel wat, maar het geweten speelde op. Dat voelde de dame waarschijnlijk en verwees me naar de aanwezige muslie-repen. ,,Nee dank u feestelijk, geef mij maar drie gevulde koeken.” Voor de vorm kocht ik ook nog twee mandarijnen. De wandeling is volbracht op drie heerlijke zelfgebakken gevulde koken. De mandarijnen heb ik netjes mee naar huis genomen en zullen er mogelijk nog in zitten voor een volgende wandeling. Zo ben ik. Ieder klompenpad zou eigenlijk bij een soort van winkeltje moeten starten. Als dat het ‘unique sellingpoint’ van de klompenpaden zou zijn, dan ben ik de vaste gast.

De unieke aantrekkingskracht van de klompenpaden zijn natuurlijk niet de winkeltjes, ze zijn een extra. Ook de Horeca is een zeer gewenst surplus, zeker in coronatijd. Het gaat natuurlijk om de wandeling. Afwisseling, natuur en cultuurhistorische elementen zijn voor mij de ingrediënten om een wandeling te kunnen waarderen. Beetje rust is trouwens ook heel fijn. Op het moment dat je de indruk hebt op de Scheveningse Pier in pré-coronatijd te zijn, dan is het einde klompenpaden, of in ieder geval met een heel ander publiek dan ondergetekende. Het Valkschepad voldoet aan alle noodzakelijke ingrediënten.

Het begon al vrij snel dat ik teruggebracht werd naar mijn kindertijd. Bij een poel in het eerste bos hoorde ik mijn moeder zingen over zeven kikkertjes in een boerensloot. Op dat moment had ik naar het ‘Rokers Verzamelmuseum’ gekund, maar die was volgens mij gesloten. Op het eind van de wandeling een replica van huisvesting van voor onze jaartelling. Qua cultuur en natuur zat het zeker goed op de warmste dag in maart aller tijden. En ook de afwisseling was bovengemiddeld. Bos, boerenland, vergezichten en het Wekeromse Zand. Als alle vandaag beëdigde Kamerleden nu eens gewoon met mij meegelopen waren zou dat veel nuttiger zijn geweest dan dat “Omtzigtige gedoe” vandaag in Den Haag. Ik had ze graag de omgeving van Lunteren willen laten zien. Voor één keer had ik dan Scheveningse toestanden voor lief genomen. Allemaal mee. En het meegereisde journaille had best in mijn klompenpadapp mogen kijken. Die heeft geen geheimen.

De foto’s spreken verder weer boekdelen. Voor meer foto’s zie ook op Instagram titiissprakeloos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s