Het leven zonder mobiel is K** dus ik wil een chip in mijn donder

Ik wil een chip in mijn donder. Tja, hoe desperaat kun je zijn om met zulke uitspraken te komen. De oorzaak ligt in mijn eigen stommiteit. Hedenmiddag loop ik met twee telefoons naar mijn auto, de werkmobiel gaat af en de andere leg ik even op de auto. Nergens meer aan denkend rijd ik weg en wil even met mijn moeder bellen. Geen contact op mijn boardcomputer. Conclusie, telefoon op het werk laten liggen, rechtsomkeer en halverwege terug zie ik de film voor me hoe ik weg ben gereden. Stoppen, op het dak kijken, maar niets. Rondje lopen rond de werkplek, maar om heel Arnhem door te lopen lijkt me ondoenlijk. Tijdens het zoeken constateer ik dat de SIM-kaart er al uit is getrokken. ‘Dit nummer is tijdelijk niet bereikbaar. ’Blinde paniek. Ik bel naar huis om te zeggen dat ik op mijn privé-mobiel niet bereikbaar ben. Een hele milde reacties vol begrip. Fijn denk ik en ik beloof haar in mijn chagrijn niet te slaan. Voor wat hoort wat. Grapje werd niet echt gewaardeerd. Het ontbreken van mijn mobiel in het leven is de reden dat ik nu denk, ik wil een chip in mijn donder.

In het begin van het digitale tijdperk ontstond het woord ‘computerweduwe’ maar hoewel nog in de taboesfeer, ik durf te beweren dat er net zoveel ‘computerweduwnaars’ zijn waarbij vrouwen gepast en vaak ongepast oneindig zitten te verbinden met vriendinnen, communicatielijntjes in chats nauwgezet bijhouden of RSI krijgen door het swypen met potentiële partners of in ieder geval heel hard lachen om de sukkels die zich presenteren. Ik durf dit alleen niet te beweren, ik weet het zelfs zeker. Maar na vandaag kom ik tot de slotsom, ik ben geen haar beter. Blinde paniek, eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel als je weet dat je geen sigaretten meer hebt. Heel ernstig dus. Niet meer even snel controleren of er post is, niet hopen of het weer zaterdag beter is om te kunnen wandelen. Hoe gaat het met de bitcoins (in mijn geval de WAVES), al mijn passen moeten nauwgezet geregistreerd worden, kan niet meer en last but not least, heel wat loze minuten speel ik wordfeud op dat kreng. De mobiel die ik altijd achteloos bij me heb, blijkt eigenlijk helemaal vergroeid met mijn leven. Weet ik even iets niet, snel Mr. Google erbij en we kunnen weer verder met het leven.

Buiten dat het vervelend is dat je met je provider moet bellen omdat de SIM-kaart geblokkeerd moet worden, zeggen mijn zoons dat ik zo snel mogelijk de data via Google er uit moet trekken? Dat wordt voor me geregeld, hopelijk op tijd. Morgen een afspraak gemaakt om een nieuwe telefoon te kopen, want ik kan niet zonder. Al kost dat weer een lieve duit, als het om je knie, vinger of oor gaat, vinden mensen het heel gewoon om met plastische chirurgie het euvel te verhelpen. Met de mobiel is het net zo. Ik moet constateren dat ik geen haar beter ben dan al die vrouwen. Vreselijk zelfinzicht is dit. Op het moment dat ik gevaccineerd word, stel ik maar voor dat er meteen maar een chippie mee wordt gespoten, dan kan ik mijn gegevensdragers niet kwijt raken en veel minder privacy geeft het toch niet met mijn wijze van gebruik van diverse appjes. Nog een reden om niet tegen vaccinatie te zijn dus. Misschien wel de belangrijkste

En bij zo’n persoonlijk introperspectief stukje kan ik niet eens passende foto’s maken, want geen mobiel. Dus ik ga maar op zoek naar foto’s van onze hond, want die heeft ook ergens een chip in haar lijf en die is er ook niet ongelukkig om. Het leven zonder mobiel is ronduit kut, met een chip kun je leven. Bovendien, met telefoon had ik dit stukje nooit geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s