Harmonie

  Wandelend door de straten van het kleine dorpje, geniet hij zichtbaar van de landerige rust. Het centrumpje heeft precies alles wat een kleinschalige gemeenschap nodig heeft. Een kerk, een paar winkels en een café-restaurant. De rustieke omgeving wordt geaccentueerd door een aantal oude herenhuizen en andere, minder imposante, monumentale pandjes. Een toerist zou het mogelijk als authentiek bestempelen.

De man verkeert nu eenmaal graag in kleine rustig dorpjes, al dan niet authentiek. In zijn leven heeft hij genoeg dynamiek doorstaan, dus dat zoekt hij niet meer op.
‘Maar wat is nu authenticiteit tegenwoordig nog’, bedenkt de man als hij stopt voor het terras van de horecagelegenheid.
‘Vroeger zouden ze dit een uitspanning hebben genoemd, waarbij de reiziger of de spaarzame toerist van een kop koffie had kunnen genieten en voor de avond mogelijk een gezonde voedzame maaltijd.’
Kijkend op de drank- en menulijst naast de glazen entree, die er vijftig jaar geleden zeker niet was, prijkt een eigentijds aanbod. Hij besluit op het kleine terras plaats te nemen, met uitzicht op de kerk en de hoofdstraat, die, heel toepasselijk, Dorpsstraat heet.

Genietend van de warme herfstzon bestudeert hij de kaart. Zijn keus valt op een boerenomelet met melk. Nadat hij de bestelling bij de vriendelijke jongeman had geplaatst, neemt hij de overige gasten pas waar. Een grijs echtpaar kijkt verveelt voor zich uit. Beide gekleed in een hip trainingspak met dezelfde kleuren, zitten stil naast elkaar. Het is geen prettige stilte, maar mogelijk is alles al gezegd in hun huwelijkse samenzijn. Een korte opleving in de mimiek is zichtbaar als de vriendelijke ober de bestelling komt brengen.
‘Een broodje kroket voor mijnheer en voor mevrouw een Griekse salade.’
De dame die er zichtbaar nog iets van wilde maken, wenst haar man een smakelijk eten toe. Hij kijkt nors naar zijn bord en verorbert zonder iets te zeggen zijn broodje.
 ‘Is het lekker?’
De boze blik van de man wordt bijgestaan door een aantal onverstaanbare woorden. De man had immers zijn mond vol met broodje kroket.
 ‘Wat zeg je?
‘Ik had een broodje bal besteld, zoals altijd!’
‘Nee, Henk je wilde echt een broodje kroket met mosterd en die heb je niet eens gebruikt.’
‘Die jongelui kunnen niet eens meer fatsoenlijk een bestelling opnemen tegenwoordig.’
 De vrouw wil er tegenin gaan, maar besluit het niet te doen. Met een bedrukt gezicht neemt ze een hap van haar salade. Echt genieten doet ze er niet meer van. De stilte aan hun tafeltje is weer terug, mogelijk nog onaangenamer.

Buiten het echtpaar heeft inmiddels ook een corpulente wandelaar plaats genomen op het terras. Hij zegt de andere aanwezige vriendelijk goedendag, maar krijgt van het echtpaar geen respons. Van de rustzoeker krijgt hij een vriendelijk wederwoord.
 ‘Een beetje vriendelijkheid kost ook niets’  zegt hij meer voor zichzelf dan voor anderen.
De dikkerd kan dan ook niet weten dat de man ernstig teleurgesteld is in zijn zojuist verorberde lunch. Hij laat zijn eigen stemming er niet door bederven en bestelt een biertje.
‘Smakelijk eten’ zegt hij als de omelet wordt gebracht en zijn ogen krijgen een smachtende blik.
 ‘Ziet er goed uit, maar ik heb net gegeten. Thuis, twee gebakken visjes van de markt. Ook lekker hoor. Alleen krijg je er zo’n dorst van, dus……’
Hij lijkt zijn aanwezigheid te willen verklaren en legitimeren, maar bovenal behoefte te hebben aan een praatje. De rustzoeker luistert geduldig, terwijl hij zijn lunch, een echte omelet met veel verse groenten, ham en spek,  met smaak opeet. Als de man de laatste hap heeft weggewerkt, krijgt hij te horen dat de keuken in dit etablissement geweldig is.
‘Ook nu die ouwe hier niet meer in de keuken werkt. Zijn kinderen hebben er een mooie zaak van gemaakt, dus kan die ouwe het mooi rustig aan doen, dat heeft hij verdiend.’
De dikkerd wist het zweet van zijn hoofd en kijkt de man aan alsof die het tegendeel wilde beweren.
‘Het smaakte inderdaad heel goed.’
Zijn gesprekspartner is tevreden met dit antwoord en zegt:
‘Ja, hij komt zo langs met zijn tuba, daar heeft hij weer tijd voor.’
Hij begrijpt dat deze woorden enige uitleg behoeven en legt uit dat iedere eerste zaterdag van de maand de plaatselijke harmonie een rondje door het dorp maakt, om te oefenen. En de tuba wordt tot zijn grote genoegen bespeeld door de eigenaar dit etablissement.

Inderdaad in de verte klinken vrolijke noten van blazers en trommels en het duurt niet lang of de muzikanten komen via de hoofdstraat naar het kerkplein toe. Daar marcheren ze een paar keer overheen. De dikke man kijkt verrukt naar zijn dorpsgenoten en zwaait naar de man met de tuba. ‘Daar is hij, Sjoerd mijn vriend, goed hè?
 ‘Het klinkt inderdaad heel vrolijk.’
Meer goeds is er ook niet over te zeggen, maar dat wild hij de trotse enthousiasteling niet aandoen.

Als de muziek langzaam wegsterft, is het stil op het terras. Het oudere echtpaar rekent af en loopt naar de fietsen. Een dames- en herenfiets die ook weer op elkaar zijn afgestemd. De nukkige man wacht ongedurig op de vrouw die haar spullen omstandig in haar fietstas doet.
‘Kom we fietsen, naar de stad, kun je nog even winkelen, dat wil je toch zo graag.’
Het komt er onaangenaam uit, maar mogelijk bedoelt hij het als een soort goedmakertje voor zijn gedrag. De vrouw reageert echter niet en fietst weg, maar niet richting de stad. Even kijkt de man besluitloos naar de boze rug van zijn vrouw, hij haalt zijn schouders op en fietst achter haar aan.
 ‘Het is maar hoe je het brengt, zegt de dorpeling die zijn laatste slokje bier opdrinkt.
‘Ja, c’est le ton, qui fait la musique.’
Hij kijkt zijn gesprekspartner even vragend aan en bij wijze van groet roept hij:
‘Was goed hè, onze harmonie?’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s